மொழியாக்கம்: எரிகல் ஏரி – அனிதா அக்னிஹோத்ரி

(மூலம் – வங்காளம். அருணாவா சின்ஹாவின் ஆங்கில மொழியாக்கம் வழியாக தமிழில்)

…இங்கு எப்படி வருவது என்று எனக்கு சரியாகத் தெரியவில்லை. எரிகல் ஏரி இந்த மாவட்டத்தில் தான் எங்கோ உள்ளது. ஆனால் சரியாக எந்த இடத்தில் என்று யாருக்கும் தெரியாது. பொதுவாக கிராமத்து மக்கள் அவர்களுடைய சுற்றுவட்டாரப்பகுதிளை பற்றியோ, மிஞ்சி மிஞ்சி போனால் அண்டை கிராமங்களை பற்றியோ தெரிந்து வைத்திருப்பார்கள், அவ்வளவுதான். மும்பையிலிருந்து ஜால்னாவுக்கு ஒரு ரயில்வண்டி உள்ளது, பாஸஞ்சர் வண்டி. ஜால்னாவில் இறங்கியிருந்தால் அங்கிருந்து மூன்று மணி நேரம் தான். ஆனால் நான் வழிதெரியாமல் அவுரங்காபாதுக்கு வடக்கே எங்கேயோ சென்றுவிட்டிருந்தேன். நடுமதியம் புல்தானா மாவட்டம் மாலிகாபூர் என்ற ஊரில் தெருவோர குழாயொன்றில் தண்ணீர் குடிக்கும்போது தான் வழிகேட்டுக்கொண்டேன். தவறான வழியில் வந்துவிட்டாயே அம்மா, கிழக்காக இன்னும் நூற்றியம்பது மைல் போகவேண்டுமே என்று முதிய பேருந்து நடத்துனர் ஒருவர் சொன்னார். அதற்குள்ளாகவே நான் சோர்வடைந்திருந்தேன். என்னை பார்க்க அலங்கோலமாக இருந்திருக்கவேண்டும். கூந்தலெல்லாம் புழுதி படிந்து, ஆடை அழுக்கேறி இறுகி… பேருந்தும் அவ்வளவுதூரம் போகாது என்று தெரிந்தது. ஆகையால் மறுபடியும் தடதட ஜீப் தான். அஸ்தமனமாகிவிட்டால் எதையுமே பார்க்க முடியாதே என்ற கவலை வேறு ஒரு புறம். பனிக்காலம் தொடங்கும் பருவத்தில் இங்கு ஆறுமணிக்கு முன்னாலேயே பொழுது சாய்ந்துவிடும்.

 

அன்று நான் உணவென்று எதையும் சாப்பிட்டிருக்கவில்லை. இந்த வட்டாரத்தில் சீதாபழங்கள் நிறைய கிடைக்கும். காட்டில் தானாக விளைபவை. பார்த்துப்பார்த்து கவனித்து நீர் ஊற்றி சாகுபடி பண்ணத் தேவையில்லை. மாமன்னர் சிவாஜியின் அம்மா ஜீஜாபாய் தன் குழந்தைப் பிராயத்தில் சிந்தாகேர் என்ற ஊரில் வாழ்ந்ததாக சொல்லப்படுவதுண்டு. அந்த ஊரைக்கடந்து தான் சென்றேன். அங்கு பேருந்து நிலையத்தில் சீதாபழங்களை தங்கள் முன்னால் குவித்துவைத்துக்கொண்டு விவசாயிகளின் மனைவிகள் அமர்ந்திருந்தார்கள். நான் சில பழங்களை வாங்கிக்கொண்டு தாளில் சுற்றி என் சேலையின் முந்தானையில் முடிந்துகொண்டேன். அவற்றை மென்றுகொண்டே ஜீப்பில் சென்றேன். கைகளில் பழச்சாரு வழிந்தது.

 

நம் குடும்பத்தில் யாருமே புல்தானா மாவட்டத்துக்கு வந்ததில்லை.  புல்தானா மகாராஷ்டிரத்தின் வடக்கு எல்லையில் மத்திய பிரதேச மாவட்டத்துக்கு அருகே உள்ளது. ஆனால் விதர்பா, மராத்வாடா நிலங்களைப்போல உப்புக்கரிக்கும் மண்ணுடைய நிலம் அல்ல இது. கோடைகாலத்தில் வந்திருந்தால் மலைகள் பழுப்பு நிறத்தில் தென்பட்டிருக்கலாம். இப்போது மழைக்காலமும் கூதிர்காலமும் கடந்துவிட்டது. பனிக்காலத்தொடக்கம். தொடுவானை நிறைக்கும் பேரழகுடைய மலையடுக்குகள். சாலையில் செல்கையில் இருபுரமும் மலைகள் அலைகளைப்போல பாய்ந்தெழுந்து  வருகின்றன.

 

பூமியே நம் கையை பிடித்து அவள் விளையாட்டுக்களத்துக்கு இழுந்துசெல்கிறாள் என்பதுபோல. இப்பகுதியில் செல்லும் வழியெங்கும் நிறைய ஏரிகள் காணக்கிடைத்தது. எங்கு காணிணும் வான்பிம்பத்தை தாங்கிய நீர்வாவிகள். பெரும்பாலும் பருத்தியும் அரக்க மரத்தையும் தான் மாற்றி மாற்றி பயிரிட்டிருக்கிரார்கள். ஆங்காங்கே கரும்பு சாகுபடி. சீக்கிரமே வயதாகி கிழண்டுவிட்ட வீட்டுப்பெரியவர்களைப்போல் கரும்பு பயிர்கள் குழம்பி கொத்துகொத்தாக நிற்கின்றன. சாகுபடிக்குப் பிறகு சோளம் பயிரிடுவதற்காக வயல்களை உழவுக்கு தயார் செய்துகொண்டிருக்கின்றார்கள். கரிசல் மண். எங்கு பார்த்தாலும் கரிசல் தான். பிறந்தது முதல் அது ஒன்று மட்டும் தான் மண் என்று தெரிந்து வளர்ந்திருக்கிறேன். வங்காளத்தில் மண் சிவந்து இருக்கும் என்று கேள்விபட்டிருக்கிறேன்…

 

ஷோக்யொ புல்பரப்பில் கால்நீட்டி படுத்திருந்தான். நேர்த்தியாக கத்திரித்து வெட்டப்பட்ட புல்வெளி அல்ல அது. கரடுமுரடாக இருந்தாலும் பாசமாக தாங்கிக்கொள்ளும் காட்டுப்புல்லின் மடி. புல்,  களைச்செடி, கொடி என்று எல்லாம் சேர்ந்து ஒழுங்கில்லாமல் வளர்ந்திருந்த கரட்டு நிலம். இது ஏரியின் மேற்குக்கரை. நீரின் விளிம்பை நோக்கி சரிந்து இறங்கியது. ஏரியின் வடக்கு கரை ஒப்புநோக்க அவ்வளவு சரிவாக இல்லை. ஏரி ஆழமாக குழிந்த கிண்ணம்போல இருந்தது.  குழிக்குள் நீர் தேங்கியிருந்தது. இப்போது மதியவேளை. குருவிகள் ‘சீப் சீப்’ பென்று குரல் எழுப்பின. நடுநடுவே காகங்கள் கரைந்தன. குறுகிய ப்ளம் மரத்தின் கோணலான நிழல் காற்றில் அசைந்தாடியது. அம்மாவின் கடிதம் ஷோக்யொவின் நெஞ்சின் மேல் கிடந்தது. அந்த கடிதத்துக்கு முப்பது வயதாயிருந்தது. அவள் தன்னுடைய கடிதங்கள் எவற்றையும் யாருக்கும் அனுப்பியதில்லை.

 

ஏரியின் கரையில் அரசாங்கத்துக்கு சொந்தமான ஒரு பழைய பங்களா இருந்தது. முன்பு எப்போதோ அது இளமையுடன் இருந்திருக்கவேண்டும். ஆனால் இப்போது ஆளில்லாமல், பராமரிக்கப்படாமல் உணர்ச்சியின்றி கிடந்தது. ஷோக்யொவின் பளபளக்கும் வெள்ளை இன்னோவா வண்டி அந்த பங்களாவின் வாசலில் நின்றது. அந்த வண்டியின் ஓட்டுனர் பலராம், வண்டி மீது வழியில் படிந்திருந்த மண்ணையுன் புழுதியையும் மெனக்கெடுத்து துடைத்துக்கொண்டிருந்தார். தானாக சென்று பங்களாக்குள் எங்கிருந்தோ ஒரு வாளி, ஒரு சொம்பு, துடைக்க ஒரு துணி என்று பொருட்களை கண்டுபிடித்து கொண்டு வந்தார். அந்த இல்லத்தில் குளிக்க வசதி இருந்ததா என்று பார்க்க உள்ளே சென்றிருந்த ஷோக்யொவின் அக்கா ஊர்வசியை இன்னும் காணவில்லை. கொஞ்சம் தொலைவில் சுற்றுலா துறைக்கு சொந்தமான தங்கும் விடுதி ஒன்றும் இருந்தது. நன்றாக பராமரிக்கப்பட்டது. ஷோக்யொவும் ஊர்வசியும் அங்கே அறைகள் முன்பதிவுசெய்திருந்தார்கள். ஆனாலும் இந்த பங்களா அவர்களுக்கு முக்கியமான இடம். அம்மாவின் கடிதத்தில் இந்த பங்களா பற்றிய குறிப்பு இருந்தது.

 

மஞ்சள் புடவையின் முந்தானை பறக்க ஊர்வசி பங்களாக்குள்ளிறிந்து வெளிவந்தாள். குளிர்பதப்படுத்தப்பட்ட நான்கு மணிநேர பயணத்தில் அவளுடைய நேர்த்தியான தலை அலங்காரம் துளிகூட குலைந்திருக்கவில்லை. கூந்தலின் ஓர் இழைக்கூட அது இருக்க வேண்டிய இடத்தை விட்டு விலகவில்லை. நகச்சாயம், உதட்டுச்சாயம், எல்லாம் சீராக இருந்தது. பங்களாவின் பாதுகாப்பாளர் தன்னால் இயன்ற அளவுக்கு குளியலறையை சுத்தம்செய்திருந்தார். கொஞ்சம் மங்கியிருந்தாலும் நன்றாக துவைத்த படுக்கைவிரிப்புகளை விரித்து அறைகளை தயார் படுத்தியிருந்தார். ஆனால் அத்தனை வருடங்களாக அந்த இல்லத்தில் படிந்திருந்த அழுக்கையும் ஒட்டடையையும் நினைவுகளையும் அவரால்  ஒரேயடியாக அகற்றமுடியவில்லை. ஏரியின் விளிம்பை ஒட்டி கட்டப்பட்டிருந்த முள்வேலி ஆங்காங்கே தோய்ந்துபோய் இடைவெளிகள் உருவாகியிருந்தன. அப்படியான ஓர் இடைவெளிக்குள் நுழைந்து ஊர்வசி சரிவில் இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தாள். கடிதங்கள் நெஞ்சின் மேல் மடிந்து படுத்திருக்க ஷோக்யொ அவளை நோக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

 

முப்பதாண்டுகளுக்கு முன் அம்மாவுக்கு அக்காவின் இப்போதய வயது தான். ஆனால் அக்கா அம்மாவை விட அழகாக, வசீகரமாக இருந்தாள். அம்மாவால் இப்படி பால்போல் வெளுப்பான காரில், பட்டுப்புடவை உடுத்திக்கொண்டு பயணம் செய்வதையெல்லாம் நினைத்துக்கூட பார்த்திருக்க முடியாது. அம்மா புடவையில் புழுதி ஏறி, கூந்தலில் தூசி படிந்து, புடவை தலைப்பில் சீதாபழங்களை முடிந்துகொண்டு எரிகல் ஏரிக்கு வந்தாள். ஆனால் அவள் அந்திவேளையில், பொழுதணையும் தருவாயில் நெஞ்சில் பெரும் ஏக்கத்துடன் வந்து சேர்ந்திருக்கிறாள் – அஸ்தமனம் ஆகிவிட்டால் எதையுமே பார்க்கமுடியாதே! ஷோக்யொவும் ஊர்வசியும் இந்த பதட்டத்தை தவிற்க்க திட்டமிட்டு சாவகாசமாக பயணத்தை மேற்கொண்டனர். விமானத்தில் அவுரங்காபாத். அங்கிருந்து காரில் புல்தானா, வழியில் சில்லோடை பார்த்தபடி. நடுமதியவேளையில் வந்து சேர்ந்தால் எந்த புதிய இடமும் பரவாயில்லை, பழகிவிடலாம் என்று தோன்றுவதுண்டு. ஆளரவமற்ற இந்த காட்டின் விளிம்பில் இப்படி தனித்து படுத்திருக்கையில் வெவ்வேரு பறவைகளின் கீச்சுக்களையும் இலையுதிரும் ஒலிகளையும் கேட்கலாம். சாவகாசமாக அந்திவேளைக்காக காத்திருக்கலாம்.

 

அக்காவை பார்க்கும்போது ஷோக்யொவை குத்திய குற்றவுணர்வு கண்படாத காயமாக குருதி கசிந்தது. இன்று அம்மா உயிருடன் இருந்திருந்தால் அவளை விமானத்திலும் வெள்ளைக்காரிலும் அழைத்துக்கொண்டு வந்திருக்கலாம். அக்கா தோளில் ஒருகையையும் தன் தோளில் மறுகையையும் தாங்கியைபடி வெட்கப்புன்னகையுடன் அவள் அந்தச் சரிவில் இறங்கி வந்திருப்பாள். அவள் இறந்து பத்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. பிள்ளைகளுக்கு அவள் விட்டுச்சென்றது பணமும் சொத்தும் அல்ல, கணக்கிடமுடியா கடிதங்களை மட்டும் தான். உறையில் இட்டு அஞ்சல்தலை ஒட்டப்பட்டு தபாலில் சேர்க்கப்படாத கடிதங்கள். வெவ்வேறு ரயில்நிலயங்களிலிருந்தும், சாலையோரங்களிலிருந்தும், பேருந்து நிலையங்களிலிருந்தும், அஞ்சல் அலுவலகங்களிலிருந்தும் எழுதினாள். அவ்வப்போது வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டுவிடுவாள். அவளுடைய குறைந்த வருமானத்துக்குள் பேருந்திலோ ரயிலிலோ நடந்தோ பயணம் செய்வாள். வீடு திரும்பியதும் அவள் சென்றுவந்த இடங்களை பற்றி குழந்தைகளுக்கு கடிதம் எழுதுவாள்.

 

பயணம் அம்மாவுக்கு ஒரு போதை என்று ஷோக்யொ எண்ணிக்கொண்டான். தாத்தா வீட்டில் விடிந்தால் அம்மாவுக்கு வீட்டுவேலைகள், சமையல், நாள் பட்ட பாடு. தாத்தா வீட்டில் அவ்வளவு வசதி கிடையாது. திருமணமான மகள் வாழ்க்கை முழுவதும் தன் வீட்டிலேயே வாழ நேர்ந்ததனால் உண்டான வலிகளை – மனவலி மட்டும் அல்ல, பொருளாதார வலியும் தான் – அனுபவித்தவர் தாத்தா. ஆனால் அவரால் முடிந்த மட்டுக்கு ஷோக்யொவின் பாட்டியையும் அம்மாவையும் நன்றாக வைத்துக்கொள்ள முயற்சி செய்தார்.

 

சலிப்பினால், தனிமையுணர்வால், அம்மா அவ்வப்போது ஆற்றாமையுடன் இருந்திருக்கவேண்டும். தன் நெஞ்சம் தேடிய மனங்களோடு சேர்ந்து வாழ எவ்வழியும் இல்லை என்று அறிந்திருந்தவள் வாய்ப்பு கிடைத்தபோதெல்லாம் பயணம் செய்யத் தொடங்கியிருப்பாள். உண்மையைச்சொன்னால் அந்தக் கடிதங்கள் அவளுடைய பயணக்குறிப்புகள் – இல்லத்துக்கு சில நாட்கள் வந்து தங்கிவிட்டுச்சென்றதன் குறிப்புகள், மீண்டும் புறப்பட்டுக் கிளம்பித் திரிந்த நாட்களின் குறிப்புகள்.

