Some notes on Venmurasu

(Some notes, originally written on Twitter (Jul 16, 2020), here. Republished (Aug 13, 2020), here)

Tamil writer Jeyamohan, whom I’ve translated in the past, has finished writing his novel series titled “Venmurasu” (The White Drum). The scope of the work is breathtaking. 26 separate standard fiction length novels, over 25000 pages in print, written over roughly 6.5 years. The author serialised the novels, a chapter a day, since 2014. The last chapter of the last novel was published last night.

Venmurasu is written entirely in Tamil, a classical language of antiquity like Latin or Sanskrit, with a rich literary tradition, but still spoken today. It is based on the Indian epic, the Vyasa-Mahabharatha. For non-Indian readers, it’s a living story still narrated in oral and art forms, that’s centres on an Iron-age civil war in the Indo-gangetic plain. It depicts a time of great social, political and moral transition. 

In India, a period that held the seeds for the subsequent emergence of the Nandas and Mauryas and the rise of Buddhism. But it’s also a family saga, an internecine bloodbath between cousins; an investigation of dharma, righteousness; a philosophical text; a devotional text.  It includes genealogies, mythologies, moral texts.

Needless to say, it has all the inherent complexity that’s just ripe material for a novel. And indeed, narratives in the Mahabharatha (Mbh) have been novelised in literary form in many Indian languages over the past century. Off the top of my head – Mahasasmar (Narendra Kohli, Hindi), Parva (SL Bhyrappa, Kannada), Randamoozham (MT Vasudevan Nair, Malayalam), Yagnaseni (Pratibha Ray, Hindi), Yuganta (Iravati Karve, Marathi), Yayati (VS Khandekar, Marathi), Nithyakanni (MV Venkatram,Tamil) and additionally numerous serialisations and novelisations in English – Ashok Banker, Ramesh Menon, Chitra Banerjee Divakaruni, Kamala Subramaniam, Meenakshi Reddy Madhavan etc. Shashi Tharoor’s The Great Indian Novel sets the characters in the context of India’s freedom struggle .However, most of the stand-alone novels in this list present the epic from the view of one character (Randamoozham, Yagnaseni) or one sub-story (Yayati) or one perspective (Yuganta).

They sacrifice breadth in favour of depth. Or they are serials with a mostly flat narrative structure, that adheres to the plot of the original epic. Or they are subversions of the original tales, but mostly again limited to one character or perspective, without sufficient space to allow the reader to live and dream. Venmurasu is different from all these previous attempts in multiple ways. In its scope, its formal aesthetics, and its vision. The grandeur and artistic merit that sets this work apart stems from these aspects. Broadly, what Venmurasu does to the Mbh is what Shakespeare did with the story of Donwald to create Macbeth, or what Wagner did with the Norse myths to create the Ring cycle. It refashions the original with artistic purpose to create a greater whole, a parallel, modern epic.

Venmurasu is a modern literary text, a novel series or roman fleuve like Romain Rolland’s Jean Cristophe or Emilie Zola’s Les Rougon-Macquart. However Venmurasu differs in that each novel in the series has its own aesthetic, narrative form and vision. There are Tolstoyan multigenerational epics, romantic comedies, poetic novels in versified prose, philosophical novels, fantasies, travel and war novels The entire series traverses a whole gamut of characters, major, minor, mythical and invented, running into several hundreds. They abound with all the delight of novelistic detail – landscapes, histories, mythologies and genealogies, recipes and rituals, technical descriptions of iron-age ships, war implements and Chinese telescopes, forays into various philosophical, religious and artistic schools.

Familiar tales are told and retold and subverted in a variety of voices, juxtaposed against each other to create new readings. Folk and subaltern tales, orthodox narratives, modern and ancient myths, women’s stories, children’s stories and animal stories in a single tapestry. They are layered with the main narrative, resulting in astonishing interpretations and insights into the original epic, that’s still living fabric in India. Then, this insight swings the reader’s gaze back into contemporary society, where much of the same tensions still exist.

Arguably, the greatest thing about the novel series however is its vision. It is perhaps the vision at the heart of all Indian thought : the nature of suffering, and the possibility of liberation. That alone makes this work a uniquely Indian text. Venmurasu’s vision was perhaps first captured by Jeyamohan in a short story he wrote in the 90s, called Padma Vyuham (The Lotus Maze), written in almost the same aesthetic style.

The story is about Subhadra’s grief over the death of her 16 year old son Abhimanyu in the Mbh war. Abhimanyu’s death came about because he did not know how to find his way out of the lotus maze. Subhadra is convinced that that is his fate. So she reasons that if she could somehow teach him that secret before he’s reborn, he’d be protected from such a fate in his next birth. She finds a rishi who can see through time, who tells her that Abhimanyu is already ready to be reborn in another womb. He shows her a lotus, rapidly closing even as he speaks, with two wriggling worms inside. She can talk to him before the petals close forever, he says.

She looks at the two worms wriggling around each other, and asks the rishi, who is the other one. “That’s Brihatkayan, the former Kosala king,” he says. He had been killed by Abhimanyu in the war, but they would be twins in their next birth. Subhadra is horrified. “You brother is your mortal enemy, beware of him,” she cries out, even as the rishi reminds her of the lotus maze. But before she can get to the secret of the lotus maze, the petals close tight over the worms. Subhadra tries frantically to prise them apart, to no avail. Doubly thwarted, Subhadra laments her own fate, when her brother Krishna quietly asks her if she knew how to escape from her own maze. She is stopped short by the question and in a flash, the chain of events that she has set into motion unwittingly dawns upon her.

The Lotus Maze’ encapsulates the themes that are played out to grand effect in Venmurasu – deterministic fate that links human lives, suffering that cycles over generations and births, and for most part, the utter incomprehensibility that baffles man in the face of such madness.  The aesthetic lynchpin that holds the tale together is the symbol of the lotus maze, a tightly circular war formation, always in flux, that is easy to penetrate but highly difficult to escape from. In the story, the lotus maze becomes a symbol for fate itself. Thus a minor tale in the epic expands into a much grander theme.

Venmurasu uses the same technique to much greater effect – over a 26-novel cycle, the canvas is much broader. The novel thus becomes a simulacra of life itself, but one that stretches our perceptions out Thus, this is not a novel about the Mbh, or a retelling, or even an alternative narrative. It is, like every great literary text, a parallel life, but one that uses imagery and archetypes from the Mbh to deepen and broaden the scope of its inquiry. Book lovers often have periodic obsessions – often discovering an author and reading all their works one after the other – or getting hooked onto a series and getting into fandom mode for years.

People my age can relate to our obsession over Harry Potter in our teen years. With the books releasing every couple of years or so, there was pre-booking, braving long lines and often finishing the whole thing in two or three days only to call a friend and discuss all the highlights, open questions (and ‘ships). HP was no classic, but now I realise its ppeal was due to its faux classicism. Its archetypes and narrative tropes help to tell a compelling, eternal story, even as the milieu is utterly fresh. Venmurasu is literary fiction, but I’m amazed by how popular it is for such a niche work. I think it’s fundamentally because it just tells an amazing story. I started reading it in 2018, four years after it started coming out, and I have read 18 out of the 26 novels published so far. There are a few dozen people who followed along, reading a chapter a day, and have finished all of it.

The fandom is thus fundamentally different, immersive, almost meditative in quality. The basic frame tale of the Mbh is also well-known, so the reading and discussions would often not be about what had/would happen, but how the tale was told. Like rasikas in a Carnatic concert discovering something new in the rendition well-heard kriti, or a connoisseur finding a nuance in a master batsman’s classic shot, the reading was often about the manodharma, creative interpretation. But the whole effect is rather surreal. One one hand we are immersed in the colours of individual tales and their interpretations.

