About Suchitra

Writes and translates fiction.

The King of Sweets [Translation]

A translation of B. Jeyamohan’s Tamil short story ‘Pradhaman’ (2018). The story in Tamil can be read here.


‘How many coconuts?’ asked Aasan, the masterchef, doubling up his ankle-length vaetti and tucking the cloth in at his waist. I had not finished counting. “About four hundred, I think,” I said. He came and stood by me, hands on hips, and turned his eye around. “More like five hundred and thirty,” he said. I looked at the pile of coconuts and then looked at him. “They are a bit smaller than usual. Give me the exact number when you finish counting. If we have six hundred, that would be good. Even better if there are fifty more. We want coconuts with plenty of milk,” he said. “Why?” I asked. “Lei!” he made an impatient noise, “Didn’t you feel the adai, how it’s turned out? It’s a little thicker than usual, will soak up lots of milk,” he said, and went back.

Maniyan and I finished counting the coconuts together. There were exactly six hundred and thirty of them. “What does he carry up in that head of his, some sort of a calculating machine?” asked Maniyan. “He is very particular about keeping count,” I said. “Some head, up there. But what did you think the whole culinary enterprise was? A lot math and measurement,” said Maniyan. “I mean, taste is in the numbers, yes. But there is always something beyond numbers in good food, something divine. The gods should arise out of the food… the flavor is something else altogether then.”

I looked at Aasan making his rounds, inspecting each ingredient, issuing orders. I have never seen him pick an ingredient up with his hands. He estimated everything with his eyes and nose. To test coconuts, he would ask someone to knock two coconuts against each other as he watched. “They’re tender, put them aside for milking,” he would say. But I was dumbstruck when he asked for a similar examination of two blocks of jaggery, and then pronounced, “There’s lime in it, keep it away. Go tell Kumaresan Pillai that we need the jaggery replaced.”

Nothing seemed amiss to me when I looked at the iron-coloured mounds of jaggery heads. “Lime?” I asked. “They add lime when they boil the palm sugar juice to extract the jaggery. Makes the jaggery nice and white, rock-solid, but it shows its face when we make the syrup. It’s the motor owner’s precious daughter who’s getting married tomorrow. You know what they say. Like an elephant in a festival street, the dessert is king in a feast. Whatever else we manage to do well, if the dessert is messed up, then it’s no good. So go tell them to replace it,” said Aasan.

I stood there wondering whether I could ask Maniyan to go with me. Aasan turned to him. “Dei,” he ordered, “go see whether we have enough tamarind wood for the fuel. Just a third of the lot needs to be dry, make sure the rest of it is green,” he said, and turned to look at me. “Go, go tell them,” he said.  As Maniyan moved away, I hesitantly went to the section where the kitchen utensils were stored.  Subbu Pillai was standing there. “What?” he asked. “Aasan wants the jaggery replaced,” I said.

His face shrunk into a frown. “Did we pay for the whole load of jaggery just to go back and buy more? Just use what you have,” he said. “I cannot tell him that. If you want you can go and talk to him yourself,” I said. “Just go and tell him I said it can’t be done. Go on now,” said Subbu Pillai. “Aasan didn’t send me here to talk to you. He sent me here to talk to the owner,” I said. “To the owner? Do you think the owner sits there to tally your jaggery accounts? You’ll get it hard with a slipper!” he said.

I gave him a look and went into the house. He ran in behind me. “Son, listen to me,” he pleaded. I understood what he was afraid of. “So, you are the one who purchased the jaggery?” I said. “Me? Buy jaggery? I just made a bulk order…” said Subbu Pillai. Then he sighed. “Do whatever you like. That’s what he gave me, and that’s what I brought in. I don’t know anything else,” he said. As I resolutely walked in, he followed me, “Son, hang on, wait!” But by then I had entered the ladies’ wing of the house.

A sea of colour bobbed before my eyes. I had never noticed till then that there were so many shades of silk, that women wore so many different pieces of jewelry. And it was not like I was new to weddings: it has been three years since I started accompanying Aasan on his wedding catering rounds; I have worked in eighteen wedding kitchens so far. And if Aasan was invited to cater a wedding, they were grand, seven-story-canopied affairs, with the bride wearing at least three hundred sovereigns of gold.

Subbu Pillai’s wife approached me. “What do you want?” she asked. “I want to meet the owner,” I said. “You can’t meet the owner now. The lawyers are here, he is talking to them,” she said. “We want the jaggery replaced. Aasan says there is lime in the jaggery that we received,” I said. Her face changed. “You don’t have to go in there and bring this up now. I will talk to someone and make sure you get a replacement,” she said.

‘No, Aasan said that I had to tell the owner. So, I should go in and tell him,” I said. “This dastardly fellow, I don’t know what he has gone and done now. If this reaches the owner’s ears, he will slipper him…son, you wait here, let me go and talk to the man who handles the goods and make sure that you get some good quality jaggery,” she said. She clutched my arm. “Wait, what’s the hurry now? Here, one minute,” she said. I was not sure what to do.

She pulled at my arm, “Come in.” “No,” I said. “Why are you squirming like a bride? Come in now,” she said, pulling me into the room. “Stay here,” she said. I hesitated, “No, I…” but she would not listen; she took hold of me and plopped me on a wooden chair. She brought me a plate with a fried lentil vadai and a sweet laddu on it. “Eat,” she said. “No, I don’t want anything,” I said. She lightly smacked the side of my head.  

I took a bite of the laddu. “The jaggery should be of first-class quality. You can’t fool Aasan,” I said. “That’s right, keep eating, I will go right out and make sure the shopkeeper sends you first rate jaggery soon,” she said, and walked out. I was left alone in the room. The room had lots of things lying around. Brass utensils, wooden boxes of all sizes and shapes. A cane basket full of flowers. The scent of rose perfume filled the room.

As I sat munching on my snack, a girl entered the room. She looked at me, one eyebrow raised. “Who are you?” she asked. I got up. “Aasan, jaggery…” I said. “Oh, you are here with the catering group?” she asked. “Did Amma come here?” “Amma?” I asked. “Yes, Amma, my mother,” she said. “Who?” I asked, when I heard a voice at the door. “What are you doing here?” A middle-aged woman wearing a mango-yellow silk saree and a red-stone addigai around her throat entered the room.

The little girl said, “I was looking for you. Everyone over there is asking for Neela.” The lady placed a hand on the girl’s shoulder. “Who’s the boy here?” “I came here with the catering group… in the kitchen,” I said. “Who’s catering?” she asked. “Aasan,” I said. “Aasan?” she asked; her eyes narrowed just a bit. “Velu Aasan. From Thirparappu, the Nagamootu house…” I said.

I was not sure why her face changed the way it did. “Oh,” she said. Then she lightly smacked the little girl on her shoulder. “Go tell them that I am coming,” she said. The little girl flung her long plait with its soft three-balled kunjalam bobbing at the end behind her back and went away, her thighs rustling within her long silk skirt, her anklets jingling.

The lady turned to me “Are you Aasan’s son?” she asked. “No, I came here with him,” I said. “How many children does he have?” she asked. “Children? But Aasan is not married,” I said. “Not married?” she asked. “Yes. Aasan keeps vow by Hanumar, the bachelor god. He never married,” I said. “Oh,” she said, and then, “Alright, finish your snacks.” But she sat in front of me right there on a three-legged stool.

I was not sure why she was crushing and twisting the end of her saree like that with all her fingers. The silk saree had been finished up by tying the threads at its end into a row of knots like little kunjalams, and here she was, twisting and scraping, as though she wanted to undo all of them. When my eyes met hers, she smiled. “When did you arrive?” she asked. I had finished my snack and was looking around for a suitable place to put my plate away, her question caught me unawares. I started. “Who?” “You. All of you,” she said.

“We came early this morning. Then we sorted all the goods. Aasan came just now, in the afternoon. You must have seen our van standing outside? It says Sri Chitra Caterers, Thirparappu on the side.” I said. “Yes,” she said. “Matador,” I said. I liked to keep that word in mind and use it when I could.

Subbu Pillai’s wife came in. “I have asked them to haul away the old stuff and bring in fresh jaggery. Good stock. Your Aasan can eat his stomach’s fill if he likes,” she said. I nodded and went out of the room.

Maniyan came up to me. “Why does he want so much green wood for the fire?” he asked. “The green wood makes up the second layer. It stays and burns for a long time. The dry wood will burn away like dry leaves,” I replied. “Oh,” he said, and then looked at me out of the corner of his eye, “So you have decided then? This is what you want to do for the rest of your life?” he said. “Book learning doesn’t agree with me,” I said. “Eating agrees with you, I suppose,” he said, and wandered off to see to the wood supply.

I went to Aasan. “They said that they will send someone over to take away the jaggery right away,” I said. “Who?” he asked. “Subbu Pillai’s wife,” I said. “So, he has a hand in all this. The bastard. It doesn’t matter how many times you warn them, they won’t stop getting their hands on the good stuff. If we don’t keep watch on everything, then it is we who are stuck with a bad name,” he said. He turned to Murugesan. “Lei! Get my chair.”

Aasan had an armchair that he used when he wanted to sit down in the store room. He took it along with him in the van wherever he went. Murugesan brought in the chair. Aasan sat in it and swung his legs over to rest them on the armrest. As a rule, Aasan spoke to no one. And if he did speak, it was to swear or scold. I have never seen Aasan smile. “He is a bhootham, a goblin. One of the twelve thousand that catered at the wedding of the gods Siva and Parvathi long, long ago, now reborn like this,” Maniyan used to say.

Manoharan, Sivaraman and Muthusamy got together and started sorting out the items from the grocer’s in front of Aasan. From where he sat he called out to me, “Start scraping the coconuts. The milking can wait till later. Go check whether the vegetables are prepped.”

After weighing which of these tasks I should do first, I decided to go and check on the vegetables and went to the chopping section. There were mountains of eggplants glowing purple in the lamplight, green flower-stalked okras piled up, clusters of stout plantains and raw bananas. The men had just settled down with their long knives and chopping planks, ready to start dicing. They were talking among themselves. Some of them were rolling up betel leaves, smeared with lime, peppered with areca nuts, to tuck into their mouths.

“Aasan was asking whether you had started prepping the vegetables,” I said. “Go tell him that we are on it,” said Namachchivayam. “Looks like he’s the heir,” said Umaiyorubagan. I avoided their eyes and went to the place where the coconuts were piled up.  A hundred extra coconuts had been delivered in a sack. Arunachalam and Shanmugam had started breaking the coconuts. A huge brass cauldron was placed there to catch the water when the coconuts broke.

When the first coconut broke with a slight ‘tup’ like a cracker and the water streamed out, I felt the usual light frisson of excitement run through me.  Arunachalam never hacked at the coconut more than once; it was not even a hack so much as a gentle tap like a head-butt. I could never break a coconut without hacking away at it at least three times. “Only when you can break a coconut in a single tap will you start learning what cooking really is,” said Arunachalam.

 “That’s no big deal,” said Murugesan. “You see up on the coconut there’s a bump? You need to tap it just above that, right in the centre of the curve. Not hit it with a lot of force. Go close to the spot with the knife and rap it hard. Your arm should have a lot of power when you bring the knife down,” he said. But I never had the firmness of hand to do it right, there was always a tremble in my arm.

As if they had heard a good joke, the coconuts kept breaking into broad grins in Arunachalam’s hands, revealing their white kernels as they splintered into two and fell to the ground. “You want some coconut water?” asked Arunachalam. I shook my head to say no. “Check how many thiruvalakkutris we have,” he said.

We usually bring in our own coconut scrapers. The coconut scraper is a contraption with a balancing plank made of wood or metal; a swan neck that curves upwards at one end of the plank is tipped with a circle of sharp teeth for scraping. The ones we bring in are at least three times bigger than the domestic scrapers that you find in household kitchens. Ours are meant for the men; the diminutive scrapers in the domestic kitchens are the ‘women’. I examined the scrapers in the sack. “Eleven,” I said. “That’s not enough. It looks like we left a few behind. Go borrow four or five thiruvalakutris from the people here.”

“But we can only find female scrapers here,” I objected. “That would do. However, four or five of us need to keep scraping to finish everything on time. Remember, we have six hundred coconuts to scrape!’ said Arunachalam.

When I entered the kitchen storeroom a second time, Subbu Pillai was there again. “Now what? Your asafoetida stinks of cat piss?” he asked. “We need some thiruvalakkutris,” I said. “Why? Don’t you bring your own coconut scrapers when you come to cook? Next you will come asking us for knives.”

When I went in, the lady with the redstone addigai entered. “What do you want?” she asked. “A thiruvalakkutri,” I said. It was the local word for the scraper on our side of the hills, close to the Kerala border. “A coconut scraper?” she asked, replying in Tamil. “Wait, let me see if there is one around,” she said, and disappeared into the small room adjoining the kitchen. Subbu Pillai’s wife was there, placing flowers into small boxes. “He’s asking for a coconut scraper,” she said. “A thiruvalakkutthi? We need one here. There are two more that he can have,” she said.

She opened a palm leaf basket and fished out four scrapers. “Are these enough for you?” she asked. I felt its scraping edge with my fingers. “It’s gone blunt,” I said. “That’s all we have,” she said. “If you scrape it with a file it can get sharper, you know,” said the lady with the addigai. I remembered that we always had a file on us. “Yes, true,” I said, and picked them up. They kept sliding out of my grip.

I put them down, looked around, and finding some banana fibre, used it to tie them together. Still one kept sliding out. “I’ll take that,” she said. “No,” I said. “Lei, give it to me,” she said and came with me bearing the scraper.

I placed all the coconut scrapers in the room with the coconuts. “Only four?” Arunachalam turned to ask, when he recognized her. “Ammini, madam, is it you?” His tone was deferential. “Do you live around here now?” “I came early this morning,” she replied in a low voice.

“So, I take that are related to the motor owner?” asked Arunachalam. “Related on his side. His sister is married to the motor owner’s nephew,” she said. “Oh, like that? I see…” said Arunachalam. “Alright, see you then,” she said quietly and turned around, when Arunachalam said, from behind her, “He is over there, by the hearth.” 

She turned and gave him a penetrating glance before going inside. I looked at Arunachalam. He smiled. The lady had a slightly plump, round face; her shoulders glowed bright like a tender banana leaf. She was very fair, so you could see a very faint moustache above her lips. On her erect, prow-like bosom the addigai sat in place as if inlaid in gold. 

“Look at her gait! Like an elephant!” muttered Murugesan. “The gloriously slow gait of a noble elephant…” he said.  Arunachalam indicated with his eyes that I was present; Murugesan looked at me and flashed his yellow teeth.

I followed her. She stopped in hesitation just ahead of the row of open fireplaces. Placing one hand on her hip, she sighed deeply. Afraid that she would turn around and see me, I moved slightly to the right where bundles of banana leaves had been stacked on top of one another. I picked up a few bundles that had rolled away and placed them on top of the stack.

She kept standing there for some time. She did not turn around. She didn’t seem to be aware of anything around her. She looked beyond the small doorway into the kitchen where rows of open hearths had been constructed on bricks laid against each other.

I peeped into the doorway so that I could see what she was looking at. Aasan was standing next to the first fireplace. Bhaskaran and Karunakaran were piling logs of wood on the hearth that had been washed and cleaned with cow dung. It was customary to start cooking the feast by placing a small, shallow rounded vessel called an uruli on the fire, heating ghee – clarified butter – in it, and roasting pieces of green chillies and ginger to make a dry ginger curry as a side. Start from the ginger, the ancient manuals say.

Diced ginger and green chillies lay waiting in a palm leaf basket. There was also a very small ball of jaggery in there. The dry ginger curry is tasty only if an appropriately small amount of jaggery is added to it. Kumar and Madhevan brought a tub of ghee to the wood-fired stove, lifting it on each side by a rope tied to the sides of the tub. Aasan bent low and examined the ghee with his eyes. It was yellow and grainy like sand.

Baskaran arranged the logs properly and turned to look at Aasan. Aasan gently dug out a small portion of the ghee with a ladle and laid it out on the logs. Even from afar, my hair stood on its end when I saw the ladle’s edge gently caress the surface of the ghee. The sight of the wee little dollop of ghee melted my heart. When Aasan handled ghee or butter, it was always a very gentle affair, as if he was coaxing it out with a feather.

Kumaresan Pillai held a little brass lamp; he extended its small flame to Aasan. The men were blocking her view. When she reflexively crossed the threshold and stepped into the kitchen, her hand dropped to her side; the gold bangles she had stacked on her arm clinked against each other as they slid down to her wrist. Hearing the sound, Aasan turned around, and saw her. His mouth slightly agape, his eyes fixed on her. Then he turned and placed his palms over the flame in Kumaresan’s hand. “Great mother, Mahamayi, goddess of illusions!” he said, bringing his palms together.

With a slight quiver in his hands, he picked up some camphor from Kumaresan’s plate. He kept it under the log with the ghee on it, lit another bit of camphor, and placed the flame on the first. The camphor caught fire with a start; the ghee picked it up and blazed forth up into the air. The blue flame leaped up, twisting and curling like a tongue whose buds had awoken to taste.

Aasan picked up the small, shallow uruliand placed it on the fire. Kumaresan and Baskaran covered their mouths with their palms and ululated. Aasan scooped out three dollops of ghee with his big ladle and upended it over the uruli. As the ghee melted and ran down the deep curve of the vessel, he turned around; Baskaran was standing ready with a plate full of perfectly diced green chillies. He quickly picked up two big handfuls and tossed them into the crackling ghee. He brought his palms together, “Mother! My goddess!” and then with a sigh, he signaled to them to continue, and walked back towards his chair.

Baskaran started tossing the green chillies with a brass ladle. The aroma of the chillies roasting in ghee spread through the kitchen. Borrowing fire from the first hearth, the others had already started lighting the rest of the fires. The sides – dry vegetable curries – would go on the flames first. Seven sides usually, including citron, gooseberry and bilimbi. The dry gravies and the lentil-vegetable stews would be cooked next. The preparation of the lentil-and-tamarind heavysambar would commence only at midnight. The gravies with ground coconut in them, just before dawn. It was only at dawn that the huge, bronze urulis for the pradhaman, the king of sweets, would ascend the fire.

When the pradhaman became mellow and creamy, the men would remove the urulifrom the wood-fired stove and take out all the logs. On the same stove, they then placed huge pots filled with water. The water would start boiling as soon as the pot touched the stove. Then the rice went in, and a lid was placed to cover the top of the vessel. In a short while the cooked rice would emerge at the mouth of the vessel, blocking it and building up like bubblefoam. Then we would haul out the rice with huge slotted spoons, spread it out on mats, and keep it covered with banana leaves and a second mat on top. This way the rice would keep hot as if on slow-burning husk-fire till the food was served.

The salt-and-tamarind tang of the sides would waft through the kitchen at first. Then came the smells of coconut and cooked lentils. But when the first scent of the pradhaman emerged, all the other aromas would melt into the shadows. The scent of melting jaggery, creamy coconut milk and steamed, mellowed rice-flake adais could turn one’s head. A hush fell over the kitchen then; people engaged in various tasks in all corners would stop and watch. It was like we were in the temple of the goddess at midnight, waiting for the moment, when, roused by the clamour of the urumidrum, the oboe-like magudam, the pot-shaped muzhavu and the bells, the oracle-goddess suddenly wakes in the body of the priest. Before the first growl in his throat, before the first tremble in his limbs, his eyes would have already signaled the arrival.

She went and stood next to Aasan. Her bangles tinkled. Aasan turned around indifferently.  “They said that you would be here,” she said. Aasan did not look directly at her. “Yes,” he said, “How are you?” He turned as he spoke to Baskaran and summoned him. Baskaran offered a rolled betel leaf that Aasan tucked into his cheek. “Your husband is here with you?” he asked. “They are all here. My son is studying in Madras. He couldn’t come. But I have brought my daughter along,” she said.

He said nothing. “He is also here. His brothers, mother, they have all come,” she continued. “Yes, I heard that you are related,” said Aasan. “Yes, we’re close relations,” she said. “It has been a while, no?” he asked. “Yes, you don’t come to our side very often, do you?” she said. “Why come there? The folks in Nagarcoil on that side of the hills don’t appreciate the taste of our cooking. My area is over here, near the Kerala border. The Tamil fellows complain that our cuisine is all red rice and coconut stew.’

“But the flavour here is something different,” she said. Aasan did not reply. “To be honest, it has been fifteen years since I last ate at a good wedding feast,” she said. “Why? You don’t go to feasts over there?” he asked. “They cook everything so differently over there,” she said. Aasan said, “Yes, they don’t have pradhaman over there. Only a lentil-based sweet porridge. Here we have coconut in everything,” he said. “Yes. Where’s taste without coconut?” she said.