 

கோடை வெயிலில் இப்பகுதியின் மலையும் மண்ணும் வறண்டாலும், மழையில்லா நிலத்தை வெப்பம் சுட்டெரித்தாலும், ஏரியின் சரிவுகளில் பச்சைப்பசேலென்று காடு வாழ்கிறது. ஏறியின் குழிவான கிண்ண வடிவம் காற்றின் சுழற்சியை தடுக்கிறது. நீரின் அருகாமையால் நீராவி இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. இக்காரணங்களால் ஏரியை ஒட்டிய காடு, மரம் செடி கொடிகளோடே இருந்தது. அந்த வட்டாரத்தைச் சேர்ந்த இளைஞன் நசீம் மரங்களை அடையாப்படுத்தினான்.

 

கொன்றை, நெல்லி, பலாசம், புங்கை, ஆலம், வில்வம், வேம்பு போன்ற மரங்களைத்தவிர நிறைய சந்தனமரங்களும் செறிந்திருந்தன. இவற்றைத்தவிர தாமல், ச்லாட், கரடி, ஜிமுலா, பாலேரி என்ற வட்டாரப்பெயர்கள் கொண்ட செடிகளும் பசன், பாபல், முரத் கோங், சஞ்சீவனி, சாகர்தத் போன்ற கொடிகளும் இங்கு காணக்கிடைத்தன. இயற்கை இந்த இடத்தில் செழிப்புடன் திகழ்ந்தது. உலகம் முழுவதிலிருந்தும் விஞ்ஞானிகள் இங்கு வந்து மண்ணையும், பாறைகளையும், செடிகொடிகளையும், நிலத்தையும், நீரின் உப்புத்தன்மையையும் ஆய்வு செய்திருந்தார்கள். இவை செவ்வாய் கிரகம் பற்றிய ஆய்வுகளின் பகுதியாக செய்யப்பட்டவையாம். பலவிதமான பாம்புகள், உடும்புகள், மான்கள், மயில்கள், குரங்குகளும், விதவிதமான, வண்ணவண்ண பறவைகளும் இப்பகுதியில் வாழ்ந்தன. நசீம் பலவிதமான கிளிகள், ஆந்தைகள், வாத்துகள், தூக்கணாங்குருவிகள் எல்லாம் பார்த்திருந்ததாக சொன்னான்.

 

அவன் அன்னப்பறவைகள் நீரில் விளையாடுவதை பார்த்திருக்கிறான். ஃபிளமிங்கோ பறவைகள் சிறகுவிரித்து வானில் பறப்பதை கண்டிருக்கிறான். அவனுடைய துள்ளளும் துடுக்கும் ஆர்வமும் அந்த இடத்தை சற்று மிகையுடன், இன்னும் கொஞ்சம் வண்ணமயமாக காட்சிப்படுத்தியது. வேலையும் நிலமும் இல்லாமல் ஏரியருகே ஒரு கிராமத்தில் குடிசைவீட்டில் வாழ்ந்தான் நசீம். தம்பிதங்கையரோடும் பெற்றோறோடும் தான் வாழ்ந்த நிறமற்ற வாழ்க்கையில் பயணிகளும் சுற்றுலாக்காக வருபவர்களும் தான் கொஞ்சம் வண்ணம் சேர்த்தனர். தரமான சிகரெட்டுகள், கைமாற்றாக கொஞ்சம் பணம், சுவாரஸ்யமான உரையாடல்கள் கிடைத்தது.

 

“இங்கு காளிதாஸ் என்று யாராவது இருக்கிறார்களா? ஒரு புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார். என்னுடைய அம்மா அவரை பற்றி எழுதியிருக்கிறார், அவரை சந்தித்ததாக… அவரை இங்கு வரவழைக்கமுடியுமா?”

 

“காளிதாஸ் சாச்சாவா?” என்றான் நசீம். “பேருந்து நிலயத்தில் இருக்கும் கடையில் தேடினீர்கள் என்றால் ஒரு வேளை அந்த புத்தகம் கிடைக்கலாம். ஆனால் அவருக்கு கண் மங்கிவிட்டது. பார்வை சரியில்லை. அவர் வீட்டை விட்டு இப்போது எங்கும் செல்வதில்லை.”

 

நான் போய் சேர்வதற்கு முன்னாலேயே பொழுதணைந்துவிடும் என்று எனக்கு கவலையாக இருந்தது. இரவு தங்க ஏற்பாடுகள் ஏதும் செய்திருக்கவில்லை, அப்படி செய்யக்கூடிய நிலையிலும் நான் இல்லை. எனக்கு அதை பற்றியெல்லாம் கூட கவலையில்லை. கண்டிப்பாக ஓர் இரவுக்கு ஒண்ட ஏதாவது இடம் கிடக்காமல் போகாது. ஆனால் பொழுதணைந்துவிட்டால் …  இவ்வளவுதூரம் பயணம் செய்து பார்க்க நினைத்த காட்சிக்கு முன்னால் இருளில் நிற்பதென்றால்… அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. ரொம்ப கஷ்டப்படும் மனது. முன்பனிகாலத்தில் இப்பகுதியில் சூரியஉதயம் கொஞ்சம் பிந்தித்தான் நிகழும், காலை ஒரு ஏழேகால் மணி வாக்கில். ஆனால் மாலை ஆறு மணிக்கு முன்பாகவே இருட்டிவிடும்.

 

‘ஜீப் ஆங்காங்கே நின்று மக்களை ஏற்றிக்கொண்டது. சரக்கு மூட்டைகள் வண்டிமேல் ஏற்றப்பட்டன. வண்டியின் பக்கவாட்டில் நான் ஒரு இருக்கையை பிடித்திருந்தேன். முடிந்திருந்த என் முந்தானையில் சீதாபழங்களில் விதைகள் குலுங்கின. முகத்தில் அறையும் காற்று. சாலையின் இருமருங்கும் அறுவடையான நிலம். அலையலையாக மலைகளிலிருந்து எழுந்து சிறகுவிறித்து நிலத்தில் படர்ந்தன பெயரறியா மணங்கள்.

 

அந்த கிராமத்துக்கும் ஏரியின் பெயர் தான். லோனார். தொலைந்துபோன, உப்புக்கரித்த ஊரின் பெயர் போல் இல்லை? சிற்றூர்தான், ஆனால் பிரபலமான இடம். சாலையோர மைல்கற்களில் அதனால்தான் அந்த ஊரின் பெயர் இருந்தது. நான் எண்ணிக்கொண்டே வந்தேன்… முப்பது, இருபத்தைந்து, பதினைந்து, பன்னிரெண்டு…ஏரியின் முதற்காட்சி எப்படியிருக்கும் என்று கனவுகண்டபடியே சென்றேன். நீரும் அதில் கவிந்த வானின் பிம்பமும் லோனாரை அடைகையிலேயே ஒளிர்ந்து மின்னுமா? ஜீப்பிலிருந்தே அதை பார்க்கமுடியுமா? ஏரி சாலையை ஒட்டி இருந்ததா, அல்லது இன்னும் சற்று தூரம் செல்ல வேண்டுமா… இப்படியான எண்ணங்கள்.

 

‘ஐந்தரை, ஐந்து நாற்பது… என் கைகடிகாரம் சற்றே வேகமாக சுழல்வதாகத் தோன்றியது. கிராமத்தின் மையச் சந்திப்புச் சாலையைக்கடந்து ஒரு சந்துக்குள் ஜீப் நுழைந்தபோது கூட்டம்கூட்டமாக மாடுகளும் எருமைகளும் எங்கள் வழியை மறித்தன. அவற்றின் குளம்புகள் மெல்ல நகர புழுதி பறந்தது. அவை அணிந்திருந்த கழுத்துமணிகள் அந்தியை வரவேர்ப்பதுபோல் ஒலியெழுப்பின. நான் ஓட்டுனரிடம் கெஞ்சி மன்றாடினேன், அவற்றை சுற்றி நம்மால் சென்றுவிடமுடியாதா, வேறு வழியில்லையா என்று…

 

கிராமம் எங்கள் பின்னால் மறைய குழியேரியின் எந்த அறிகுறியும் இல்லை. மறுபடியும் வழி தவரிவிட்டேனா? மற்ற பயணிகளுக்கோ ஓட்டுனருக்கோ என் இக்கட்டை பற்றிய எந்த கவலையும் இல்லை. அவர்கள் அனைவரும் அந்நாளின் வேலை முடிந்து கணக்குகளை சரிபார்த்துவிட்டு வீடு திரும்பிகொண்டிருந்தனர். ஓட்டுனரோ ஒவ்வொரு நாளும் இந்த வழியாகச் சென்றுக்கொண்டிருப்பவர். ஒரு வழியாக ஜீப் சாலையோரமாக பானைகளும் சட்டிகளும் குடங்களும் ஜாடிகளும் அடுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு குயவனின் பட்டறைக்கருகே தடதடவென்று நின்றது. ‘நீ இங்கே இறங்கிக்கொள், நாங்கள் இன்னும் செல்ல வேண்டிய தூரம் உள்ளது,” என்றார் ஓட்டுனர். சூரியன் அடிவானில் மறையத் தொடங்கிவிட்டிருந்தது. அழுதுவடிந்த ஆரஞ்சு-ஊதா ஒளியால் வானம் நிறம்பியிருந்தது. இன்னமும் எவ்வளவு தூரமோ. என் தோளில் பையை சரிசெய்துகொண்டு அவர்கள் சுட்டிக்காட்டியிருந்த திசையை நோக்கி ஓடத்தொடங்கினேன். ஒரு பழைய அரசாங்க பங்களாவின் பின்புரம் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது. அதன் மர கேட் திறந்திருந்தது. அதன் வழியாக நான் பாய்ந்து ஓடிச்சென்றபோது…எப்படிச்சொல்வேன்… ஐம்பதாயிரம் வருடங்களுக்கு முந்திய நாள் ஒன்று என் முன் எழுந்தது…

 

தீக்கொழுந்து போன்ற சூரியனின் பிம்பத்தை ஏரிக்குழியின் ஆழம் ஏந்தியிருந்தது. ஆனால் சூரியன் நேரடியாக நீரில் மூழ்கவில்லை. குழியேரி கிண்ண வடிவில் இருந்தது. மண்ணும் பாறைகளும் பூமியிலிருந்து அகழப்பட்டு கிண்ணத்தின் விளிம்பு போல ஏரிக்கரையை மலைகளாக சூழ்ந்து நின்றது. சூரியன் மலைகளுக்கு அப்பால் மறைந்தது. நான் வருவது வரை காத்துக்கொண்டிருந்தது போல. அதன்பின் மெதுவாக, வேண்டாவெறுப்பாக, காலடிகளை பின்னால் எடுத்துவைத்தபடி அது தன்னுடைய ஒளித்தோகையை ஏரியின் விளிம்பில் மறைத்துக்கொண்டது. அதையும் மீறி ஊதாநிறம் பாவிய கருமை வானில் இன்னும் சற்று நேரம் நிலைத்திருந்தது, நீலஇழைகள் ஓடிய கருமை, சொல்கடந்த மறைவொளி மாந்திய கருமை… அந்த சிற்றொளியில் நான் ஓர் ஏரியைப் பார்த்தேன். ஆறு, ஆறரை கிலோமீட்டர் பரப்புள்ள ஏரியின் முட்டை வடிவான நீர் சலனமில்லாமல் சல்லாத்துணிப்போல் கிடந்தது. அதைச்சுற்றி அந்திபோர்த்திய பசுங்காட்டின் செறிவு. கூடணையும் பறவைகளின் கூக்குரல்கள். சிள்வண்டுகளின் கிறீச்சுகள். எழுந்து வானில் மறையும் பூச்சிகளின் ரீங்காரங்கள்…

 

என் மனதில் இனம்புரியாத ஆனந்தம் கண்ணீரோடு கலந்து பொங்கி வழிந்தது. என் கண்கள் இருட்டுக்கு பழகியதும் நான் அங்கு வேரொருவரும் இருந்ததை கவனித்தேன். முள்வேலிக்கு அருகே அமர்ந்திருந்தார். அவர் தான் காளிதாஸ் புரந்தரே…”

 

ஊர்வசி ஷோக்யொ படுத்துக்கொண்டிருந்த இடத்தை மெல்ல அணுகினாள். முட்களையும் பூச்சிகளையும் ஈரத்தையும் தவிர்த்தபடி அவன் அருகே கவனத்துடன் அமர்ந்தாள். இந்த புடவையை உடுத்திக்கொண்டு இங்கு வந்திருக்கக்கூடாது, என்றாள். ஷோக்யொவின் நெஞ்சின் மீதிருந்த கடிதத்தை படிப்பதற்க்காக எடுத்து பிரித்தாள்.

 

‘எவ்வளவு விந்தையான விஷயம் இல்லையா? அம்மா அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இங்கே வந்தார்கள், ஆனால் அவர்களுக்கு இக்காட்சியைக்காண ஒரு நொடிக்கான பகல்வெளிச்சம் தான் அமைந்தது. நாம் இன்று சூரியஸ்தமனத்தை சாவகாசமாக இருந்து பார்த்துவிட்டுப்போக முடியும். மெதுவாக அனுபவித்து பார்க்கலாம்,” என்றால் ஊர்வசி.

 

ஷோக்யோ படுத்தபடியே தலையசைத்தான். “இல்லை, நாம் இவ்வளவு திட்டம்போட்டு ஒருங்கிணைத்துக்கொண்டு வந்தாலும் அம்மாவுக்கு அந்த இரண்டு நொடிகளில் கிடைத்த அனுபவம் நமக்கு வாய்க்கப்போவதில்லை என்று தான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. அம்மா ஆர்வமும் குதூகலமும் உணர்ச்சிகரமும் சோர்வுமாக ததும்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். நாம் இப்போது அவர்களை விட வாழ்க்கையில் முன்னேறிவிட்டோம், ஆனால் மிகவும் ஜாக்கிரதையானவர்களாக, உணர்ச்சிகளை கட்டுக்குள் வைத்திருப்பவர்களாக மாறிவிட்டோம். நம்மை கண்டால் அம்மா அடையாளம் கண்டுகொள்வார்களா என்றே சந்தேகமாக உள்ளது.”

 

அம்மா இந்த இடத்தை பற்றி சொல்லும்போது தொலைந்துபோன, உப்புக்கரித்த ஊரின் பெயர் போல் உள்ளதாக எழுதியிருந்தாள். இங்கு பலகாலமாக உப்பு வியாபாரம் நடந்து வருவதாக நசீம் சொன்னான். ஏரியை சுற்றி இருக்கும் பாறைகளில் நீர் ஆவியாகும்போது உப்பு மீந்துவிடும். இந்த உப்புக்குவியல்களுக்கு புஷிகி என்று பெயர். மழைக்காலத்தில் அவற்றை ஏரிநீரிலிருந்து பிரித்தெடுப்பார்கள். எரிகல்  லிலிருந்து வந்ததினால் தான் உப்புக்குவியல்கள் நீரில் மீண்டும் கரைவதில்லையா?