For example, the mythological tale of the competition between Kadru and Vinata is layered with the stories of Gandhari and Kunti. Such treatment deepens our feeling of the conflict at play, pulling our emotions in, keeping us invested in the play. On the other, even as we read, we are subliminally aware of the inexorable pull of fate that we are powerless to do anything about. In the grand picture, we are confronted with the immense bleakness of war, death, destruction and endless eternal suffering, in the face of which all former whims and rivalries pale. All this adds up to a sense that on one level, everything matters, all our passions and conflicts, truly and deeply, for they chase us through genealogical and mythical time – and we have no choice but to act through life soaking up all their colours, with all the intensity of children absorbed in play. But on the other hand we are fundamentally helpless handmaidens of these selfsame wills, and fate itself, so none of this can matter at all in any essential sense. We are left with a simultaneous sense of grandeur and emptiness, illusion and rude awakening, meaning and the lack of it, in the face of historical, social, political, moral and personal upheavals. The conundrum of life itself is evoked thus.

(Venmurasu can be read in full, here)

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும்

ஆசிரியர் குறிப்பு –

அக்டோபர் 2018-ல் மீ டூ என்ற இயக்கத்தின் வாயிலாக, கலைத்துறை உள்ளிட்ட பல பொதுத்துறைகளில் இயங்கும் பெண் உறுப்பினர்கள், தங்கள் பணி நிமித்தமாக தங்களுக்கு நிகழ்ந்த பாலியல் தொந்தரவுகளை பகிர்ந்துகொண்டார்கள். இவ்வகை தொந்தரவுகளும் சிக்கல்களும் பெரும்பாலும் தனிமையில், சாட்சிகளில்லாமல் நடைபெறுபவை. நாசூக்காக நிகழ்த்தப்படுபவை. சட்டத்தின் முன்னால் நிறூபணம் செய்யக் கடினமானவை. ஆனால் பெண் ஊழியர்களின் வேலைச் சுதந்திரத்தை ஆழமாக குறிவைத்து முறியடிக்கும் வல்லமை கொண்டவை.

இந்த அலையின் பகுதியாக பல பெயர்கள் வெளிவந்தன. கவிஞர் வைரமுத்து அவர்களின் பெயர் கிட்டத்தட்ட 13 வெவ்வேறு நபர்களால் சுட்டப்பட்டது. தன்னை விட வயதிலும் வாழ்வனுபவத்திலும் புரஃபெஷனலாகவும் இளைய இடத்தில் இருக்கும் பெண்களை இவர் குறிவைத்து வேட்டையாடியதாக குற்றச்சாட்டுகள் வெளிவந்தன. அதிகாரப்பூர்வமாக எந்தப் புகாரும் அளிக்கப்படவில்லை, ஆகவே எந்த நடவடிக்கையும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. அதே நேரம், பெரும்பாலும், அவருடைய சக ஊழியர்களும் நண்பர்களும் பொதுவாக அவர் பணிப்புரியும் தமிழ்ச் சினிமா சூழலும் அவருக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை பெரிதாக எடுத்துக்கொண்டதாகவோ, கேள்விக்கு உட்படுத்தியதாகவோ தெரியவில்லை. அப்படி செய்ய வேண்டிய நிர்பந்தமோ தார்மீகக் கடமையோ தங்களுக்கு உள்ளதா என்ற பரிசீலனையும் நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. அதைப் பற்றிய விவாதங்களை நாசூக்காக தவிர்த்ததாகவே தோன்றுகிறது.

ஆகவே இது ஒரு சிக்கலான பிரச்சனை. நமக்கு முன்னால் தனித்தனியாக இத்தனை பெண்களின் வாக்குமூலங்கள் இருக்கின்றன. அவை நம் சட்டத்துடன் உரையாடும் இடத்தில் இல்லை, நம் மனசாட்சியுடன் உரையாடும் வகையில் மட்டுமே உள்ளன. இந்த பிரச்சனையில் செய்யக்கூடியது, இது மறக்கப்படாமல் மீண்டும் மீண்டும் நம் கூட்டு மனசாட்சி முன்னால் திறந்து வைக்கப்படவேண்டும் என்பது மட்டும் தான். ஒரு வகையில் இவ்வகை சிக்கல்களை பொறுத்தவரை தீர்வுகள் இல்லாத இந்த நிர்பந்தமே நம் கையறு நிலையின் அத்தாட்சி. “நியாயமார்களே நியாயமார்களே” என்று பொது மனசாட்சி முன்னால் கைநீட்டி நியாயம் கோர வேண்டியதிருக்கிறது.

போன மாதம் தமிழ் இந்துவில் வைரமுத்து அவர்களின் பிறந்தநாளை முன்னிட்டு ஒரு சிறப்புப்பக்கம் வெளியிடப்பட்டது (இப்பொழுது நீக்கப்பட்டுள்ளது). அதன் கட்டுரைகள் அவர் பணி சார்ந்த புகழ்ச்சிக்கோவைகளாகவே இருந்தன. இந்த குற்றச்சாட்டுகளை பெயருக்காகக்கூட அந்த இதழ் குறிப்பிடவில்லை. இது சார்ந்த விவாதம் எந்தத் தமிழ் mainstream media விலும் நிகழ்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஆகவே இந்த சிறப்புப்பக்கம் குறித்துத் தொடங்கிய விவாதம் பிரதானமாக இதை சுட்டிக்காட்டி, மீண்டும் இந்த குற்றச்சாட்டுகள் மீது வெளிச்சமும் விவாதமும் கொண்டுவர எத்தனித்தன.

அதன் பகுதியாக எழுதப்பட்ட குறிப்புகள் இவை. முகநூலில் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டன.

இந்த வலைத்தளத்தை இலக்கியம், கலை, தத்துவம் குறித்த என் பகிர்வுகளை மட்டுமே வெளியிடும் இடமாக பேணவேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். பொதுசமூக நிகழ்வுகளை, அரசியல் சார்ந்த கருத்துகள் வேண்டாம் என்றும்.

ஆனால் இந்த விவாதத்தை பொறுத்தவரை என்னை உந்துவது ஒன்று, ஒரு தார்மீகப் பொறுப்புணர்வு, அதைத் தட்ட முடியவில்லை. இரண்டு, குறிப்பாக கலைத்துறையில் இந்நிகழ்வுகள் தொடர்வதை பற்றிய என் தனிப்பட்ட ஆர்வம். கலைத்துறையைக் குறித்து ஒரு நாவல் எழுத வேண்டும் என்ற விருப்பம் எனக்கு உள்ளது. இந்நிகழ்வுகள் இத்துறையில் நிகழும் இன்றியமையாத ஆணவமோதல்களின் ஒரு வெளிப்பாடு. ஆகவே இதைக் கடந்துபோக முடியவில்லை. இந்தக் குறிப்புகளையும் இங்கே பதிவிட்டு வைக்கிறேன்.

பொதுவாழ்வில் இயங்கும் எல்லா ஆளுமைகளையும் ஒற்றைப்படையாக அணுகாமல் முழுமையாக தொகுத்தே பார்க்கவேண்டும் தான். வைரமுத்து அவர்களை ஒரு எடுத்துக்காட்டாக எடுத்தால் அவர் சினிமாப்பணிகளை, இலக்கிய இடத்தை, மேடைப்பேச்சை, தமிழ்க்கவிஞர் என்ற பொது அடையாளத்தை கருத்தில் கொள்ளாமல் அவர் மொத்த இடத்தை வகுக்க முடியாது.