Aasan looked up at her. “Honestly, there is nothing called taste. Taste is just what the mind gets used to,” he said. She said nothing. “If we will it, we can train the mind. We should strive to train it. Instead if we stay fixed on one taste, we will end up losing a million others. This world is filled with all kinds of flavours. South Travancore is just the few kilometres from Mavelikkara to Thuckaley. Our cuisine is prized only within these borders. The world is wide open! What does an American eat? What is an African’s palate like? Everyone eats for taste, you know.”

“But not all taste is ours,” she countered. “All taste is taste. The mind should not control the tongue. You let the tongue be, it will go forth and get used to all flavours,” said Aasan. “It’s all good to talk about,” she said.  “Why?” he asked. “Nothing,” she said, and then, “I’m leaving.” “Sure. I have things to do as well,” said Aasan. She kept standing there. “Alright. I will be there at your daughter’s wedding. I will fill the air with the aroma of my pradhaman, okay?” said Aasan. She said nothing and walked away.

Aasan turned to look at me. “Go check if the vegetables are prepped. We should start the scraping the coconuts soon,” he said. I looked as she walked away. I turned to Aasan. “She has a daughter,” I said. “Why, did you go sniffing at her ass?” asked Aasan. I shook my head as if to say no and then went to the chopping section again.

Even as I entered, the fresh green scent of cut vegetables hit me in the face. Evenly diced pieces of okra and eggplant were piling up in front of my eyes. The men joked and talked among themselves as their hands did the chopping reflexively. “Who does this fellow think he is, Aasan’s tail? He’s here to oversee us?” asked Madhavan Patta. I completely ignored their talk and sat down to look at the vegetables. It had only taken them an hour, and they were almost finished.

I went to the area where the coconuts scraping was in progress. An array of banana leaves was laid out on the floor; the men sat with their scrapers on the leaves, one folded leg balancing the plank of the scraper. Amidst what sounded like hundreds of pigeons cooing together, the coconuts turned into mounds of white foam. I took up a spare scraper and sat down to scrape. I had sort of learned how to scrape coconuts by then. You take a broken half of a coconut, choose a sharp edge and scrape three times till the kernel is all grated and gone. Then you start from the bald spot, turning the head round and round till all the coconut is scraped out. If you get the rhythm right, then it’s really easy.

Rhythm is integral to doing anything well. For the rhythm to be right, we must not think about it at all. There is a rhythm in our hands, a rhythm in our eyes. Only when our mind interferes with the rhythm do we miss a beat. When you are scraping a coconut at top speed, it just takes an instant, one missed beat, for the scraper’s teeth to take off your flesh. It’s more painful than a knife wound; it takes a long long time to heal. The cooks call it catscratches. “Catscratches? The next ten days are going to be really sweet,” they would say. Catscratch marks never fade.

We scraped up the grated coconut heaped on the banana leaves and placed it aside in palm-leaf baskets. Uncle Nagu and others fed them slowly into giant stone mortars and ground them with huge stone pestles. “People in my town say that when it comes to Malayalee cuisine, there’s so much coconut that you need a press for the grinding,” remarked Mani Mama. “Yes, there’s coconut in everything,” said Kumaran. “And what have you seen, young grasshopper? You should have been at the wedding of Moolaiyamveettu Pappu Thambi’s daughter. Forty baskets of coconut pulp leftover after the milking. They brought it all back and buried it under our banana trees,” said Unnamulai. “They could have fed the cows with it,” said Kumaran. “For what joy? For the cows to eat it all and spray us with its shit?” said Unnamulai.

“Coconut makes our cuisine, there’s no doubt about it. But the coconut comes alive only in a good pradhaman, when it melds and mellows with the ghee and jaggery…” said Shanmugam. “And when I say pradhaman, I only mean adai pradhaman, made with real steamed rice flakes.  Anything else that’s called pradhaman, we drink it thinking it’s adai pradhaman,” said Unnamulai. “Why do they call it pradhaman? Let’s see if you can tell.” “Because it’s the first…the king!” I piped up. In Malayalam, pradhama means ‘the prime one’. “But they serve it last,” he countered. “In the temple, the principal god gets his offering last, no?” I said. “The boy is sharp,” said Unnamalai approvingly. “There may be thousands of flavours, but the pradhaman’s taste is supreme. Like the prime minister of the country.”

“These days, in Nagarcoil, you can buy ready-made adai in the store. Just tear the packet open, pop it into coconut milk, boil it, and presto, your pradhaman is ready,” said Kumaran. “That’s all made of refined flour. Its stretchy and bloated. A good adai is made from white raw rice. Not once has Aasan bought ready-made adai from the store. The taste of Aasan’s pradhaman lives up to that reputation,” said Shanmugam.

“Aasan has people at home to make the adai for him” I said. “So, did you make it?” asked Shanmugam. “Yes, I stood by while they were making the adai yesterday,” I said. “How do you make it?” asked Kumaresan. Aasan always makes sure he supervises the adai-making himself. “You first grind the soaked rice in water and spread it out on a banana leaf. You then roll up the leaves, steam them, and dry them in the sun,” I said. “In the sun?” asked Kumar. “No, no, not when the sun is very hot. If it dries completely, it becomes brittle,” I said. “But it should not sour up. It should dry in a day. Otherwise it turns sour.”

“What a finicky job. It’s just easier to get the ready-made adai. As if the fellows here can tell the difference,” said Shanmugam. “That’s why you are grinding coconuts over here, and he sits in the chair over there,” said Mani. “Aasan has restraint. He never indulges in anything. He would have made a thousand batches of pradhaman, yes? I have never seen him drink a sip. Not even seen him place a single drop of it on his tongue.” “He knows what sweet is,” I said.

“You know when the pradhaman mellows and melds together? In a surprising frission of sweetness? That’s the only time I bring my hands together in reverence, ready to fall at his feet – Aasan, guru, my teacher! Otherwise who would want to work under this man who flares into a temper at the drop of a button? Has he ever said a kind word? Offered a smile? Stone-face!” said Shanmugam.

I went back to tell Aasan that the coconuts had been milked. “Ask him whether this is done,” said Narayanan as I passed him. He was finishing up the avial, a yoghurt-and-coconut vegetable gravy, with coconut oil. “He’ll tell you if it’s not done. The scent is enough for him to tell,” I said. He kept stirring the avial with a long wood-handled ladle and added a little more coconut oil to it. Aasan made a little grunt from where he sat. “See?” I said. “He can stay right where he is and tell all the flavours,” I said. “What flavour does he know when his tongue touches nothing,” asked Murugan, who was standing next to him. He was stirring the lentil curry.

Sukumar who was standing to my right and working on the dry thuvaran asked, “Why doesn’t he taste anything?” “If he tastes one thing, then the taste sticks to his tongue. After that, he is not able to taste anything else,” I said.  “It’s said one who tastes everything has no taste buds left.” “So, you don’t eat as well?” asked Manikkam. “Only sweet things,” I said. “That’s right. He’s at the right age to taste all the sweet things.”

They hooted with laughter. You could speak your mind when Aasan was in the room. He had no ears. No tongue either. Just grunts. I wandered off again to the area where the coconuts were being pressed for milk. The ground coconut was now being sieved through a new cotton vaetti, five feet long. Two men held the corners of the fabric weighed down by the ground coconut, wound it around and wrung it tightly to extract the milk.

I returned to the kitchen again. The avial and the dry vegetable curries were being taken off the flame. Two men passed a bamboo rod with ropes wound to the ends through the two curved ‘ears’ flanking the huge vessel to haul it up. They set it down on mounds of sand spread out on the storeroom floor and closed the mouth of the vessel with a bronze plate.  It had taken me whole a year’s experience in the kitchen to learn that there was a knack to finishing up the gravies and taking them off the flame. The gravy keeps boiling in the vessel from the residual heat even after it is removed from the flame. If we let our tongue guide us and wait for the dish to finish cooking completely before removing it from the flame, the gravy tends to get overcooked. The vegetables go soft, the lentils go dry and the taste is ruined.

“Knowing when to take the gravy off the flame is like befriending a twelve-year-old girl. When friendship ripens to love and mellows into marriage, the girl would also be mature,” said Murugesan to me. When I said nothing in reply, he laughed. “The fellow is shy!” he said. “Look here, you can learn everything that there is to know about this world just by standing in a kitchen. Get your brother some betel leaves and areca nuts and cigarettes whenever I ask, I’ll teach you everything,” said Murugesan.

Four people brought in the giant urulifor making the pradhaman. It came swaying gently like a boat held aloft by waves. Aasan threw a careless look at it. They lowered it on the hearth where the coals had been spread out readily. From where he sat, Aasan gestured with one hand for the men to lift up the west end of the uruli just by an inch. When I looked, everything seemed to be fine. However, when the west end was adjusted, I could see how it sat in place even better.

Tin barrels filled to the brim with coconut milk were brought in, rigged like palanquins and hoisted on the shoulders of the assistants. As the uruli filled up with the milk, the phrase it always evoked came to me once again. An ocean of milk. Someone would inevitably say that at this point. “That’s enough. Any more milk, and Vishnu would come here to lie on it,” said Kumaresan. “With snake in tow,” said Murugan. They all laughed. I have always observed this. Whenever we start on the dessert, an unusual mirth fills up the room.

The coconut milk had come to a boil; it was thickening up. When cow’s milk boils and creams, a mild meaty smell fills the room. But when coconut milk boils, it has the scent of sweet grass. Then there’s the scent of the ghee melting into the mix. An even finer sweetness. You would think at this point the taste would be sweet as well. But it would be a little sour, with an oily texture that stuck to your tongue. When it became a bit thicker, Murugesan liked to add jaggery and coffee to it and drink the concoction.

The adaihad been kept soaked in molten jaggery syrup. They transferred the pieces onto slotted spoons and slowly lowered them into the boiling coconut milk, making sure that the rice flakes were not sticking to each other. They kept the coconut milk on a boil till it started becoming creamy. As it boiled away, they added more coconut milk, a little bit at a time.  The jaggery lumps were covered with a cloth and hit it with a pestle till they crumbled to bits. They boiled a little water in another vessel, added the jaggery to it and cooked it till it became syrupy. Using a ladle, they scooped off the syrup from the top and filled a big brass vessel with it. When people make pradhaman at home, they tend to mix the jaggery directly into the coconut milk. But I have noticed how when we make a huge quantity of jaggery syrup, the stuff that lingers at the bottom is grainy like sand and tastes very different. So even when I cook at home, I don’t skip the additional step of making the syrup and straining it.

The creamy coconut milk had now combined well with the jaggery syrup. As it thickened, a film of cream covered the surface; bubbles broke out on the top. Murugesan and Kumarannan kept stirring the mixture to keep it from burning at the bottom. So far it only had the scent of boiling coconut milk and melting jaggery syrup; now it started acquiring the redolence of a sweet porridge. However, it had not quite reached the particular aroma of a fine pradhaman yet.

They laid another small vessel on a hearth to the side and melted balls of ghee in it. They brought in the freshly made ghee and added it in small quantities to the spluttering pradhaman, while they kept stirring. The aroma of the pradhaman did not arise even then. Aasan made a grunt and beckoned me with a finger. I got the spittoon for him. He spat into it, rinsed his mouth with some water in a jug nearby, and sank back in his armchair again.

Most of the people around the kitchen had stopped whatever they were doing and were gathered around the hearth with red, spitting coals; by then the flames had been fully doused out. They were waiting for the rise of the pradhaman. Although the men who were stirring had their eyes on the pot, their ears and bodies were trained on Aasan.

The armchair made a loud creak. The sound echoed through the room. Aasan stood and extended his hand. Murugan came forward with a long, wooden-handled spatula. He placed it in Aasan’s hands and scampered back. Aasan scraped the edges of the uruli with the spatula and slowly spiraled his way to the bottom where it hit the surface with a loud metallic clang; he flipped it over just a bit. The aroma of the pradhaman arose, filling all corners of the kitchen.

ஆஷாபூர்ணாதேவியின் சிறுகதைகளைப் பற்றி


சமீபத்தில் மறைந்த வங்க எழுத்தாளர் ஆஷாபூர்ணாதேவி அவர்களின் சிறுகதைகள் சிலவற்றை வாசித்தேன். ‘Shake the bottle and other stories’ என்ற தலைப்பில் பெங்குயின் வெளியீடாக அருணவா சின்ஹா மொழியாக்கத்தில் ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்துள்ள கிண்டில் நூல். 21 கதைகளை கொண்டது. சர்மிளா தாகூரில் முன்னுரையுடன், எழுத்தாளரின் கட்டுரை ஒன்றுடன், இந்த நூல் அழகாக தயாரிக்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளது.*

ஆஷாபூர்ணாதேவி அவருடைய மூன்றடுக்கு நாவல் தொடர் வழியாகவே அதிகமும் அறியப்பட்டவர். பிரதம் பிரதிஸ்ருதி (முதல் சபதம், தமிழில் புவனா நடராஜன்), சுபர்ணலதா, பாகுல் கதா என்ற அந்த நாவல்கள் மூன்று தலைமுறை வங்காளப்பெண்களின் கதைகள். அவை நமக்கு நூறு வருட வங்க வறலாற்றை கடந்து வந்த உணர்வை அளிக்க வல்லது. ஆனால் ஆஷாபூர்ணாதேவியின் கைத்தேர்ச்சி தெரியும் இடம் எப்போதுமே அவர் மனித மனத்தை, ஒரு மனம் இன்னொரு மனத்துடன் உறவாடுகையில் கொள்ளும் மாற்றங்களை, திரிபுகளை எழுதும்போது தான். அவர் கண் மனிதர்களுக்குள்ளே பார்க்கும் ஃபோக்கசுடன் எப்போதும் கூர்மைபடுத்தப்பட்டுள்ளது. 

முதல் சபதத்தில் சத்தியவதியின் வளர்ச்சியும் மாற்றத்தையும் அவள் குடும்பத்துடனும் ஊருடன் கொள்ளும் உறவையுமே முதன்மையாகக் காட்சிப்படுத்துகிறார். படிப்புக்கான வேட்கையுள்ள எட்டு வயது சிறுமி, பழமைவாதியான கொடுமைக்கார மாமியாருடன் சேர்ந்து வாழ்வதன் வழியாகவே தன் உரிமைகளை தக்கவைத்துக்கொள்ளமுடியும் என்று உணர்ந்து வைராக்கியமாக வாழ்ந்து வளர்கிறாள். ஒரு கட்டத்தில் தன் பிள்ளைகள் படிக்கவேண்டும் என்ற உறுதிப்பாட்டின் அலையில் எழுகிறாள். கணவனை கல்கத்தாவில் வேலைத்தேடத் தூண்டுகிறாள். நகருக்குக் குடிபுகுகிறாள். நகரில் அவள் எல்லைகள் விரியத்தொடங்குகின்றன. கணவன் எதிர்ப்பை மீறி சிறு பள்ளியில் மாலை நேர ஆசிரியை ஆகிறாள். இந்த மனிதக் கதையாடலுக்குப் பின்னணியில், மங்கலாக, வங்காள மறுமலர்ச்சியும் இந்தியச் சுதந்திர போராட்டத்தின் உதயமும் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆனால் வரலாற்றின் கதையை நேரடியாகச் சொல்வதில் ஆஷாபூர்ணா தேவி மெனக்கெடுவதில்லை. வரலாறென்பது தனிமனிதர்களின் விருப்புவெறுப்புஉறவுபிரிவுகளின் அலை என்ற அளவிலேயே வரலாறு அவர் கதைகளில் இடம்பெறுகிறது. இந்தக்கதை நிகழும் அதே தருவாயில் இந்தியா முழுவதும் எழுந்த சத்தியவதிகளை பற்றி நாம் நினைக்கையிலேயே அந்தக்கதையின் வரலாற்றுப் பரிணாமம் துலக்கம் பெறுகிறது.

தன்னுடைய சிறுகதைகளிலும் ஆஷாபூர்ணாதேவி மனித மனத்தின் வெவ்வேறு முகங்களை காட்சிப்படுத்துகிறார். நாவல் நமக்களிக்கும் வரலாற்றுச் சித்திரத்தைப்போலவே, சிறுகதைகள் வழியாக, இருபதாம் நூற்றாண்டு வங்கச் சமூகத்தில் நிகழ்ந்த மாற்றங்களின் ஒரு குறுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தை அவரால் நமக்கு அளிக்க முடிகிறது. ஆனால் இதுவும் பின்னணித் தோற்றம் தான். ஆஷாபூர்ணாதேவியின் கதைகளின் களன் பெரும்பாலும் நடுத்தர வர்க்க வீடும் மனையும் அங்கே வாழும் மனிதர்களும் தான். இந்தக்களத்தில் வைத்து மனித மனத்தையே அவர் எழுதுகிறார்.

அவர் கதைகளை வாசிக்கையில் ஓர் இறுக்கப்பட்ட உணர்வை தடுக்கமுடியவில்லை. ஏனென்றால் கதைகள் பெரும்பாலும் நிகழ்வது நான்கு சுவற்றிற்குள். வங்காள கூட்டுக்குடும்பத்தின் வேவுபார்க்கும் கண்களுக்கடியில். காட்சி நகரத்திற்கு மாறினாலும் இந்த அமைப்பு மாறுவதில்லை. ஒரு ஃபிளாட்டின் சுவர்கள் இன்னும் இறுக்கமாக மனிதர்களை பொத்திவைக்கிறது. வேலைக்காரிகள் கண்வாங்காமல் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறார்கள். ஏகாந்தம் என்பதே இல்லை. எப்போதாவது கதை நகருக்குள் நகர்ந்தாலும் பேருந்துகள், டாக்சிகள், கட்டடங்கள் என்று அதே நெரிசல் உணர்வு ஏற்படுகிறது. 

ஒரு விதத்தில் இவர் கட்டும் களம் காஃப்காவையும் அசோகமித்திரனையும் நினைவு படுத்துகிறது. நவீனத்துவ யுகத்தில் மனிதன் அன்னியப்படும் சிக்கல் இக்கதைகள் சிலவற்றில் ஒரு சாயலாகக் காணமுடிகிறது (நீலக்குருதி, கதாநாயகன் போன்ற கதைகளில் வரும் வேலையில்லாத இளைஞர்கள்). கதைமாந்தர் பலரும் வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக தனிமைப்பட்டிருக்கிறார்கள். 

ஆனால் ஒரு மாதிரி (template) நவீனத்துவப் படைப்பில் வருவதுபோல் நிறம், குணம் இல்லாத மனிதன் நவீன யுகத்தின், அபத்தத்தின் சுழற்சியில் மாட்டிக்கொள்ளும் கதையை ஆசிரியர் சொல்வதில்லை. இக்கதைகளின் பாத்திரங்கள் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு நிறங்கள் கொண்டவர்கள். ஒரு பண்பாட்டுப்புலத்திலிருந்து வந்து காலமாற்றத்தில் சிக்கிக்கொண்டவர்கள்.  அவர்களுடைய சிக்கலான மன அமைப்புகளை ஆசிரியர் மீண்டும் மீண்டும் நமக்கு காட்சியாக்குகிறார். இந்தக் கதாபாத்திரங்களின் இறுக்கம் அவர்களுடைய சூழலிலிருந்து வருகிறதா, அல்லது அவர்களுடைய சொந்த மன அமைப்புகளிலிருந்தும், எண்ணச்சுழல்களிலிருந்தும் வருகிறதா என்று நம்மை எண்ண வைக்கிறது. 

நவீனத்துவப் படைப்பு மனிதன் என்ற தனியனை உலகு என்ற ஒற்றைப்படையான, புரிந்துகொள்ளமுடியாத சுழற்சியில் வைத்து ஆறாய்கிறது. ஆனால் இந்தக்கதைகளில் ஆசிரியர் மனிதனை தன்னைப்போன்ற மற்ற மனிதர்களுக்கிடையே வைக்கிறார். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் மற்றவர்களின் அளவுக்கே ‘தான்’ என்ற உணர்வும், தனக்கான நியாயங்களும், ஆசைகளும் ஆத்திரங்களும் இருக்கின்றன. அவை ஒன்றுடன் ஒன்று மோதும்போது புரிந்துகொள்ளவேமுடியாத இறுக்கமும் தனிமைப்படுத்தலும் உருவாகிறது. ஜனசமுத்திரத்தில் அன்னியப்படுகிறான் மனிதன். எங்கும் தண்ணீர், எங்கும் தண்ணீர், குடிக்க மட்டும் ஒரு துளி இல்லையே என்ற கவிஞனின் வரி நினைவுக்கு வருகிறது.