 

ரிக்வேதத்தில் இந்தக்கதை உள்ளது. தண்டகன் என்னும் மன்னனின் தலைநகர் மதுமதி வெடித்து சிதறி அழிந்தது. கதையின் திரி மறுபடியும் காசியபமுனிவரின் மனைவி திதியுடன் தொடர்கிறது. அவளுடைய மகன்கள் காயாசுரன் மற்றும் கோலாசுரன் விஷ்ணுவினால் கொல்லப்பட்டார்கள். மற்றொரு மகன் லவனாசுரன் தன் தங்கைகளுடன் லோனாருக்கு தப்பி ஓடிவிட்டான். அப்போது இந்த ஏரிக்கு கல்லாலான கூரை இருந்ததாக சொல்லப்படுகிறது. லவனாசுரனால் தப்பிக்கமுடியவில்லை. விஷ்ணு வந்து கூரையை காலால் ஓங்கி எத்தினார். அது பறந்து நாற்பது மைல் தூரத்தில் தக்கலில் சென்று விழுந்தது. விஷ்ணுவுக்கு தைத்யசுதன் – அரக்கர்களை அழிப்பவன் – என்ற பெயர் வந்தது. இறந்த அசுரனின் குருதி மருத்துவ குணங்கள் கொண்ட உப்பு நீராக மாறியது. ஆரியக்கடவுள்களின் வெற்றிக்கதைகள் எழுதப்பட ஒரு பழங்குடி தலைவன் கொல்லப்பட்டாகவேண்டும். பழங்குடித்தலைவனை அரக்கனாக அறிவித்துவிட்டுதான் அவனுக்கு மரணதண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டும். இதெல்லாம் காலத்தின் மடிப்புகளுக்குள் அமுங்கிப்போனது. லோனார் விஷ்ணுகயா ஆனது. பாபவிமோசனம் தேடுபவர்கள் யுகம்யுகமாக இங்கே நீராடி வருகின்றனர்…

 

இந்த நீராட்டு விவகாரமெல்லாம் காளிதாஸ் புரந்தரேவுக்கு உவப்பளிக்கவில்லை. அவர் லோனார் கிராமத்தில் வசித்தவர். கல்லூரி படிப்பைத்தாண்டி கணிதம், வரலாறு, வானியல் என்று நிறைய வாசித்தவர். ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்தும் ஸ்மித்சோனியன் ஆய்வகத்திலிருந்தும் இங்கு அவருடன் உரையாடுவதற்க்காக அறிஞர்கள் வந்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர் எப்போதும் இந்த ஏரிக்கருகே தான் இருப்பார். மரங்களை, செடிகளை, விலங்குகளை, பறவைகளை, பூச்சிகளை, பாறைகளை கவனித்துக்கொண்டே இருப்பார்.

 

அவர் நிறைய கடிதங்கள் எழுதக்கூடியரும் கூட. திரும்பிப்பார்த்தால் குடியரசுத் தலைவருக்கும் பிரதம மந்திரிக்கும் சுற்றுச்சூழல்த்துறை அமைச்சருக்கும் பக்கம்பக்கமாக கடிதம் எழுதிவிட்டிருப்பார். பிரபஞ்ச அதிசயமான இப்பழம்பெரும் ஏரி பாதுகாக்கப்படவேண்டும் என்றால் உரிய நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவேண்டும் என்று எழுதினார். துணிகளை சலவை செய்யவும் குளிக்கவும் கோயில் கழிவுகளை கொட்டும் இடமாகவும் ஏரியை உபயோகப்படுத்தக்கூடாது என்று வலியுறுத்தி எழுதினார். இல்லையென்றால் இந்த ஏரியும் அதை சுற்றி வாழும் பல்லுயிர்களும் காட்டு வளமும் அழிந்துவிடும் என்றார்.

 

அந்த வட்டாரத்து மக்களுக்கு இதெல்லாம் தெரியாமல் இல்லை, ஆனால் அவர்கள் காளிதாசை கொஞ்சம் விசித்திரமான மனிதராகவே எண்ணினார்கள். அவரை பற்றி கூடிப்பேசிச் சிரிப்பார்கள். அவருடைய கடித எழுத்தால் தங்கள் அன்றாட வாழ்வு குலையும் என்று அவர்கள் சிறிதும் எண்ணியிருக்கவில்லை. ஆனால் அது நடந்தது. நசீம் அந்தக்கதையை சொன்னான். ஷோக்யோ அதை கற்பனைசெய்ய முயற்சித்தான். காளிதாஸ் புரந்தரே இந்த ஏரியைச்சுற்றி வந்து எத்தனை பொழுதுகளை கண்டிருப்பார்! எத்தனை விடியல்கள், மதியங்கள், மாலைகள், இரவுகள்! தன்னுடைய சொந்த பணத்தை போட்டு சிறு பிரதிகளாக ஏரியை பற்றிய புத்தகங்களை வெளியிட்டார். கடிதங்கள் எழுதிக்கொண்டே இருந்தார். இப்போது அவர் கண்களால் எதையுமே பார்க்கமுடியவில்லை.

 

கடிதத்தின் முடிவில் அம்மா எழுதியிருந்தார்கள். நீங்கள் இருவரும் பெரியவர்களானவுடன் இங்கு வரவேண்டும். வருவீர்கள் அல்லவா? நீங்கள் வந்தால் தான், இந்தக்காட்சியை நீங்கள் பார்த்தால் தான், என் மகிழ்ச்சி பூரணமாகும். காளிதாஸ் என்னிடம் ஒரு படம் தருவதாக சொன்னார். இங்கு ஒரு ஸ்டூடியோ புகைப்படக்காரரால் எடுக்கப்பட்ட படம். ஆனால் அதில் என்ன தெரிந்துவிடப்போகிறது?

 

“ஷோக்யோ, கடிதத்துடன் புகைப்படம் ஏதாவது இருந்ததா?”

 

“அப்படி ஒன்றும் இல்லையே, அக்கா? இருந்தாலும் என்னிடம் வரவில்லை.”

 

அம்மா இறந்து பத்து வருடங்கள் ஆகின்றன. அம்மாவை தாக்கியிருந்த நோய் எவ்வளவு கொடியது என்று ஷோக்யோவுக்கு இப்போது தான் புரிந்தது. அப்போது அதன் அறிகுறிகளை யாரும் காணவில்லை. ஷோக்யோவின் திருமணம் ஒரு சில மாதங்களில் நிகழவிருந்தது. அம்மா திருமணத்திற்கு பிறகு அவர்களுடன் வந்து தங்குவதாக சொல்லியிருந்தார்கள் – ஷோக்யோவுக்கு அதுவே பெரிய திருப்தி.

 

அக்காவுக்கு ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் திருமணமாகியிருந்தது. அப்பாவும் அப்பா வழி தாத்தா-பாட்டியும் அம்மாவை அவர்களிடமிருந்து கிட்டத்தட்ட ஒளித்து வைத்திருந்தார்கள். அவள் அங்கு வந்தால் அமங்கலமாம். கல்யாணத்தையே குலைத்துவிடுமாம். வீட்டின் நிலைமையை புரிந்திருந்த அக்கா தனிமையில் அழுதபடி அடங்கியிருந்தாள். அப்பாவின் ஆத்திரமும் குரூரமும் குருட்டுத் தீமையும் அவர்கள் அறிந்தது தான். ஆனால் ஷோக்யோ கோபத்தில் வீட்டை விட்டு வெளியேறினான். அம்மாவிடம் சென்றான். அம்மா தான் அவனை சமாதானப்படுத்தி திரும்ப அனுப்பினாள். ஷோக்யோவும் இல்லையென்றால் அக்கா இன்னும் வருத்தப்படுவாள்; நீ திருமணம் செய்துகொள்ளும்போது நான் உன்னுடன் வந்து இருக்கிறேன், என்றாள் அம்மா. உன் அக்காவின் திருமணம் பாதகமில்லாமல் நடக்கட்டும் என்றாள்.

 

அம்மா எப்படிபட்டவள்? ஆச்சாரமானவளா? நவீன பெண்ணா? புத்திசாலியா? அசடா? பிடிவாதக்காரியா? அடங்காப்பிடாரியா? தன் வாழ்க்கையே தன் கையிடுக்குகள் வழியாக நழுவிச்சென்றதை பற்றி அவளால் எதுவுமே செய்யமுடியவில்லை. வெறுமனே ஓர் ஓரமாக அமர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைத்தவிர. அவள் அப்படி உட்காரக்கூடியவள் அல்ல தான். எதையாவது செய்துகொண்டே இருந்தாள். பயணம் செய்தாள். வெவ்வேரு இடங்களில், காட்சிகளில், நிகழ்வுகளில், மாயங்களில் தன்னை கண்டடைய முயற்சிசெய்துகொண்டே இருந்தாள்.

 

அப்பாவுக்கு சமூக அந்தஸ்தும் கல்வியும் நட்புச்சூழலும் புகழும் இருந்தது. ஆசிரியராக வெகுவாக மதிக்கப்பட்டவர். ஆகவே அவருடைய மாணவர்களும் அவர்களுடைய பெற்றோர்களும் மற்ற ஆசிரியர்களும் அவருடைய ஒழுக்கமீறல்களை ஒரு பொருட்டாக கோள்ளாமல் கடந்து சென்றனர். அம்மாவால் அப்படி எளிதாக கடந்துசெல்லவோ அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளவோ முடியவில்லை. மானத்துடன் அவருடைய சகதர்மினியாக இணைந்துவாழ விருப்பப்பட்டாள்.

 

திருமணமான சில நாட்களிலேயே அன்பையும் பாசத்தையும் இந்த மனிதரிடம் எதிர்பார்க்கமுடியாது என்று புரிந்துகொண்டுவிட்டாள். ஆனால் வாடிக்கையாகிவிட்ட பொய்பித்தலாட்டங்களோடும் தகாத தொடர்புகளோடும் குடித்தனம்நடத்த அவளால் முடியவில்லை. மாமியார் மாமனாரிடம் முறையிட்டு பயனில்லை. அவர்கள் மகனைபற்றி எந்த எதிர்மறையான விஷயத்தையும் கேட்கத் தயாராக இல்லை. அதுவம் இவ்வளவு புத்திசாலியான, வாழ்க்கையில் வெற்றியடைந்த மகனை பற்றி ஒரு சொல் கூட கேட்கத் தயாராக இல்லை. ஒத்துப்போகவில்லையென்றால் விவாகரத்து வாங்கிக்கொண்டு போ என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.

 

பிள்ளைகள் பிறந்தால் கணவர் மாறி விடுவார், ஊர் மேய்வதை விட்டுவிட்டு அன்போடும் பரிவோடும் குடும்பத்தை கவனிப்பார் என்று நினைத்திருந்தாள். அதுவும் நிகழவில்லை. ஊர்வசி பிறந்தாள், பின் ஷோக்யொ. குழந்தை பெற்றுக்கொள்வதில் அப்பாவுக்கு எந்த ஆட்சேபமும் இல்லை. குருதிச்சுவை அறிந்த புலி பின்வாங்குவதில்லை. அது மனிதர்கள் வாழும் இடங்களுக்குள்ளும் புகுந்து தன் வேட்டையை தொடரும். ஷோக்யோவின் அப்பாவும் மாறவில்லை. ஷோக்யோவுக்கு மூன்று வயதாக இருந்தபோது அம்மா வீட்டை விட்டு வெளியேர முடிவெடுத்தாள். அவனுடைய தாத்தாவும் பாட்டியும், “கிளம்பு, உன்னை யார் தடுக்கிறார்கள்”, என்றார்கள். ஆனால் குழந்தைகளை கூட்டிக்கொண்டு செல்லலாம் என்று நினைக்காதே. ஒழுக்கமற்ற ஓடுகாலித் தாய் தன்னந்தனியாக பிள்ளைகளை கவனித்துக்கொள்ள மாட்டாள் என்றார்கள். விவாகரத்து கோரியிருந்தாலாவது குழந்தைகளை தன்னுடன் வைத்துக்கொள்ள போரிட்டிருக்கலாம். ஆனால் தன்னுடைய அப்பாவின் பொருளாதாரநிலையை நினைத்து அந்த முடிவை தவிர்த்தாள்.

 

விவாகரத்து வாங்கினாலும் தன் குழந்தைகளுக்கு சமூகம் ‘விவாகரத்தானவளின் குழந்தைகள்’ என்ற அடையாளைத்தை அளித்துவிடும். ஷோக்யோவின் தாத்தா-பாட்டிக்கு அம்மாவின் போரிடும் குணத்தை பற்றி நன்றாகவே தெரியும். ஆகவே விவாகரத்தை நோக்கி அவளை உந்தினார்கள். ஆனால் அவளுக்கு அந்த வழியில் செல்ல விருப்பமில்லை. ஐயமும் பயமும் அவளை தடுத்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் அந்த வீட்டில் வாழும் கொடுமையை அவளால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆகவே தன் பிறந்த வீட்டுக்கே திரும்பிவிட்டாள். அப்போது ஷோக்யோ குழந்தை, அக்கா இரண்டாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் போனால் என்ன, அவனுடைய தாத்தா-பாட்டிக்கு அது ஒரு பொருட்டே அல்ல. அவர்கள் பேரப்பிள்ளைகளை சீராட்டி வளத்தார்கள்.

 

நல்ல பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்பி சமூக நன்னடத்தைகளை சொல்லிக்கொடுத்தார்கள். பட்டம் போல் கேட்பாரில்லாமல் வானில் பறந்துகொண்டே இருந்தார் அப்பா. இந்த அமைப்பினால் அம்மாவின் பெயர் அவர்களின் நெஞ்சிலிருந்து மொத்தமாக அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. எவ்வளவு விசித்திரமான வாழ்க்கை! சிறுவயதில் ஷோக்யோவுக்கு தாத்தா பாட்டி என்றால் அவ்வளவு பிரியம். ஏன், அவன் படித்து வேலைக்கு வரும் வரைக்கூட அந்த பிரியம் மங்கவில்லை. அம்மாவின் கொடிய நோயை பற்றி அறிந்துகொண்ட நாளில் தான் அவனுக்கு எல்லாம் புரிந்தது. அவனுள் ஒரு நெருப்பு தீமூண்டு எரியத்தொடங்கியது. அதுவரை அவ்வளவு பிரியத்துக்குரியவர்களாக இருந்தார்களே அந்த முதியவரும் மூதாட்டியும்! அவர்கள் உண்மையில் எவ்வளவு குரூரமானவர்கள்! அம்மாவை திரும்ப வரச்சொல்லி ஒரு முறைக்கூட அழைக்கவில்லை அவர்கள். ஒருமுறைக்கூட.

 

அவர்கள் அவள் மீது துளிக்கூட அன்பு வைத்திருக்கவில்லை. ஷோக்யொவும் ஊர்வசியும் அவர்களால்தான் அம்மாவின் தொடுகை என்றால் என்னவென்றே தெரியாதவர்களாக வளர்ந்தனர். இந்த குரூரருத்துக்கு மன்னிப்பே கிடையாது. ஊர்வசி அந்தளவுக்கு கடுமையாக இல்லை. அவள் அப்பாவோடும் தாத்தா-பாட்டியோடும் மேம்போக்கான ஒர் உறவை பேணிக்கொண்டு வந்தாள். ஆனால் ஷோக்யோவால் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. எல்லா கட்டுக்களையும் உதறினான். இப்போது அவன் அம்மாவுக்கு மட்டுமே சொந்தம்.

 

அம்மா, இப்போது இல்லாத அம்மா, என்னாளும் திரும்ப வரப்போகாத அம்மா – அந்த அம்மாவுக்கு மட்டும் அவன் சொந்தம். எத்தனை இரவுகளில் அம்மா மெல்லிய ஜுரம் வந்து படுத்திருப்பார்கள்? ஷோக்யோவுக்கு தெரியாது. எங்கே வலி நோவும், எப்படி வலிக்கும், எதுவுமே அவன் அறிந்திருக்கவில்லை. மகனாக அவனுடைய உண்ணுணர்வால் அதை அறிந்திருக்கவேண்டும்; அந்த உள்ளுணர்வைத்தான் தாத்தா-பாட்டி சேர்ந்து பொசுக்கிவிட்டார்களே. வேறெப்படி நடந்ததெல்லாம் அவனுக்கு பிடிகிடைக்காமல் போனது? நோயை ஆரம்பத்திலேயே கண்டுபிடித்திருந்தால் ஷோக்யொ அவளை குணப்படுத்தியிருக்கலாம். அந்த எண்ணம் அவனை தேள்கடியாக வதைத்தது. பொழுது சாய்ந்துகொண்டு வந்தது. ஒளியின் நிறம் மாற மாற ஏரியை சுற்றிய நிலத்தின் வண்ணமும் மாறியது. அங்கே காடுகளின் உள்மடிப்புகளுக்குள் சில பழங்காலத்து கோயில்கள் இருந்தன.