ஆனால் இந்த ஒட்டுமொத்தத்தில் அந்த பதிமூன்று நபர்களின் குற்றச்சாட்டு எங்கே நிற்கிறது, அதன் இடம் என்ன, அந்த வெளிச்சத்தில் அவர் பணிகளின் அர்த்தம் என்னவாகிறது, என்பது முக்கியமான கேள்வி. நம்முடைய ஊடகங்களை பார்த்தால், “அதனால் எதுவுமே ஆகவில்லை” என்று சொல்வதாகத்தான் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அப்படித்தானா என்று கேள்விகேட்கும் முயற்சியாக எழுப்பப்பட்ட கேள்விகள், தர்க்கங்கள் இவை.

– சுசித்ரா, 18.8.2020

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 1

இது வைரமுத்துவின் இலக்கியத் தகைமை சார்ந்த விவாதமா?

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 2

கலைஞர்களும் ஒழுக்கமும்

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 3

வைரமுத்து மீதான குற்றச்சாட்டு என்ன?

சில்வர்ஸ்க்ரீன் இந்தியா இதழில் வெளியான கட்டுரை (ஆங்கிலத்தில், ஆசிரியர்: கிருபா கே)

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 3.

வைரமுத்து மீதான குற்றச்சாட்டு என்ன?

தன்னுடைய துறையில் வேலை பார்க்கும் ஒரு ஊழியரை, வேலை நேரத்தில், அவருடைய விருப்பமின்றி, பாலியல் தொந்தரவு செய்து வற்புறுத்தி, அது பலிக்காதபோது மிரட்டியும் இருக்கிறார். இதுதான் அவர் பெயரில் உள்ள குற்றச்சாட்டு.

இதை ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, பதிமூன்று நபர்கள் வாக்குமூலமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் அனைவரும் ஒரே ஜாதியை சேர்ந்தவர்கள் இல்லை. வெவ்வேறு பின்புலங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒருவருக்கொருவர் முன் தொடர்பு இல்லாதவர்கள். சிலர் பாடகிகள். சிலர் அவருக்கு சொந்தமான பெண்கள் விடுதியில் தங்கிப் படித்த நபர்கள். ஒவ்வொருவராகக் குறி பார்த்து நேரம் பார்த்து காத்து அணுகியிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. இது எந்தக் கலைச்செயல்பாட்டில் அடக்கம்? கவிதைக்கும் இந்தச்செயலுக்கும் என்ன தொடர்பு?

பொய் சொல்கிறார்கள், இது சதிவேலை என்கிறார்கள் அவருக்கு வரிந்து கட்டி வருபவர்கள். சரி தான், அவர் மானத்தைக் காத்தாகவேண்டுமே, அப்படித்தான் சொல்வார்கள். ஆனால் சந்தேகம் என்று வந்துவிட்டதே? அதுவும் இத்தனை பல்குரல்தன்மையோடு?

பெண் என்றால், இந்நேரத்திற்கு, ‘அப்படிப் பேச்சு எழாத விதமாக நீ நடந்திருக்க வேண்டும்’ என்று யாராவது அறிவுரை கூறியிருப்பார்கள். இவருக்கும் இதையே தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. ஒழுக்கக்கேடு, வெட்கக்கேடு. இப்படிப் பேச்சு வரும்படியாகவா உங்கள் நடத்தை இருந்திருக்கவேண்டும்? 🙂

சரி, குற்றம்சாட்டப்பட்டவரின் தரப்பில் இது வெறும் ஒழுக்கப்பிரச்சனையா?

ஒழுக்கப்பிரச்சனை என்றால் அது அவர், மிஞ்சிப்போனால் அவர் குடும்பம் மட்டுமே சார்ந்தது.

பாடகி சின்மயி முதலியோர் இந்தப்பிரச்சனைகளை வெளியிட்ட மீடூ இயக்கம் நடந்து இந்த அக்டோபர் வந்தால் இரண்டு வருடம் ஆகப்போகிறது.

இவ்விரண்டு வருடங்களில் தனக்குத் தமிழ்ப்படங்களில் பாடும் வாய்ப்புகள் குன்றிவிட்டதாகவும், இப்பிரச்சனையைத் தொடர்ந்து டப்பிங் யூனியனிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதால், தமிழ்ப்படங்களுக்கு டப்பிங் பேச வாய்ப்புகள் அரவே இல்லையென்றும் அவர் பதிவுசெய்திருக்கிறார்.

ஆக இது யாரோ தனியொரு ஆளின் ஒழுக்கம் சார்ந்தது அல்ல. அது அவன் பாடு.

ஒரு கலைஞனின் காம ஈடுபாடோ, கட்டற்ற வாழ்க்கையமைப்போ அல்ல. அதுவும் அவன் பாடு.

இது இன்னொருவரின் உரிமைகளை, வாய்ப்புகளைப் பரிப்பது.

தன்னுடைய வெறியை தீர்த்துக்கொள்ளும் வேட்கையில், முன்னால் யார் இருக்கிறார், நம் செயலின் விளைவுகள் சம்பந்தப்பட்டவரை எந்தளவு பாதிக்கும் என்று சற்றும் அக்கறையில்லாது கூர்கெட்டத்தனமாகச் செயல்பட்டது தான் குற்றம்.

சின்மயியையோ, வேறெந்த பெண்ணையோ அடைய முயற்சித்ததால், மிரட்டியதால், வைரமுத்துவின் பணிகளுக்கோ கலைச்சயல்பாடுகளுக்கோ பெரிதாக எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை.

ஆனால் ஒரு பெண்ணுக்கு, குறிப்பாகக் கலைத்துறையில் ஈடுபட எண்ணமுள்ள பெண்ணுக்கு, தன்னுடைய ஆரம்பகட்டத்தில் இப்படிப்பட்ட அனுபவங்கள் அவளை அந்தத்துறையிலிருந்தே துரத்தி அடிக்க வல்லது.

ஒருவன் தொடர்ந்து தொந்தரவு கொடுக்கிறான் என்றால், அவனுடன் வேலை பார்க்க முடியாது. அல்லது சகித்துக்கொண்டு வேலை பார்த்தாகவேண்டிய கட்டாயம் இருந்தால் அது உருவாக்கும் மன உளைச்சல் சாதாரணமானதல்ல.

ஒரு கலைஞன் தன் மனதின் இடைவெளிகளுக்குள் காற்றாய் உலவாமல் அசலாக எதனை வெளியே கொண்டுவருவது?

கலை வெளிப்பாடு என்பதே கட்டற்றதாக இருக்கவேண்டும், அப்போதுதான் நிஜமானவை, ஆத்மார்த்தமானவை வெளிவரும் என்று எத்தனை பேச்சுக்கள் எழுகின்றன இங்கே!

கலைஞன் என்பவன் வடிகட்டிகளில்லாமல் வெளிப்படையாகப் பேசுவான், கோபப்படுவான், ஆவேசமடைவான், இங்கிதமற்றவனாக இருப்பான், தன் இச்சைகளில் திளைப்பான் என்றெல்லாம் லட்சணம் கூறப்படுகிறதே. அப்போதுதான் அவன் கட்டற்ற படைப்பு மனநிலையில் இருப்பான் என்று நியாயங்கள் பேசப்படுகிறதே.

இந்த அளவுகோல்கள் அத்தனை புனிதமானவையென்றால் அவை பெண் கலைஞர்களுக்கும் செல்லுபடியாக வேண்டும்தானே?

மாறாக நம் சூழலில் பெண் கலைஞர்கள் ஒவ்வொரு நொடியும் இந்தக் காரணத்தால், தங்களை மனதார ஒடுக்கிக்கொள்ளவேண்டியுள்ளது. யாரிடம், எதை, எவ்வளவு, எப்படிப் பேசவேண்டும், எந்த உடையை எங்கு எப்படி அணிய வேண்டும், கொஞ்சம் பேதையாக நடந்துகொள்வதே இந்தச் சூழ்நிலையில் பாதுகாப்பானதா, குரலை சற்று உயர்த்தினால் அவன் கோபித்துக்கொள்வானா, அப்போதே இன்னும் கடுமையாக ‘நோ’ சொல்லியிருக்க வேண்டுமா, ‘நோ’ சொன்னாலும் ‘யெஸ்’ என்று எடுத்துக்கொள்கிறானே, நான் தான் இன்னும் நிதானமாக இருந்திருக்கவேண்டுமோ என்றெல்லாம் கணக்கு வைத்துக்கொண்டே இருந்தால் – கலை எங்ஙனம்?