சிறந்த உதாரணம் ‘கழைக்கூத்து’ என்ற கதை (A Balancing Act). ஒரு குடும்பம். வேலைக்குப்போகும் குடும்பத்தலைவி, அவள் கணவர். அவர்களுக்கு நான்கு வயது மகள். மகளை ஒவ்வொருநாளும் வேலைக்காரியிடம் விட்டுச்செல்ல வேண்டும். வேலைக்காரிக்கும் வீட்டுக்காரிக்கும் ஒத்துப்போகாது. குழந்தைக்கும் வேலைக்காரியை பிடிக்காது. ஆனால் சகித்துக்கொண்டு வாழ்வதைத்தவிர வேறு வழி இல்லை. ஏனென்றால் வேலைக்காரிக்கு இந்த வேலை தேவை. வீட்டுக்காரிக்கு வேறு ஆள் கிடைக்கமாட்டாள். மாமியார் ஊரில் இருக்கிறாள். அவர்கள் வாழும் பழையபாணி வீட்டுக்கு அவள் தான் சொந்தக்காரி.  அவள் ஒத்துக்கொண்டால் வீட்டை விற்றுவிட்டு, ஒரு ஃபிளாட் வாங்கி, ஒரு வண்டியும் வாங்கி வாழ்க்கையை மேம்படுத்திக்கொள்ளலாம். ஆனால் மாமியார் பழையகாலத்து மனுஷி. கணவர் கட்டிய வீட்டை விற்கமாட்டேன் என்று அடம்பிடிக்கிறார். அதே நேரத்தில் மகன், மருமகளுடன் வந்து வாழவும் அவளால் முடியவில்லை. 

இந்தக்கதையில், ஒவ்வொரு மனிதரும் மற்றவர்களுக்கிடையே விடப்பட்டிருக்கிறார்கள். உணர்வுரீதியான நெரிசலில் வாழ்கிறார்கள். ஒருவர் தன் சுயவிருப்பை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் அளவு மற்றவர்களை சார்ந்தே தீர்மானிக்கப்படுகிறது. சமரசம் ஒன்றே சாத்தியம். மகன் அம்மாவுக்கும் மனைவிக்கும் இடையே சமரசம் செய்ய வேண்டும். மனைவி வேலைக்காரிக்கும் குழந்தைக்கும் இடையே சமரசம் செய்யவேண்டும். வேலைக்காரி பிடிக்காத வேலைக்கும், தன் பிழைப்புக்கும் இடையே சமரசம் செய்தாக வேண்டும். குழந்தை தன் வயதை மீறி பெற்றோருக்கும் வேலைக்காரிக்குமிடையே சமரசத்தை அடையவேண்டும். மாபெரும் கழைக்கூத்தாட்டம்.

ஆனால் இத்தனை சமரசங்களை நிகழ்த்தும் போக்கில் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் மற்றொருவரை தோற்கடிக்க நினைக்கிறார்கள். ஏமாற்றப்பார்க்கிறார்கள். கள்ளத்தனம் செய்கிறார்கள். பொய் சொல்கிரார்கள். குரூரமான உண்மைகளையும் சொல்கிறார்கள். இந்தப்பின்னலில் தங்களை  நிலைநாட்டிக்கொள்வதன் மூலம் தொடர்ந்து இறுக்கமடைகிறார்கள். 

ஆஷாபூர்ணாதேவியின் கதைமாந்தர்கள் அனைவருமே சாதாரண குடும்ப உருப்பினர்கள். ஓய்வுபெற்ற மாமனார்கள், வீட்டில் அன்னியப்படும் கணவர்கள், மனைவியர், மகள்கள், விதவையான அத்தைமார்கள், குழந்தைகள். ஆனால் ஒவ்வொரு பாத்திரத்திற்கும் அதன் interest உள்ளது. கதைக்குள் ஆசிரியர் அதை தெளிவாகவே வரையருக்கிறார். வெவ்வேறு கதாபாத்திரங்களின் interest-கள் மோதுவதைத்தான் ஆசிரியர் கதையாக்குகிறார். கதாபாத்திரங்கள் தங்களுடைய interest-ஐ பாதுகாக்கக் கிட்டத்தட்ட போரே புரிகிறார்கள். உணர்வுரீதியாக, சமூகரீதியாக, அவர்கள் கையில் கிடைக்கும் அத்தனை ஆயுதங்களையும் பிரயோகிக்கிறார்கள். சில சமயங்களில் அத்துமீறி தரம் தாழ்ந்தும் கூட போகிறார்கள். அத்தனையும் மீறி திருப்தியுறாமல் இருக்கிறார்கள்.  

கணவன் பணிவாழ்க்கையில் முன்னேர நாட்டியமாடும் மனைவியை பகடைக்காயாய் பயன்படுத்துகிறார் (‘நறுமணத்தின் சாரம்’) . பணவெறி பிடித்த கணவனுக்கு பாடம் புகுட்ட வருமானத்துறை அதிகாரியான முன்னாள் காதலனை வீட்டுக்குள் அழைக்கிறாள் மனைவி (‘ஓரினப்பறவை’). விதவையான பிறகு வீட்டில் தன் இடத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள கணவரின் தம்பியை முப்பது வருட நீதிமன்ற வழக்கில் கட்டிவைக்கிறார் அண்ணி (‘ஆயுதம்’). வீட்டில் வருமானமில்லாமல் வெகுநாள் தங்கிக்கொண்டிருக்கும் கணவரின் நண்பனை அப்புறப்படுத்த அவனைப்பற்றி பொல்லாப்புகளை பறப்புகிறாள் மனைவி (‘கதாநாயகன்’).

அதே சமயம் கதைமாந்தர் அனைவருக்கும் அவரவர் நியாங்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொருவரும் கையறு நிலையில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் உலகம் காலுக்கடியில் வழுக்கிச்செல்கையில் கையில் கிடைப்பதையெல்லாம் உடும்புப்பிடியுடன் பிடித்துக்கொள்ளும் வேகமே அவர்களில் செயல்படுகிறது. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் இயலாமையை சமாளிக்கத்தான் இத்தனை நாடகமாடுகிறார்களா என்று எண்ண வைக்கிறது. 

மகளின் கணவர் இறந்துபோகிறார். செய்தி வரும் தருணத்தில் மகள் அமர்க்களமாக அலங்காரம் செய்துகொண்டு அத்தை மகள் கல்யாணத்திற்கு புறப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய தாய் செய்தியை அவள் விழாவிலிருந்து திரும்பிய பிறகே சொல்கிறாள். சமூகமே கொந்தளிக்கிறது. மகள் தன் வாழ்வில் அனுபவிக்கவிருக்கும் கடைசி உற்சாகத் தருணம் அது. அதை முடிந்த அளவு நீட்டிக்க நினைப்பதில் என்ன தவறு என்று அம்மாக்காரி தருக்கி நிற்கிராள். அதில் உள்ளது அன்னையின் இயலாமை. கூடவே, ஒரு விதமான அறவுணர்வு. தன் வட்டத்திற்குள் அவள் செயல்படுத்தக்கூடிய ஒரு எதிர்ப்புவெறி. (‘ஏமாற்றுக்காரி’)

ஆக ஆஷாபூர்ணாதேவி சொல்லும் கதைகளின் களன் வேண்டுமென்றால் அடுக்களையும் மனையுமாக இருக்கலாம். ஆனால் அவர் சொல்லும் கதைகள் மனிதனின் இயலாமையைப் பற்றியவை. அதிகாரத்தை, அதிகார மோதல்களைப் பற்றியவை. 

அடுக்களையானாலும் சரி, நாடாளுமன்றம் ஆனாலும் சரி, போர்க்களம் ஆனாலும் சரி. மனித மனம் ஒன்று தான். மனிதன் தன்னைப்போன்ற மற்ற மனிதர்களுக்கு இடையில் தான் வாழ்ந்தாகவேண்டும். அவனுக்குச் சுய பாதுக்காப்புணர்வு இருக்கும் வரையில், அவன் இயலாமையை உணரும் வரையில், அவன் தன் இடத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முயற்சிப்பான். அது நியாயமாக அமையும் போது போறாட்டமாகும். அத்துமீறும்போது சுரண்டலாகும். அதிகார வேட்கையாகும். இந்தப்போக்கை நாம் தொடர்ந்து வரலாற்றில் பார்க்கிறோம். ஆனால் இதற்கு ஆதாரமான அமையும் மனித மனத்தின் பரிணாமங்களை ஆஷாபூர்ணாதேவியின் எழுத்து துல்லியமாக, கருணையில்லாமல் அம்பலமாக்குகிறது. வேடங்கள் இல்லாமல் நம்மை நாமே பார்த்துக்கொள்ளும் ஒரு தருணத்தை இந்தக் கதைகள் நமக்கு அளிப்பதே இவற்றின் முதன்மைக் கொடை. 

ஆக, அவர் களத்தை வைத்துக்கொண்டு அவரை ‘சாதாரண அடுக்களை எழுத்தாளர்’ என்று குறைத்துவிடுவது அவருக்கு நீதி செய்வதல்ல. ஒரு கதையின் களத்தை மட்டுமே வைத்து அதை ‘நல்ல கதை’ அல்லது ‘சாதாரணக் கதை’ என்று தீர்மானித்துவிடமுடியாது. வெவ்வேறு சாதி,மதப்பின்னணிகளின் அடுக்களைகள், நகரங்களின் அலங்கோலங்கள், பயங்கரமான வன்முறைக் காட்சிகள், பாலியல் நாடகங்கள் என்று பல களங்களைக்கொண்டு எழுத்தாளர்கள் எழுதுகிறார்கள். ஆனால் அந்த களத்தில் ஆசிரியரின் ஃபோக்கஸ் எதில் உள்ளது என்பது தான் கேள்வி. களன் ஒன்றே கலையை ஆக்குவதில்லை. ஃபோக்கஸ், அது வெளிப்படும் விதம், இவையே கலையை தீர்மானிக்கிறது. 

ஆஷாபூர்ணாதேவி பள்ளிப்படிப்பு இல்லாதவர். இளம்பிராயத்திலேயே மணமாகி, ஆசாரமான குடும்பவாழ்க்கைக்குள் வாழ்ந்தபடி 3000 சிறுகதைகளும் 150க்கு மேற்பட்ட நாவல்களும் எழுதியிருக்கிறார். அவர் எழுதியதெல்லாம் அவர் கண்ட ‘அடுக்களைக் கதைகள்’ தாம். ஆனால் அவர் ஃபோக்கஸில் சிக்கியது மானுட மனங்கள். அவை போடும் நாடகங்கள். ஒன்றுடன் ஒன்று தொடுக்கும் சமர். நான் அவர் கதைகளை வாசிக்கையில் என் குடும்பத்தின் மனிதர்களை நினைத்துக்கொள்கிறேன். ஆனால் அதே அளவுக்கு நான் பணிபுரிந்த ஆராய்ச்சித்துறையின் முகங்களையும் நினைத்துக்கொள்கிறேன். பல மில்லியன் டாலர்களும் உலகப்புகழும் அறிவதிகாரமும் புழங்கும் நடைக்கூடங்களும் ஆஷாபூர்ணாதேவியின் அடுக்களை மனிதர்களால் தான் நிரம்பிவழிகிறது.

*அதென்ன ஆங்கிலத்தில் மட்டும் தான் படிப்பீர்களா?  ‘எலீட்’ எழுத்தாளரா நீங்கள்? என்று கேள்வியோடு எழும்பும் வாசக நண்பருக்கு – வெளிநாட்டில் வாழும் எலீட் எழுத்தாளர் ஆகிவிட்டதால் வேறு வழி இல்லை. கிண்டிலில் புத்தகங்கள் உடனுக்குடன் கிடைக்கின்றன. அவை பெரும்பாலும் ஆங்கிலத்தில் இருக்கின்றன. ஆஷாபூர்ணாதேவியின் கதைகள் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன – வங்காளச் சிறுகதைகள் என்ற பெயரில். மொழிபெயர்ப்பாளர் புவனா நடராஜன். ஆனால் இந்தப்புத்தகம் கிண்டிலில் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே அருணவா சின்ஹாவின் சமீபத்தைய ஆங்கில மொழியாக்கத்தையே நாடவேண்டியிருந்தது. அருணவா சின்ஹா இன்று இயங்கிவரும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பார்ளர்களில் தனக்கென்று ஒரு இடத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறார். மொழிபெயர்ப்பு ஈடுபாடு உள்ளதால் அவருடைய மொழிபெயர்ப்பு உத்திகளை கவனிப்பதிலும் எனக்கு ஆர்வம் இருக்கிறது. ஆகவே ஆங்கிலத்தில் வாசித்தாலும் தமிழில் அதைப்பற்றி எழுதி என்னுடைய ‘எலீட்’த்தனத்தை இரண்டு மடங்காக்கிக்கொள்வது தான் இப்போதைக்கான பிரதிக்ஞை.

தோற்கடிக்கப்பட்டவர் – ஆஷாபூர்ணாதேவி

தோற்கடிக்கப்பட்டவர் (மொழியாக்கச் சிறுகதை)

வங்க மூலம்: ஆஷாபூர்ணாதேவி

(அருணவா சின்ஹாவின் ஆங்கில மொழியாக்கம் வழியாக தமிழில்)

ஏனென்றால் இந்நாட்களில் யார் மனமும் புண்படுவதில்லை. புண்படுதல் என்ற வார்த்தையை தங்கள் அகராதியிலிருந்தே நீக்கிவிட்டார்கள். மிஞ்சியது தன்மானமும் சுயமரியாதையும் மட்டுமே.

பிரபாத்மோகன் என்றுமே ஆஸ்றிச் பறவையைப்போல் வாழ்ந்தவரல்ல. மாறாக எப்போதுமே தன்னுடைய கண்களைத் திறந்தே வைத்துக்கொண்டே உலகினில் நடமாடியவர். இதுவரை அவர் ஏமாற்றப்பட்டதே இல்லை. இப்போது வரை.

சுயமாக முன்னுக்கு வந்தவர். உலகம் அறிந்தது தான். 

பரம ஏழ்மையிலிருந்து தன் நிலையை ஏற்றி எழுந்துவந்தவர். ஒரு மனிதனுக்கு உயர்குடி வாழ்வில் வாழ என்னவெல்லாம் தேவையோ அதையெல்லாம் தனக்கென்று சம்பாதித்துக்கொண்டிருந்தார். தன்னுடைய மனைவின் இறப்பின் துக்கம் தன்னை அடித்துச்செல்ல விடாமல் வாழ்ந்தார். ஆனால் புதிய வாழ்வுக்கான நாட்டமும் இல்லை.  

அவர் மனைவி இறந்தபோது மூன்று வயதுக் குழந்தையை விட்டுச்சென்றிருந்தார். இதனாலும் அவர் உடைந்து போகவில்லை. தன்னுடைய விதவைத்தங்கையான அமலாவின் உதவியுடன் அந்தச்சிறுவனை வளர்த்தெடுத்தார். அவனை ஆளாக்கினார். ஜாதிக்கொள்கைகளின் அளவீடுகளின்படி தன்னுடைய மகனுக்கு திரிகோலசுந்தரியான ஒரு மணப்பெண்ணை பார்த்தமைத்தார். அதே சமயம் அவளுடைய அப்பா தேவனோ மன்னனோ அல்ல. வெறும் கிளார்க். ஆனால் பிரபாத்மோகனுக்கு அவ்வளவுதான் தேவையாக இருந்தது. தன்னுடைய ஒரே மகனை வீட்டோடு மாப்பிளையாக அனுப்பிவிடுவதற்கு எந்த எண்ணமும் இல்லை அவர்க்கு. 

இதுவரை பிரபாத்மோகன் மிகச்சூதானமான மனிதர் என்று கருத எல்லாவிதமான சான்றுகளும் இருந்தன. ஆனால் அவர் எதிர்பார்க்காத விதமாக ஒரு தாக்குதல் அவரை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தது. 

இப்படி ஒரு தாக்குதலை அவர் தன் மிக மோசமான கனவில் கூட எதிர்கொண்டதில்லை. 

இதனால் தான் அவர் அதற்கு முன்னால் கல்லாகவே மாறிப்போனார். சரியாகத்தான் கேட்டோமா என்று நிலைகுலைந்தார். 

ஆனால் கெட்ட செய்தி எப்போதுமே தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுவதில்லை. 

என்ன சொல்வதென்றுதெரியாமல் பிரபாத்மோகன் தன்னுடைய கண்ணாடியைக் கழற்றி திரும்ப மாட்டிக்கொண்டார். “என்னது”, என்றார். “என்ன பார்த்திருகிறாய்?”

“நான் கொல்ஃப் கிளப் ரோட்டில் ஒரு ஃபிளாட் பார்த்திருக்கிறேன்”, என்று பிரபால்பூஷன் அமைதியாகச் சொன்னான்.

“கோல்ஃப் கிளப் ரோட்டில் ஃபிளாட்டா? என்ன சொல்கிறாய்? ஃபிளாட்டா?”

அர்த்தம் தெளிவாகவே இருந்தது. 

“ஆம், ஒரு ஃப்ளாட் பார்த்திருக்கிறேன்”, என்று பிரபால் சொன்னான். “எல்லாம் பேசி முடித்துவிட்டேன். நாளை மறுநாள் காலை பால் காய்ச்சுவதாக இருக்கிறோம்”. 

நாளை மறுநாள் காலை.

இப்போது மாலை. தன்னுடைய மகன் தனக்குத்தரக்கூடிய நோட்டீஸ் காலமே இந்த லட்சணத்தில்.

இதற்கு மேல் சொல்ல என்ன இருந்தது? பிரபாத் மோகன் அமலா அல்ல. என்ன செய்துவிட்டாய் என் கண்ணே என்று அழுது கதற.

ஆம், பிரபாத் மோகன் அமலா அல்ல.

“சரி”, என்றார். 

ஒற்றை வார்த்தை மேலே சொல்லவில்லை.சரி. அவ்வளவுதான்.

இந்த உலகத்தில் எல்லாமே தலைகீழாகப் போகும்போது மனிதன் சொல்லக்கூடிய மிகச் சூட்சுமமான  வார்த்தையைத்தான் அவரும் சொன்னார்.


அவருடைய மொத்த உலகமும் தன்னுடைய வட்டத்திலிருந்து வெளியேறிச் சுழலத்தொடங்கிய போது, அவர் தன் வாழ்க்கை முழுவதும் சேமித்து வைத்திருந்த நம்பிக்கை, உறுதிப்பாடு, ஞானம் எல்லாமே கலைந்து அறை முழுக்க சிதறிப் பறந்துக் கொண்டிருந்தபோது அவர் சொன்ன வார்த்தை இது.

பிரபால் அங்கே ஒரு நொடி நின்றான்.

அவன் அப்பா மேலே ஏதாவது சொல்வார் என்று எதிர்பார்த்திருக்கலாம். அல்லது இந்தச் செய்தியைச் சொன்ன உடனேயே கிளம்புவது கோழைத்தனம் என்று நினைத்திருக்கலாம். யாருக்குத் தெரியும்?

ஆனால் அவன் அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லாமல் சற்று நேரத்திலேயே அறையிலிருந்து வெளியேறினான். 

அவன் செல்வதை பிரபாத் மோகன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் கண்கள் ஒளி இழந்திருந்தன.

“கோக்கா நிஜமாகத்தான் சொல்கிறாயா? இது நீ சும்மா என்னிடம் விளையாடுவதற்காகச் சொல்லும் பேச்சு இல்லையே?” என்றெல்லாம் அவர் சொல்லவில்லை. தன்னுடைய மகன் தன்னுடன் விளையாடக்கூடும் என்ற சாத்தியமே அவர் மனதில் எழவில்லை.

ஆனால் அவர் இப்படியாவது கேட்டிருக்க முடியும். “பிளாட்டை விலைக்கே வாங்கிவிட்டாயா? அல்லது வாடகைக்குத்தான் எடுக்கிறாயா? வாடகை என்றால் அதை இப்போதே வேண்டாமென்று சொல்லிவிடு. வாங்கிவிட்டாய் என்றால் ஒரு நல்ல வாடகையாய்ப் பார். நஷ்டம் என்றாலும் பரவாயில்லை, மிச்சத்தை நான் ஈடு செய்கிறேன்.” இப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம். 

அல்லது, “இங்கே வாழ்வதில் உனக்கு ஏதும் பிரச்சனை இருந்தால் முன்னமே என்னிடம் சொல்லியிருக்கலாமே”, என்றாவது கேட்டிருக்கலாம்.

எதுவுமே இல்லை.

சரி. அவ்வளவுதான்.