 

காளிதாஸ் புரந்தரே என்ன தான் சொன்னாலும், பௌர்ணமி இரவுகளிலும் அமவாசை இரவுகளிலும் மக்கள் அந்த காட்டுப்பாதைகள் வழியாக கோயிலுக்குள் சென்று காணிக்கைகளை செலுத்திவிட்டு வருவது அப்போதும் வாடிக்கையாகத்தான் இருந்தது. எல்லாயிடங்களிலும் அகல் விளக்குகளும் நெய்த்திரிகளும் காய்ந்த பூக்களும் இலைகளும் காகிதப் பாக்கெட்டுகளும் சிதரிக்கிடந்தன. தைத்யசுதன் ஆலயத்தின் முகப்பில் கற்படிகளில் நின்றபடி பூசாரிகள் சன்னமாக மந்திரங்களை ஓதுவார்கள். கமலஜா தேவியின் ஆலயத்திலிருந்து மணியோசைகளும் கிண்கிணியோசைகளும் காற்றில் எழுந்து வரும். பின்மதியம் மாலையானது. பறவைகளின் கீச்சுகள் காட்டிலும் அதன் மேல் படர்ந்த வானிலும் ஒலித்தன. அவை வெவ்வேறு பெயரறியா மரங்களின் கிளைகளுக்குள் பரந்தெழுந்தன. சூரியன் வானில் இறங்கிச்சென்றது. பற்பல வருடங்களுக்கு முன்னால் இப்படி ஒரு அந்திவேளையில்தான் குழியேரியை நோக்கி பேருந்திலும் ஜீப்பிலுமாக அம்மா பதைபதைப்புடன் விரைந்துகொண்டிருந்தாள், அந்தியையும் இருளையும் தோற்கடித்து முந்தி வரமுடியுமா என்ற வேகத்தில்.

 

வடமேற்கு திசையை சுட்டிக்காட்டி, ஷோக்யோ, அங்கே பார், அங்கு காடு அவ்வளவு அடர்ந்து இல்லை, ஒரு சிற்றொடையோ என்னவோ அங்கே உள்ளதுபோல் தெரிகிறது, என்றாள் அக்கா. அங்கு தான் நிலம் நன்றாக சரிந்து இறங்கியது. அந்த திசையில்தான் எரிகல்   மண்ணை நோக்கி இறங்கியதாக புரந்தரே எழுதியிருக்கிறார். எரிகல்   பூமிக்கு மிகக்குறுகிய கோனத்தில் வந்து இறங்கியது. அது பூமியை அறைந்த விசையில் புயலென எழுந்தது புழுதியும் காற்றும் மட்டுமல்ல, மிகுந்த வலியும் வேதனையும்தான். பூமியின் அதள பாதாளத்திலிருந்து எரிமலைப்பிழம்புபோல் அந்த வலி எழுந்து கிளம்பி வானில் குதித்தெழுந்து நிலங்களைத்தாண்டி பரவியது. எல்லாம் அடங்கியதும் அரக்கவடிவத்தில் வாய்பிளந்து திரந்து கிடந்த நிலத்துக்கு விளும்பாக கல்வடிவம் கொண்டிருந்தது. வருடக்கணக்காக பொழிந்த மழை அந்த குழியை நிறப்பி குழியேறியை உருவாக்கியிருந்தது. எரிகல்  லின் காரத்தன்மையால் ஆயிரமாயிரமாண்டுகளானாலும் நீரின் உப்புத்தன்மை மறையவில்லை.

 

சிறிதும் பெரிதுமாக விண்கற்கள் பூமியை நோக்கி வீழ்ந்தபடியே தான் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு வருடமும், ஓவ்வொரு பருவத்திலும் அவை பூமியின் காற்றுமண்டலத்திற்குள் விழுகின்றன. செவ்வாய் கிரகத்துக்கும் வியாழ கிரகத்துக்கும் இடைப்பட்ட வெளியில் பல சிறுகோள்கள் சூரியனை சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்றன. விண்கற்கள் அவற்றின் தோலிலிருந்தும் உடலிலிருந்தும் பிரிந்துவரும் பகுதிகள். பூமியின் காற்றுமண்டலத்துக்குள் நுழையும்போது அவற்றில் சில எரிந்து சாம்பலாகின்றன. சில பூமியின் ஈர்ப்புவிசையை முற்றாக தவிர்த்து எல்லையில்லா பெருவெளியில் திரிகின்றன. வண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் மாறி மாறி கனியும் பூமியின் மடிக்குள் சில விண்கற்கள் மட்டும் வந்து புதைகின்றன.

 

ஐம்பதாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னால் பூமியில் காற்றூமண்டலத்திற்குள் பாய்ந்து நுழைந்த விண்கள் ஏதாவது மாயவலைக்குள் சிக்கி இழுக்கப்பட்டதா? புல்தானா மலைச்சாரலின் விரிந்த சிறகுகள் அதைக் கவர்ந்ததா? பசுங்காட்டுக்கும் கரிசல் நிலத்துக்குமான முரண் அதன் மனதை குதூகலித்து இங்கே தஞ்சம் புகச் செய்ததா? அதன் விரிந்த விழிகளுக்கு முன்னால் லோனார் என்ற இந்த கிராமம் தென்பட்டது. காற்றில் பாய்மரத்துணியைப்போல் விரிந்தெழுந்த நிலம். ஆம், அப்போது இந்த இடத்துக்கு லோனார் என்ற பெயர் வரவில்லை. அப்போது லவனாசுரன் பிறந்திருக்கவில்லை. விஷ்ணு அவனை உதைத்ததால் அவன் குருதியும் பீரிட்டு நிலத்தில் படிந்திருக்கவில்லை. சிறுவிவசாயம் செய்த மனிதர்களும் ஆநிரைகளை மேய்ப்பவர்களும் இலையும் தளிரும் வெய்ந்த இல்லங்களில் வாழ்ந்து வந்த காலம் அது. பூமியை அடைந்த விண்கள் தளிர்மணத்தையும் மண்மணத்தையும் அறிந்தபடி எவ்வளவு ஆவலோடு தன் புதிய வீட்டின் வாசற்படியை முத்தமிட்டது!

download

ஆனால் அடுத்த நொடியே காட்டில் பேரோலம் எழுந்தது. வெப்பமும் பிழம்பும் வேதனையும் வானை நோக்கி பீய்ச்சி எழுந்தது. எரிகல்   மண்ணுக்கடியில் புதைந்து மாட்டிக்கொண்டது. அதன் வலி ஆறவேண்டுமென்றால் அது பூமியின் மையத்தை அடையவேண்டும். ஆனால் பூமியின் மையத்தை அடையும் பாதையை, அதன் விடுபடலுக்கான வழியை, நிலத்தின் அடுக்குகளும் பாறைகளும் உருகி வழிந்த உலோகப்பிழம்பும் தடுத்து நின்றன.

 

தனக்கான வழி வானிலும் அடைக்கப்பட்டுள்ளது, மண்ணிலும் அடைக்கப்பட்டுள்ளது என்று அறிந்த எரிகல்   தன் முதுகைத் திருப்பி முகத்தை மண்ணில் புதைத்துக்கொண்டது. அதன் வரண்ட பரப்பின் வெருமையை மழைநீர் பெய்து நிறைத்தது… முதுகு திரும்பியது… ஆம், ஷோக்யோவுக்கு அம்மாவின் திரும்பிய முதுகு நினைவுக்கு வந்தது. நோய் முற்றிய நாட்களில் அம்மா தன் அப்பாவின் பழைய வீட்டுச் சுவற்றை பார்த்தபடி குறுகிய கட்டிலில் படுத்துக்கொள்வாள். ஷோக்யோ அப்போது வங்கியில் கடன் வாங்கி சொந்த வீடு வாங்குவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்துகொண்டிருந்தான். அடுக்குமாடி குடியிருப்பு சிறிது சிறிதாக மேலெழும்பிக்கோண்டிருந்தது… உன்னை என்னுடன் கூட்டிச்செல்லப்போகிறேன் அம்மா, அதுவரை உயிரை கையில் பிடித்துக்கொள்… அவள் முயற்சி செய்திருக்கலாம், ஆனால் அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியாகவேயில்லை. பலவருடங்களாக அன்பையும் பரிவையும் பாசத்தையும் அறியாத உடலின் எலும்பும்  மஜ்ஜையும் ரத்தமும் வெந்து சாம்பலாகிக்கொண்டிருந்தது. அம்மா உயிருடன் எரிந்துகொண்டிருந்தாள். நுரையும் குருதியும் அவளுக்குள்ளிருந்து வழிந்தது. முகமும் கைகால்களும் வீங்கி பழுத்தன.

 

அக்கா, அந்த எரிகல்   அங்கே ஏரிக்கடியில் தான் எங்கேயோ உள்ளது. வேரெங்கும் போக அதற்கு வழியில்லை. ஏரியின் விளிம்பை  சுற்றிக்கொண்டு பொழுதை வீணாக்காமல் மதியமே நான் ஏரியில் மூழ்கி அதைத் தேடியிருக்கவேண்டும்…

 

ஊர்வசி தம்பியின் தோளில் கை வைத்தாள். ஷோக்யோ ஏரியின் உப்புநீரில் மூழ்கி அந்த பழம்பெரும் எரிகல்லை துழாவித் தேடும் மனக்கண் சித்திரம் அவள் முகத்தில் புன்னகையும் கண்களில் நீரையும் வரவழைத்தது. ஷோயோவால் இந்த காயத்தை ஆற்றவே முடியாது என்று அவள் அறிவாள்… அவனுள் உறையும் காயம். அம்மா மீது அவ்வளவு அன்பை வைத்துக்கொண்டு, அவளுடன் வாழ முடியாமல், அவளை தன்னுடன் வாழவைத்துக்கொண்டு தன்னால் இயன்ற மகிழ்ச்சியை அவளுக்கு அளிக்கவும் வழியில்லாமல்… இப்போது அவனிடம் மிஞ்சியதெல்லாம் நெஞ்சில் ஒர் ஓலம். அடர்காட்டுக்குள் வீசும் புயலின் வெறுமை. தன்னை மன்னிக்கமுடியாததன் வெறுமை.

 

சூரியன் ஏரியின் விளிம்பு வரை இறங்கிவிட்டிருந்தது. அதன் பளிச்சிடும் பிம்பம் நீரில் துல்லியமாக தெரிந்தது. பின்னால் மலைச்சரிவுகளின் கோணலான உருவம். அது இன்னொரு திசையில், மற்றொரு துருவத்தில் உதிப்பதற்கு முன்னால் ஒருகணம் நின்று நிலைத்தது. யாரையோ தேடுவதைப்போல்… தன்னுடைய இருப்பிடத்தை அந்தியொளியின் கடைசி கீற்றில் பார்த்திவிட்டு போக யாராவது இன்று வந்திருக்கிறார்களா என்ன?

 

அக்காவும் தம்பியும் ஆரஞ்சு-ஊதா நிற அந்தியொளியில் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். முள்வேலியின் இடைவெளி வழியே மெல்ல ஏறிச்சென்றார்கள். அரசாங்க பங்களாவில் மின்விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன. இனி ரயில்கள் ஏதும் வராது என்றாகிவிட்ட ரயில்மேடையைப்போல அது தோற்றமளித்தது.

 

சீதாப்பழ மரத்தின் இலைகள் புழுதிமூடியிருந்தன. மழைபெய்து பல நாட்கள் ஆகியிருக்கவேண்டும். மரம் குறுகலாக இருந்தது.. இலைகளுக்கடியில் ஆங்காங்கே பழங்கள் தென்பட்டன. காய்வெட்டானவை, இனிமேல் தான் கனியவேண்டும். கனிந்த பழங்கள் தானாகவே மரத்திலிருந்து உதிர்ந்தன. கிராமத்து சிறுவர்கள் அவற்றை பொருக்கிக்கொண்டு சென்றனர். மாடுகள் அவற்றை தின்றன. இவ்வளவு ஆண்டுகளுக்கு பிறகு இந்த மரம் கனியக்கூடாது தான், ஆனால் பழகிப்போய்விட்டது. ஆகவே அது கனிகளை  உதிர்த்துகொண்டே இருந்தது. அடிமரத்தில் காலத்தின் இடை தெரிந்தது. அடிமரத்தை, கிளைகளை சுற்றி கொடிகள் படர்ந்திருந்தன. மரம் காத்திருந்தது. ஒரு விதத்தில் பார்த்தால் அது இங்கு பிறந்திருக்கவேண்டிய மரமே அல்ல. புடவையின் முந்தானையிலிருந்து விழுந்த சீதாப்பழ விதைகள் முளையாகும் என்று எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை அல்லவா? ஆனால் ஒரு விதை வேர் விட்டிருந்தது. ஏரியின் விளிம்பில், அதிலிருந்து வெடித்தெழுந்த மண்ணில் சீதாப்பழ மரம் உயிர்பெற்று நிமிர்ந்து நின்றது.

 

ஷோக்யோவின் விரல்கள் மரத்தின் புழுதிபடிந்த இலைகளை உரசினவா? ஊர்வசியின் மஞ்சல் புடவையின் முந்தானை பறந்து மேலெழுந்து அந்த மரத்தை தொட்டது. சீதாப்பழ மரம் தன் உடலில் ஒரு நடுக்கத்தை உணர்ந்தது. உவகையால் அது சிலிர்த்துக்கொண்டது.

 

அவர்கள் புறப்படத் தயாரானார்கள். வெள்ளைக்கார் உயிர்பெற்றது. நிலம் நடுங்கியது. அவர்கள் எப்போது திரும்ப வருவார்கள் என்று யார் அறிவார்? மனிதர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஒரே இடத்துக்கு வருவதில்லை தானே. சன்னமாக, அமைதியாக, மூச்சை வெளியிட்டு, அந்த மரம் இருட்டில் தன் கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் வரை பார்த்து நின்றது.

(நன்றி: https://jeyamohan.in/115824#.XL89Li-B1p8)

Translation: Devaki Chithi’s Diary

A translation of the Tamil short story ‘தேவகி சித்தியின் டயரி’ (1999) by B.Jeyamohan.

Amma, my mother, sent me to find out whether Devaki Chithi was coming downstairs to get her coffee or not. I pushed against the door of the room where Chithappa and Chithi, my uncle and aunt, usually sleep; it was locked. So, I marched out of the front door, climbed up the drumstick tree on the right side of the yard, and peeped into the room through the open ventilator above the window. I was filled with a strange mix of fear and exhilaration. It almost felt like surreptitiously drinking raw, stolen eggs. Chithi was not changing. She had the electric light on; she sat on the floor against the wall writing something. From time to time, a bashful smile would flit across her face. She scratched her neck and feet once or twice, as if she had been stung by mosquitoes. On the clothesline lay the yellow saree that she had been wearing earlier that day. The cupboard was open, I could see the silverware and sarees in it. On the huge double bed, Chithappa’s discarded lungi lay askew. When the saree swayed in the breeze, Chithi looked up with a start. She closed her notebook. I gasped; I thought that she had seen me. However, Chithi took up her notebook and started writing again. I could hear my mother on the other side of the door calling my name. Then, she was calling Chithi. “Devaki! Devaki!” Chithi closed her notebook again and looked at the door. She tucked her hair behind her ears and smoothed it into place. But still she did not get up. Amma hammered on the door. Chithi got up in a hurry. She put the diary in a safe-box inside the cupboard and locked it up. Then she piled the sarees on the safe-box, locked the cupboard, and placed both sets of keys in her handbag. Dabbing at the dots of perspiration of her forehead, she opened the door.

Amma had Vini’s underwear in her hands. “What were you doing?” she asked, knitting her eyebrows.

“I was changing.”

“All this time? Didn’t you hear me call you?”

Chithi said nothing and walked out. I shinned down the tree and went to the backyard. She was already there doing the dishes. She smiled fondly at me. “Mani was looking for you, did you see him?” she asked.

“Who? Tall Mani?”

Chithi laughed. It was like someone had turned the light on. “So, he’s Tall Mani? Who is Short Mani then?”

“K. Thapasimani. Ninth standard.”

“And who is that?”

“Anthony sir’s son. He’s a bad boy.”

“Why?”

When I was trying to think why exactly he was a bad boy, Vini came out. “Chithi, I’ll do my homework tomorrow. It’s a holiday tomorrow,” she said.

“What holiday?”

“Thiruvalluvar Day,” I eagerly butted in. “Chithi, Thiruvalluvar is dead.”

“Oh no! Not that old man with a long beard?” asked Chithi.

Amma called from inside the house, “Vini, you donkey, where’s the tumbler? What a brat, never listens to a word I say…Vini” she shrieked. Vini ran inside. I signaled to Chithi that I was leaving and ran out to the street where the temple car stood.