எழுதவோ பாடவோ படம் பிடிக்கவோ வரும் பெண்கள் ஆக்கப்பூர்வமாக எதையாவது செய்ய அத்துறையில் நிலைபெற்றவர்களுடன் உரையாடாமல் அது சாத்தியமாவதில்லை – இளம் ஆண்களைப்போலத்தான். ஆனால் என்னேரமும் தன் பாதுகாப்பை நோக்கிய கவனம் இருந்துகொண்டே இருந்தால் அவர்களால் இயல்பாக இருக்க முடியாது. இளமையும் கனவும் வேகமும் கொண்டு வருபவர்கள் ஆளும் பெயரும் தெரியாமல் காணாமற்போவதற்கு இவ்வகை அனுபவங்கள் பெரிய காரணம்.

நம்முடைய அரதப்பழைய கண்ணகி மாதவி டெம்பிளேட்டில் கலை ஈடுபாடு கொண்ட பெண்கள் எப்போதும் மாதவிகளாகவே பார்க்கப்படுகிறார்கள். இங்கு நிகழும் மொத்த உரையாடலும் இந்த ஊகத்தின் அடிப்படையிலேயே நடைபெறுகிறது.

கலைஞனின் உரிமைகள், அவன் கலையை அளவிட எது அளவுகோல் என்று பொங்கி வரும் கவிஞர்கள், சின்மயி போன்ற ஒரு இசைக்கலைஞர் ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்ததற்காக, ஒவ்வொரு நாளும் “நீ மட்டும் ஒழுக்கமா?” என்று கேட்கப்படுவதை என்றாவது எதிர்த்திருக்கிறார்களா?

கலைஞர்களின் ஒழுக்க நிர்ணயங்களைப் பற்றி நீட்டி முழக்கும் ஆசாமிகள், கலைஞர்களின் அராஜக வாழ்வுகளைக் கொண்டாடும் குடிமைந்தர்கள், ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு பாடகியின், நடிகையின், எழுத்தாளரின் ஒழுக்கம் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும்போது எங்கே போகிறது உங்கள் தர்க்கநியாயங்கள்?

ஆண் கலைஞன் ஒழுக்கம்கெட்டவன், அயோக்கியன், காமவெறியன் என்று எப்படியும் இருக்கட்டும், அவன் கலைஞன், அவன் கலையைப்பார் என்கிறீர்.

பெண் கலைஞரோ முதலில் பெண். தன் கலைச்செயல்பாடு நிமித்தமாகச் சந்தித்த ஒருவர் தன்னைத் தொந்தரவுபடுத்தினாலும், அங்கே தான் கற்புடையவள் என்று தன்னை முதலில் நிறுபித்துக்கொள்ளும்படி நிர்பந்திக்கப்படுகிறாள்.

கலை கொண்டவருக்குக் கலை ஒன்றே கற்பு, காப்பு எல்லாம்.

ஆனால் நம் சமூகமோ ஒரு பெண் கலைஞர் ஒவ்வொரு நொடியும் தன் முந்தானையை விரித்து ‘நான் கற்புள்ளவள்! நான் கற்புள்ளவள்!’ என்று மடிப்பிச்சை கோரவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறது. எத்தனைப்பெரிய அவலம் அது.

ஆகவேதான் கலைஞர், பாடகி சின்மயி ஒரு குற்றச்சாட்டைப் பொதுவில் கூறியதற்க்காக தனக்குக் கிடைக்கவேண்டிய வாய்ப்புகள் பறிக்கப்பட்டு ஒதுக்கிவைக்கப்படுகிறார். வைரமுத்துவின் பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்களில் ஒரு கிளுகிளுப்புக்காக அவர் ‘டாக்’ செய்யப் படுகிறார். “ஏன் அப்போதே சொல்லவில்லை? உங்கள் இருவருக்கு நடுவே என்ன நடந்தது” என்று சமூக ஊடகங்களில் சரமாரியாகக் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்.

மாறாக சின்மயி உட்படப் பலரால் குற்றம்சுமத்தப்பட்டவர் எந்தப் பாதிப்பும் அடையாமல் சகல அதிகாரங்களுடன் வலம் வருகிறார். பழைய ஆதரவுகள், தொடர்புகள், செல்வாக்குகள் அப்படியே நீடிக்கின்றன. பிரபல நாளிதழ் அவருக்கு முழுப்பக்க சிறப்பப்பகுதிகளை வெளியிட்டு அவர் மேம்பாட்டுக்கும் புகழுக்கும் உதவுகின்றன. அவருக்கு வக்காலத்து வாங்க சமூக ஊடகப் பிரபலங்கள், பின்னால் கட்சி ஆதரவு. இதில் உள்ள அதிகாரச் சமநிலையின்மை உங்களுக்குப் புரியவில்லை என்றால் கண்ணை மூடிக்கொண்டே தூங்குகிறீர்கள் என்று பொருள்.

கவனிக்க – இது அவர் ‘இலக்கிய இடம்’ சார்ந்த விவாதமே அல்ல. முழுக்க முழுக்க இப்படிப்பட்ட அயோக்கியத்தனத்தைச் சகித்து, வருடிக்கொடுத்து, circlejerk செய்யும் அதிகார ஆணவ வட்டங்கள் – தமிழ் இந்து, அவரை ஆதரிக்கும் கட்சிப்பின்னணிக்கொண்டவர்கள், ஃபேஸ்புக் அறிவுஜீவிகள் – சார்ந்த விமர்சனம்.

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 2.

கலைஞர்களும் ஒழுக்கமும்

இந்த விவகாரத்தை ஒட்டி ஒரு கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் எழுப்பப்படுகிறது.

அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற பாடலாசிரியர். கவிஞர். அவர் பங்களிப்பை கொண்டாடும் முகமாக ஒரு சிறப்புப்பக்கம் வெளியானால் என்ன?

அவர் தனி வாழ்க்கை, ஒழுக்க நியமக்குறைகள், எப்படிப் பட்டதாகவென்றாலும் இருக்கட்டுமே? கலைஞர்கள் தாம் அராஜக வாழ்க்கைமுறை கொண்டவர்களாயிற்றே? அது அவருடைய கலைசார் பங்களிப்பை குறைப்பதில்லையே? பாப்லோ நெரூதா உள்ளிட்ட எத்தனையோ பெருங்கலைஞர்கள் செய்யாததையா வைரமுத்து செய்துவிட்டார்? அதற்காக அவர் கலைப்பங்களிப்பு இல்லாமல் ஆகிவிடுமா? – இவ்வாறு கேட்கிறார்கள்.

அதாவது –

கலைஞன் என்பவன் சற்று காமவெறியனாகத்தான் இருப்பான். அதற்காக அவர் கலைப்பங்களிப்பை நிராகரிப்பாயா? – என்பதுதான் கேள்வி.

இது இலக்கியத் தகைமை பற்றிய விவாதம் அல்ல என்று முன்பே சொல்லியாகிவிட்டது.

இருந்தாலும், இங்குத் தெளிவுபடுத்த மற்றொரு அம்சம் இருக்கிறது. அது ஒரு கலைஞரின் தனிமனித ஒழுக்கத்துக்கும், அவர் கலை ஆகிருதிக்குமான உறவு. அந்தப்புள்ளியில் முன்னெடுத்து சில சொற்கள்.