இப்படிச் சொன்ன பிறகு தன் மகன் என்று தன்னைக் கூறிக்கொள்ளும் மனிதன் எத்தனை நேரம் தான் அந்த அறையிலேயே நின்றுகொண்டிருக்க முடியும்?

வெற்றுநோக்குடன் விழித்துக்கொண்டிருந்த பிரபாத் மோகனுக்கு அப்போது ஒரு எண்ணம் ஏற்பட்டது. விசித்திரமானது, என்று நினைத்தார். கோக்கா என்னிடமே வந்து நேருக்கு நேராக இதையெல்லாம் சொல்வது எல்லாம். அவன் அமலாவிடமே சொல்லியிருக்கலாமே? எப்போதும் போல?

இல்லை, என்னிடம் நேரடியாகச் சொல்வதில் அவன் ஏதோ பெரிய குரூரமான திருப்தியை அடைந்திருக்கவேண்டும். ஒரு வேட்டை மிருகத்துக்கு அதனுடைய இரை மரணத்தின் தறுவாயில் அடையும் வேதனையைப் பார்க்கும் போது ஏற்படும் திருப்தி. கொலையாளி நெஞ்சில் குத்தத்தான் பிரியப்படுவான். முதுகில் குத்துவதில் என்ன வீரம்?

ஆனால் பிரபாத்மோகன் தன்னுடைய மகனுக்குச் சற்றே அநீதி இழைத்துவிட்டார். மகன் முதுகில் குத்தவேண்டும் என்று தான் முதலில் திட்டமிட்டிருந்தான். உன்னிடம் சொல்லிவிட்டேன், என்று அத்தையிடம் சொல்ல நினைத்தான். நீயே அப்பாவிடம் சொல்லிவிடு.

ஆனால் அவள் இந்த விளையாட்டுக்கு ஒப்புக்கொள்ள மாட்டாள் என்றால் என்ன செய்வது?

தன்னுடைய அழகான முகத்தில் சற்றே கடுமையான புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டு பரோமா, “நீ மிகவும் விசித்திரமாக நடந்துகொள்கிறாய். ஒன்றுமே விளங்கவில்லை. வேண்டுமென்றால் நான் அவரிடம் பேசுகிறேன். இந்த பூனைக்கு மணிகட்டியதும் என் கணக்கிலேயே சேரட்டுமே”, என்றாள். 

“தேவையில்லை”, என்று பிரபால் சொன்னான். “அது அத்தனைப்பெரிய வேலை ஒன்றும் இல்லை”.

அது அத்தனைப்பெரிய வேலையாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக அந்த சந்தர்ப்பத்தை அவன் மீண்டும் மீண்டும் ஒத்திகை பார்த்தான்.

பிரபாத்மோகனுக்கோ அப்படி ஒத்திகை பார்க்கச் சந்தர்ப்பம் அமையவில்லை. வேஷம் இல்லாமல், முகச்சாயம் இல்லாமல், நாடகத்தின் பிரதியைக்கூடப் படிக்க வாய்ப்பளிக்கப்படாமல் அவர் மேடையேற்றப்பட்டிருந்தார். இருந்தாலும் அவர் அந்த கட்டத்தை வெற்றிகரமாகவே தாண்டிவிட்டார். சரி, என்று குரலில் நடுக்கமில்லாமல் சொல்லிவிட்டார்.

எதற்கு நான் இதையெல்லாம் நினைத்துக் கவலைப்பட வேண்டும், என்று பின்னால் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார். கோக்காவுக்கு பணிமாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கலாம். அப்போதும் கூட அவனும் சந்தனும் இல்லாமல் தான் நான் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். பரோமா இல்லாமலும் தான் வாழவேண்டுமே என்ற நினைப்பு அவருக்கு வரவில்லை. 

வேண்டுமென்றேவா, அல்லது அவர் மறந்துவிட்டிருந்தாரா? ஆனால் உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால், அவர்களுக்குத் திருமணமாகியிருந்த அந்த மூன்று-நான்கு வருடங்களில் பரோமா பிரபாத்மோகனை மகிழ்ச்சியாக வைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்றே பிரயத்தனப்பட்டாள். அது நடக்கவில்லை.

எண்ண்னக்கள் மேலும் மேலும் வந்துகொண்டிருந்தன.

எத்தனை மட்டமான எண்ணம்!

கோக்காவுக்கு பணி மாற்றம் நடந்திருந்தால் நான் மட்டுமே துக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்திருப்பேன். ஆனால் இப்போது என்னுடைய நண்பர்கள் சொந்தங்கள் சுற்றார் உறவினர் இந்த மொத்தச் சமூகமும் என்னைப்பார்த்து என்னை ஒரு மாதிரியாகப் பார்க்கும். 

நான் இந்த வட்டத்தில் தான் வாழ்ந்தாகவேண்டும். இந்த வீட்டில் தான் வாழ்ந்தாகவேண்டும். ஏனென்றால் இது என்னுடைய சொந்த வீடு. 

தனக்கென்று ஒரு வீட்டைக் கட்டிக்கொள்வதை விட மனிதன் ஒரு முட்டாள்தனமான வேலையை செய்ய முடியுமா என்ன? அதைச் செய்தவுடன் ஒரு மனிதன் தன்னை மண்ணின் மிகச்சிறிய வட்டத்திற்குள் கட்டிப்போட்டுக் கொள்கிறான். பிரபாத் மோகன் யோசித்தார். தான் வாடகை வீட்டில் வாழ்ந்திருந்தாலாவது இது நடந்தவுடன் அந்த வீட்டை காலி செய்துவிட்டு வேறு எங்கேயாவது சென்று விட்டிருக்கலாம். இத்தனைப்பெரிய வீட்டை வைத்துக்கொண்டு ஒரு மகனை வீட்டோடு கட்டி வைக்க இவரால் முடியாமற் போனதே! மகனுக்கு அத்தனை தன்மானம். இரண்டு மாடிகள் இந்த வீட்டில் அவர்கள் தங்களுக்கென்று வைத்திருந்தார்கள். மேலும் கீழ்த்தளத்தை 700-800 ரூபாய் என்று வாடகைக்கும் விட்டிருந்தார்கள். 

இந்த வீட்டைத் துறந்து தான் கோக்கா தனிக்குடித்தனமாக ஃப்ளாட்டுக்கு செல்லப்போகிறானாம். எத்தனை விசித்திரமானது! இந்த மொத்த வீட்டுக்கும் ஒரே வாரிசு இவன். 

இதில் ஏதோ சரியாகப் படவில்லை. 

யார்யாருக்கு முன்னாலோ முகத்தில் கரியைப் பூசிக்கொண்டு நிற்கவேண்டாம் என்பதற்காக இப்போது பிரதாத்மோகன் தன் மகனிடத்தில் சென்று, “மகனே! மருமகளே! இப்போது என்ன ஆகிவிட்டதென்று நீங்கள் கிளம்பிச் செல்கிறீர்கள். இப்படி ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்னால் ஒரு நிமிடமாவது நீங்கள் சிந்திக்க வேண்டாமா? இத்தனைப்பெரிய வீட்டில் தன்னந்தனியாக நான் எப்படித்தான் வாழ்வது?” என்று கேட்க வேண்டுமா? 

பிரபாத்மோகனுக்கு அருவருப்பாக இருந்தது. தன்மானம் என்பது இந்தத் தலைமுறையின் ஏகோபித்த உரிமை ஒன்றும் இல்லை.

அமலா உள்ளே வந்தாள். “நான் கோக்காவைப் பார்த்தேன், என்றாள். அவன் என்ன சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்?” 

“உனக்குத் தெரியாதா?” என்று பிரபாத்மோகன் முறைத்தார். 

“தெரியும், அதான் கேட்கிறேன். நீங்கள் அவனைப் போகவேண்டாம் என்று சொல்லவில்லையா?” 

அமலாவின் கேள்வி அவளுக்குள்ளிருந்து, அவளை மீறிய கதறலாக வந்தது. “ஒருமுறைகூட இத்தனைப்பெரிய தவறைச் செய்யாதே முட்டாளே, என்று உங்களால் சொல்ல முடியவில்லையா?”

அவளுடைய வேதனையால் சிறிதுகூட கலங்காதவர்போல் பிரபாத்மோகன் சொன்னார். “நான் ஏன் அவர்களை நிறுத்தவேண்டும்? அவன் ஒரு தவறு செய்வானென்றால் அவனே அதற்கான விலையைக் கொடுக்கட்டுமே?”

தரையில் சடாரென்று அமர்ந்து அமலா சொன்னாள், “அண்ணா, அப்படிப் பேசாதே. அவனுக்கு அறிவு இருந்தால் இப்படி ஏதாவதுச் செய்வானா?” 

“அவனுக்கு அறிவில்லை என்று யார் சொன்னார்”, என்றார் பிரபாத் மோகன். “அவனுக்கு நிறையவே அறிவிருக்கிறது. இல்லையென்றாலும் என்ன? அவனுக்கு அறிவை புகட்டுவதற்குத்தான் ஓர் ஆசிரியையையும் கூடவே வைத்திருக்கிறானே”. 

அமலா உடைந்துபோன குரலில் சொன்னாள். “ஆம், அப்படியாகிவிட்டது. ஆயினும் நீங்கள் அன்று பேசிய விதத்தில் பேசியிருக்கக்கூடாது அண்ணா. இப்போது போய், அய்யய்யோ, அன்று ஏதோ கோபத்தில் சொல்லிவிட்டேன் இதை நீங்கள் இன்னுமா மனதில் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று சொன்னால்?”

அப்போது அவர்கள் யாரும் வீட்டில் இல்லை. அமலா அவர்கள் வெளியே போவதைப் பார்த்திருந்தாள். ஆகையினால்தான் இந்த விஷயத்தைப் பேசவே வந்திருந்தாள். பிரபாத்மோகன் அவர்கள் இல்லையென்றால் மனம் விட்டுப்பேசுவார் என்று எதிர்பார்த்தாள். அவர்கள் போய்வரச் சற்று நேரமாகும். இரண்டு நாட்களுக்குள் எல்லா வேலைகளையும் முடித்தாகவேண்டும்.

பிரபாத்மோகன் மனம் விட்டுப்பேசத் தொடங்கிவிட்டிருந்தார். “நான் அப்படித்தான் செய்யவேண்டும் என்று சொல்கிறாயல்லவா”, என்று கத்தினார். “அவர்கள் காலில் சென்று விழவேண்டும் அல்லவா?”

“அண்ணா அப்படி நான் சொல்லவில்லை”, என்று அமலா சொன்னாள். “அவன் அம்மா இல்லாத பையன். அவன் மூன்று மாதத்திலிருந்து நான் தான்…”

அவள் நிறுத்தினாள். 

“ஆமாம். நீதான் அவனை வளர்த்தாய்,” என்று பிரதபாத்மோகன் கசப்பாகச் சொன்னார். “ஒரு விதவை தெய்வங்களை நோக்கிச் செய்யவேண்டிய சிரத்தைகளையெல்லாம் நீ குழந்தையை நோக்கிச் செய்தாய். ஆனால் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் உன்னுடைய பங்கை அவன் என்றாவது மதித்துப் பேசியிருக்கிறானா? அறியாத வயதிலேயே என் தலையில் பல கடன்களைக் கட்டிவிட்டீர்களே என்று அவன் சொன்னானே, அதை நீ கேட்கவில்லையா?” 

அமலா மேசையின் காலை ஒரு கையால் கெட்டியாகப் பிடித்திருந்தாள். இப்போது மறுகையாலும் பிடித்துக்கொண்டாள். “அவன் அப்படிச் சொல்லவில்லை,” என்று குரல் உடைந்ததுபோல் சொன்னாள். “அவன் சொல்லவில்லை, அவன் ஆசிரியை சொன்னாள்”, என்று பிரபாத்மோகன் குத்தலாகச் சொன்னார். “அமலா நிறுத்து, அவன் பலவீனங்களை மறைக்க முயற்சி செய்யாதே. சிறுவயது முதலாகவே நீ அவனைப் பொத்திப் பொத்தி வளர்க்காமல் இருந்திருந்தால்…” 

அமலாவின் இதயம் கொந்தளித்திருந்தது. 

ஆமாம். அண்ணா இது எப்போதும் பேசும் பேச்சு தான். ஆனால் இதுவரை அது பெரிய விஷயமென்ற தொனியில் சொன்னதில்லை. சும்மா, ஒரு பேச்சுக்குச் சொன்னது தான். “நீ அவனுக்கு ரொம்பவும் செல்லம் கொடுக்கிறாய் அமலா, இதனால் பார் ஒருநாள் அவனுக்கு என்னாகப்போகிறதென்று”. 

ஆனால் இன்றோ, அவளுக்குத் தன்னுடைய நாளங்கள் வெடித்துவிடும் என்பதுபோல் இருந்த சமயத்தில் அவளுடைய அண்ணன் இப்படிக் குத்திக்காட்டிப் பேசியது மிகக் குரூரமானதாக இருந்தது. 

கம்மிய குரலில், “நீ தான் என்னை எப்போதும் குத்தியே பேசுகிறாய் அண்ணா. இதற்கு நான் என்ன சொல்வது? ஆனால் கோக்காவைப் பற்றித் தவறாக யாராவது ஒரு வார்த்தைப் பேசி நீ கேட்டிருக்கிறாயா? அவனுடைய வளர்ப்பைப் பற்றி, அவனுடைய வளர்ப்புத் தவறு என்று யாராவது சொல்லி நீ கேட்டிருக்கிறாயா? நீ தான் விடாப்பிடியாக இருக்கிறாய் அண்ணா. உன்னுடைய மகனுக்குத் திருமணம் ஆனப் பிறகு அவனுடன் எப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற தெளிவு இல்லாமல் இருக்கிறாய்…” 

கசப்பும் அமிலமுமாகத் தெரித்தது பிரபாத்மோகனின் குரல். “ஆமாம். இந்த வயதிற்கு மேல் நான் அது ஒன்றைத் தான் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். திருமணத்திற்குப் பிறகு மகன் மருமகன் ஆகிவிடுவானாம். மருமகள் அவனுக்கு ஆசிரியையும் வழிகாட்டியுமாக இருப்பாளாம். எங்களுக்கெல்லாம் திருமணமே ஆகவில்லையா? உன்னுடைய நாத்தனார் எப்படி வாழ்ந்தாள் என்று உனக்கு ஞாபகமில்லையா என்ன?” 

“அண்ணா அதை மறந்துவிடு. அந்த நாட்களெல்லாம் மலையேறிச் சென்றுவிட்டது. இன்றைய இளைஞர்களுக்குச் சுயமரியாதை உணர்வு நிறைய இருக்கிறது”. 

“அப்படியா? மூத்தவர்களுக்குக் கொடுக்கவேண்டிய மரியாதையையும் அவர்கள் எடுத்துக்கொண்டுவிட்டார்களா?” 

அமலாவின் இதயத்திலிருந்த கொந்தளிப்பு மேலும் கூடியது. 

கடந்த வருடங்களின் நினைவுகள் பலவும் அவளுடைய மனதில் புகைப்படங்களைப்போல் மின்னி மின்னி மறைந்தன. ஒவ்வொரு நினைவும் அவளுடைய உடம்பில் முள்ளாகக் குத்தியது. எல்லாத்தை விடவும் வலிமிக்கது சந்தனை ஒவ்வொரு நாள் மாலையும் பரோமாவின் பெற்றோர் வீட்டுக்கு இழுத்துப்போய் விடுவது. அமலாவால் ஒரு வார்த்தைக்கூடச் சொல்ல முடியவில்லை. எல்லாமே அவளுடைய தவறுதான். தானே தன் தலை மீது கொட்டிக்கொண்டது. 

ஆனால் அமலா அவர்களிடம் சொன்னதில் என்ன தவறு இருந்தது? சிரித்துக்கொண்டு தான் அதையும் சொன்னாள். “ஒவ்வொரு நாளும் வெளியே போகும் சமயத்தில் குழந்தையை என்னிடம் விட்டுச்செல்கிறீர்கள். எனக்குப் பூஜைக்கு நேரமே இருப்பதில்லை.” 


அந்த வார்த்தைகளை சொன்னவுடன் அவளுடைய இதயம் கடகடவென்று அடிக்கத்தொடங்கியது. ஏன் இதை நான் சொல்லியிருக்கவேண்டும்? இதனால் இவர்கள் வெளியே போவதையே மொத்தமாக நிறுத்திக்கொண்டுவிட்டால்? அப்புறம் நானே என் கர்வத்தை விழுங்கி அவர்களை சமாதானப் படுத்தவேண்டும். 

அமலா அந்த சமாதானப்பேச்சைக்கூட மனதில் வடிவமைத்து வைத்திருந்தாள். ஆனால் அதைச்சொல்லத் தேவை ஏற்படவில்லை. கோக்கா மனைவியுடன் வெளியே போவதை நிறுத்தவில்லை. ஆனால் மகனை அத்தையிடம் விடாமல் தன்னுடைய மனைவியின் பெற்றோர் வீட்டில் சென்று விட்டான். 

ஏனென்றால் இந்நாட்களில் யார் மனமும் புண்படுவதில்லை. புண்படுதல் என்ற வார்த்தையை தங்கள் அகராதியிலிருந்தே நீக்கிவிட்டார்கள். மிஞ்சியது தன்மானமும் சுயமரியாதையும் மட்டுமே.

பெரியவர்களும் அவர்களுடைய பேச்சைக் கவனிக்க வேண்டியதாகியிருந்தது.

ஆஷாபூர்ணா தேவி

அதிலிருந்து அமலாவும் அவளுடைய வார்த்தைகளை எண்ணியவாறே பேசினாள். அதிகமாகவும் பேசக்கூடாது. குறைவாகவும் பேசக்கூடாது. சரியான விகிதத்தில் பேசப் பழகியிருந்தாள்.

ஆனால் தன்னுடைய அண்ணனை இந்த கட்டுக்குள் கொண்டுவருவதெல்லாம் செய்யக்கூடிய வேலையல்ல.

தன்னுடைய மகனுக்குத் திருமணமானால் மருமகள் தன்னுடைய மகள் அல்ல, மகன் அவளுடைய சொத்து, என்று பிரபாத்மோகனால் ஒத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை. 

“உனக்கொரு மகள் இருந்து அவளுக்குத் திருமணம் ஆனால் அவள் மாப்பிளைக்குத்தானே சொந்தம்? அவருடைய அனுமதி இல்லாமல் அவளை நீ உன் வீட்டுக்குக் கூட கூட்டிவர முடியாதல்லவா? இப்படித்தானே இருந்திருக்கிறது காலம் காலமாக? அதைப்போல நினைத்துக்கொள்ளேன்?” என்று அமலா அவளுடைய அண்ணனிடம் சொல்லிப் புரியவைக்க முயன்றாள்.

“ஆமாம், ஆமாம், நியாயமெல்லாம் சரியாக்கத்தான் இருக்கிறது”, என்று பிரபாத்மோகன் கிண்டலாகச் சொன்னார். “நெருப்பைச்சுற்றி என் மகனும் தானே ஏழு வலம் வந்தான்”.

“கோக்காவுக்கு உன்னைப் பார்த்தாலே பயம் அண்ணா”

“நல்லது தான். என்னுடைய ராஜகுமாரனுக்கு தன்னுடைய தந்தை மேல் பயம். அன்பு இல்லை. ஏன்? ஏன் ஒவ்வொரு நாளும் ஊர் சுற்றக் காலில் சக்கரம் கட்டிப் பறக்கிறான்? ஒரு நாளாவது சாவகாசமாக வயதான அப்பாவிடம் அமர்ந்து பேசலாமே என்ற எண்ணமே இல்லை அவனுக்கு.” 

அமலா அந்தப்பேச்சின் தீவிரத்தைக் குறைத்து அனுசரணையாக்க முயன்றாள். “நீங்களா? வயதானவரா? நீங்கள் தானே அவனை விட இளமையாக இருக்கிறீர்கள்?” என்றாள். 

ஆனால் இது எதுவுமே அவர் மனதை மாற்றவில்லை.

பிறகு ஒருநாள். அந்த நாள். 

அன்று அவர்கள் இருவரும் மிகப்பிந்தி வீட்டுக்கு வந்தார்கள். இரவுணவை பரோமாவின் வீட்டிலேயே முடித்திருந்தார்கள். மகன் அவர்கள் கைகளில் இருந்தான். தூங்கிவிட்டிருந்தான். எங்கே போகிறோம், எப்போது வருவோம் என்று எந்த செய்தியும் சொல்லாமலே போயிருந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் பிரபாத்மோகனுக்கு எரிச்சல் மேலோங்கியது. கோபம் தழலாடியது. “உங்களுக்குப் பிடித்த மாதிரியெல்லாம் இந்த வீட்டில் நீங்கள் வாழ முடியாது”, என்றார். 