The next day, when our neighbour Rani Athai, Amma and Paati, my grandmother, were sitting around picking the greens, they started talking about Chithi. Chithi had gone to work. Thiruvalluvar Day did not exist for her workplace, possibly because there was no picture of Thiruvalluvar on their walls.

“So…looks like Queen Elizabeth has bought herself a new saree?” said Rani Athai.

“She earns, she buys, she wears,” said Amma. “Is she like the rest of us? Resigned to the kitchen and coal-dust forever?”

“Well, why don’t you go out and work if you like?” said my grandmother. “Who’s stopping you?”

“In my family we don’t do such shameless things. Imagine — sitting and gossiping in front of strangers, getting told off by all and sundry…”

“That’s a day-night saree. You can wear it all day long, flip it over and wear it again at night. It stays fresh. Gnanam teacher’s wife has one in green. Four hundred rupees, she says. You can’t get one under three hundred,” said Rani Athai.

“It looks nice on young women,” said Paati.

Rani Athai looked at my mother out of the corner of her eye and smiled. “Paati, no, even some older women wear it. The other day at the temple I saw a lady from the East Street wearing it.”

“Really?”

“Of course!”

“Emerald green will look good on athai,” said Amma, referring to her mother-in-law. Rani Athai and Amma smiled.

“Whatever…at this age, where will I go wearing something like that?” Patti pushed back her glasses. She brought a drumstick leaf close to her eyes to examine it.

“Why? You can wear it when you go to Subha’s house,” said Rani Athai.

“As if my son gets me everything I ask for.” Paati threw an angry look at the bunch of drumstick stalks in my fist. “What’s that?”

“A broom,” I said.

“Look at you. You are a boy, what do you need a broom for? Go away,” she grabbed the greens from my hand and flung it away.

I felt that if I wanted to stay there a little longer, I had to say something about Devaki Chithi as well. The diary came to my mind. “Amma, Chithi writes in a diary,” I said.

“What’s that?” asked Rani Athai.

“A diary. With a red cover. The other day when Amma was calling for her, she had locked her room and was writing in it.”

Amma’s face changed. Paati’s mouth fell open. They looked at each other. “How do you know?” asked Amma.

“I climbed up the drumstick tree and saw her,” I said. I immediately felt my stomach drop. “I climbed the tree just for fun,” I added hastily. “I saw Chithi lock the diary in a safe-box in her cupboard.”

“She writes a diary?” asked Rani Athai, looking at me keenly.

Amma laughed. “What else? She must have been writing her accounts. Making sure that the rest of us don’t eat up her salary,” she said. She turned to me. “Go see whether your father is still in the shop,” she said sharply.

“Appa?” I hesitated.

“Go!”

I went out. I felt like I had done something wrong. Appa was not in the shop. Varadan was there. I got a few raisins from him and popped them into my mouth. Then I went over to Nagarajan’s house and looked at his pigeons. I came home only for the midday meal. I knew there was going to be greens for lunch, so I wasn’t too keen. It was already two o’clock.

Amma was not in the kitchen. “Amma!” I called. The fan was creaking around in the hall; Paati and Vini were stretched out sleeping under it.

As I walked around the house calling out to Amma, I heard her respond from Chithi’s room. I went in. “Where’s the diary?” she asked.

“Chithi put it in the cupboard and locked it.”

“But it’s not in the cupboard!”

“There’s a safe-box under the pile of sarees.”

Amma moved the sarees aside. There was a safe-box. I took up a bra and examined it. “Where’s the key?” asked Amma.

“Chithi put the key in her handbag.”

“Oh, so she takes it with her wherever she goes? I see. Alright, come, let’s eat,” Amma snatched the bra from my grip, threw it into the cupboard, slammed the door and bolted it.

“I don’t want the greens.”

“There’s egg for you.”

“Omelette?”

“From the sambar. Come.”

As I was eating I could hear Amma and Paati conferring outside. Paati raised her voice suddenly. “I kept warning him that we don’t want a city-bred girl in the family, all fashion and fancy, but when did he ever listen to me? God know what she has written in the diary, that witch,” she said. Amma pacified her in a low voice.

I wiped my hands on my knickers and came out of the kitchen. Paati was nodding her head amicably to something that Amma was saying. Her mouth was half-open. I could see the fan rotate in her thick glasses. I wanted to go closer. Amma chased me out with a sharp rebuke. What were they saying? It’s very rare for them to be so friendly.

I went out to the street again. I didn’t know what to do. I belched; I could smell egg in my breath. I felt queasy. I felt that Chithi was going to get into trouble, and I was somehow responsible. Chithi is a good woman. She tells me lots of stories. The sight of her changing her saree shimmered before my mind’s eye. When she comes back from work, I should run ahead and tell her. I kept waiting in the street.

Appa came with Maadan. “What are you doing here?” asked Appa.

“Nothing.”

“Get yourself home, you’re always on the street,” he said, and kept walking. There was something inside the cane box that Maadan carried on his head. He flashed his big teeth at me. As soon as they were home, Maadan went to the backyard with the box. I went in. Appa stood on the raised verandah in front of the house and washed his feet. Vini was stirring some water in an ever-silver cup with a spoon. “I’m making coffee for Appa,” she said. I pulled her braid and went to the backyard, stopping at the kitchen on the way to pop a couple of cut okra pieces into my mouth. Paati was in the cowshed. In the cane box that Maadan had carried in, there was palm jaggery and a cluster of bananas.

“No school for the little one today?” asked Maadan.

I couldn’t take my eyes off the palm jaggery. It was hard. I scraped some out with a fingernail and popped it into my mouth. “Thiruvalluvar died,” I said.

“So that’s the thing?” said Maadan. “He’s the proprietor of a bus company in Nagarcoil. When I went for toddy tapping work in Cher’madevi, that’s the bus I took.”

“Is Cher’madevi very far from here?”

“Very far. You have to cross seven rivers to get there. But once you are there you can jump from one palm tree to another. Has the little one been on a bus?”

“Once, when I went to Kulasekharam. I went with Chithi then, remember?”

“That’s a town-bus. This is a city-bus. The seats are big, like mattresses. Soft and squishy like river-sand.”

I could hear Appa’s raised voice inside. I went in. Appa had just finished saying something, and Amma was replying with some heat. “What do I care, I am just saying what’s best for all. Then it’s up to you,” she said.

“So, what are you saying now?”

“Nothing! I have nothing to say any more,” she said, and huffed back into the kitchen.

Paati spoke from where she was sitting, “Narayana, there is some truth to what she says as well. Think about it. This is not like the old days. Back in our time a girl who had come of age could not be seen even by her own brother. But these days, see what they wear, what they do… it’s better to be careful, that’s all I’m saying.”

“Okay, okay, my head hurts.”

“Ask her when she comes. And what are we asking for? Nothing much. We just want to know what she writes. If there is nothing wrong in what she writes, then what’s the harm in showing it to us?” There were bits of hay stuck to Paati’s head.

“Will you please shut up!” Appa roared.

“Alright, do what you please,” said Paati. She fished out the hay from her hair. “Dei, go throw this out,” she said.

Vini stood at the entrance of the room shaking her leg, her thumb stuck in her mouth. Appa did not call her and seat her on his lap as usual. She moved forward. Appa turned and looked at her. He kept staring at her for some time. Then with sudden anger, he said sharply, “Remove that from your mouth, you donkey.” Vini took tentative footsteps back and then ran inside to her grandmother and started sobbing into her lap. Paati caressed her head.

In some time, Thatha, my grandfather, came in. He placed his bundle of almanacs in the room where we made the offerings to the gods and went directly to the kitchen. When Paati saw him, she reflexively folded her legs from where she sat on the floor, straightening them out only when he had left the room.

Thatha had his meal. He came out drying his hands on a towel. “Did Panchabi come?” he asked Amma. “He had said that he would bring a horoscope?”

“No, no one came,” said Amma. Then, “he wants to say something,” she said, gesturing with her chin to Appa.

“To me?”

“Yes.”

“What about?”

“I don’t know.”

Thatha went out. Amma switched on the light. “Dei, it’s time for you to study,” she said. I opened my Tamil textbook and sat down to study. My heart was not in it. What would happen when Chithi got here?

I heard the sound of the scooter. I peeped out to the entrance. Chithi walked in saying something; when she saw Appa she stopped and walked in silently, her saree rustling. She crossed us and went to her room. Chithappa parked the scooter on the small raised verandah, picked up his shoes and walked in. Appa interrupted him. “Mani, come here just a minute,” he said.

Amma noticed me peeping out at the scene. “Keep your eyes on your book, you donkey. You want a kick?” she said. “Tamils cherished love, honour and valour above all. Tamils cherished love, honour and valour above all,” I recited. All of a sudden Thatha’s voice rose. “What do you mean, her private matter? If our family’s honour is compromised then is that a private matter?” he shouted. I kept reciting in a weak voice. “There are two kinds of love — love before marriage, and love after marriage,” and then I fell silent. Appa spoke to his father, “Appa, please calm down,” he said. He turned to Chithappa. “Let’s just ask her, Mani. This is such a small thing,” he said.

“But how can I… and something like this…” said Chithappa.

“If there is no secret, then what’s the problem? If you don’t have a problem, then I won’t interfere,” said Appa.

“As if we can ignore a family affair just like that? It’s our family’s honour that’s at stake,” Thatha said in a loud voice.

Chithappa also became agitated. “Now what has happened that you talk of honour? What sort of talk is this?”

“Shut up…go hide your face in her saree. Shameless fellow.”

“Appa, can you please stop talking?”

“I am leaving. I simply cannot bear all this.”

“Do whatever you like,” said Chithappa.

“Mani, look here. What’s the problem now? If there is nothing wrong, then there’s no problem. We just want to make sure, right? If you don’t like it, then there’s no need to ask,” said Appa.

From where she stood inside the house, Amma said, “With working women things are always a bit lax, here-and-there. It’s not as if he is unaware of this?”

“Go in!” Appa shouted.

“I’ll go in, what’s in all this for me?” said Amma. “I was just saying because your mother is fretting about the whole situation. Otherwise why would I care? I have my kitchen stove and grimy pots.”

Chithi came in. She had changed her saree. Pushing her bangles up her forearm, she went to wash her face. I could smell the perspiration rising from her body. “Chithi, Appa scolded me,” said Vini, following her in. Paati got up and went to the front room. “Mani, look here, nothing wrong has happened in our family so far. Not one person has had the opportunity to say a word about us…” she said.

“Alright. What now? You want me to ask her? Fine, I’ll ask,” said Chithappa.

Chithi looked at Amma and Paati out of the corner of her eye and walked to the front room. “What is it?” she asked Chithappa in a low voice.

“Bring your handbag.”

Amma turned to me. “Go fetch it,” she said.

I ran to get it. Chithappa opened it, pulled out the little key, gave it to me and said, “Dei, bring the diary.”

Chithi was puzzled. “What diary?” she asked in apprehension.

Amma grabbed the key from me, went into Chithi’s room and got the diary. “That’s my diary,” said Chithi angrily.

“It’s still your diary. They just want to know what you write in it,” said Chithappa. “Show them, let them be satisfied.”

“No. I will not show it,” said Chithi, in a voice I had never heard from her before.

“Don’t shout. Let them see. They are saying all kinds of things.” To his sister-in-law, “Anni, please read it out loud.”

“Why would I read it? The elders in the family can read it and do what needs to be done,” said Amma, enunciating every word clearly.

“No, I will not give it to you,” said Chithi, and ran towards Amma to grab the diary. Amma lifted her arm and took a step backwards.

Chithappa got the diary from her. Chithi, contrary to her usual demeanor, ran out behind him and blocked his path.

“See. And you say I’m making vile accusations,” said Amma.

“There’s nothing in it,” said Chithi. She was in tears. “Please give it back to me. Don’t read it. I beg you, don’t read it.”

“Look here Mani, you read it. If you are satisfied, that’s enough,” said Appa. To Chithi, “Look here woman, only your husband will read it. No one else will. Okay?”

“That is my diary! No one else should read it!” shouted Chithi. She looked like a madwoman.

Thatha got up from his chair. “Why? What sort of secrets do you have that even your husband can’t read them?” he demanded.

“There is nothing like that in there,” said Chithi sobbing.

“Devu, look here. If you make a scene what will people think?”

“No, please don’t…no one should read it.”

“Why should any woman have such secrets?” asked Amma.

“I swear on my marriage. There is nothing in there against my conscience. Believe me.”

“Then? What’s the harm if we read it?” asked Amma.

“I have just written down everything that came to my mind. But nothing illicit.”

“Look here Devu. There’s nothing in here that is as bad as what they fear, yes?”

“I swear on Thiruchendur Murugan…”

“So why fear? Let me read it. Problem solved.”

“No. No one should read it.”

“Do you understand what you are saying?” asked Chithappa, his voice raising in anger.

“No, no one should read it,” said Chithi, still in tears.

Chithappa gave her a long, penetrating look. His face changed. “So that’s how you want to play it? Okay. Then you leave me no option but to read it.”

Before he could open the diary, she leaped forward and snatched it from his hands. Before Amma could block her, she ran into the kitchen and locked the door.

“Devaki! Devaki!” Amma called, banging on the door. Appa, Thatha and Paati had gathered around the door. “Devu! Devu!” shouted Chithappa, kicking at the door with all his strength. Paati’s mouth was half open, she kept waving her hands. Thatha’s head bobbed like a chameleon’s. “Break the door open!” yelled Appa.

The sharp smell of kerosene rose from within the room. Then the ‘gup’ sound of something catching fire, the searing odour of something burning.

In a strange voice, Chithappa kept saying “Devu, Devu” as he pushed against the door with his shoulder. There was a lot of yelling and screaming. Suddenly the door opened. The room was filled with smoke. Chithi walked out, her hair stuck to her face with sweat.

“Devu, you…” said Chithappa. He looked inside. “You burnt the diary? You witch…”

Amma peeped in. “All burnt to cinder now. She got what she wanted.”

Chithi was panting. A single strand of hair was stuck to her eyelid on her tear-stricken face. She was calm, as if she had just finished throwing up.

Chithappa raised his arm to hit her. When he saw her stand calmly, he lowered it. “Whore!” he said, “Bitch!”

“I swear on my marriage. I have not sinned even in my mind. There is also nothing wrong in the diary. I am not such a person. Believe me,” said Chithi. Her voice broke.

“How can we believe you?” demanded Amma. “Why did you burn it?”

“That’s my diary. No one should read it.” Chithi slid down to the floor and hugged her knees with her arms. “There was nothing in the diary that was wrong. Believe me.” Then she buried her face into her knees and burst into sobs. Bits of charred cinder were stuck to her head. Her shoulders heaved. The dried jasmine strand that dangled from her hair swayed from side to side as she cried.

Everyone looked at Chithappa. He kept standing there looking at her. Then he went to his room. Amma told me and Vini to go to bed. All of us went to our bedrooms. No one said anything after that. I could hear Chithi sob in the hall for a long time. She curled up in the hall and went to sleep.

The next day Chithappa took her back to her father’s house and left her there. For a month, Chithi’s father and uncle kept coming and going. There were lots of discussions. The patriarch from the house up the slope also came once and stayed for a long time talking to Appa and Chithappa and Thatha. Chithi never came back. I understood that Chithappa had divorced her only three years later when he got married again.

(Translated from the Tamil original by Suchitra R)

Translator’s note:

In Carmen Maria Machado’s short story, The Husband Stitch, all the women have a ribbon knotted around various parts of their body — neck, finger or toe; the narrator’s husband is incessantly curious about the ribbon and wants to undo it. A more disturbing segment comes halfway through, when the narrator’s five-year-old son grows curious about the ribbon and tries to yank it off her neck with some violence. Devaki Chithi’s Diary is narrated through the eyes of a similar young boy-child, who inflicts the first unconscious violence upon Chithi; it is suggested that although just a boy yet, her claim on her personal space disturbs him somehow. The story moves through the child’s eyes, into the world of women, and comes to a climax in an arena of men where Chithi’s fate is decided. Throughout the story, a subtle finger points out how traditional gender roles are constructed within the family space; it is worth remembering that this story was originally written in 1999, nearly 20 years ago, before such discourse became mainstream.

One part of director Vasanth’s recently screened triptych film, Sivaranjiniyum Innum Sila Pengalum, is based on this short story.