*

முதலில் ஒருவரின் தனிவாழ்க்கை ஒழுக்கத்தை முன்னிட்டு அவருடைய படைப்புகள் அளவிடப்படவேண்டும் என்று யாரும் சொல்லவரவில்லை.

ஒருவர் எத்தனை அராஜகமான அலங்கோலமான தனிவாழ்வை மேற்கொண்டாலும், அதை வைத்துக்கொண்டு என்னதான் பாவலா செய்து போலிகெத்துக் காட்டி சுழல் வந்தாலும், அதனால் மட்டும் அவர் படைப்பாற்றல் மேம்பட்டுவிடுமா என்ன? மது, போதை, பாலியல் சுதந்திரம், யோகம், தாந்திரீகம், தியானம், அரசியல் எதுவாக வேண்டுமென்றாலும் இருக்கட்டும். அதில் ஈடுபடுவது அவரவர் தனி விருப்பம் சார்ந்தது. வினோதமான வாழ்க்கையமைப்புக்கும், அது சார்ந்த பாவனைகளுக்கும், படைப்பாற்றலுக்கும் நேரடியான சம்பந்தம் இல்லை. அளவுகோல் என்றால் அங்கு படைப்பு மட்டுமே செல்லுபடியாகும்.

இதை யாரும் மறுக்கவில்லை.

*

அப்படியென்றால் கலைஞனின் ஆளுமையும், பண்புக்குறைகளும் மாண்புக்குறைச்சல்களும் ரசிகனுக்கு ஒரு பொருட்டே கிடையாதா?

பொருட்டுதான்.

நுண்ணுணர்வு கொண்ட ரசிகர்கள் தங்களைப் பாதித்த கலைக்கும், அதைப் படைத்த கலைஞனின் தனிப்பட்ட வாழ்வுக்குமான உறவை எப்போதும் பரிசீலிக்கக்கூடியவர்கள். ஒரு வகையில் இது மேலதிகமான வாசிப்பு. கலைஞனின் வாழ்வு படைப்பின் இலட்சியங்களுடன் முறண்படுவதனாலேயே ரசிகனுக்குள் பெரிய நகர்வுகள் அமைய வாய்ப்புள்ளது.

போன வருடம் மீடூ விவகாரம் உலகெங்கும் சூடுபிடித்த சமயத்தில், The Paris Review சிற்றிதழில் ஒரு கட்டுரை வெளிவந்தது. “What do we do with the art of monstrous men?” என்ற அந்தக் கட்டுரை, எழுத்தாளர் கிளேர் டிடேரோவால் (Claire Diderot) எழுதப்பட்டது.

அதில் அவர் கலையையும் கலைஞனையும் நம்மால் பிரித்தறிய முடியுமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார். நாம் ரசிக்கும், வழிபடும் மேன்மை பொருந்திய கலையாளுமைகள் பலரும் மோசமான, அருவருக்கத்தக்க மனிதர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கலையில் பேரழகு வெளிப்படும் அதே நேரத்தில் தனி வாழ்வில் கீழ்த்தனமாக வெளிபட்டிருக்கிறார்கள். இந்தச் சகதியிலிருந்தா அந்தத் தூய்மையான உண்மையான ஒன்று வெளியாகிறது என்று நுண்ணுணர்வுள்ள ரசிகன் அல்லல்படுகிறான். அந்தக் கலை நிகழ்வை இனி எவ்வாறு உள்வாங்கிக்கொள்வது, தனதாக்கிக்கொள்வது என்று துடிக்கிறான்.

“A man must be a very great genius to make up for being such a loathsome human being.” ஹெமிங்வேயின் காதலி மார்த்தா கெல்ஹார்ன் அங்கதமாகச் சொன்னது இது.

மேதமை ஒருபக்கம். தனிமனிதனின் அருவருக்கத்தக்க நிலைப்பாடுகள், செயல்பாடுகள், மறுப்பக்கம்.

எப்படி ஒரு மேதையின் பங்களிப்பை அவர் தனிவாழ்வை வைத்து மதிப்பிடக்கூடாது என்று சொல்கிறார்களோ, அதே போல் அவர் தனிமனித அருவருப்புகளை அவர் மேதமையை வைத்துக் கழித்துவிடவேண்டும் என்று கோறுவதும் சரியாகப் படவில்லை. கலைப்பிரியர்களுக்கு இது சிக்கலான உணர்ச்சிதான்.

*

என் பிரிய தால்ஸ்தாயே சிறந்த உதாரணம். அன்றைய, இன்றைய ஒழுக்கவியலில் வைத்து பார்க்கும் போது ஒழுங்கற்ற வாழ்வுகளை மேற்கொண்டவர் தான் அவர். தால்ஸ்தாயின் ஆக்கங்களிலேயே அது பதிவாகியிருக்கிறது. திருமணத்திற்கு முன் தன் நிலத்தில் வேலைசெய்த பெண்ணுக்கு பிள்ளையைக் கொடுத்து விலகிவிடுகிறார். மார்பில் சீழ்கட்டி வலியில் துடிப்பதால் பால் கொடுக்க முடியாமற்போன தன் மனைவியை நல்ல குடும்பத்துப்பெண்ணா நீ என்று ஏசுகிறார். பழமைவாதியாக, காமாந்தகராக, சகமனிதருடன் என்னேரமும் உரச்சலிடுபவராகவே அவர் இருக்கிறார். ஒரு மனிதனாக ஐந்து நிமிடம் அவரைச் சகித்துக்கொள்ளமுடியுமா என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் அவர் என்னுடைய எழுத்தாளர். என் ஆழத்தில், என் கற்பனையில் அவர் வகிக்கும் இடம் என்ன என்று நான் அறிவேன். அவர் ஆக்கங்களை அவர் தனிவாழ்வையோ, ஆளுமையையோ கொண்டு எவராலும் நிராகரிக்க முடியாது.

அதே நேரம், அவருடைய தனிமனித நிலைப்பாடுகளை ஏற்றுக்கொள்வதோ, அக்கலைஞனின் மேதமைக்குக் கொடுக்கப்படும் ‘சின்ன விலை’ என்று நியாயப்படுத்துவதோ, ஏற்கத்தக்கதாகத் தோன்றவில்லை.

பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரிடம், ‘அவர் மேதை, ஆகவே அவர் கோணல்களைச் சகித்துக்கொள்’ என்று நான் ஒருநாளும் அறிவுறுத்த மாட்டேன். அந்த எண்ணத்தில் உள்ள அநீதியை அசிங்கமானதாக உணர்கிறேன்.

தல்ஸ்தாயின் குழந்தைக்குத் தாயான பெண் ஒரு நவீன வழக்குமன்றத்தில் தோன்றி அவர் செய்த செயலுக்கு நியாயம் கோரினால், அதை அவள் பெற வேண்டும் தானே?

அவன் கலை ஆளுமை எப்படிபட்டதாக இருந்தாலும், அவன் செய்த செயல்களின் பலனை அனுபவிக்காமல் போனால் என்ன நியாயம் அது?

இதனால் தால்ஸ்தாய் கலங்கமாட்டார் என்பது இதன் மறுபக்கம். எல்லா மகத்தான கலைஞர்களுக்கும், தங்கள் மீறல்களையும் சரிவுகளையும் நேருக்கு நேராக நோக்கிப் பரிசலிக்கும் மன அமைப்பு உள்ளது என்பது வரலாறு. தால்ஸ்தாயின் எழுத்தே அதற்குச் சான்று. அவர் எழுத்தில் உண்மை நிற்பதற்கும் அதுவே அடிப்படை விசை.

*

வைரமுத்து தல்ஸ்தோய் போன்ற மேதையல்ல. அவருக்கு ஆதரவாக வரும் குரல்களே அதை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.