மனவருத்தில் தான் அவர் அப்படிப் பேசினார் என்று அமலாவுக்குத் தெரியும்.

பல நாட்களுக்குப் பிறகு அன்று தான் அவர் கடல்நண்டு வாங்கிக்கொண்டு வந்திருந்தார். “சமையல்காரனிடம் கொடுக்காதே. நீயே தயார் செய்,” என்று அமலாவிடம் சொல்லியிருந்தார். அதனுடன் பிரியாணியும் சாப்பிடவேண்டும் என்று விருப்பப்பட்டார். பிரபாத்மோகனுக்கும் பிரபாலுக்கும் பிடித்த உணவு அது. 

அவர்கள் வருவார்கள் வருவார்கள் என்று பிரபாத்மோகன் சாப்பிடக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். அவருக்குப் பசி பொறுக்காது. சாப்பிடப் பிந்தினால் அவர் உடம்புக்கு ஒத்துக்கொள்ளாது. “படம் ஏதாவது பார்க்கப்போயிருப்பார்கள். நீங்கள் சாப்பிடுங்களேன்”, என்று அமலா அவரை மீண்டும் மீண்டும் சாப்பிட அழைத்தாள். பிரபாத்மோகனுக்கோ ஆவேசம் ஏறிக்கொண்டே சென்றது. கவலையும் ஏறியது. 

நேரம் செல்லச்செல்லக் கவலை ஏறத்தானே செய்யும்? 

அமலாவுக்கும் கவலை இல்லாமல் இல்லை. ஒவ்வொரு நாளும் சாலையில் விபத்துக்கள் நடந்துகொண்டுதான் இருந்தன. ஆனால் கவலைப்படாததுபோல் காட்டிக்கொண்டாள். 

பிரபாத்மோகன் அவள் பேச்சைக் காதுகொடுத்துக்கூடக் கேட்கவில்லை. அவர் கோபம் ஏறிக்கொண்டே போனது. மகனின் மாமியார் மாமனாரிடம் டெலிஃபோன் இல்லை. அழைத்து ஒன்றும் கேட்க முடியாது. அவர்கள் எப்போது கிளம்பினார்கள். கிளம்பினார்களா. ஏதாவது பிரச்சனையா. குழந்தைக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டதா… 

சமையல்காரனை அனுப்பி என்ன செய்தி என்று கேட்கலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது அவர்களே திரும்பி வந்தார்கள். படம் பார்க்கப் போயிருந்தார்கள். சாப்பாடும் முடிந்திருந்தது. 

அமலாவால் அண்ணனைக் குறை சொல்ல முடியவில்லை. 

பொறுமை இரும்பில் செய்யப்படுவதில்லை. அதிலும் ஆணின் பொறுமை, கண்டிப்பாக.  

ஆனால் அந்த ஒரு வார்த்தைக்கு மேல் பிரபாத்மோகனும் ஏதும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதற்காகவா அவர்கள் இருவரும் இத்தனைப்பெரிய முடிவை எடுத்தார்கள்? விசித்திரமானதுதான்.

ஆனால் இப்போது அமலா தான் சொன்னாள். “அண்ணா, தவறு உன்னுடையதுதான். நீ அதை ஒத்துக்கொண்டுத்தான் ஆகவேண்டும்”.

“இன்று உனக்குச் செய்ய வேறு வேலை ஒன்றும் இல்லையா?” என்றார் பிரபாத்மோகன். “போ. போய் உன் தெய்வங்களுடன் உட்கார். இப்படி வந்து வந்து என்னிடம் புலம்பாதே.”

அமலாவால் வேரென்ன செய்ய முடியும்? அவள் எழுந்துச்சென்றாள். கொஞ்சம் முயற்சித்தால் இந்த அகழ் விரிவதைத் தடுத்துவிடலாம் என்று நினைத்தாள். ஆனால் அவளுக்குப் புத்தி கொஞ்சம் மந்தம் தான். அப்படித்தான் யோசிக்கும் அது.

அமலா சென்ற பிறகு பிரபாத்மோகனின் மனம் இங்கேயும் அங்கேயும் அலைபாய ஆரம்பித்தது. 

இன்று இரவு ஏதாவது விபரீதமாக நடந்து நாளை அவர்கள் கிளம்பிப் போவதைத் தடுத்துவிட்டால்? அப்படி என்ன கொடூரமாக நடக்கமுடியும்? பிரபாத்மோகனுக்கு இதய அடைப்பு வந்தால்? ஆனால் அது தன்னுடைய வீழ்ச்சியை மட்டுமே குறிப்பதாக அமைந்துவிடும். அப்படி தான் வீழ்ச்சியடைவதை அவரால் நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியவில்லை. 

அல்லது இரவு கடப்பதற்குள் பரோமாவின் அப்பாவுக்கோ அம்மாவுக்கோ ஏதாவது நடந்தால்? 

ஆனால் இவர்கள் இந்த வீட்டிலிருந்து கிளம்பிச்செல்வதை அது எப்படித் தடுக்கும்? மிஞ்சியவரோடு புதுவீட்டில் குடிபுகுவது அவர்களுக்கு வசதியாகவே இருக்கும். 

கோக்காவுக்கு எதுவும் நடந்துவிடக் கூடாது. ஆனால் பரோமாவுக்கு? 

இல்லை. அதுவும் வேலைக்காகாது. தன்னுடைய மனைவிக்கு ஏதாவது நடந்தால் மகன் தன்னை மன்னிக்கவே மாட்டான். இல்லை. இது எதுவுமே வேலைக்காகாது.

கோக்காவுக்கு நாளை பணிமாற்றம் நிகழ்ந்தால்? முன்பு பிரபாத்மோகன் இந்த சாத்தியத்தை யோசிக்கும்போதெல்லாம் அந்த கசப்பான எண்ணத்தை மனதிலிருந்து தள்ளித்தள்ளி வைப்பார். ஆனால் இப்போது இந்த சிக்கலுக்கு அதுவே சரியாக முடிவாகப் பட்டது. ஆம். ஒவ்வொரு நாளும் கோக்காவையும் தாதுபாயையும் பார்க்கமுடியாது. ஆனால் பரவாயில்லை. இங்கே சுற்றியிருப்பவர்களின் ஏளனப்பேச்சையாவது தவிர்த்துவிடலாம். 

ஆனால் பணிமாற்றம் வருவதற்கும் இவர்கள் நாளை மறுநாள் கிளம்புவதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?

இல்லை. ஒரே வழி தான். ஏதாவது பேரிடர் நிகழவேண்டும். இயற்கைப் பேரிடர். 

பிரபாத் மோகன் நிமிர்ந்து வானத்தைப் பார்த்தார். தெளிவாக இருந்தது. ஒரு பொட்டு மேகம் இல்லை. இன்றிரவு புயல் ஏதாவது வர வாய்ப்பிருக்கிறதா? அல்லது ஒரு பூகம்பம்? 

நடக்காததைப் பற்றி யோசிப்பதில் எந்தப்பயனும் இல்லை. 

ஏதாவது செய்தாகவேண்டும். அவர்களுக்கு ஒரு பாடம் புகட்டும் வகையில் ஏதாவது.

ஆனால் இந்த சிந்தனைகளுக்கிடையில் மற்றொரு சிந்தனையும் இருந்தது. செல்லட்டுமே? அவர்கள் சென்று தான் பார்க்கட்டுமே? அவர்களுக்கு வாழ்க்கை இங்கே எத்தனை சொகுசாக இருந்தது என்று பட்டுத் தெரிந்துகொள்ளட்டுமே? தனக்கென்று வீடு என்ற ஆசையெல்லாம் ஒரே நாளில் பறந்து போய் விடும். ஒரு பைசா கூட செலவழிக்காமல் அப்பா சொத்தில் வாழ்வதென்பது வேறு, தனிக் குடித்தனமாக வாழ்வதென்பது வேறு. அதுவும் இரண்டரை பேர். சரி வாழ்ந்துப்பார்! 

இப்படி வக்கிரமான, விஷத்தனமான எண்ணங்களால் பீடிக்கப்பட்டு பிரபாத்மோகன் அன்றிரவு ஒரு சொட்டுக்கூடத் தூங்கவில்லை.

ஆனால் அவருடைய எண்ணங்களுக்கு எந்தப்பயனுமில்லை. மறுநாள் காலை எல்லா நாட்களைப்போலவும் சூரியன் வெட்கமே இல்லாமல் தெளிந்த வானிலிருந்து ஒளி பொழிந்துகொண்டுதான் இருந்தது.

இன்னும் ஒரே நாள் தான். பிரபாத்மோகன் ஏதாவது செய்தாகவேண்டும். நாளை இதே நேரம் ஒரு வண்டி சாமான்சட்டிகளோடு அவர்கள் வீட்டிலிருந்து கிளம்பிச்செல்லும். 

சாமான்சட்டிகளென்றால், அவர் வீட்டிலிருந்து எதுவும் எடுத்துச்செல்ல மாட்டார்கள். அது சரி தான். அவர்களுடைய தனிப்பட்ட உடைமைகள் மட்டும் தான் செல்லும். பரோமாவின் அப்பாவால் வரதட்சிணை ஏதும் கொடுக்கமுடியவில்லை. அவர்களுடைய மேசை, நாற்காலி, கட்டில், எல்லாமே பிரபாத்மோகன் வாங்கிப்போட்டது தான். எதையும் எடுத்துச்செல்ல மாட்டார்கள். இரண்டாம் மாடியின் பெரிய அறையில் ஒரு மூலையில் அவர்களுடைய மகனின் தொட்டில் தன்னந்தனியாக நின்றுகொண்டிருக்கும்.

பிரபாத்மோகனின் கண்களில் தூசு விழுந்ததா? தண்ணீரை வாரி வாரி அவர் முகத்தில் எரிந்துகொண்டிருந்தார்.

காலம் அமைதியாக ஒழுகிச்சென்றது. வீடு இப்போதே நிசப்தமாகத் தொடங்கியிருந்தது. அமலா சமையல்காரனை சத்தமாகக் கண்டிப்பதை நிறுத்தியிருந்தாள். பிரபாத்மோகனுக்கும் குரலை உயர்த்திப் பேசுவதற்கு அவசியம் இருக்கவில்லை. 

வீட்டு வேலை எப்போதும் போலச் சென்றுகொண்டிருந்தது. 

ஆனால் எப்போதையும் விட வீடு நிசப்தமாக இருந்தது.

கோக்கா சவரம் செய்துகொண்டான். குளித்தான். வேலைக்குப்போனான். 

பரோமா குளித்துத் தன் மகனுக்கு உணவூட்டினாள். அவனைப் படுக்கப்போட்டாள். மதிய உணவைச் சாப்பிட்டாள். அதற்குப் பிறகு அவள் என்ன செய்வாள் என்று யாருக்கும் தெரியாது. 

முன்பெல்லாம் அவள் பிரபாத்மோகனுடன் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் இப்போதெல்லாம் அவளுடைய நாள்பொழுது மாறிவிட்டது. மதிய உணவுக்கு முன்னால் எங்காவது போவாள். இல்லை சீக்கிரம் சாப்பிட்டுவிட்டு எங்காவது கிளம்பிச் செல்வாள். 

அன்று அவள் என்ன செய்தாள் என்று தெரியவில்லை. 

ஆனால் ஏதாவது நடக்கும் என்று பிரபாத்மோகன் எதிர்பார்த்தார். 

எதுவும் நடக்கவில்லை. 

அன்று மாலை பிரபால் எப்போதும் போல அலுவலகத்திலிருந்து திரும்ப வந்தான். குளித்தான். ஈரத்துண்டை பால்கணி கம்பிமேல் விரித்துப்போட்டான். ஒரு கோப்பை டீ குடித்து மாலை வேளையில் எப்போதும் மனைவியுடன் வெளியே செல்வதுபோலச் சென்றான். இந்த முறை பைகளை கையோடு எடுத்துச்சென்றார்கள்.

ஆனால் சிறுவன்? 

அவனை தங்களுடன் அழைத்துப்போகவில்லை. 

கொஞ்ச நேரத்திற்குப் பிறகு அமலாவைப் பார்க்க பிரதாப்மோகன் சென்றான்

“இன்று என்ன குழந்தையை பையில் போட்டுக்கொண்டு செல்லவில்லையா”, என்றார். 

அமலா பதில் சொல்லவில்லை. 

அவளால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை என்பது தெளிவாகவே தெரிந்தது. 

குழந்தையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு அவனை வருடிக்கொண்டிருந்தாள்.

“குழந்தையை ஏன் இப்போதே தூங்கவைக்கப்பார்க்கிறாய்?”

“அவர்கள் சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள்”, என்றாள் அமலா. அவளால் பேசக்கூட முடியவில்லை. 

“சரிதான். அல்லது இந்த முதியவன் குழந்தையோடு விளையாட ஆசைப்படுவான் அல்லவா”, என்றார் பிரபாத்மோகன். 

அமலா அமைதியாக இருந்தாள். 

பேச ஒரு சந்தர்பத்தைக்கூடத் தவறவிடாத அமலா. ஒரு வார்த்தை பேச வேண்டிய இடத்தில் நூறு வார்த்தை பேசும் அமலா. 

“அவனைப் படுக்க வைக்காதே”, என்று பிரதாத்மோகன் கடுமையாகச் சொன்னார். “தேவையில்லை. நீ அவனைப் படுக்க வைத்தாலும் அவனை நான் எழுப்பிவிடுவேன்”. அவர் குரலில் வஞ்சம் இருந்தது. 

“என்ன சொல்கிறாய்”, என்றாள் அமலா. “அவன் தூங்கவில்லை என்றால் அழத்தொடங்குவான்.”

“அழட்டும். அவனை நான் சமாதானப்படுத்துகிறேன்.”

“உன்னால் அவனைச் சமாதானப்படுத்த முடியாது.”

“என்னால் சமாதானப்படுத்த முடிகிறதா முடியவில்லையா என்று நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”

குழந்தையை அத்தையின் கையிலிருந்து பிடுங்கி பிரபாத்மோகன் அவனை எழுப்ப முயன்றார்.

குழந்தை மிரண்டு எழுந்தது. அவரைப் புரியாமல் பார்த்தது. 

தாத்தாவைப்பார்த்து அவன் சிரிக்கவில்லை. அப்படியென்றால் அவன் பாதி தூக்கத்திலிருந்தான். இதுவே சரியான நேரம்.

பிரபாத்னோகனிடம் கடைசியாக ஒரு திட்டம் இருந்தது. தன்னுடைய ஹோமியோபதி மருந்துகளின் ஒரு பெட்டியை எடுத்து அதிலிருந்து ஒரு சிறு புட்டியை எடுத்தார். சிறிய உருண்ட மணிகளைப்போல் வெள்ளை நிற மாத்திரைகள் கொண்ட புட்டி. ஒரு சில மணிகளைக் குழந்தை வாயில் போட்டால் என்ன செய்துவிடப் போகிறது? 

அவர் நினைத்தபடிதான் அது சென்று முடியும். 

வேறெதுவும் நடக்காது.

குழந்தைக்கு வயிற்றுவலி ஏற்படலாம். குழந்தைக்கு இரவில் வயிறு வலித்தால் பகலில் அப்பா வீட்டை மாற்றப் புறப்படுவாரா அல்லது மகனுக்கு மருத்துவரைப் பார்க்க ஓடுவாரா? நாளை எப்படியும் அவர்கள் கிளம்பிச்செல்ல மாட்டார்கள். 

கோக்காவுக்கு இதனால் மனமாற்றம் ஏற்படலாம் அல்லவா? 

கடவுளே வந்து, நீ வீட்டை விட்டு வெளியேறக்கூடாது என்று சொல்வதாக நினைக்கலாம் அல்லவா? இல்லையென்றால், சாதாரணமாக இருக்கும் குழந்தைக்கு ஏன் திடீரென்று உடல்நலம் சரியில்லாமல் போகவேண்டும்?

ஒரு சில மணிகள் போதுமானதாக இல்லாமலும் இருக்கலாம்.

பிரதாத்மோகனின் மாமாவின் கடைசி மகன் ஒரு முறை அரை புட்டி ஹோமியோபதி மருந்தை விழுங்கியிருந்தான். என்ன நடந்தது? கடுமையான வயிற்றுவலி. ஆம். அளவுக்கதிகமாக போய்விடவும் கூடாது. பிரபாத்மோகன் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

பிரபாத்மோகன் மருந்தின் ஒரு மணியைக் குழந்தையின் வாயினுள் வலுக்கட்டாயமாகச் செலுத்தினார். “தாது? மருந்து சாப்பிடுகிறாயா? மருந்து?” என்றார்.

அது இனிப்பாக இருந்தது.

குழந்தை கையை நீட்டி அந்த புட்டியைப் பிடுங்கிக்கொண்டது. 

முகத்தில் வெற்றித்திகழ் சிரிப்பு. புட்டியை தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டது.

ஈதென்றுப் புரியாத அச்சம் பிரபாத்மோகனின் நெஞ்சைக் கவ்வியது.

புட்டியைக் குழந்தையின் பிஞ்சு கைகளிலிருந்து பிடுங்கித் திருகி எடுத்தார். குழந்தை வீலென்று கதற ஆரம்பித்தது. அழட்டும்.

அவர் புட்டியை ஜன்னல் வழியாக வெளியே தூரத் தூக்கிப்போட்டுவிடவேண்டும் என்று கை ஓங்கினார். ஆனால் தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டார். யாரும் பார்த்துவிட்டால்? இந்த புட்டியை இந்த நேரத்தில் யார் எரிகிறார்கள் என்று யாரேனும் வேவுபார்த்தால்? 

இல்லை, அதை வெளியே போடக்கூடாது.

பிரபாத்மோகன் வெளியே போனார். பாட்டிலை நீர்த்தொட்டிக்குழாயின் அடியில் காட்டி அதில் தண்ணீரை நிரப்பி நிரப்பிக் கொட்டினார். கடைசி மணி மருந்தும் கரைந்து போகிற வரையில் கழுவி எடுத்தார். கொலை செய்த ஆதாரங்களை கடைசித்துண்டு வரை அழித்துவிடுவதுபோல மருந்தின் கடைசித்துளியும் கரைந்து செல்வதுவரை அங்கேயே நின்றார். 

வழித்தெடுக்கப்பட்ட புட்டியை மீண்டும் மருந்து டப்பாவுக்குள்ளேயே வைத்தார்.

தோற்கடிக்கப்பட்டவர் போல் அமலாவின் திசையில் குரல் கொடுத்தார். “அவனைக்கூட்டிப்போ. எழுந்துகொள்ள மாட்டேன் என்கிறான். அழுதுகொண்டிருக்கிறான்”, என்றார். 


வாசகசாலை சிறந்த அறிமுக எழுத்தாளர் விருது

வாசகசாலை விருது அறிவிப்பு

இன்று வாசகசாலை அமைப்பின் சார்பாக கடந்த வருடம் யாவரும்/பதாகை வெளியீடாக வந்த “ஒளி” புத்தகத்திற்கு சிறந்த அறிமுக எழுத்தாளர் விருது வழங்கப்படுகிறது.

விருதை நேரில் வாங்குவது சாத்தியமாகவில்லை. அதை ஒட்டி ஒரு சிறிய ஏற்புரை மட்டும் அரங்கில் வாசிக்கப்படுவதற்காக எழுதிக்கொடுத்தேன்.


வணக்கம். வாசகசாலை அமைப்பின் சிறந்த அறிமுக எழுத்தாளர் விருதை பெறுவதில் மகிழ்ச்சியை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். வாசகரின் உள்ளோத்தோடு உரையாட முடியும் என்பதுதான் எழுத்தாளருக்கு ஆகப்பெரிய மகிழ்ச்சி. அவருடைய ஆற்றல் வெளிப்படுவதும் தர்மம் நிறைவேறுவதும் அவ்வாறுதான். என் ஆரம்ப நூல் ஒன்று வாசகர் மத்தியில் கவனம் பெற்றதும் இந்த விருதுக்கு தேர்வு செய்யப்பட்டதிலும் ஓர் எழுத்தாளராக என் இலக்குகள் சார்ந்து நம்பிக்கையும் பிடிப்பும் கூடுகிறது.

இந்த நூலில் பலவிதமான கதைகள் இருப்பதாக வாசகர்கள் கூறுகிறார்கள். என் வரையில், இந்த நூலின் ஒவ்வொரு கதையும் என் தேடல் களத்தில் ஒரு முனையாக பாவிக்கிறேன். என் தேடல்களை எழுத்தாக்க சரியான வெளிப்பாடு முறைகளை கண்டரிந்து அவற்றை எழுத்தில் நிகழ்த்துவதே இனிவரும் காலத்தில் நான் செய்யும் பணியாக இருக்கப்போகிறது. இந்தப்பயணத்தில் வாசகர்கள் என்னுடன் வரவேண்டும் என்று விரும்பிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

விருது பெற்ற அனைவருக்கும் என் வாழ்த்துக்கள். வாசகசாலை அமைப்புக்கு நன்றி.