Interview: with translator N. Kalyan Raman

N Kalyan Raman, a bilingual translator, is best known for his English translations of the works of eminent Tamil modernist writer Ashokamitran. Suchitra Ramachandran, a young translator who won the Asymptote Close Approximations translation fiction prize in 2017 for her translation of the Tamil short story “Periyamma’s Words” by B. Jeyamohan, works in the same languages. 

The two translators met in Chennai, the capital city of Tamil Nadu and home of the Tamil language, to discuss the practice and politics of translation, posing questions as wide ranging as: What is the role of translation in an astoundingly multi-lingual country? Does English as a language, a post-colonial residue, oppress or enable? What is the literary legacy of translation and how can it shape the understanding of a diverse society? What follows is an edited excerpt of their conversation.

Suchitra Ramachandran (SR): Translation—a weighty literary activity, a difficult craft—seems to have no prestige associated with it in India. And that’s a reason, I think, why a lot of people don’t pursue it seriously.

N Kalyan Raman (KN): The translator is marginalized as a matter of course and for no good reason. A senior editor in Delhi told me that there is simply no space available in the media to talk about translators. What we must do first is accept the translator as part of the literary community, as producers of literary texts. Editors and other institutional intermediaries are given far more space in the translation discourse than translators themselves.

Also, I don’t think of translation as one separate trick. It’s as much a part of the literary culture as anything else. And translators do other things (in the literary ecosystem) as well, which hardly receive any notice—reflecting, engaging, reviewing, it is all a part of the culture. And understanding it, developing a reflective awareness of the trajectory of the literary culture of your community. Languages imply community above all else. What good is language if there is no community around it? In India, the English language seems to facilitate, in any field, only interest groups. It’s not amenable to a truly open space.

SR: Could you explain what you mean by ‘community’?

KN: The body of people who speak a language, with all their internal differences, diverse histories, cultural legacies, conflicts, contradictions, politics, everything. But they live their lives in and through that language. And therefore, they have a claim to everything in that language. They also contribute to it. They import things from other places. The great Tamil poet Subramania Bharati of the early twentieth century declared, ‘Let’s bring all the artistic treasures of the world here, into this language, into this community.’

But translation into English is problematic because there is no such resolve. In the Tamil community, there are people who read Orhan Pamuk or Mishima or Marx or García Márquez, and they aspire to bring these authors’ works into Tamil. Whereas, in English, books not aligned with the Anglophone sphere’s priorities of the moment are not championed at all.

What happens then is that these great works that are available in every major Indian language, when they are published in English, often become nothing; they curl up and die. There are very few who can push it, or discuss it intelligently.

SR: Introduce it properly to the Anglophone sphere. It’s unfortunate that we don’t have the sort of people you are talking about. Who would say, oh, I read this new writer on the block and they are so good! Why don’t we translate it, why don’t we all read it? That’s really what will drive a pan-Indian literary renaissance.

KN: Precisely. And these interest groups really don’t care. Something is being fed to them on a platter, but they are not equipped to care about it, because they don’t have the necessary background and there is no discourse they can draw upon.

SR: Do you think if we brought up a generation of readers who read extensively in both languages, it might bring about a change?

KN: Perhaps. But there’s a serious limitation to current translation practice. We’re both from generations far apart, but we belong to the same social class. As a community, we haven’t really tapped into so many other Tamil speakers and readers from different socio-economic strata, who may be equally interested in translation and literature.

SR: Who may bring new perspectives to the table.

KN: Yes. It’s also true that unlike people in the Anglophone sphere, who are often monolingual, all major writers in Tamil and elsewhere read widely in world literature, either in English or in translation. The discourse in Tamil and other major Indian languages far outstrips English both in terms of conceptual sophistication as well as foundational knowledge. The range of exploration of Indian life far surpasses what has been possible in Indian writing in English. But it’s not acknowledged, nor taken into account, yet, and that’s sad. But it will have to be. And I am sure that translations of essays and commentaries from Indian languages into English will happen on a big scale.

SR: Yes, that needs to happen. It’s also true for translations. We don’t have much of a discourse on what constitutes a good translation, especially from an Indian language into English. We don’t talk about the quality of a translation at all.

KN: Absolutely. We don’t even distinguish between a good translation and a bad translation, which breeds a needlessly patronizing attitude towards all translations. Reviewers and critics are reluctant to hold up something as a good translation and talk about it.

SR: Even when I read reviews of your translations of Perumal Murugan, for example, people talk about what the stories mean to them and so on, but there’s no critical evaluation of the translation itself.

KN: That’s true. There is something else, too, that serves to obscure the contribution of a translator. People don’t realize that the translator brings all they know into the translation. Wouldn’t you agree?

SR: What words we choose, what phrases we employ? Things like that?

KN: Also, their knowledge of the world, history and culture, politics and worldview. Everything comes into the process of translation, doesn’t it?

SR: So, when you read a work of translation, it’s not just the author you are reading, at some level you’re reading it filtered, or even enriched, through the perspective of the translator.

KN: Yes.

SR: And I think the erudition of the translator—how well-read he or she is, how he or she can craft the language—all really influence how the final text turns out.

KN: Here is something that I understood only through my translation practice: we are prisoners, not just of our time and space, but also of our language; we are condemned to think and speak in contemporary language. It is contemporary language that is intelligible to us and makes us intelligible to others, which makes it imperative that whatever you translate has to be in contemporary language. One of the things that Indian translatorsthe L2 translatorsdo poorly, or not so well, is that they do not train themselves in, or they are not sufficiently engaged with, the literary culture of the target language. I think it’s a crucial requirement.

SR: I see. Yes, if I am translating into English, I really need to know a lot about the contemporary literary culture of that language.

KN: Yes. You need to be widely read in English. You need to know how the prose operates. You should have your own subjective feel of the right prose rhythm for your material. You should know how James Baldwin writes or DH Lawrence writes, you should be familiar with a range of styles in order to be able to invent your own style that feels right for the text you are translating. With poetry, it’s even more important to have this sense of what’s right, and this is something that L2 translators typically don’t get. There are many translators who are very good, passionate about their work, but they have no sense at all of how poetry is written in English.

SR: They are not translating a poem into a poem.

KN: Yes. If the translation doesn’t read like a poem, what’s the point?

SR: Yes, even with prose, I have observed different translation styles. Many people prefer to use Indianisms and translate idioms word-for-word rather than find an English equivalent. And to some of my friends from the West who read translations from Tamil, this sounds foreign to their ear. Someone once told me that they liked the story, but wished it was in English!

KN: But literal translation of idioms is meaningless, right? It’s not going to get through.

SR: I prefer to find a close idiom that conveys the same evocation, but that can also preserve the tonality of the language. It’s hard!

Changing tacks a bit—we’re both bilingual translators. Both of us have translated from Tamil and into Tamil. How do you see that?

KN: I have always been troubled by the hegemonic position of English. I still am. It is certainly something I would like to work against. But at the same time, I am an English translator. As A. K. Ramanujan says in his essay, ‘Is there an Indian way of thinking?’ The moment India got independence, the Indian elite imported English into the Indian public sphere and gave it the formal, hegemonic position enjoyed by Sanskrit in the days of yore. That’s a beautiful insight. And that is the reason why Indian languages were not developed, in epistemology, science, or any other domain. They could have been. There could have been an attempt at least. Unfortunately, one of the things that happened with the formation of the Indian state was the centralization of power, and along with it the centralization of the intellectual-cultural elite at the national level.

SR: And that was centred around the English language.

KN: Yes. And at the same time, we were switching to a different mode of learning and a different concept of education. And that education was centred around English. Although we have constituted ourselves as a democratic republic.

SR: There is still this linguistic elitism.

KN: But, you know, this is not even part of the discourse. One of the most dismaying things about the public sphere in India is that the discourse is often so inadequate and is controlled by clueless gatekeepers and under-equipped, but well-connected establishment intellectuals. It seems like a juvenile thing to say, but I think it is true. It’s a con game to say that people should get English before they can participate in the discourse. It’s a complete travesty. We are not supposed to organize our society along these lines because it tends to seriously disadvantage individuals and communities that are disenfranchised in so many other ways to begin with.

SR: And language is one more hegemony on top of that.

KN: Yeah.

SR: (speaking in Tamil) Even this interview, both of us are Tamil speakers, but we prefer to have it in English.

KN: Yes. This is why I chose to start translating into Tamil. Notwithstanding my ‘politically emancipated’ stance, to weed out this unconscious notion of linguistic superiority in the discourse. It’s also part of my longstanding resolve to stay inside this culture. The way things are in India, it needs constant work. I mean, you have to come from somewhere. You can’t come from nowhere. I wanted to be a person who comes from somewhere.

N Kalyan Raman, a bilingual translator, is best known for his English translations of the works of eminent Tamil modernist writer Ashokamitran, whom Raman began translating in the early 90s. He has also translated the Tamil writers Vaasanthi, Devibharathi, Poomani, and Perumal Murugan, and the poetry of Salma, Kutti Revathi, Perundevi, and others. The first translation he did, however, was into Tamil, for a little magazine called Pragnai—a translation of TS Eliot’s ‘The Journey of the Magi’.

Suchitra Ramachandran is from Madurai, India, and translates between Tamil and English. She has previously published translations of Tamil Sangam-era poems. Her translation of the Tamil short story “Periyamma’s Words” by B.Jeyamohan won the Asymptote Close Approximations translation fiction prize in 2017. Suchitra is currently based in Basel, Switzerland. 

(Thanks: Asymptote)

மொழியாக்கம்: வெற்று பக்கம்

(ஆங்கில மூலம்: ஐசக் டினேசன் – The Blank Page)

புராதன ஊர்வாயில் ஒன்றின் வெளியே, காபி நிறத்தோலும் கருப்பு முக்காடுமாக அமர்ந்திருந்த ஒரு மூதாட்டி, போகிற வருகிறவர்களுக்குக் கதை சொல்லி தன் பிழைப்பை நடத்திக்கொண்டிருந்தாள்.

அவள் சொன்னாள்:

“கனிவான அம்மையே, அய்யனே, ஒரு கதை கேட்கிறீர்களா? என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் நிறைய கதைகள் சொல்லியிருக்கிறேன், ஆயிரத்தியொரு கதைகள் சொல்லியிருக்கிறேன். என்னை நோக்கி, எனக்கே எனக்காக, ஒரு சிவப்பு ரோஜாவின் கதையையும் இரண்டு மிருதுவான அல்லி மொட்டுகளின் கதைகளையும் பட்டிழையென பின்னிப்பிணைந்த நான்கு கொடிய விஷசர்ப்பங்களின் கதைகளையும் சொல்ல இளைஞர்களை நான் அனுமதிக்கத் தொடங்கிய காலம் தொட்டு நான் கதை சொல்லி வருகிறேன். என்னுடைய அம்மையின் அம்மை – கருவிழிகள் கொண்ட நடனமங்கை, அக்காலத்தில் அடிக்கடி முயங்கப்பெற்றவள் – அவள்தான் தன் இறுதி நாட்களில் – அப்போது அவள் பனிக்காலத்து ஆப்பிள் பழத்தை போலச் சுருங்கி முக்காட்டின் கருணைக்கடியில் தஞ்சம் புகுந்து விட்டிருந்தாள் – அவள்தான் எனக்குக் கதையாடலின் கலையைக் கற்பிக்க முற்பட்டாள். அவளுடைய அம்மையின் அம்மை அவளுக்கு அதைக் கற்பித்திருந்தாள்; அவர்கள் இருவரும் என்னை விடப் பெரிய கதைசொல்லிகள். ஆனால் இப்போது அதெல்லாம் பழைய கதை ஆகிவிட்டது – மக்களைப் பொறுத்தவரை நானும் அவர்களும் ஒன்றாகிவிட்டோம். என் கொடுப்பினையே அதுதான் – இருநூறு வருடங்களாகக் கதை சொல்லி வருபவள் நான்.”

இத்தருணத்தில், அவளுக்குச் சேரவேண்டிய சன்மானம் வழங்கப்பட்டு, அவள் உற்சாகமான மனநிலையில் இருந்தாளென்றால், கதையைத் தொடர்வாள்.

“என்னுடைய பாட்டியின் பயிற்சி முறை ரொம்பவும் கடுமையானது,” என்றாள். “‘கதைக்கு விசுவாசமாக இரு,’ என்று அந்தக் கிழவி என்னை எப்போதுமே அதட்டிக்கொண்டே இருப்பாள். ‘என்ன இடர் வந்தாலும், ஒரு நொடிகூடத் தவறாமல் உன் கதைக்கு மாறாப்பற்றுடன் இரு.’ ‘நான் ஏன் அப்படி இருக்கவேண்டும் பாட்டி?’ என்று நான் அவளைக் கேட்பேன். ‘காரணங்களா கேட்கிறாய், பொதிமூட்டையே?’ அவள் கூவுவாள். ‘இதில் உனக்கு கதை சொல்ல வேறு ஆசையா? அது சரி, நீ எப்படியும் கதைசொல்லியாகத்தான் வரப்போகிறாய், அதனால் தொலைகிறது – கேள்! – இவைதான் என் காரணங்கள். கதைசொல்லி கதைக்கு மாறாப்பற்றுடன் – எப்போதும், எந்நிலையிலும், நித்தியமான மாறாபற்றுடன் இருப்பாரென்றால், அங்கு, கதை முடிவில், மௌனத்தின் குரல் பேசும். கதைக்கு துரோகம் இழைக்கப்பட்டிருந்ததென்றால், அங்குக் குடிகொள்ளும் மௌனம் வெறுமையின் மௌனம் மட்டுமே. ஆனால் நாம், மாறாபற்றுடையவர்களான நாம், நம்முடைய இறுதி சொல்லை உரைத்த பின் மோனத்தின் குரலை அங்கு கேட்போம். மூக்கொழுகும் சிறுமிகளுக்கு இதெல்லாம் புரிகிறதோ இல்லையோ, அதுதான் உண்மை.’”

“அப்போது நம் யாரையும் விட மகத்தான கதையைச் சொல்வது யார்?’ என்று மூதாட்டி தொடர்ந்தாள். “மௌனமே அக்கதையைச் சொல்கிறது. உலகத்திலேயே மகத்தான புத்தகத்தில் மிகச்சிறப்பாக அச்சிடப்பட்ட பக்கத்தில் இருக்கும் கதையை விட ஆழமான கதையை எங்கு வாசிக்க முடியும் தெரியுமா? வெற்று பக்கத்தில் மட்டுமே. ஒரு கம்பீரமான, துணிச்சலான பேனாவால், தன் படைப்பூக்கத்தின் உச்சத்தின் உச்சியில் நின்றுகொண்டு, அண்டம் முழுவதும் தேடினாலும் கிடைப்பதற்கரிய மையுடன் எழுதப்படும் கதையைவிட, ஆழமான, இனிமையான, வேடிக்கையான, குரூரமான, கதையை எங்கு வாசிக்க முடியும் தெரியுமா? வெற்று பக்கத்தில்.”

கிழவி சிறிது நேரம் ஏதும் சொல்லாமல், அவ்வப்போது இளித்தபடியும், பற்களற்ற வாயை மென்றபடியும் இருக்கிறாள்.

“நாங்கள்,” என்று இறுதியில் முடிக்கிறாள், “கதைசொல்லும் கிழவிகளான நாங்கள், எங்களுக்கு தெரியும், வெற்று பக்கத்தின் கதை என்னவென்று. ஆனால் இக்கதையை சொல்ல நாங்கள் கொஞ்சம் தயங்குவதுண்டு. இக்கலைக்குள்ளே வராதவர்களுக்கு இக்கதையைச் சொன்னால் எங்கள் மதிப்பீடு குறையக்கூடும். இருந்தாலும், தாராள மனமுடைய இனிய, அழகான அய்யனே, அம்மையே, உங்களுக்கு, விதிவிலக்காக உங்களுக்கு மட்டும், இந்தக் கதையைச் சொல்கிறேன்.