தல்ஸ்தாய் போன்று தன் தனிவாழ்க்கையை மறுசிந்தனையில்லாமல் திறந்து வைக்கும் பேராண்மையும் அவரிடத்தில் இல்லை என்பது அடுத்தது.

ஆனால் தால்ஸ்தாயாக இருந்தாலும் சரி, வைரமுத்துவாக இருந்தாலும் சரி. அவர்களுடைய தனிமனித ஒழுக்கத்தரத்தால் – அது வாசகருள் என்ன வகையான உணர்வுகளை உருவாக்கினாலும் – அவர்களுடைய படைப்புத்தரம் மேம்படவில்லை, குறையவுமில்லை.

*
இறுதியாக, வைரமுத்துவுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டு, அவர் ‘ஒழுக்கம்கெட்டவர்’ என்பதல்ல. அதெல்லாம் அவருக்கும் அவர் மனசாட்சிக்கும் இடையிலானது..

அவர் இலக்கியத்தகைமை அல்லது மேதமையும் இங்கே விவாதப்பொருள் அல்ல. அதற்கும் அவர் மீதுள்ள குற்றச்சாட்டுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை.

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 1.

இது வைரமுத்துவின் இலக்கியத் தகைமை சார்ந்த விவாதமா?

வைரமுத்து மீது பாலியல் தொந்தரவு சார்ந்த குற்றச்சாட்டுகள் சக கலைஞர்களால் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள வேளையில், அவரைப் பற்றித் தமிழ் இந்துவில் அவர் பிறந்தநாளை முன்னிட்டு இரண்டு சிறப்புப் பக்கங்கள் வெளியிடப்பட்டன.

அது அவரை கௌரவிக்கும், புகழும் விதமாக அமைந்திருந்தன.

இதை பற்றி கவிஞர் பெருந்தேவியின் பதிவு வாயிலாக என் பார்வைக்கு வந்தது.

எதிர்ப்பு எழுந்ததன் பெயரில் தற்போது அவை பின்வாங்கப்பட்டுள்ளன.

தமிழ் இந்து ஒரு வெகுஜன பத்திரிக்கை. பல லட்சப்பிரதிகள் விற்பது. எல்லா தளத்து மக்களால் படிக்கப்படுவது. ஐந்து நிமிடம் பத்திரிக்கையைப் புரட்டிப்பார்க்கும் ஒருவருக்குள் ஓர் ஆளுமையின் இடம், மாண்பு, ஆதிக்கம் குறித்த ஒரு விரைவுச்சித்திரத்தை உருவாக்க வல்லது.

வைரமுத்து அவர்களின் புலமையைப் பற்றிய சார்புகளற்ற ஆழமான திறனாய்வு விவாதம் ஒன்றும் இந்து தமிழில் நடைபெறவில்லை. அவரைக் கௌரவிப்பதே, பொதுச்சமூகத்தின் முன் அவர் இடத்தை மேலும் அடிக்கோடிட்டு சுட்டுவதே அந்தச் சிறப்புப்பகுதியால் செய்யக்கூடியது, அதுதான் செய்யப்பட்டது. புகழாரம், encomium தான் அது.

இந்து தமிழ் சிறப்புப்பகுதியில் இடம்பெருவதொன்றும் இலக்கியத் தகைமைக்கான சான்றல்ல.

வாழும் நவீனக் கவிஞர்கள் யாருக்காகவாவது (ஏன், கடந்த மார்ச் 15 மனுஷ்யபுத்திரன் பிறந்தநாள் கூடத் தாண்டிப்போனதே?) வருடா வருடம் சிறப்புப்பக்கம் வெளியிடுகிறதா என்ன? அல்லது தமிழ் இந்துவில் சிறப்பிக்கப்பட்டதனால் வைரமுத்துவின் இடம் தன் இடத்தை விடப் பெரியது என்று எந்த நவீனக்கவிஞரும் சொல்ல முன்வருவாரா?

ஆகவே இது இலக்கியத் தகைமை சார்ந்த விவாதம் அல்ல.

அப்படி ஆக்கப்படுவது இதன் மையப்பேச்சுப்பொருளிலிருந்து திசைநகர்வையே உருவாக்குகிறது என்று நினைக்கிறேன். மற்ற அஜெண்டாக்களை இதன்மூலம் விவாதமாக்கி தீர்த்துக்கொள்ளும் சந்தர்ப்பமல்ல இது.

அவர் பாலியல் குற்றம் புரிந்ததாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்டார் என்பதைவைத்து ஒரு கவிஞராக அவர் இலக்கியத்தகைமை தீர்மானமாகிறது என்பதல்ல இங்கே சங்கதி.

அவர் பாலியல் குற்றம் புரிந்ததாகக் பதிமூன்று தனித்தனி நபர்களால் குற்றம்சாட்டப்பட்டார் என்பதைவைத்து ஒரு மனிதனாக, ஓர் ஆணாக அவர் சமூக மாண்பும் அந்தஸ்தும் மதிப்பிடப்படவேண்டும் என்பதே இங்கே கோரிக்கை.

அவரைப்போன்றோருடைய அதிகார அராஜகங்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படவேண்டும். இதற்கும், அவருடைய இலக்கிய இடம் மற்றும் மேதமை (அல்லது அதன் இன்மை)க்கும் நேரடியாக எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.

To Goldmund, from Narcissus

 

The morning will see you thrown upon the twisting paths

With the first light as your only guide

And the raging wind for your only friend.

The fork lies ahead, friend, and as you know

you shall go east and I shall go west.

 

The earth is your mother, the sky

Your father, every man you meet

A brother, comrade, and every woman

A moonly muse, the colors, the sighs

The scents, the tastes, the delights, Goldmund,

All yours.

 

You are no thinker, you have no use for

The logic of how your world works, for it is

But a poor substitute to the raging, pining

Heart that you are all of, Goldmund

Your artist’s heart.

 

Words are wasted on you, Goldmund, you feel

The anguish behind the poor shape of the words

That created those very words in the first place.

You are fiery passion, not for you

The subtlety of the exaltation

Of a head bowed in prayer.

 

You are a mother’s son, your head

Still resides in the folds of Her bosom.

Find you voice, dear Goldmund, find it

Not to speak words of inanity, not to

Translate your thoughts into language

But to sing those ancient melodies

The heartbeat of Life

Your mother’s song.

You will learn to sing, Goldmund.



Go forth into the large, lost world

And soak yourself in it.

Leave nothing unturned.

Make your peace with your nature

And revel in your freedom.

Feel it all, the pain

Of too much joy, the fleeting

shudder of the snowflake as she

Dies on your cheek, the anguish

Of birth, the fear of being stalked

by the reaper’s scythe, the emptiness

of life, the meaningless meander

The walk without a goal,

Do it all, feel it all.

 

You will remain unspoiled, I know.

 

And one day, when we are old men

Visit my cloister

And tell me your tale,

for I cannot join you

For your path is yours

and yours only.

 

Fare you well, amicus.

 

Inspired by Hermann Hesse’s ‘Narcissus and Goldmund’ 

The Songbird

A voice, I heard
Echoing through eternity

Answering a yearning
Filling a void
Creating me, anew

Your song threaded

Its way through the bustles
Of the ordered chaos
Making up my mundane life
And spoke to my soul
Spoke a new voice

Unheard, not relished
Hitherto

It was a song

Composed and sung
Only for me
And heard
Only by me.

Song bird, oh songbird!

I sought to possess
You, your song.

Not knowing I had it
And had made it mine
The moment you sang it
The moment I heard it.

Songbird, I searched you out
And robbed you of your voice
Your voice, alone

And bade it sing
My own songs
For me, for ever.


O, songbird without the voice
Flitting along in silence,
You lost not your song!

Voice without the songbird
Imprisoned in my cage
Your silence is without song!