Some notes on Venmurasu

(Some notes, originally written on Twitter (Jul 16, 2020), here. Republished (Aug 13, 2020), here)

Tamil writer Jeyamohan, whom I’ve translated in the past, has finished writing his novel series titled “Venmurasu” (The White Drum). The scope of the work is breathtaking. 26 separate standard fiction length novels, over 25000 pages in print, written over roughly 6.5 years. The author serialised the novels, a chapter a day, since 2014. The last chapter of the last novel was published last night.

Venmurasu is written entirely in Tamil, a classical language of antiquity like Latin or Sanskrit, with a rich literary tradition, but still spoken today. It is based on the Indian epic, the Vyasa-Mahabharatha. For non-Indian readers, it’s a living story still narrated in oral and art forms, that’s centres on an Iron-age civil war in the Indo-gangetic plain. It depicts a time of great social, political and moral transition. 

In India, a period that held the seeds for the subsequent emergence of the Nandas and Mauryas and the rise of Buddhism. But it’s also a family saga, an internecine bloodbath between cousins; an investigation of dharma, righteousness; a philosophical text; a devotional text.  It includes genealogies, mythologies, moral texts.

Needless to say, it has all the inherent complexity that’s just ripe material for a novel. And indeed, narratives in the Mahabharatha (Mbh) have been novelised in literary form in many Indian languages over the past century. Off the top of my head – Mahasasmar (Narendra Kohli, Hindi), Parva (SL Bhyrappa, Kannada), Randamoozham (MT Vasudevan Nair, Malayalam), Yagnaseni (Pratibha Ray, Hindi), Yuganta (Iravati Karve, Marathi), Yayati (VS Khandekar, Marathi), Nithyakanni (MV Venkatram,Tamil) and additionally numerous serialisations and novelisations in English – Ashok Banker, Ramesh Menon, Chitra Banerjee Divakaruni, Kamala Subramaniam, Meenakshi Reddy Madhavan etc. Shashi Tharoor’s The Great Indian Novel sets the characters in the context of India’s freedom struggle .However, most of the stand-alone novels in this list present the epic from the view of one character (Randamoozham, Yagnaseni) or one sub-story (Yayati) or one perspective (Yuganta).

They sacrifice breadth in favour of depth. Or they are serials with a mostly flat narrative structure, that adheres to the plot of the original epic. Or they are subversions of the original tales, but mostly again limited to one character or perspective, without sufficient space to allow the reader to live and dream. Venmurasu is different from all these previous attempts in multiple ways. In its scope, its formal aesthetics, and its vision. The grandeur and artistic merit that sets this work apart stems from these aspects. Broadly, what Venmurasu does to the Mbh is what Shakespeare did with the story of Donwald to create Macbeth, or what Wagner did with the Norse myths to create the Ring cycle. It refashions the original with artistic purpose to create a greater whole, a parallel, modern epic.

Venmurasu is a modern literary text, a novel series or roman fleuve like Romain Rolland’s Jean Cristophe or Emilie Zola’s Les Rougon-Macquart. However Venmurasu differs in that each novel in the series has its own aesthetic, narrative form and vision. There are Tolstoyan multigenerational epics, romantic comedies, poetic novels in versified prose, philosophical novels, fantasies, travel and war novels The entire series traverses a whole gamut of characters, major, minor, mythical and invented, running into several hundreds. They abound with all the delight of novelistic detail – landscapes, histories, mythologies and genealogies, recipes and rituals, technical descriptions of iron-age ships, war implements and Chinese telescopes, forays into various philosophical, religious and artistic schools.

Familiar tales are told and retold and subverted in a variety of voices, juxtaposed against each other to create new readings. Folk and subaltern tales, orthodox narratives, modern and ancient myths, women’s stories, children’s stories and animal stories in a single tapestry. They are layered with the main narrative, resulting in astonishing interpretations and insights into the original epic, that’s still living fabric in India. Then, this insight swings the reader’s gaze back into contemporary society, where much of the same tensions still exist.

Arguably, the greatest thing about the novel series however is its vision. It is perhaps the vision at the heart of all Indian thought : the nature of suffering, and the possibility of liberation. That alone makes this work a uniquely Indian text. Venmurasu’s vision was perhaps first captured by Jeyamohan in a short story he wrote in the 90s, called Padma Vyuham (The Lotus Maze), written in almost the same aesthetic style.

The story is about Subhadra’s grief over the death of her 16 year old son Abhimanyu in the Mbh war. Abhimanyu’s death came about because he did not know how to find his way out of the lotus maze. Subhadra is convinced that that is his fate. So she reasons that if she could somehow teach him that secret before he’s reborn, he’d be protected from such a fate in his next birth. She finds a rishi who can see through time, who tells her that Abhimanyu is already ready to be reborn in another womb. He shows her a lotus, rapidly closing even as he speaks, with two wriggling worms inside. She can talk to him before the petals close forever, he says.

She looks at the two worms wriggling around each other, and asks the rishi, who is the other one. “That’s Brihatkayan, the former Kosala king,” he says. He had been killed by Abhimanyu in the war, but they would be twins in their next birth. Subhadra is horrified. “You brother is your mortal enemy, beware of him,” she cries out, even as the rishi reminds her of the lotus maze. But before she can get to the secret of the lotus maze, the petals close tight over the worms. Subhadra tries frantically to prise them apart, to no avail. Doubly thwarted, Subhadra laments her own fate, when her brother Krishna quietly asks her if she knew how to escape from her own maze. She is stopped short by the question and in a flash, the chain of events that she has set into motion unwittingly dawns upon her.

The Lotus Maze’ encapsulates the themes that are played out to grand effect in Venmurasu – deterministic fate that links human lives, suffering that cycles over generations and births, and for most part, the utter incomprehensibility that baffles man in the face of such madness.  The aesthetic lynchpin that holds the tale together is the symbol of the lotus maze, a tightly circular war formation, always in flux, that is easy to penetrate but highly difficult to escape from. In the story, the lotus maze becomes a symbol for fate itself. Thus a minor tale in the epic expands into a much grander theme.

Venmurasu uses the same technique to much greater effect – over a 26-novel cycle, the canvas is much broader. The novel thus becomes a simulacra of life itself, but one that stretches our perceptions out Thus, this is not a novel about the Mbh, or a retelling, or even an alternative narrative. It is, like every great literary text, a parallel life, but one that uses imagery and archetypes from the Mbh to deepen and broaden the scope of its inquiry. Book lovers often have periodic obsessions – often discovering an author and reading all their works one after the other – or getting hooked onto a series and getting into fandom mode for years.

People my age can relate to our obsession over Harry Potter in our teen years. With the books releasing every couple of years or so, there was pre-booking, braving long lines and often finishing the whole thing in two or three days only to call a friend and discuss all the highlights, open questions (and ‘ships). HP was no classic, but now I realise its ppeal was due to its faux classicism. Its archetypes and narrative tropes help to tell a compelling, eternal story, even as the milieu is utterly fresh. Venmurasu is literary fiction, but I’m amazed by how popular it is for such a niche work. I think it’s fundamentally because it just tells an amazing story. I started reading it in 2018, four years after it started coming out, and I have read 18 out of the 26 novels published so far. There are a few dozen people who followed along, reading a chapter a day, and have finished all of it.

The fandom is thus fundamentally different, immersive, almost meditative in quality. The basic frame tale of the Mbh is also well-known, so the reading and discussions would often not be about what had/would happen, but how the tale was told. Like rasikas in a Carnatic concert discovering something new in the rendition well-heard kriti, or a connoisseur finding a nuance in a master batsman’s classic shot, the reading was often about the manodharma, creative interpretation. But the whole effect is rather surreal. One one hand we are immersed in the colours of individual tales and their interpretations.

For example, the mythological tale of the competition between Kadru and Vinata is layered with the stories of Gandhari and Kunti. Such treatment deepens our feeling of the conflict at play, pulling our emotions in, keeping us invested in the play. On the other, even as we read, we are subliminally aware of the inexorable pull of fate that we are powerless to do anything about. In the grand picture, we are confronted with the immense bleakness of war, death, destruction and endless eternal suffering, in the face of which all former whims and rivalries pale. All this adds up to a sense that on one level, everything matters, all our passions and conflicts, truly and deeply, for they chase us through genealogical and mythical time – and we have no choice but to act through life soaking up all their colours, with all the intensity of children absorbed in play. But on the other hand we are fundamentally helpless handmaidens of these selfsame wills, and fate itself, so none of this can matter at all in any essential sense. We are left with a simultaneous sense of grandeur and emptiness, illusion and rude awakening, meaning and the lack of it, in the face of historical, social, political, moral and personal upheavals. The conundrum of life itself is evoked thus.

(Venmurasu can be read in full, here)

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும்

ஆசிரியர் குறிப்பு –

அக்டோபர் 2018-ல் மீ டூ என்ற இயக்கத்தின் வாயிலாக, கலைத்துறை உள்ளிட்ட பல பொதுத்துறைகளில் இயங்கும் பெண் உறுப்பினர்கள், தங்கள் பணி நிமித்தமாக தங்களுக்கு நிகழ்ந்த பாலியல் தொந்தரவுகளை பகிர்ந்துகொண்டார்கள். இவ்வகை தொந்தரவுகளும் சிக்கல்களும் பெரும்பாலும் தனிமையில், சாட்சிகளில்லாமல் நடைபெறுபவை. நாசூக்காக நிகழ்த்தப்படுபவை. சட்டத்தின் முன்னால் நிறூபணம் செய்யக் கடினமானவை. ஆனால் பெண் ஊழியர்களின் வேலைச் சுதந்திரத்தை ஆழமாக குறிவைத்து முறியடிக்கும் வல்லமை கொண்டவை.

இந்த அலையின் பகுதியாக பல பெயர்கள் வெளிவந்தன. கவிஞர் வைரமுத்து அவர்களின் பெயர் கிட்டத்தட்ட 13 வெவ்வேறு நபர்களால் சுட்டப்பட்டது. தன்னை விட வயதிலும் வாழ்வனுபவத்திலும் புரஃபெஷனலாகவும் இளைய இடத்தில் இருக்கும் பெண்களை இவர் குறிவைத்து வேட்டையாடியதாக குற்றச்சாட்டுகள் வெளிவந்தன. அதிகாரப்பூர்வமாக எந்தப் புகாரும் அளிக்கப்படவில்லை, ஆகவே எந்த நடவடிக்கையும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. அதே நேரம், பெரும்பாலும், அவருடைய சக ஊழியர்களும் நண்பர்களும் பொதுவாக அவர் பணிப்புரியும் தமிழ்ச் சினிமா சூழலும் அவருக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை பெரிதாக எடுத்துக்கொண்டதாகவோ, கேள்விக்கு உட்படுத்தியதாகவோ தெரியவில்லை. அப்படி செய்ய வேண்டிய நிர்பந்தமோ தார்மீகக் கடமையோ தங்களுக்கு உள்ளதா என்ற பரிசீலனையும் நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. அதைப் பற்றிய விவாதங்களை நாசூக்காக தவிர்த்ததாகவே தோன்றுகிறது.

ஆகவே இது ஒரு சிக்கலான பிரச்சனை. நமக்கு முன்னால் தனித்தனியாக இத்தனை பெண்களின் வாக்குமூலங்கள் இருக்கின்றன. அவை நம் சட்டத்துடன் உரையாடும் இடத்தில் இல்லை, நம் மனசாட்சியுடன் உரையாடும் வகையில் மட்டுமே உள்ளன. இந்த பிரச்சனையில் செய்யக்கூடியது, இது மறக்கப்படாமல் மீண்டும் மீண்டும் நம் கூட்டு மனசாட்சி முன்னால் திறந்து வைக்கப்படவேண்டும் என்பது மட்டும் தான். ஒரு வகையில் இவ்வகை சிக்கல்களை பொறுத்தவரை தீர்வுகள் இல்லாத இந்த நிர்பந்தமே நம் கையறு நிலையின் அத்தாட்சி. “நியாயமார்களே நியாயமார்களே” என்று பொது மனசாட்சி முன்னால் கைநீட்டி நியாயம் கோர வேண்டியதிருக்கிறது.

போன மாதம் தமிழ் இந்துவில் வைரமுத்து அவர்களின் பிறந்தநாளை முன்னிட்டு ஒரு சிறப்புப்பக்கம் வெளியிடப்பட்டது (இப்பொழுது நீக்கப்பட்டுள்ளது). அதன் கட்டுரைகள் அவர் பணி சார்ந்த புகழ்ச்சிக்கோவைகளாகவே இருந்தன. இந்த குற்றச்சாட்டுகளை பெயருக்காகக்கூட அந்த இதழ் குறிப்பிடவில்லை. இது சார்ந்த விவாதம் எந்தத் தமிழ் mainstream media விலும் நிகழ்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஆகவே இந்த சிறப்புப்பக்கம் குறித்துத் தொடங்கிய விவாதம் பிரதானமாக இதை சுட்டிக்காட்டி, மீண்டும் இந்த குற்றச்சாட்டுகள் மீது வெளிச்சமும் விவாதமும் கொண்டுவர எத்தனித்தன.

அதன் பகுதியாக எழுதப்பட்ட குறிப்புகள் இவை. முகநூலில் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டன.

இந்த வலைத்தளத்தை இலக்கியம், கலை, தத்துவம் குறித்த என் பகிர்வுகளை மட்டுமே வெளியிடும் இடமாக பேணவேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். பொதுசமூக நிகழ்வுகளை, அரசியல் சார்ந்த கருத்துகள் வேண்டாம் என்றும்.

ஆனால் இந்த விவாதத்தை பொறுத்தவரை என்னை உந்துவது ஒன்று, ஒரு தார்மீகப் பொறுப்புணர்வு, அதைத் தட்ட முடியவில்லை. இரண்டு, குறிப்பாக கலைத்துறையில் இந்நிகழ்வுகள் தொடர்வதை பற்றிய என் தனிப்பட்ட ஆர்வம். கலைத்துறையைக் குறித்து ஒரு நாவல் எழுத வேண்டும் என்ற விருப்பம் எனக்கு உள்ளது. இந்நிகழ்வுகள் இத்துறையில் நிகழும் இன்றியமையாத ஆணவமோதல்களின் ஒரு வெளிப்பாடு. ஆகவே இதைக் கடந்துபோக முடியவில்லை. இந்தக் குறிப்புகளையும் இங்கே பதிவிட்டு வைக்கிறேன்.

பொதுவாழ்வில் இயங்கும் எல்லா ஆளுமைகளையும் ஒற்றைப்படையாக அணுகாமல் முழுமையாக தொகுத்தே பார்க்கவேண்டும் தான். வைரமுத்து அவர்களை ஒரு எடுத்துக்காட்டாக எடுத்தால் அவர் சினிமாப்பணிகளை, இலக்கிய இடத்தை, மேடைப்பேச்சை, தமிழ்க்கவிஞர் என்ற பொது அடையாளத்தை கருத்தில் கொள்ளாமல் அவர் மொத்த இடத்தை வகுக்க முடியாது.

ஆனால் இந்த ஒட்டுமொத்தத்தில் அந்த பதிமூன்று நபர்களின் குற்றச்சாட்டு எங்கே நிற்கிறது, அதன் இடம் என்ன, அந்த வெளிச்சத்தில் அவர் பணிகளின் அர்த்தம் என்னவாகிறது, என்பது முக்கியமான கேள்வி. நம்முடைய ஊடகங்களை பார்த்தால், “அதனால் எதுவுமே ஆகவில்லை” என்று சொல்வதாகத்தான் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அப்படித்தானா என்று கேள்விகேட்கும் முயற்சியாக எழுப்பப்பட்ட கேள்விகள், தர்க்கங்கள் இவை.

– சுசித்ரா, 18.8.2020

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 1

இது வைரமுத்துவின் இலக்கியத் தகைமை சார்ந்த விவாதமா?

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 2

கலைஞர்களும் ஒழுக்கமும்

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 3

வைரமுத்து மீதான குற்றச்சாட்டு என்ன?

சில்வர்ஸ்க்ரீன் இந்தியா இதழில் வெளியான கட்டுரை (ஆங்கிலத்தில், ஆசிரியர்: கிருபா கே)

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 3.

வைரமுத்து மீதான குற்றச்சாட்டு என்ன?

தன்னுடைய துறையில் வேலை பார்க்கும் ஒரு ஊழியரை, வேலை நேரத்தில், அவருடைய விருப்பமின்றி, பாலியல் தொந்தரவு செய்து வற்புறுத்தி, அது பலிக்காதபோது மிரட்டியும் இருக்கிறார். இதுதான் அவர் பெயரில் உள்ள குற்றச்சாட்டு.

இதை ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, பதிமூன்று நபர்கள் வாக்குமூலமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் அனைவரும் ஒரே ஜாதியை சேர்ந்தவர்கள் இல்லை. வெவ்வேறு பின்புலங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒருவருக்கொருவர் முன் தொடர்பு இல்லாதவர்கள். சிலர் பாடகிகள். சிலர் அவருக்கு சொந்தமான பெண்கள் விடுதியில் தங்கிப் படித்த நபர்கள். ஒவ்வொருவராகக் குறி பார்த்து நேரம் பார்த்து காத்து அணுகியிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. இது எந்தக் கலைச்செயல்பாட்டில் அடக்கம்? கவிதைக்கும் இந்தச்செயலுக்கும் என்ன தொடர்பு?

பொய் சொல்கிறார்கள், இது சதிவேலை என்கிறார்கள் அவருக்கு வரிந்து கட்டி வருபவர்கள். சரி தான், அவர் மானத்தைக் காத்தாகவேண்டுமே, அப்படித்தான் சொல்வார்கள். ஆனால் சந்தேகம் என்று வந்துவிட்டதே? அதுவும் இத்தனை பல்குரல்தன்மையோடு?

பெண் என்றால், இந்நேரத்திற்கு, ‘அப்படிப் பேச்சு எழாத விதமாக நீ நடந்திருக்க வேண்டும்’ என்று யாராவது அறிவுரை கூறியிருப்பார்கள். இவருக்கும் இதையே தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. ஒழுக்கக்கேடு, வெட்கக்கேடு. இப்படிப் பேச்சு வரும்படியாகவா உங்கள் நடத்தை இருந்திருக்கவேண்டும்? 🙂

சரி, குற்றம்சாட்டப்பட்டவரின் தரப்பில் இது வெறும் ஒழுக்கப்பிரச்சனையா?

ஒழுக்கப்பிரச்சனை என்றால் அது அவர், மிஞ்சிப்போனால் அவர் குடும்பம் மட்டுமே சார்ந்தது.

பாடகி சின்மயி முதலியோர் இந்தப்பிரச்சனைகளை வெளியிட்ட மீடூ இயக்கம் நடந்து இந்த அக்டோபர் வந்தால் இரண்டு வருடம் ஆகப்போகிறது.

இவ்விரண்டு வருடங்களில் தனக்குத் தமிழ்ப்படங்களில் பாடும் வாய்ப்புகள் குன்றிவிட்டதாகவும், இப்பிரச்சனையைத் தொடர்ந்து டப்பிங் யூனியனிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதால், தமிழ்ப்படங்களுக்கு டப்பிங் பேச வாய்ப்புகள் அரவே இல்லையென்றும் அவர் பதிவுசெய்திருக்கிறார்.

ஆக இது யாரோ தனியொரு ஆளின் ஒழுக்கம் சார்ந்தது அல்ல. அது அவன் பாடு.

ஒரு கலைஞனின் காம ஈடுபாடோ, கட்டற்ற வாழ்க்கையமைப்போ அல்ல. அதுவும் அவன் பாடு.

இது இன்னொருவரின் உரிமைகளை, வாய்ப்புகளைப் பரிப்பது.

தன்னுடைய வெறியை தீர்த்துக்கொள்ளும் வேட்கையில், முன்னால் யார் இருக்கிறார், நம் செயலின் விளைவுகள் சம்பந்தப்பட்டவரை எந்தளவு பாதிக்கும் என்று சற்றும் அக்கறையில்லாது கூர்கெட்டத்தனமாகச் செயல்பட்டது தான் குற்றம்.

சின்மயியையோ, வேறெந்த பெண்ணையோ அடைய முயற்சித்ததால், மிரட்டியதால், வைரமுத்துவின் பணிகளுக்கோ கலைச்சயல்பாடுகளுக்கோ பெரிதாக எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை.