“போர்த்துகல் நாட்டின் நீல மலைகளின் உச்சியில் கார்மலைட் பிரிவைச் சேர்ந்த கன்னியாஸ்திரீகள் வசிக்கும் ஒரு பழைய கன்னிமடம் உள்ளது. எளிமையான வாழ்க்கையும் கடும் முறைமைகளும் கடைபிடிக்கும் பழம்பெருமைக்குரிய பிரிவு அது. பழங்காலத்தில் செல்வமும் செழிப்புமாக இருந்தது அம்மடம். அங்கு இருந்த கன்னியாஸ்திரீகள் அனைவரும் உயர்குடி மகளிர்; அங்கு பல அற்புதங்கள் நிகழ்ந்தன. ஆனால் நூற்றாண்டுகள் கடந்து செல்ல, உயர்குடி பெண்களுக்கு நோன்பு நோற்பதிலும் பிரார்த்தனை செய்வதிலும் ஆர்வம் குறைந்தது. அதுவரை மடத்தின் கருவூலத்திற்குள் வழிந்துகொண்டிருந்த ஸ்த்ரீதனங்கள் வற்றத்தொடங்கின. இடிந்து சரிந்து கொண்டிருக்கும் அம்மாபெரும் கட்டிடத்தின் ஒரு பகுதியில் ஏழ்மையும் எளிமையுமாகச் சில கன்னியாசகோதரிகள் இன்றும் வசித்து வருகிறார்கள். அந்தக் கட்டிடமே அது கட்டப்பட்டுள்ள சாம்பல் நிற பாறைகளோடு ஒன்றாகிவிடவேண்டும் என்ற பேராவல் கொண்டுள்ளது போல நொருங்கிகொண்டிருக்கிறது. இதையெல்லாம் மீறி, அவர்கள் பூரிப்பும் செயலூக்கமும் கொண்ட கன்னியாசகோதரிகளாக வாழ்கின்றனர். புனித ஜெபம் செய்வதில் அவர்களுக்கு பேரின்பம். அதைத்தவிர, மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் தங்களை மூழ்கடித்துக்கொள்ளும் மற்றொரு செயல், பழம்பெரும்காலத்தில் அந்த மடத்துக்குத் தனித்துவமான, விசித்திரமான ஒரு சிறப்புரிமையை அளித்த செயல். அவர்கள் போர்த்துக்கல் நாட்டிலேயே ஆகச்சிறந்த சணலை விளைவித்துச் சாகுபடி செய்து, அதைக் கொண்டு அந்நாட்டின் மிக மிருதுவான லினன் துணியை உற்பத்தி செய்கிறார்கள்.

“மென்விழி ஒளிரும் பால்நிறக் காளைகள் மடத்தின் அடிவாரத்தில் உள்ள நீள்நிலத்தை உழுகின்றன. உழைப்பினால் காய்ந்து நகத்தடியில் மண்புகுந்த கன்னி விரல்கள், விதைகளைத் திறம்பட விதைக்கின்றன. சணல் பூக்கள் பூக்கும் பருவத்தில், அந்தப் பள்ளத்தாக்கே வான்-நீலமாக மாறுகிறது. பெருந்தேவதை கேப்ரியல் தன் வலுமிக்கச் சிறகுகளை அசைத்தபடி புனித ஆனின் முற்றத்தில் இறங்கினாரே, அப்போது அங்கு முட்டை எடுக்க வந்த அன்னை மேரி அணிந்துகொண்டிருந்த மேலங்கியின் நிறம் அது. அப்போது வானுச்சியில் ஒரு புறா, கழுத்திறகுகள் சிலிர்க்க, சிறகுகள் அதிர, சிறிய, தெளிவான, வெள்ளி நட்சத்திரத்தைப் போல் நின்றது. சணல்பூ பூக்கும் இம்மாதத்தில் மடத்தின் அடிவாரத்தைச் சுற்றி விரியும் கிராமங்களின் மக்கள் அனைவரும் தங்கள் கண்களைச் சணல் விளையும் நிலத்துக்கு தூக்கி, “இந்த மடம்தான் தேவலோகத்துக்குத் தூக்கிச் செல்லப்பட்டுவிட்டதா? அல்லது நம்முடைய அன்புச் சகோதரிகள்தான் தேவலோகத்தையே இங்கு இழுத்துக் கொண்டுவந்துவிட்டார்களா?” என்று கன்னத்தில் கைவைத்து வினவுவார்கள்.

“உரிய காலத்தில் சணல் இழுத்து, அடித்து, திரிக்கப்படுகிறது. அதன் பின் மெல்லிய நூலாக நூற்கப்பட்டு, லினன் நெய்யப்பட்டு, துணிகள் வெளுக்க புல்வெளிகளில் பரப்பப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் அவற்றின் மேல் நீர்ப்பாய்ச்சி விடும்போது மடத்தைச் சுற்றி பனி பொழிந்து விட்டதாகவே நம்பத் தோன்றும். அம்மடத்தின் பிரத்தியேக மந்தணப் பாடல்களும் துதிகளும் நித்தம் ஒலிக்க, இச்செயல்கள் அனைத்தும் துல்லியத்துடனும் நுட்பத்துடனும் பக்தியுடனும் நிறைவேற்றப்படுகின்றன. இக்காரணத்தால் அங்கு உற்பத்தியாகும் லினன், சிறிய பழுப்பு நிற கழுதைகளின் முதுகுகளில் கத்தை கத்தையாக அடுக்கப்பட்டு, மடத்தின் வாயிலின் வெளியே, கீழே, மேலும் கீழே என்று ஊரூராகச் செல்லும்போது, அவை என்றென்றும் தும்பைப்பூ நிறமாக, மிருதுவாக, எழில் நயத்துடன், பதினான்கு வயதில் என் கிராமத்தில் ஒரு நடனநிகழ்வுக்குச் செல்வதற்கு முன்னால் என் சிறு கால்களைச் சிற்றோடையில் கழுவியபோது என் பாதம் வெளிர்ந்ததே, அப்படியே காலமெல்லாம் வெளிர்ந்திருக்கும் என்பது ஐதீகம்.

“அய்யனே, அம்மையே, செயலூக்கம் நல்ல விஷயம் தான், மதமும் நல்ல விஷயம் தான், ஆனால் ஒரு கதையின் முதல் கருவென்பது கதைக்கு வெளியே குடிகொண்டிருக்கும் ஏதோ ஒரு மாயமான இடத்திலிருந்து தான் வருகிறது. அதேபோல, வெல்ஹோ மடத்தின் லினன் இப்பேற்பட்ட புனிதத்தன்மையை அடைவது, அதனுடைய முதல் விதை புனித நிலத்திலிருந்து ஒரு சிலுவைப்போராளியால் கொண்டுவரப்பட்டது என்பதால்தான்.

“படிப்பறிவு உள்ளவர்கள் பைபிளில் லோச்சா மற்றும் மரீசா என்ற சணல் வளரும் நிலங்களைப் பற்றிப் படிக்கலாம். எனக்குப் படிக்கத்தெரியாது. இவ்வளவு பேசப்படும் இந்நூலை நான் கண்ணால்கூட பார்த்ததில்லை. ஆனால் என் பாட்டியின் பாட்டி சிறுமியாக இருந்தபோது வயதான ராப்பி ஒருவருக்குச் செல்லமாக இருந்தாள். அவரிடமிருந்து அவர்கள் கற்ற கல்வி எங்கள் குலத்தில் வழிவழியாக வந்துள்ளது. காலேபின் மகள் அஃஸா தன்னுடைய கழுதையை விட்டிறங்கி தந்தையை நோக்கி, ‘எனக்கொரு வரம் தாருங்கள்! நீங்கள் எனக்கு நிலத்தைப் பரிசளித்தீர்கள், எனக்கு நீரையும் பரிசாக அளியுங்கள்’ என்று கூவிக் கேட்டதாக நீங்கள் பழைய ஏற்பாட்டில் யோசுவாவின் நூலில் படிப்பீர்கள். அவளுக்கு அவர் மேல் உலகத்து நீரையும் கீழ் உலகத்து நீரையும் வழங்கினார். அவர்களின் சந்ததியினர்தான் லோச்சா மற்றும் மரீசா நிலங்களில் வாழ்ந்து வந்தனர்; அவர்கள் அங்கு உலகத்திலேயே மிகச்சிறந்த லினனை உற்பத்தி செய்தனர். தோமர் நகரைச் சேர்ந்த பெரிய லினன் நெசவாளர் குடும்பத்தில் தோன்றிய நம்முடைய போர்த்துகிய சிலுவைப் போராளி ஒருவன், அந்த நிலத்தின் வழியே குதிரையேறி சென்றபோது அங்கு வளர்ந்த சணலைக் கண்டு ஈர்க்கப்பட்டு, ஒரு விதை மூட்டையைத் தன் சேணத்தில் கட்டிக்கொண்டு திரும்பினான்.

“இந்தச் சம்பவத்தின் பலனாகத் தோன்றியதுதான், இம்மடத்திற்கே பெரிதும் பெருமை சேர்க்கும் முதற் சடங்கு – அதாவது, அரச குடும்பத்தின் இளவரசிகளுக்கு, அவர்களின் மண இரவுக்கான படுக்கை விரிப்புகள் இங்கிருந்துதான் செல்லும்.

“அம்மையே, அய்யனே, நான் கூற விரும்புவது என்னவென்றால், போர்த்துக்கல் நாட்டின் பழங்குடும்பங்களில் ஒரு மகத்தான சடங்கு காக்கப்படுகிறது. அந்தக் குடும்பத்தில் பிறந்த மகள் ஒருத்தியின் மணம் நடந்த மறுநாள் காலை, விடியலுக்கு முன், அந்த அரண்மனையின் முக்கிய காரியஸ்தர் அந்த இரவின் விரிப்பை உப்பரிகையிலிருந்து தொங்கவிட்டு , ‘இப்பெண்ணை கன்னியென்று அறிவிக்கிறோம்,’ என்று கம்பீரமாக லத்தின் மொழியில் அறிவிப்பார். அந்த படுக்கைவிரிப்பு அதன் பிறகு கழுவப்படுவதும் இல்லை, பிறகு உபயோகிக்கப்படுவதும் இல்லை.

“காலத்தில் பதிந்து விட்டிருந்த இச்சடங்கு அரச குடும்பத்தில் மிகக் கண்டிப்பாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. இன்று வாழ்பவர்களின் நினைவில் நிலைக்கும் விதத்தில், மிகச்சமீபத்திய நாட்கள் வரைக்கூட அதுவே வழக்கமாக இருந்தது.

“பலநூறு ஆண்டுகளாக, அவர்கள் அளித்த அசாத்திய தரமுடைய லினனுக்குப் பாராட்டாக, மலையில் நின்ற கன்னிமடத்துக்கு இரண்டாவது பெருமையும் இருந்தது. அந்த இரவில் அரசமகள் மகிமைக்குச் சான்றாகிய பனிவெண்மையான படுக்கை விரிப்பின் நடுப்பகுதி மட்டும், அவர்களுக்கே திரும்ப அனுப்பி வைக்கப்பட்டது.

“கன்னிமடத்தின் பிரதானமான, உயரமான பகுதி மலைகளையும் பள்ளத்தாக்குகளையும் நோக்கியவாறு கட்டப்பட்டுள்ளது. அப்பகுதியில், கருப்பு-வெள்ளை பளிங்கு தரையுடைய நீண்ட தாழ்வாரம் ஒன்றுள்ளது. அந்தத் தாழ்வாரத்தின் சுவர்களில், ஒன்றை ஒட்டி ஒன்றாக, கனமான தங்க முலாம் பூசப்பட்ட சட்டகங்கள் வரிசையாக மாட்டப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொன்றின் அடியிலும் நல்ல பொன்னில் ஒரு தகடு பதிக்கப்பட்டு, அதில் ஒரு கிரீடமும், அதற்கடியில் ஒரு இளவரசியின் பெயரும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது: டோனா கிறிஸ்டினா, டோனா இனீஸ், டோனா ஜெசிந்தா லெனோரா, டோனா மரியா. ஒவ்வொரு சட்டகமும் அரச படுக்கை விரிப்பிலிருந்து வெட்டப்பட்ட ஒரு சதுரத்தை தாங்கி நிற்கிறது.

“கொஞ்சம் கற்பனையும் உள்ளுணர்வும் உள்ளவர்கள் கித்தான்களில் தெரியும் மங்கிய குறிகளில் அத்தனை ராசிகளையும் கண்டு விட முடியும் – துலாம், விருச்சிகம், சிம்மம், மிதுனம். அல்லது அவர்கள் தங்கள் சொந்த கற்பனையுலகத்திலிருந்து சித்திரங்களைக் கண்டுகொள்ள முடியும் – ஒரு ரோஜா மலர், ஒரு இதயம், ஒரு வாள் – அல்லது வாளால் துளைக்கப்பட்ட இதயம்.

“பழங்காலத்தில், ஆடம்பரமான வண்ணங்கள் மிளிரும் நீள் ஊர்வலங்கள் கல்-நிற மலை முகடுகள் மீது மெல்ல மெல்ல ஏறி, கன்னிமாடத்தை அடையும். போர்த்துக்கல் நாட்டின் பழைய இளவரசிகள் – இப்போது அவர்கள் மற்ற நாடுகளின் அரசிகள், ராஜமாதாக்கள், அரசபதவியினரின் மனைவிகள் – தங்களுடைய மகத்தான குழுக்கள் பின்தொடர யாத்திரையாக இங்கு வந்தனர். அவர்களுடைய யாத்திரைகள் இயல்பாகவே புனிதமானவை, அதே நேரத்தில் ரகசிய பூரிப்புடையவையும்கூட. சணல் வளரும் நிலங்களிலிருந்து பாதை செங்குத்தாக மேலேறும். வண்டியிலிருந்து இறங்கி இறுதி தூரத்தை அதற்கெனப் பிரத்யேகமாகக் கன்னிமடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த பல்லக்கில்தான் அவ்வரசகுலப்பெண் கடந்தாக வேண்டும்.

“பல வருடங்கள் கழிந்து, நம்முடைய காலத்தில் நடந்தது இது. காகிதம் ஒன்று எரியும்போது மற்ற பொறிகள் பக்கத்தின் விளிம்பில் ஓடிச்சென்று அணைந்த பிறகு, சிறிய, தெளிவான ஒரு பொறி மட்டும் இறுதியாகத் தோன்றி அவர்களுக்குப் பின்னால் ஓடும். அது போல, ஒரு மூதாட்டி – அவள் உயர்குடி குடும்பம் ஒன்றைச் சேர்ந்த முதுகன்னி – அவள் வெல்ஹோ கன்னிமாடத்துக்கு யாத்திரை மேற்கொள்கிறாள். பற்பல வருடங்களுக்கு முன்னால், அவள் போர்த்துக்கல் நாட்டின் இளவரசி ஒருத்திக்கு விளையாட்டுத் தோழியாகவும் சினேகிதியாகவும் பணிப்பெண்ணாகவும் இருந்திருந்தாள். அவள் கன்னி மடம் நோக்கி மேலே ஏற ஏற தன்னைச்சுற்றி நிலப்பரப்பு விரிந்து விரிந்து செல்வதைக் கண்டாள். மடத்தின் உள்ளே ஒரு கன்னியாசகோதரி அவளைத் தாழ்வாரத்துக்குக் கூட்டிச்சென்று, அவள் பணி செய்த இளவரசியின் பெயர் தாங்கிய சட்டகத்துக்கு முன்னால் அவளை நிறுத்தி, அவள் தனியே இருக்க விருப்பப்படுவாள் என்று தெரிந்து விடைபெற்றுக் கொள்கிறாள்.