My cages are powerful
For they cage me in.
Spinning in circles
Chasing my own tail
Caught in my perceptions
And conceptions,
I play a game of blind-man’s-buff
With myself
Lonelier now…
Without your song
Imprisoned, by me, in me
To relieve, to sustain, to liberate.

Out you go
Voice of the songbird
To be mine.

Flit among your trees
Scale the yellow peaks
Speak in tongues
Of the people you see
And the places you go
Far away from me…

Begone,
I shall hear on.
For you sing, songbird
All the songs, all the songs.

Fiction: The Kurukshetra Premier League

1

Lord Vinayaka, the elephant-headed god, the destroyer of evil, was reclining comfortably on his sofa on Mount Kailash after a heavy afternoon meal. After all, people insisted on treating him every single day with everything from coconuts to kozhukattais. No wonder, he mused, that Dr. Dhanvantri kept telling him to get more exercise on the treadmill. “But each to their own…no one will recognize me if I develop six pack abs” Vinayaka could not help laughing out loud at the imagined sight. He did ride a mouse for all his bulk, but somehow he could not imagine mice running down his arms as he flexed them!

Veda Vyasa was huffing and puffing as he approached Vinayaka. “O pot-bellied one, I bow to thee,” said Vyasa, starting with the customary greeting. Vinayaka smothered a grin, and patting his belly contentedly with the end of his trunk, bade Vyasa to sit down. “Tsk tsk. Vyasa, you are always out of breath. You need some regular exercise. Now, the treadmill…” he said impishly.

Vyasa did not hear him. “My lord, there is a small cause for concern,” started Vyasa without preamble. “You remember the time you out wrote out the Mahabharata for me?”

How can I forget?” muttered Vinayaka. “Tongue twisting poetry, almost broke my fingers, and my last instalment of pay never really reached me…yes, sire, I do remember it. What about it now?”

“The thing is, those humans have unearthed some recent archeological evidence that actually goes to prove that the war at Kurukshetra never really happened.”

“What? So do you mean to say you made the whole story up?”

“No, no, my lord, back then those were facts.  But now, in the light of the new evidence, something to do with Secularization of  Historical Facts or some such thing we have to write it out again to pull in the new facts. Yesterday’s facts are today’s mythology, you know. Our old version gets support only from the VHP, and a half-hearted nod from the BJP.  But now in the light of the election results, it looks like they need a new secular epic now, to accommodate the fresh, ah, evidence. I really don’t understand modern Indian politics or history. It looks like historical evidence can now be conveniently arranged for, just like votes. The bottomline is that we have to make a revision of the epic. Soon.”

“So?”

“Well, I was wondering if you could be my scribe again. We have a really good rapport. And with my beautiful poetry and distinctive phraseology and deep metaphorical allusions and character delineation, and with your…aah…tusk, we made up a good team the last time around.”

“All right, cut the crap and tell me what you would be paying this time around. I am not a mere copywriter any more, and I use my broken tusk only to decorate my hallway. I use a computer, complete with pirated Microsoft software, and I hope your dictation is as fast as my typing speed. And you would have to correct the typographical errors. I don’t do that anymore.”

 “Sure, sure, whatever, your terms. We have to get this done. We will receive funding from the Department of Religious Endowments and also from the Department of Correction of Historical Inaccuracies. And think of the fame…once we are done writing we can have a proper book release, with an evening tea, complete with those tiny biscuits with topping on them and champagne. All the Page Three glitterati would be there, and you might actually get a picture of yourself in the next morning’s Mites of India surrounded by beautiful ladies. I can almost see the headline … ‘The Elephant God’s Animal Magnetism.’ And the media watchdogs…they’d love the buzz you would create…remember the hype over the time you supposedly drank milk in some temple?  You’ll have all these ‘Breaking News’ updates just to yourself. Think, think of all that,” Vyasa was at the edge of his seat now. He could see that Vinayaka was almost sold.

“Welllllll….” drawled Vinayaka. “I’ll do it. But mind you, I want half the pay upfront and the rest before I give you the final version.”  

“Alright, fine. Like I have any other option. So let’s get this rolling right away, what say?”

“Alright, give me the one-liner. How is this going?”

“Well, the basics are pretty much the same. The Pandavas, the Kauravas, rival gangs, hate each other… anyway, the Pandavas are at Indraprastha when the Kauravas invite them over for a game of poker.”

“Poker?”

 “Yeah, the recent evidence shows that the ancient Indians invented poker.”

“Eh? You’re not kidding? Well, I’m just the scribe. Ok, game of poker. And?”

“Well, Yudhishtira as we know is one preachy face; he cannot play the game, and he cannot say ‘no’ either. So he plays, pledges every damn thing he owns, or thinks he owns, and loses.”

“OK, and they go to the forest next?”

“Yeah, the thirteen year banishment.”

“So what next? The war, right?”

“That’s where there’s a change. Now listen closely. We Indians are supposed to be a peaceful race. Having a war that killed so many innocent people as a part of our mythology supposedly gives us this bad image on the world scale. Well anyway, they have unearthed new evidence now. What actually happened is this.”

Vyasa paused.

“Because of the huge casualties involved in war, Krishna and Bhishma chalked out a plan. They decided to replace war… with a game of cricket. A really short one at that. Only 20 overs. The team that wins the game gets the empire. The team that loses has to retire ignominiously into the forest, loses all right to hold a credit card, claim insurance and appear on reality TV shows. End of all civilized life!”

Vinayaka’s trunk dropped.

“Well?” asked Vyasa, pleased with the effect he had created.

“Well, what? First poker, now cricket? Mahabharata was in the post-Vedic Age. Cricket was invented by the Englishmen in the 12th century AD. And besides, if we release this book, Ashutosh Gowarikar is going to sue us.”

“No, no, no…that’s where you are wrong. Cricket was not invented by the British, it was invented by the Indians in the Vedic period. Later, it was carried to Europe by the nomads along the Silk Route. That’s what the new evidence says. ”

“Isn’t this, well … too much to swallow?”

“That’s where we come in, my lord. We have to convince them with our story,” Vyasa pumped his fist into the air. “Yeah!”

Vinayaka rolled his beady eyes. “Why do I ever let myself get talked into these things?” His large ears twitched.

2

Vinayaka opened his laptop, and started reading a few pages from his newly written manuscript to Vyasa.

Draupadi sat on the window sill, her hair hanging around her shoulders, chin cupped in her hands, staring out of the window. There was a peculiar expression of irritation on her face; the reader might imagine the physiognomy of Impedimenta in the Asterix comics as an approximation.

Yudhishtira, not really unlike Vitastatistix , walked to her, and asked her, “Is that brother of yours here yet?”

“If he were here, we would know, wouldn’t we? What kind of a question is that?” she snapped back irritably.

“Alright, alright, alright, I know you are still angry about what happened…but now that there’s the cricket match coming up, we will clobber them for good.”

“That’s exactly what you said when you were putting your last stake on the table. Fool that you are, you could not see a straight flush when it stares up at you in your face”

“Er…oh, here he is. Hel-lo Drishtadymna!”

Drishtadyumna came in, impeccably dressed in a conservative blue suit with a striped tie, laptop bag in one hand.”

“Hey, brother, howdy. I have the perfect strategy devised to clobber the Kauravas for good.”

“Humph!” said Draupadi, turning away. “Men!”

“Hey, hey, sis, your big brother is a management consultant. Straight out of IIM Ahmedabad!”

He winked, and Yudhishtra rolled his eyes. How many times did he have to be reminded? “Don’t you worry, we will chalk out the most perfect plan to wreck revenge on those evil cousins of yours.”

Yudhishtira said, “Fine, let’s get started. They want a cricket match now?”