ஆனால் ஒரு பெண்ணுக்கு, குறிப்பாகக் கலைத்துறையில் ஈடுபட எண்ணமுள்ள பெண்ணுக்கு, தன்னுடைய ஆரம்பகட்டத்தில் இப்படிப்பட்ட அனுபவங்கள் அவளை அந்தத்துறையிலிருந்தே துரத்தி அடிக்க வல்லது.

ஒருவன் தொடர்ந்து தொந்தரவு கொடுக்கிறான் என்றால், அவனுடன் வேலை பார்க்க முடியாது. அல்லது சகித்துக்கொண்டு வேலை பார்த்தாகவேண்டிய கட்டாயம் இருந்தால் அது உருவாக்கும் மன உளைச்சல் சாதாரணமானதல்ல.

ஒரு கலைஞன் தன் மனதின் இடைவெளிகளுக்குள் காற்றாய் உலவாமல் அசலாக எதனை வெளியே கொண்டுவருவது?

கலை வெளிப்பாடு என்பதே கட்டற்றதாக இருக்கவேண்டும், அப்போதுதான் நிஜமானவை, ஆத்மார்த்தமானவை வெளிவரும் என்று எத்தனை பேச்சுக்கள் எழுகின்றன இங்கே!

கலைஞன் என்பவன் வடிகட்டிகளில்லாமல் வெளிப்படையாகப் பேசுவான், கோபப்படுவான், ஆவேசமடைவான், இங்கிதமற்றவனாக இருப்பான், தன் இச்சைகளில் திளைப்பான் என்றெல்லாம் லட்சணம் கூறப்படுகிறதே. அப்போதுதான் அவன் கட்டற்ற படைப்பு மனநிலையில் இருப்பான் என்று நியாயங்கள் பேசப்படுகிறதே.

இந்த அளவுகோல்கள் அத்தனை புனிதமானவையென்றால் அவை பெண் கலைஞர்களுக்கும் செல்லுபடியாக வேண்டும்தானே?

மாறாக நம் சூழலில் பெண் கலைஞர்கள் ஒவ்வொரு நொடியும் இந்தக் காரணத்தால், தங்களை மனதார ஒடுக்கிக்கொள்ளவேண்டியுள்ளது. யாரிடம், எதை, எவ்வளவு, எப்படிப் பேசவேண்டும், எந்த உடையை எங்கு எப்படி அணிய வேண்டும், கொஞ்சம் பேதையாக நடந்துகொள்வதே இந்தச் சூழ்நிலையில் பாதுகாப்பானதா, குரலை சற்று உயர்த்தினால் அவன் கோபித்துக்கொள்வானா, அப்போதே இன்னும் கடுமையாக ‘நோ’ சொல்லியிருக்க வேண்டுமா, ‘நோ’ சொன்னாலும் ‘யெஸ்’ என்று எடுத்துக்கொள்கிறானே, நான் தான் இன்னும் நிதானமாக இருந்திருக்கவேண்டுமோ என்றெல்லாம் கணக்கு வைத்துக்கொண்டே இருந்தால் – கலை எங்ஙனம்?

எழுதவோ பாடவோ படம் பிடிக்கவோ வரும் பெண்கள் ஆக்கப்பூர்வமாக எதையாவது செய்ய அத்துறையில் நிலைபெற்றவர்களுடன் உரையாடாமல் அது சாத்தியமாவதில்லை – இளம் ஆண்களைப்போலத்தான். ஆனால் என்னேரமும் தன் பாதுகாப்பை நோக்கிய கவனம் இருந்துகொண்டே இருந்தால் அவர்களால் இயல்பாக இருக்க முடியாது. இளமையும் கனவும் வேகமும் கொண்டு வருபவர்கள் ஆளும் பெயரும் தெரியாமல் காணாமற்போவதற்கு இவ்வகை அனுபவங்கள் பெரிய காரணம்.

நம்முடைய அரதப்பழைய கண்ணகி மாதவி டெம்பிளேட்டில் கலை ஈடுபாடு கொண்ட பெண்கள் எப்போதும் மாதவிகளாகவே பார்க்கப்படுகிறார்கள். இங்கு நிகழும் மொத்த உரையாடலும் இந்த ஊகத்தின் அடிப்படையிலேயே நடைபெறுகிறது.

கலைஞனின் உரிமைகள், அவன் கலையை அளவிட எது அளவுகோல் என்று பொங்கி வரும் கவிஞர்கள், சின்மயி போன்ற ஒரு இசைக்கலைஞர் ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்ததற்காக, ஒவ்வொரு நாளும் “நீ மட்டும் ஒழுக்கமா?” என்று கேட்கப்படுவதை என்றாவது எதிர்த்திருக்கிறார்களா?

கலைஞர்களின் ஒழுக்க நிர்ணயங்களைப் பற்றி நீட்டி முழக்கும் ஆசாமிகள், கலைஞர்களின் அராஜக வாழ்வுகளைக் கொண்டாடும் குடிமைந்தர்கள், ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு பாடகியின், நடிகையின், எழுத்தாளரின் ஒழுக்கம் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும்போது எங்கே போகிறது உங்கள் தர்க்கநியாயங்கள்?

ஆண் கலைஞன் ஒழுக்கம்கெட்டவன், அயோக்கியன், காமவெறியன் என்று எப்படியும் இருக்கட்டும், அவன் கலைஞன், அவன் கலையைப்பார் என்கிறீர்.

பெண் கலைஞரோ முதலில் பெண். தன் கலைச்செயல்பாடு நிமித்தமாகச் சந்தித்த ஒருவர் தன்னைத் தொந்தரவுபடுத்தினாலும், அங்கே தான் கற்புடையவள் என்று தன்னை முதலில் நிறுபித்துக்கொள்ளும்படி நிர்பந்திக்கப்படுகிறாள்.

கலை கொண்டவருக்குக் கலை ஒன்றே கற்பு, காப்பு எல்லாம்.

ஆனால் நம் சமூகமோ ஒரு பெண் கலைஞர் ஒவ்வொரு நொடியும் தன் முந்தானையை விரித்து ‘நான் கற்புள்ளவள்! நான் கற்புள்ளவள்!’ என்று மடிப்பிச்சை கோரவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறது. எத்தனைப்பெரிய அவலம் அது.

ஆகவேதான் கலைஞர், பாடகி சின்மயி ஒரு குற்றச்சாட்டைப் பொதுவில் கூறியதற்க்காக தனக்குக் கிடைக்கவேண்டிய வாய்ப்புகள் பறிக்கப்பட்டு ஒதுக்கிவைக்கப்படுகிறார். வைரமுத்துவின் பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்களில் ஒரு கிளுகிளுப்புக்காக அவர் ‘டாக்’ செய்யப் படுகிறார். “ஏன் அப்போதே சொல்லவில்லை? உங்கள் இருவருக்கு நடுவே என்ன நடந்தது” என்று சமூக ஊடகங்களில் சரமாரியாகக் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்.

மாறாக சின்மயி உட்படப் பலரால் குற்றம்சுமத்தப்பட்டவர் எந்தப் பாதிப்பும் அடையாமல் சகல அதிகாரங்களுடன் வலம் வருகிறார். பழைய ஆதரவுகள், தொடர்புகள், செல்வாக்குகள் அப்படியே நீடிக்கின்றன. பிரபல நாளிதழ் அவருக்கு முழுப்பக்க சிறப்பப்பகுதிகளை வெளியிட்டு அவர் மேம்பாட்டுக்கும் புகழுக்கும் உதவுகின்றன. அவருக்கு வக்காலத்து வாங்க சமூக ஊடகப் பிரபலங்கள், பின்னால் கட்சி ஆதரவு. இதில் உள்ள அதிகாரச் சமநிலையின்மை உங்களுக்குப் புரியவில்லை என்றால் கண்ணை மூடிக்கொண்டே தூங்குகிறீர்கள் என்று பொருள்.

கவனிக்க – இது அவர் ‘இலக்கிய இடம்’ சார்ந்த விவாதமே அல்ல. முழுக்க முழுக்க இப்படிப்பட்ட அயோக்கியத்தனத்தைச் சகித்து, வருடிக்கொடுத்து, circlejerk செய்யும் அதிகார ஆணவ வட்டங்கள் – தமிழ் இந்து, அவரை ஆதரிக்கும் கட்சிப்பின்னணிக்கொண்டவர்கள், ஃபேஸ்புக் அறிவுஜீவிகள் – சார்ந்த விமர்சனம்.

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 2.

கலைஞர்களும் ஒழுக்கமும்

இந்த விவகாரத்தை ஒட்டி ஒரு கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் எழுப்பப்படுகிறது.

அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற பாடலாசிரியர். கவிஞர். அவர் பங்களிப்பை கொண்டாடும் முகமாக ஒரு சிறப்புப்பக்கம் வெளியானால் என்ன?

அவர் தனி வாழ்க்கை, ஒழுக்க நியமக்குறைகள், எப்படிப் பட்டதாகவென்றாலும் இருக்கட்டுமே? கலைஞர்கள் தாம் அராஜக வாழ்க்கைமுறை கொண்டவர்களாயிற்றே? அது அவருடைய கலைசார் பங்களிப்பை குறைப்பதில்லையே? பாப்லோ நெரூதா உள்ளிட்ட எத்தனையோ பெருங்கலைஞர்கள் செய்யாததையா வைரமுத்து செய்துவிட்டார்? அதற்காக அவர் கலைப்பங்களிப்பு இல்லாமல் ஆகிவிடுமா? – இவ்வாறு கேட்கிறார்கள்.

அதாவது –

கலைஞன் என்பவன் சற்று காமவெறியனாகத்தான் இருப்பான். அதற்காக அவர் கலைப்பங்களிப்பை நிராகரிப்பாயா? – என்பதுதான் கேள்வி.

இது இலக்கியத் தகைமை பற்றிய விவாதம் அல்ல என்று முன்பே சொல்லியாகிவிட்டது.

இருந்தாலும், இங்குத் தெளிவுபடுத்த மற்றொரு அம்சம் இருக்கிறது. அது ஒரு கலைஞரின் தனிமனித ஒழுக்கத்துக்கும், அவர் கலை ஆகிருதிக்குமான உறவு. அந்தப்புள்ளியில் முன்னெடுத்து சில சொற்கள்.


முதலில் ஒருவரின் தனிவாழ்க்கை ஒழுக்கத்தை முன்னிட்டு அவருடைய படைப்புகள் அளவிடப்படவேண்டும் என்று யாரும் சொல்லவரவில்லை.

ஒருவர் எத்தனை அராஜகமான அலங்கோலமான தனிவாழ்வை மேற்கொண்டாலும், அதை வைத்துக்கொண்டு என்னதான் பாவலா செய்து போலிகெத்துக் காட்டி சுழல் வந்தாலும், அதனால் மட்டும் அவர் படைப்பாற்றல் மேம்பட்டுவிடுமா என்ன? மது, போதை, பாலியல் சுதந்திரம், யோகம், தாந்திரீகம், தியானம், அரசியல் எதுவாக வேண்டுமென்றாலும் இருக்கட்டும். அதில் ஈடுபடுவது அவரவர் தனி விருப்பம் சார்ந்தது. வினோதமான வாழ்க்கையமைப்புக்கும், அது சார்ந்த பாவனைகளுக்கும், படைப்பாற்றலுக்கும் நேரடியான சம்பந்தம் இல்லை. அளவுகோல் என்றால் அங்கு படைப்பு மட்டுமே செல்லுபடியாகும்.

இதை யாரும் மறுக்கவில்லை.


அப்படியென்றால் கலைஞனின் ஆளுமையும், பண்புக்குறைகளும் மாண்புக்குறைச்சல்களும் ரசிகனுக்கு ஒரு பொருட்டே கிடையாதா?


நுண்ணுணர்வு கொண்ட ரசிகர்கள் தங்களைப் பாதித்த கலைக்கும், அதைப் படைத்த கலைஞனின் தனிப்பட்ட வாழ்வுக்குமான உறவை எப்போதும் பரிசீலிக்கக்கூடியவர்கள். ஒரு வகையில் இது மேலதிகமான வாசிப்பு. கலைஞனின் வாழ்வு படைப்பின் இலட்சியங்களுடன் முறண்படுவதனாலேயே ரசிகனுக்குள் பெரிய நகர்வுகள் அமைய வாய்ப்புள்ளது.

போன வருடம் மீடூ விவகாரம் உலகெங்கும் சூடுபிடித்த சமயத்தில், The Paris Review சிற்றிதழில் ஒரு கட்டுரை வெளிவந்தது. “What do we do with the art of monstrous men?” என்ற அந்தக் கட்டுரை, எழுத்தாளர் கிளேர் டிடேரோவால் (Claire Diderot) எழுதப்பட்டது.

அதில் அவர் கலையையும் கலைஞனையும் நம்மால் பிரித்தறிய முடியுமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார். நாம் ரசிக்கும், வழிபடும் மேன்மை பொருந்திய கலையாளுமைகள் பலரும் மோசமான, அருவருக்கத்தக்க மனிதர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கலையில் பேரழகு வெளிப்படும் அதே நேரத்தில் தனி வாழ்வில் கீழ்த்தனமாக வெளிபட்டிருக்கிறார்கள். இந்தச் சகதியிலிருந்தா அந்தத் தூய்மையான உண்மையான ஒன்று வெளியாகிறது என்று நுண்ணுணர்வுள்ள ரசிகன் அல்லல்படுகிறான். அந்தக் கலை நிகழ்வை இனி எவ்வாறு உள்வாங்கிக்கொள்வது, தனதாக்கிக்கொள்வது என்று துடிக்கிறான்.

“A man must be a very great genius to make up for being such a loathsome human being.” ஹெமிங்வேயின் காதலி மார்த்தா கெல்ஹார்ன் அங்கதமாகச் சொன்னது இது.

மேதமை ஒருபக்கம். தனிமனிதனின் அருவருக்கத்தக்க நிலைப்பாடுகள், செயல்பாடுகள், மறுப்பக்கம்.

எப்படி ஒரு மேதையின் பங்களிப்பை அவர் தனிவாழ்வை வைத்து மதிப்பிடக்கூடாது என்று சொல்கிறார்களோ, அதே போல் அவர் தனிமனித அருவருப்புகளை அவர் மேதமையை வைத்துக் கழித்துவிடவேண்டும் என்று கோறுவதும் சரியாகப் படவில்லை. கலைப்பிரியர்களுக்கு இது சிக்கலான உணர்ச்சிதான்.


என் பிரிய தால்ஸ்தாயே சிறந்த உதாரணம். அன்றைய, இன்றைய ஒழுக்கவியலில் வைத்து பார்க்கும் போது ஒழுங்கற்ற வாழ்வுகளை மேற்கொண்டவர் தான் அவர். தால்ஸ்தாயின் ஆக்கங்களிலேயே அது பதிவாகியிருக்கிறது. திருமணத்திற்கு முன் தன் நிலத்தில் வேலைசெய்த பெண்ணுக்கு பிள்ளையைக் கொடுத்து விலகிவிடுகிறார். மார்பில் சீழ்கட்டி வலியில் துடிப்பதால் பால் கொடுக்க முடியாமற்போன தன் மனைவியை நல்ல குடும்பத்துப்பெண்ணா நீ என்று ஏசுகிறார். பழமைவாதியாக, காமாந்தகராக, சகமனிதருடன் என்னேரமும் உரச்சலிடுபவராகவே அவர் இருக்கிறார். ஒரு மனிதனாக ஐந்து நிமிடம் அவரைச் சகித்துக்கொள்ளமுடியுமா என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் அவர் என்னுடைய எழுத்தாளர். என் ஆழத்தில், என் கற்பனையில் அவர் வகிக்கும் இடம் என்ன என்று நான் அறிவேன். அவர் ஆக்கங்களை அவர் தனிவாழ்வையோ, ஆளுமையையோ கொண்டு எவராலும் நிராகரிக்க முடியாது.

அதே நேரம், அவருடைய தனிமனித நிலைப்பாடுகளை ஏற்றுக்கொள்வதோ, அக்கலைஞனின் மேதமைக்குக் கொடுக்கப்படும் ‘சின்ன விலை’ என்று நியாயப்படுத்துவதோ, ஏற்கத்தக்கதாகத் தோன்றவில்லை.

பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரிடம், ‘அவர் மேதை, ஆகவே அவர் கோணல்களைச் சகித்துக்கொள்’ என்று நான் ஒருநாளும் அறிவுறுத்த மாட்டேன். அந்த எண்ணத்தில் உள்ள அநீதியை அசிங்கமானதாக உணர்கிறேன்.

தல்ஸ்தாயின் குழந்தைக்குத் தாயான பெண் ஒரு நவீன வழக்குமன்றத்தில் தோன்றி அவர் செய்த செயலுக்கு நியாயம் கோரினால், அதை அவள் பெற வேண்டும் தானே?

அவன் கலை ஆளுமை எப்படிபட்டதாக இருந்தாலும், அவன் செய்த செயல்களின் பலனை அனுபவிக்காமல் போனால் என்ன நியாயம் அது?

இதனால் தால்ஸ்தாய் கலங்கமாட்டார் என்பது இதன் மறுபக்கம். எல்லா மகத்தான கலைஞர்களுக்கும், தங்கள் மீறல்களையும் சரிவுகளையும் நேருக்கு நேராக நோக்கிப் பரிசலிக்கும் மன அமைப்பு உள்ளது என்பது வரலாறு. தால்ஸ்தாயின் எழுத்தே அதற்குச் சான்று. அவர் எழுத்தில் உண்மை நிற்பதற்கும் அதுவே அடிப்படை விசை.


வைரமுத்து தல்ஸ்தோய் போன்ற மேதையல்ல. அவருக்கு ஆதரவாக வரும் குரல்களே அதை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.

தல்ஸ்தாய் போன்று தன் தனிவாழ்க்கையை மறுசிந்தனையில்லாமல் திறந்து வைக்கும் பேராண்மையும் அவரிடத்தில் இல்லை என்பது அடுத்தது.

ஆனால் தால்ஸ்தாயாக இருந்தாலும் சரி, வைரமுத்துவாக இருந்தாலும் சரி. அவர்களுடைய தனிமனித ஒழுக்கத்தரத்தால் – அது வாசகருள் என்ன வகையான உணர்வுகளை உருவாக்கினாலும் – அவர்களுடைய படைப்புத்தரம் மேம்படவில்லை, குறையவுமில்லை.

இறுதியாக, வைரமுத்துவுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டு, அவர் ‘ஒழுக்கம்கெட்டவர்’ என்பதல்ல. அதெல்லாம் அவருக்கும் அவர் மனசாட்சிக்கும் இடையிலானது..

அவர் இலக்கியத்தகைமை அல்லது மேதமையும் இங்கே விவாதப்பொருள் அல்ல. அதற்கும் அவர் மீதுள்ள குற்றச்சாட்டுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை.

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 1.

இது வைரமுத்துவின் இலக்கியத் தகைமை சார்ந்த விவாதமா?

வைரமுத்து மீது பாலியல் தொந்தரவு சார்ந்த குற்றச்சாட்டுகள் சக கலைஞர்களால் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள வேளையில், அவரைப் பற்றித் தமிழ் இந்துவில் அவர் பிறந்தநாளை முன்னிட்டு இரண்டு சிறப்புப் பக்கங்கள் வெளியிடப்பட்டன.

அது அவரை கௌரவிக்கும், புகழும் விதமாக அமைந்திருந்தன.

இதை பற்றி கவிஞர் பெருந்தேவியின் பதிவு வாயிலாக என் பார்வைக்கு வந்தது.

எதிர்ப்பு எழுந்ததன் பெயரில் தற்போது அவை பின்வாங்கப்பட்டுள்ளன.

தமிழ் இந்து ஒரு வெகுஜன பத்திரிக்கை. பல லட்சப்பிரதிகள் விற்பது. எல்லா தளத்து மக்களால் படிக்கப்படுவது. ஐந்து நிமிடம் பத்திரிக்கையைப் புரட்டிப்பார்க்கும் ஒருவருக்குள் ஓர் ஆளுமையின் இடம், மாண்பு, ஆதிக்கம் குறித்த ஒரு விரைவுச்சித்திரத்தை உருவாக்க வல்லது.

வைரமுத்து அவர்களின் புலமையைப் பற்றிய சார்புகளற்ற ஆழமான திறனாய்வு விவாதம் ஒன்றும் இந்து தமிழில் நடைபெறவில்லை. அவரைக் கௌரவிப்பதே, பொதுச்சமூகத்தின் முன் அவர் இடத்தை மேலும் அடிக்கோடிட்டு சுட்டுவதே அந்தச் சிறப்புப்பகுதியால் செய்யக்கூடியது, அதுதான் செய்யப்பட்டது. புகழாரம், encomium தான் அது.