“20-20.” said Drishtadyumna with smug satisfaction. “It’s called Kurukshetra Premier League. KPL for short.”

“Us against them, huh?”

“Yes and no. We are supposed to make up a team of eleven comprising players from all our allies, give it a name, find a brand ambassador, arrange for cheerleaders, advertise our team, appear in as many branded ads as possible, appear on TV and be interviewed by that hot newscaster on TenDTV, slander some member of the other team, if possible, slap him before the match, and in general, be as popular as possible. It matters, the ratings.”

“And…play the match?”

“Yeah. That too. Eventually. But what’s more important is the pre-match strategizing. You are lucky to have a management consultant, don’t you? Straight out of…”

“Yeah, yeah, I know that bit. So what is the Kaurava team calling itself?” 

“Well, they are called Hastinapur Headhunters.”

“Hastinapur…Headhunters? That’s… not really a name now, is it?”

“It is, and apparently it is supposed to instill fear into our hearts.”

“Right. I’m trembling in my shoes. So, what are we calling ourselves?”

“Indraprastha Indefagitables”

“Eh??? You out of your mind? What kind of a name is that? Indefagitables? What next? Vegetables? Card tables? No, no, no,  Draupadi dear, I’m not saying anything about playing cards now…that was just an expression…” after an apologetic nod to his wife who was looking daggers at him, he hissed to Drishtadyumna “How did you come up with a name like that?”

“Well, sire, according to KPL protocol the names of the teams must alliterate; it does not help matters that Veda Vyasa who designed the protocol is a poet. We cannot call ourselves Indraprastha Super Kings even if we are real super-duper kings. And, I flicked through the dictionary for a suitable adjective.” Drishtadyumna shrugged his shoulders. “If you would rather have it Indraprastha Incorrigibles or Indraprastha Inebriated, I don’t have a problem.”

“Humph! Technically we don’t own Indraprastha or any bit of land for that matter. We belong to Nowhere.”

“Well, if you want we can call ourselves the Nowhere Nondescripts or the Nowhere Nutcrackers…”

“I’ll crack yours if you give me any more of those dumb names…well, with a name like Drishtadyumna you would want revenge, but don’t wreck it on my team.” Yudhishtira was incensed. This is the last time I am hiring a management consultant, and this is the absolute last time that I am hiring a brother-in-law. “Seeing that we are nearly penniless, who is sponsoring us?”

“Lord Indra. I got all the papers drawn up, all that is required is for the two of you to sign. Just a small issue…” Drishtadyumna paused. “Being Arjuna’s father, he wants Arjuna to captain the team.”

Before Yudhishtra could say a word, Draupadi chimed in with “Finally! Someone sane at the helm!”

Yudhishtra gave her a glare, and said “Well…so long as we get our funding straight. And who is funding the Kauravas? The…ah…Headhunters?”

“They approached Lord Kubera first. But he wanted the team to call themselves the Queenfishers after his…um…distilled foods plant.”

“Queen-fishers?”

“Why not? If one can fish for kings, why not queens? He’s a feminist, you know.”

“So what happened to the deal with Kubera?”

“It’s off. Some issue about the selection of players. You know how bull headed Duryodhana can get.”

“So who’s their ambassador now?”

“Varuna Deva, the god of water and rain. Nobody else was remotely interested.”

“Hmm… whatever. So when’s the match?”

“In a couple of weeks from now. At the Kurukshetra stadium. But we need to get all the publicity shots in before then.”

“Is our team line up decided?”

“Oh yes.” Drishtadyumna booted up his laptop to open a powerpoint presentation. “Arjuna is captaining, opening batsmen are Arjuna and myself. You can have a look for yourself. Bhima’s our principal bowling attack, with Ghatotkacha supporting. Abhimanyu in the middle order. You are the wicket keeper.”

“Let’s hope he keeps at least that well” muttered Draupadi.

“Hang on.” said Yudhishtira, looking at a slide showing eleven people lined up like Ceaser’s army. “What do these slides show? Who are those people?”

“Why, it is yourself and your revered brothers, sire.”

“And why is it that we cannot recognize ourselves?”

“You have been given a virtual makeover. That is how you are going to play. Once you okay this, we are going to get the make-up artistes from the sets of Dasavatharam to get it rolling.”

“What else?” asked Yudhishtira sarcastically.

“Well, I have booked four interviews, and we need to get the hoardings done. Plus the meeting with the cheerleaders. Arjuna’s getting a lot of offers for modelling, but we have to be selective and exclusive, haven’t we?”

“Right. So when do we practice?”

“Practice? Um…my schedule does not really have any provision for it, but I am sure we can fit it in somewhere in between.”

Yudhishtra raised his head to the heavens. “With friends like this, who needs the Kauravas?”

3

Vinayaka paused reading and said, “That’s how far I have got. How’s it?”

“Not bad at all” said Vyasa, effusively. “That modern Indian newspaper reader will love it.”

“So, tell me, what happens next? I’m looking forward to being a sports writer!”

“Oh, that’s bad. You see, the match did not take place.”

“Eh? But why?”

“Called off due to incessant rain. A couple of days before the match, Indra and Varuna got into a spat over a drink. Something about an ad that Arjuna was modeling for; Varuna made a rather unparliamentary comment about it, but Arjuna did model for a fairness cream for men”

“And?”

“There was a huge fight. Indra and Varuna trying to outdo the other. Varuna rained so hard that the Ganga and Krishna and Kaveri flowed together; the entire land was inundated. Indra responded with such fierce thunderbolts that the entire armory…er…playing equipments of both teams were destroyed. Even the bloodthirsty Kauravas were horrified at the extent of damage these two, alone, caused. So, they decided to call the match off.”

“And what about the partitioning of the land?”

“What land? It was completely a water mass. Took centuries to drain. Nobody wanted it any more.”

“So what are the Pandavas doing now?’

“Arjuna is a professional cricketer now, highest bid-for player on the IPL, the modern version of KPL. Bhima is a top notch star at the WWE, only he calls himself Mincemeat Pulpsquisher. Nakula, with his impeccable good looks, made a career for himself in Bollywood. He’s even got his own blog now where he clarifies points about his racy-pacey past. Sahadeva, the intelligent one, went to engineering school and management school, but quit his job to become a writer of alternative mythology. He’s a best-selling author now. Draupadi has a personalized fashion line; she writes 15,000-word posts on her Instagram saree page about how buying her sarees will make you a feminist.

“And Yudhishtra?”

“Well, he’s the one commissioning the writing of this book. He’s the Prime Minister of the country.”

Sustenance

I am

turning the earth out
leaf and root, trout and sprout.

Borrowing

heat from fire, moisture from air
water and will, splendid fare.

to my god
I dedicate.
myself,
I vindicate
of lack of expression;
by silent devotion.

first morsel
of the food, of the earth
sustaining
me, my god, me
in me.

Yen

This is my yen.

The integrity
Of a stolid tree
The candor
Of the wind whispering with the leaves
The diligence
Of those very leaves
The freedom
Of the clouds
The responsibility
Of the earth
The trust
Of monkeys on a mountain-top
The love
Of the rain
Firm friendship
Like those of the stars
Populating my sky;
My sky
So high and pure
And above everything else…
My independent moon
Reigning in the shadow of power
Your fortitude?
Your patience?
The ascetism of the sun
And his love for work,
As he plays with shadows, mine…

The music of silence.
The profundity of roots.
Mornings of sunshine.
Nights of rain.
Rain without barriers.
Mountains of mist.
Mists of thoughts,
Birth of clarity.
We the I
Purposes of purposes
Teaching the fish to swim
And the birds to fly
And the man to soar…
Earning my joy.

Endless, endless happiness.
The peace of happiness.
The happiness of peace.

To ask you your spirit,
In this life, mine…
Asking for too much?

(16.12.2007, 20th birthday)