இந்து தமிழ் சிறப்புப்பகுதியில் இடம்பெருவதொன்றும் இலக்கியத் தகைமைக்கான சான்றல்ல.

வாழும் நவீனக் கவிஞர்கள் யாருக்காகவாவது (ஏன், கடந்த மார்ச் 15 மனுஷ்யபுத்திரன் பிறந்தநாள் கூடத் தாண்டிப்போனதே?) வருடா வருடம் சிறப்புப்பக்கம் வெளியிடுகிறதா என்ன? அல்லது தமிழ் இந்துவில் சிறப்பிக்கப்பட்டதனால் வைரமுத்துவின் இடம் தன் இடத்தை விடப் பெரியது என்று எந்த நவீனக்கவிஞரும் சொல்ல முன்வருவாரா?

ஆகவே இது இலக்கியத் தகைமை சார்ந்த விவாதம் அல்ல.

அப்படி ஆக்கப்படுவது இதன் மையப்பேச்சுப்பொருளிலிருந்து திசைநகர்வையே உருவாக்குகிறது என்று நினைக்கிறேன். மற்ற அஜெண்டாக்களை இதன்மூலம் விவாதமாக்கி தீர்த்துக்கொள்ளும் சந்தர்ப்பமல்ல இது.

அவர் பாலியல் குற்றம் புரிந்ததாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்டார் என்பதைவைத்து ஒரு கவிஞராக அவர் இலக்கியத்தகைமை தீர்மானமாகிறது என்பதல்ல இங்கே சங்கதி.

அவர் பாலியல் குற்றம் புரிந்ததாகக் பதிமூன்று தனித்தனி நபர்களால் குற்றம்சாட்டப்பட்டார் என்பதைவைத்து ஒரு மனிதனாக, ஓர் ஆணாக அவர் சமூக மாண்பும் அந்தஸ்தும் மதிப்பிடப்படவேண்டும் என்பதே இங்கே கோரிக்கை.

அவரைப்போன்றோருடைய அதிகார அராஜகங்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படவேண்டும். இதற்கும், அவருடைய இலக்கிய இடம் மற்றும் மேதமை (அல்லது அதன் இன்மை)க்கும் நேரடியாக எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.

How I Became a Writer – Gabriel Garcia Marquez

(Originally published in New Yorker magazine, Oct 6, 2003)

“In any case, that story already belongs to the past,” he concluded. “What matters now is the next one.”


I never imagined that, nine months after I had completed secondary school, my first story would be published in Fin de Semana, the weekend literary supplement of El Espectador, in Bogotá, and the most interesting and demanding literary publication of the time. Forty-two days later, my second story was published. The most surprising thing for me, however, was an introductory note by the editor of the supplement, Eduardo Zalamea Borda (whose pen name was Ulises), the most lucid Colombian critic at the time, and the one who was most alert to the appearance of new trends.

The way in which all this happened was so unexpected that it is not easy to recount. In February of 1947, I matriculated in the faculty of law at the Universidad Nacional of Bogotá, as my parents and I had agreed. I lived at the very center of the city, in a pensión on Calle Florián which was occupied for the most part by students who were, like me, from the Atlantic Coast. On free afternoons, instead of working to support myself, I read either in my room or in the cafés that permitted it. The books I read I obtained by chance and luck, and they depended more on chance than on any luck of mine, because the friends who could afford to buy them lent them to me for such limited periods that I stayed awake for nights on end in order to return them on time. But, unlike the books I had read at school, in Zipaquirá, which belonged in a mausoleum of consecrated authors, these were like bread warm from the oven, printed in Buenos Aires in new translations after the long publishing hiatus caused by the Second World War. In this way, I discovered, to my good fortune, the already very much discovered Jorge Luis Borges, D. H. Lawrence and Aldous Huxley, Graham Greene and G. K. Chesterton, William Irish and Katherine Mansfield, and many others.

For the most part, these new works were displayed in the unreachable windows of bookstores, but some copies circulated in the student cafés, which were active centers of cultural dissemination for university students from the provinces. Many of those students reserved their tables year after year and received mail and even money orders at the cafés. Favors from the proprietors or their trusted employees were instrumental in saving a good number of university careers, and quite a few professionals in the country may owe more to their café connections than they do to their almost invisible tutors.

My favorite café was El Molino, the one frequented by older poets, which was only two hundred metres or so from my pensión, on the corner of Avenida Jiménez de Quesada and Carrera Séptima. Students were not allowed to reserve seats at El Molino, but we could be sure of learning more from the literary conversations we eavesdropped on as we huddled at nearby tables and learning it better than in textbooks. It was an enormous café, elegant in the Spanish style, and its walls had been decorated by the painter Santiago Martínez Delgado with episodes from Don Quixote’s battle against the windmills. Though I did not have a reserved place, I always arranged for the waiters to put me as close as possible to the master León de Greiff—bearded, gruff, charming—who would begin his tertulia, his literary talk, at dusk with some of the most famous writers of the day, and end it with his chess students at midnight, awash in cheap liquor. Very few of the great names in the country’s arts and letters did not sit at that table at least once, and we played dead at ours in order not to miss a single word. Although they tended to talk more about women and political intrigues than about their art or work, they always said something that was new to us.

The most attentive of us were from the Atlantic Coast, united less by Caribbean conspiracies against the Cachacos—people from the sierra—than by the vice of books. One day Jorge Álvaro Espinosa, a law student who had taught me to navigate the Bible and made me learn by heart the names of Job’s companions, placed an awesome tome on the table in front of me and declared, with the authority of a bishop, “This is the other Bible.”

It was, of course, James Joyce’s “Ulysses,” which I read in bits and pieces and fits and starts until I lost all patience. This was premature brashness. Years later, as a docile adult, I set myself the task of reading it again in a serious way, and it not only resulted in the discovery of a genuine world that I had never suspected inside me but also provided me with invaluable technical help in freeing language and handling time and structure in my own books.

One of my roommates at the pensión was Domingo Manuel Vega, a medical student who had been my friend ever since our boyhood days in the town of Sucre and who shared my voracity for reading. One night, Vega came in with three books that he had just bought, and he lent me one, chosen at random, as he often did, to help me sleep. But this time the effect was just the opposite: I never slept with my former serenity again. The book was Franz Kafka’s “The Metamorphosis”—in the translation published by Losada in Buenos Aires—and it determined a new direction for my life from its opening line, recognized today as one of the great devices in world literature: “As Gregor Samsa awoke one morning from uneasy dreams he found himself transformed in his bed into a gigantic insect.”

These were mysterious books whose dangerous precipices were not only different from but often contrary to everything I had known until then. They showed me that it was not necessary to demonstrate facts: it was enough for the author to have written something for it to be true, with no proof other than the power of his talent and the authority of his voice. It was Scheherazade all over again—not in her millenary world, where everything was possible, but in an irreparable world, where everything had already been lost.

When I finished reading “The Metamorphosis,” I felt an irresistible longing to live in that alien paradise. The new day found me at the portable typewriter that Domingo Manuel Vega had lent me, trying to write something that would resemble Kafka’s tale of a poor bureaucrat turned into an enormous cockroach. In the days that followed I did not go to the university for fear the spell would be broken, and I continued, sweating drops of envy, until Eduardo Zalamea Borda published in his pages a disconsolate article lamenting the lack of memorable names among the new generation of Colombian writers, and the fact that he could detect nothing in the future that might remedy the situation. I do not know with what right I felt challenged, in the name of my generation, by the provocation in that piece, but I took up the story again in an attempt to prove him wrong. I elaborated on the plot idea of the conscious corpse in “The Metamorphosis,” but relieved the story of its false mysteries and ontological prejudices.

Still, I felt so uncertain that I did not dare talk it over with any of my tablemates at El Molino. Not even with Gonzalo Mallarino, my fellow-student at the faculty of law, who was the only reader of the lyrical prose pieces I wrote to help me endure the tedium of my classes. I reread and corrected my story until I was exhausted, and at last I wrote a personal note to Eduardo Zalamea—whom I had never seen—of which I cannot recall even a single word. I put everything in an envelope and took it in person to reception at El Espectador. The concierge authorized me to go up to the second floor and hand the letter to Zalamea himself, but I was paralyzed at the mere idea. I left the envelope on the concierge’s desk and fled.

This happened on a Tuesday, and I was not troubled by any presentiments regarding the fate of my story. I was certain that, in the event it was published, it would not happen very soon. In the meantime, for two weeks, I rambled and roamed from café to café to allay my Saturday-afternoon apprehension, until September 13th, when I went into El Molino and collided with the title of my story printed across the full width of El Espectador, which had just come out: “The Third Resignation.”

My first reaction was the devastating realization that I did not have five centavos to buy the paper. This was the most explicit symbol of my poverty, because, in addition to the newspaper, many basic things in daily life cost five centavos: the trolley, the public telephone, a cup of coffee, a shoeshine. I rushed out to the street with no protection against the imperturbable drizzle, but in the nearby cafés there was no one I knew who could give me a charitable coin. And I did not find anyone in the pensión at that dead hour on a Saturday except the landlady, which was the same as not finding anyone, because I owed her seven hundred and twenty times five centavos for two months of room and board. When I went out again, prepared for anything, I encountered a man sent by Divine Providence: he was getting out of a cab, holding El Espectador in his hand, and I asked him straight out if he would give it to me.

And so I read my first story in print, with an illustration by Hernán Merino, the official sketch artist for the paper. I read it in a single breath, hiding in my room, my heart pounding. In each line I discovered the crushing power of print, for what I had constructed with so much love and pain as a humble imitation of a universal genius was revealed to me as an obscure, weak monologue, barely sustained by three or four consolatory sentences. Almost twenty years went by before I dared to read it a second time, and my judgment then—untempered by compassion—was even less indulgent.

The most difficult thing was the avalanche of friends who invaded my room with copies of the newspaper and glowing praise for a story that I was sure they had not understood. Among my fellow-students at the university, some appreciated it, others were puzzled by it, and others with more reason did not read past the fourth line, but Gonzalo Mallarino, whose literary judgment it was not easy for me to question, admired it without reservation.

My greatest uneasiness had to do with the verdict of Jorge Álvaro Espinosa, whose critical blade was dangerous even beyond our immediate circle. I had contradictory feelings: I wanted to see him right away to resolve my uncertainty once and for all, but at the same time the idea of facing him terrified me. He disappeared until Tuesday, which was not unusual for an insatiable reader, and when he reappeared at El Molino he began talking to me not about the story but about my audacity.

“I suppose you realize the trouble you got yourself into,” he said, fixing his green king-cobra eyes on mine. “Now you’re in the showcase of recognized writers, and there’s a lot you have to do to deserve it.”

His was the only opinion that could affect me as much as that of Ulises, and I was petrified. But before he finished speaking I decided to preëmpt him with what I considered then, and have always considered since, to be the truth: “That story is a piece of shit.”

He replied with immutable control that he could not say anything yet because he had had time only to glance at it. But he explained that, even if it was as bad as I said, it was not bad enough for me to sacrifice the golden opportunity that life was offering me.

“In any case, that story already belongs to the past,” he concluded. “What matters now is the next one.”

I was flabbergasted and foolish enough to look for arguments to the contrary, until I understood that no advice I heard would be more intelligent than his. He expounded on his unshakable idea that you had to conceive of the story first and then the style, but that each depended on the other in a kind of mutual servitude that was the magic wand of the classics. He also spent some time on his opinion, which he had often repeated, that I needed to read the Greeks in a profound, unbiased way, and not just Homer—the only one I had read, because I was required to for the baccalaureate. I promised I would, and I wanted to hear other names, but he changed the subject and began to talk instead about André Gide’s “The Counterfeiters,” which he had read that weekend. I never found the courage to tell him that our conversation might well have determined the course of my life. I stayed up all night making notes for my next story, which would not have the meanders of the first.

I suspected that those who talked to me about the story were impressed less by the story itself—which they had perhaps not read and had, I was sure, not understood—than by its being published with such unusual fanfare on so important a page. To begin with, I realized that my two great defects were the two greatest defects possible: the clumsiness of my writing and my ignorance of the human heart. And both were more than evident in my first story, which was a confused, abstract meditation made worse by my abuse of invented emotions.

Searching my memory for situations from real life for the second story, I remembered that one of the most beautiful women I had known as a child had told me she wished she could be inside the very handsome cat that she was caressing on her lap. I asked her why, and she answered, “Because it is more beautiful than I am.” This gave me a point of departure for the second story, as well as an attractive title: “Eva Is Inside Her Cat.” The rest, like the previous story, was invented out of nothing and, for the same reason—as we liked to say in those days—it carried within itself the seeds of its own destruction.

This story was published with the same fanfare as the first, on Saturday, October 25, 1947, and illustrated by the painter Enrique Grau, a rising star in the Caribbean sky. I was struck that my friends accepted this as a routine occurrence and me as a renowned writer. I, on the other hand, suffered over the errors, doubted the successes, but managed to keep my hope alive. The high point came a few days later, when Eduardo Zalamea, employing his usual pseudonym, Ulises, wrote a note in his daily column in El Espectador. It went straight to the point: “Readers of Fin de Semana, the literary supplement of this newspaper, will have noted the appearance of a new and original talent with a vigorous personality.” And farther on: “In the imagination anything can happen, but knowing how to show with naturalness, simplicity, and without fuss the pearl produced there is not something that all twenty-year-old boys just beginning their relationship with letters can accomplish.” And he concluded without hesitation: “In García Márquez a new and notable writer has been born.”


The note brought me a shock of happiness—how could it not!—but at the same time it disturbed me that Zalamea had not left himself any way out. Now that he had said what he had said, I was obliged to interpret his generosity as a call to my conscience that would last the rest of my life.

In spite of my chronic absenteeism and judicial negligence, I passed the easy first-year law courses thanks to overheated last-minute cramming, and the more difficult ones by using my old trick of eluding the question with clever devices. The truth is, I was not comfortable in my own skin and did not know how to continue groping my way along that dead-end street. I understood the law less and had much less interest in it than in any of the subjects I had studied at the liceo, and I felt I was enough of an adult to make my own decisions. In short, after sixteen months of miraculous survival, all I had gained was a group of good friends for the rest of my life.

My scant interest in the law was even scantier after the note by Ulises appeared. At the university, some of the other students began to call me Maestro and to introduce me as a writer. This coincided with my resolve to learn how to construct a story that was both credible and fantastic but had no cracks. I had several ideal distant models, such as Sophocles’ “Oedipus Rex,” whose protagonist investigates the murder of his father only to discover that he himself is the murderer; “The Monkey’s Paw,” by W. W. Jacob, the perfect story in which everything that happens is accidental; Maupassant’s “Boule de Suif”; and so many other great sinners, may God keep them in His holy kingdom.

I was involved in this one Sunday night when at last something happened to me that deserved to be recounted. I had spent almost the entire day venting my frustrations as a writer with Gonzalo Mallarino at his house on Avenida Chile, and when I was returning to the pensión on the last streetcar a flesh-and-blood faun got on at the Chapinero station. No mistake: I said a faun. I noticed that none of the few passengers on the streetcar at midnight seemed surprised to see him, and this made me think that he was just one of the men in costume who sold a variety of things on Sundays in the children’s parks. But reality convinced me that I should have no doubts: his horns and beard were as wild as those of a goat, and when he passed by me I could smell the stink of his pelt. With the manners of a good paterfamilias, he got off before Calle 26, the street where the cemetery was, and disappeared among the trees in the park.

After half a night of being awakened by my tossing and turning, Domingo Manuel Vega asked me what was wrong. “It’s just that a faun got on the streetcar,” I told him, half asleep. He was wide awake when he replied that if it was a nightmare it must be due to the poor digestion typical of Sundays, but if it was the subject for my next story he thought it was fantastic. The next morning, I did not know if I had seen a faun on the streetcar or if it had been a Sunday hallucination. I began by admitting to myself that I had fallen asleep, tired at the end of the day, and had a dream that was so vivid I could not separate it from reality. But, in the end, the essential thing for me was not whether the faun had been real but that I lived the experience as if he were. And for the same reason, real or dreamed, it was not legitimate to consider this as a bewitchment of the imagination; it was, in effect, a marvellous experience in my life.

I wrote the story the next day in one sitting, put it under my pillow, and read it and reread it for several nights before I went to sleep and in the mornings when I woke up. It was a bare, literal transcription of the episode on the streetcar, just as it had occurred and in a style as innocent as that of a baptism announcement on the society page. At last, hounded by new doubts, I decided to submit it to the infallible test of print, not in El Espectador but in the literary supplement of El Tiempo. Perhaps this was a way for me to face a judgment different from that of Eduardo Zalamea, and not involve him in an adventure that he had no reason to share. I sent the story with a friend from the pensión, along with a letter for Don Jaime Posada, the new and very young editor of the Suplemento Literario of El Tiempo. But the story was not published and my letter was not answered.

The publications in El Espectador, on the margins of literary success, created other, more terrestrial and amusing problems for me. Misguided friends would stop me in the street to ask for the loans that would save them, since they could not believe that a writer presented with so much prominence had not received enormous sums for his stories. Very few believed me when I told them the truth: I had never been paid a centavo for the stories and had not expected to be, because that was not the custom in the country’s press. Even more serious was my papa’s disappointment when he realized I could not take over my own expenses at a time when three of his eleven children were in school. The family sent me thirty pesos a month. The pensión alone cost me eighteen, with no right to eggs at breakfast, and I always found myself obliged to dip into that money for unforeseen expenses. I do not know where I had acquired the habit of making unconscious sketches in the margins of newspapers, on the napkins in restaurants, on the marble tables in cafés. But a casual acquaintance from El Molino, who had enough influence at a ministry to be placed as a draftsman without having the slightest idea how to draw, proposed that I do his work for him and we divide the salary. Never again in my life was I so close to being corrupted, but not so close that I repented.

My interest in music also grew at this time, as the popular songs of the Caribbean—which I had taken in with my mother’s milk—were making their way into Bogotá. The radio program with the largest audience was “The Coastal Hour,” hosted by Don Pascual Delvecchio, a kind of musical ambassador from the Atlantic Coast. It aired on Sunday mornings and became so popular that we students from the Caribbean would go to the offices of the radio station to dance until late in the afternoon. That program was the origin of the immense popularity of our music in the interior of the country, and later in its most remote corners; it even provided students from the coast with a means of social advancement in Bogotá.

The only disadvantage for Caribbean students in the capital was the spectre of forced marriage. I do not know what wicked precedents had advanced the coastal belief that the girls in Bogotá were loose with boys from the coast and set traps for us in bed so that we would be obliged to marry them. And they did this not for love but because they hoped to live with a window facing the sea. I never believed it. On the contrary, the most disagreeable memories of my life are of the sinister brothels on the outskirts of Bogotá, where we would go to drain away our gloomy bouts of drunkenness. In the most sordid of them, I almost left behind the little life I had in me when a woman I had just been with appeared naked in the corridor, shouting that I had stolen twelve pesos from a drawer in her dressing table. Two thugs from the house knocked me down, and, not satisfied with emptying my pockets of the two pesos I had left after a session of ruinous lovemaking, they stripped me of everything, including my shoes, to search every inch for the stolen money. They had decided not to kill me but to turn me over to the police when the woman remembered that she had changed her hiding place the day before, and she found the money there, intact.

Not long after that, I decided at last not to go on wasting time in the faculty of law, but I did not have the courage to confront my parents once and for all. They told me they were so satisfied with the results of my baccalaureate and my first year as a law student that they sent me—in the care of my brother Luis Enrique, who had come to Bogotá and found a good job in February, 1948—the most lightweight and modern typewriter on the market as a surprise gift. It was the first typewriter I ever owned, and also the most unfortunate, because that same day we pawned it for twelve pesos in order to continue a welcoming party with my brother and my friends from the pensión. The next day, with aching heads, we went to the pawnshop to make certain that the typewriter was still there with its seals unbroken, and to insure that it would remain in good condition until the money to redeem it rained down on us from Heaven. We had a good opportunity with what my friend the false draftsman paid me, but at the last minute we decided to put off redeeming it. Each time my brother and I passed the pawnshop, together or alone, we would confirm from the street that the typewriter was still there, wrapped like a jewel in cellophane paper with an organdy bow, among rows of well-protected household appliances. After a month, the joyous calculations we had made in the euphoria of our drunkenness were still unfulfilled, but the typewriter was safe and sound in its place and could remain there for as long as we paid the quarterly interest. ♦

(Translated, from the Spanish, by Edith Grossman.)