“மெதுவாக, மிக மெதுவாக, நினைவுகள், அந்தச் சிறிய, முதிய, கருப்பு லேஸ் முக்காடு மூடிய, ஓடு போன்ற மண்டை வழியே ஊர்வலமாகச் செல்கின்றன. அவற்றை நட்புடனும் பரிவுடனும் கண்டுகொண்டு அந்த தலை மெல்ல அசைகிறது. இளவரசிக்கு விசுவாசமான தோழியாகவும், ரகசியங்களை நம்பிக்கையுடன் பாதுகாத்த சினேகிதியாகவும் இருந்தவள். அந்த இளைய மணப்பெண்ணின் உயர்ந்த மணவாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கிறாள். மகிழ்ச்சியான நிகழ்வுகள், ஏமாற்றங்கள், முடிசூட்டு விழாக்கள், கொண்டாட்டங்கள், சதிகள், போர்கள், அரசணையில் அடுத்து அமரப்போகிறவர்களின் பிறப்புகள், இளைய தலைமுறையினரின் திருமண ஒப்பந்தங்கள், வம்சங்களின் வளர்ச்சிகள், வீழ்ச்சிகள். அந்தக் கிழவி நினைத்துப் பார்ப்பாள், எப்படி அந்நாளில் அந்த விரிப்பில் தெரிந்த குறிகளைக்கொண்டு கணிப்புகள் குறிக்கப்பட்டன என்று. இப்போது அவளால் கணிப்பையும் நடந்ததையும், அவ்வப்போது புன்னகைத்தபடி, அவ்வப்போது நீள்மூச்சு விட்டபடி, ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடிந்தது. அந்த அறையில் ஒவ்வொரு விரிப்பும் அதன் கிரீடம் பொருந்திய தகடும் ஒரு கதையைச் சொல்கிறது, ஒவ்வொன்றும் கதைக்கு மாறாப்பற்றுடன் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

“ஆனால் அந்த நீள்வரிசைக்கு நடுவே ஒரே ஒரு விரிப்பு மட்டும் வித்தியாசமானது. அதன் சட்டகத்தில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை – மற்றதை போலவே சிறப்பானது, கனமானது. மற்ற எல்லா விரிப்புகளைப் போல அதுவும் கிரீடம் பொறிக்கப்பட்ட தங்கத்தகட்டை தாங்குகிறது. ஆனால் இந்தத் தகட்டில் பெயர் பொறிக்கப்படவில்லை. அந்தச் சட்டகத்தில் உள்ள லினன் விரிப்பு மூலைக்கு மூலை பனிவெண்மையாக, வெற்று காகிதமாக உள்ளது.

“கதை கேட்க வேண்டும் என்று ஆவலுடன் நிற்கும் நல்லுள்ளங்களே, உங்களிடம் மன்றாடிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: இந்தப் பக்கத்தைப் பாருங்கள். என்னுடைய பாட்டி முதலிய கதைசொல்லி கிழவிகள் அனைவரின் ஞானத்தை உணருங்கள்!

“என்ன ஒரு நித்தியமான, நிலையுணராத மாறாப்பற்று இருந்தால் மட்டுமே இந்த விரிப்பு இந்த வரிசையில் பொருத்தப்பட்டிருக்கும்! கதைசொல்லிகளே இங்கு இதற்கு முன்னால் நிற்கும்போது முக்காடை முகத்துக்கு மேல் போர்த்திக்கொண்டு சொல்லிழக்கின்றனர். ஏனென்றால் எந்த அரச குடும்பத்து அம்மாவும் அப்பாவும் இந்த விரிப்பு இங்கே மாட்டப்பட வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்களோ, அவர்களுக்கு விசுவாசத்தின் மரபு குருதியோடு பிணையவில்லை என்றால், அவர்கள் இதை இங்கே மாட்டாமலேயே இருந்திருப்பார்கள்.

“அதிதூய வெண்மை ஒளிரும் இக்கித்தானின் முன்புதான் போர்த்துகல் நாட்டின் பழைய இளவரசிகள் – உலகம் அறிந்த, கடமை உணர்ந்த, துன்பத்தில் சுழன்ற அரசிகள், மனைவிகள், அன்னைகள் – மற்றும் அவர்களுடைய சிறுவயது சினேகிதிகள், மணப்பெண் தோழிகள், மூத்த பணிப்பெண்கள் – அனைவரும் அதிக நேரம் அமைதியாக நிற்பார்கள்.

“இந்த வெற்று பக்கத்துக்கு முன்னால் நிற்கும்போது, முதிய, இளைய கன்னியாஸ்திரீகள், மடத்தின் பேரன்னையும்கூட, சிந்தனையின் ஆழத்தில் மூழ்குகிறார்கள்.”

(நன்றி: பதாகை)

Translation: Periyamma’s Words

(Translation of Jeyamohan’s short story பெரியம்மாவின் சொற்கள்.
This story won Asymptote magazine’s 2017 Close Approximations translation fiction prize, as judged by David Bellos)
Come, go, stop, food, clothes, son, daughter, road, house, sky, earth, night, day—these words came rather easily to her. If I said those words in Tamil, Periyamma would reply with the corresponding English words. It was only when Periyamma jumped to say ‘cat’ before I could say poo– that I realized I was quizzing her in order. So I changed the order. But then Periyamma started saying the English words just by looking at my eyes. So I pointed at different animals and asked what they were. Periyamma said naaipoonaikozhi in Tamil and then translated them—‘dog,’ ‘cat,’ ‘hen.’ It was only after Periyamma had mastered a hundred basic words—she would say them even before I could ask—that I moved on to concepts. That was when all hell broke loose.

Periyamma was not my periy-amma, big-mother, a name usually reserved for one’s maternal aunt. But everybody in our town called her that. Her house, they called the Big House. Situated in the town centre, that bungalow was built by Periyamma’s grandfather Thiruvadiya Pillai a hundred and fifty years ago. The word about town is that when it was built, the glass for the house sailed in from Belgium, the teak came from Burma, the marble from Italy, and the iron from England. The people who came to grind limestone for its walls stayed on permanently in our town, and as a result our town acquired a Lime Street. Our carpenters also moved in during that period. Periyamma’s wedding took place in that bungalow. That was the first time a mottaar came to our town. The newlyweds were paraded about town in that Ford motor car. Periyamma was not to step foot into that car ever again.

It has been forty years since Periyamma’s husband passed away. Her only son Arumugam Pillai had been a lawyer in Madurai, and he died there. His four sons were variously placed in Chennai and Delhi and Calcutta. None of them are alive now. A daughter of the oldest grandson is a doctor in America. She is the only person who has some semblance of a relationship to Periyamma. Periyamma went on living in that town, an ancient relic in the eyes of its fourth-generation inhabitants. In the olden days their family had six thousand acres of land to their name. Over the years, it had shrunk in various ways to a hundred acres. Those hundred acres had been neatly partitioned and sold over thirty years ago. In the end, all that was left over for Periyamma was that house, two acres of land around it, a good sum in the bank, and her jewelry. But that was more than enough for her to live in state.

Ever since my mother could remember, Periyamma lived in that bungalow with three servants, but alone otherwise. Even as the day dawned, she could be found standing in her courtyard and ordering her servants around in a loud voice. Every evening there would be a recitation session from the epics at the little wooden temple in her house. Muthusamy Pulavar would specially come to recite the verses for Periyamma. Earlier, his father used to do the honours. Following this session, there was usually a bhajanai, a vociferous group-singing session with much clapping of hands. Finally, there was the distribution of eats as sacred offering—the savoury sundal, the sweet sarkkarai pongal, bananas, puffed rice. I did not miss a single day of this when I was a kid.

Their house was built on a plinth so high that it rose well above the head of a standing man. There were eight huge steps carved in stone in the front and rear of the house. Once when Periyamma went to the backyard to wash her hands, she got dizzy, fainted, fell, injured herself, and lay in bed for eight months. Her great-granddaughter in America arranged for doctors to visit her regularly. Though she had begun to limp back to health, it was clear that things couldn’t go on as before. That sickbed changed Periyamma’s heart. The woman who had declared that she would never leave her house for all those years prepared herself to go and live in America with her great-granddaughter.

However, the great-granddaughter’s husband was a white American. All four of her children, two boys, two girls, were white. The great-granddaughter did not speak Tamil herself. I had an M.A. in English Literature—obtained through a distance-learning “correspondence” course—and was working in the town as a teacher and office assistant in a small school. The great-granddaughter emailed me, asking me if I could teach Periyamma some basic English. I was the only person from my town who was in touch with her. Buyers were coming with brokers to buy the house and break it up for sale. Arrangements for the visa were being made.

I was given three months. Within the first two months, I was able to teach Periyamma many words. Periyamma was astonished by the fact that the tiny kosu was a terrifying species called a ‘mosquito’ in English. She thought that the utterly feminine madhulampazham in Tamil turned robust and manly when it became ‘pomegranate’ in English. But she liked ‘umbrella’ more than kudai. This was because, lest she forget umbrella, I had told her the story of Cinderella. ‘Banana’ was like a question to her (bana-na?), mango seemed to be a word of welcome (mango!), and potato was like a muttered grumble (potato . . . !). In anticipation of these little puffs of surprise, Periyamma, after an early bath, waited for my arrival at eight o’clock every day, clad in nothing but a plain white saree and stripes of sacred ash on her forehead and her bare, blouseless shoulders.

Her English lessons were turning out to be the greatest delights of her life. This was because Periyamma had never gone to school. She did not know how to read or write even in Tamil. In those days, it was considered disgraceful, almost a sacrilege, for highborn women to learn anything: akin to throwing their doors open, walking out, and standing in front of their houses for all to see. It was only when her husband died and she donned the white saree that she began to listen to recitations of the epics. She now knew the epics well enough to fish out an apt story for any situation. In addition, she created her own stories too. Once she had made up a story and narrated it, it became part of the epics for her; the next time she would say it, she would really believe that it was a story that had flowed down the ages to reach her.

I did not necessarily plan to teach her abstract concepts. However, when Periyamma knew enough words and tried to use them in a sentence, she needed them. “See this naayi . . . dog. We say that it has nanni. What is English for nanni?” she asked. I said, “Obedient.” She knew to add ‘is.’ After dutifully repeating “Dog is obedient,” she asked, “So obedient means nanni, yes?” I said, “Well, no, obedient means panivu— humble, docile.” “Dratted fool! When has this ever been panivu, eh? I call out to it, and it sits just like that for five minutes before it deigns to turn and give me so much as a look . . . you call this animal panivu?”

I looked at Vettumani. She was right. You could see from its movements that Vettumani considered itself a venerable monarch. “Faithful,” I proposed. When I explained what “faithful” meant, “Right. Like you could leave a piece of fish unguarded with this one around. The other day I had some dried fish brought in and before I could take it inside, he had stolen it. He’s a real rogue!” I thought some more and said that perhaps one could use the word ‘domestic.’ “What’s that?” I explained. “Really? Have you gone mad? This one here comes home only to eat . . . ” I had no idea what to say. Could you say ‘thankful’? Are dogs thankful? Or grateful? But do these words describe dogs? I employ those words only in my job application letters.

I was hitting walls everywhere. Finally, I came to a decision. I told her the story from The Odyssey where Ulysses comes home after an epic voyage of twenty years. Ulysses returns, diseased, thin, and frail as a beggar. His best friend, even his beloved wife, fail to recognize him. But his fine dog Argos recognizes him immediately and frenetically wags its tail to welcome him; it dies right there. On seeing that, Ulysses is moved to tears. Everyone realizes that the newcomer is Ulysses. He rejoins his wife and children and regains his kingdom.

Tears were flowing down Periyamma’s cheeks. “That’s fate for you! Even if you slather oil all over yourself and roll on the ground, only the earth that’s meant to stick on to you will stick to you, yes?” Then she continued, “Remember how when the emperor Dharumaru went to heaven, a dog went with him?” In the epic Mahabharata, Dharuman walks up the Himalayan mountains to heaven with his four brothers and wife Paanjaali. Somewhere along the way, a dog joins them. While the others drop to the ground one after another in sheer exhaustion, Dharuman walks on with unflinching determination, not looking back even for an instant. The dog goes with him. They approach the peak. A celestial chariot comes down for them. Dharuman is asked to get into the chariot. Dharuman says that the dog who accompanied him all that way should get into the chariot too. He is told that dogs don’t have heaven. Then I don’t need heaven either, replies Dharuman. I will not abandon a dog that followed me all this way, he says. The dog transforms into Dharmadevan, the god of righteousness, and stands before him. I was just testing your sense of right and wrong, says Dharmadevan, and brings Dharuman’s brothers and Paanjaali back to life, and takes them all, including the dog, to heaven.

Periyamma wiped her tears. “That’s called nanni. That animal had nanni, didn’t it? It went all the way with him, no? It’s not right to leave it behind and go on, yes? That’s why Dharumaru did not abandon it; he is Dharumadevaruhimself, isn’t he?” I came back to the word nanni. “I was talking about the feeling Ulysses’ dog had for him,” I said. “Then what about Dharumaru’s feeling for the dog?” she said. Both of us sunk into thought. “Well, his nanniwas a reciprocation of its nanni, no?” said Periyamma. I agreed. But can two people reciprocate each other’s thankfulness or faithfulness or obedience? I asked whether we could call it ‘kindness.’ What does it mean, she asked. It is what the two of them showed to each other, back and forth, I said. Periyamma agreed. I said, “Dog is kind.” Periyamma said, “Dharumaru is kind.”

The next day, Periyamma was in high spirits. She pointed me to the kind rooster, the kind crow, the kind servant girl Kunjamma, the kind coconut-man Arunjunai Nadar, and the kind green-turbaned fakir who came to seek alms. It was a cloudy day, there was no sun. There were little drops of rain in the cool air. She asked me whether you could call the skies kind. Maybe, but not toomuch, I said. I thought about the right word for it and came up with ‘beautiful.’ What does that mean, she asked. Then she asked in a very, very hesitant voice whether she could call the rooster and crow and Kunjamma and Arunjunai Nadar and the fakir ‘beautiful.’ I hesitated even more before saying, “Yes.” Once we had made it to that word, the two of us sat for a while, enveloped in rapture, looking at the dark clouds rimmed with light. Then we came to the conclusion that we could as well call the skies “kind.”

In the next few days, we started understanding many words easily by trading stories. “Hey, what would you call the arul of Thiruchendur Murugan?” asked Periyamma. I did not know whether the Tamil deity Murugan could profess arul in English. So I recounted the story of Jesus turning water into wine. Periyamma cupped her chin in her hands in astonishment, at a loss for words. I called Jesus’s act ‘compassion.’ When I explained what that was, she objected. “Even humans show compassion, no? Look, I was talking about arul.” Then I proposed ‘grace.’ “That’s different. I’m talking about arulArul is Murugan’s karunai, no?” Karunai, karunai, karunai, I muttered to myself before settling on ‘mercy.’ “That’s our Yesuvadimai’s daughter’s name! That girl is a nurse, yes?” When I explained what that meant, “You blooming idiot, that’s erakkam. What sort of dratted god-worship you do, I don’t know. See, what the policemen show towards us is erakkam. Condescending pity. What Murugan shows is karunai. That’s what we call arul.”

In a very soft voice, I said, “Love.” Periyamma looked at me suspiciously. I avoided looking at her. “Then what about the lavvu cinema that our Chellammai’s daughter talks about?” she asked. “That’s a different lavvu,” I said. The old woman grew furious. “Stinking carcass! I’ll tan your hide with a broom!” I was almost in tears by now. “There’s another story,” I said. “Okay, tell me.” She seemed to have relented a little. I told her the story of the ascetic Sabari from the Valmiki Ramayanam who wished to offer the tastiest fruits to Raman who comes to her forest; she first bit into each fruit to make sure they were sweet before offering it to him, even though it was now tainted with her saliva. After telling her the story I was a little confused about why I had told her that story in the first place. Both stories are about food, I consoled myself.

Periyamma peered at me with her wizened eyes. I could tell her brain was on overdrive. “But it was the poor to whom he offered wine,” she said. “Yes, Periyamma. But Raman was also a poor man when he came to the forest, no? He would have also been thirsty, yes?” Periyamma accepted that that was true. I went on, “The god Krishnaru also did the same thing, didn’t he? When he went to Paanjaali’s house to eat, there was no food left, but he filled his stomach on a single speck of spinach that was stuck to the vessel!” I said. Periyamma broke into a broad smile. “Yes,” she said. She thought some more and said, “What we offer the gods, they give back to us. Right!”

Immediately I said, “Bond.” “What’s that,” she asked, knitting her brows. “Bandham . . . you know, that thing that binds god with us? Neither can let go of the other, yes?” I said. The old woman beamed. “You are a learned one, child,” she said. So we settled on that word. I was a little relieved when we decided to use that word for everything god-related, from bhakti to worship to bhajanai to prayer to the savoury sundal.

The great-granddaughter Gomathi periodically got in touch with me from America to ask how Periyamma’s education was progressing. “It’s going great, Goms. She’s learning a lot.” “Really?” she asked apprehensively. Then, “Could you also teach her some manners and niceties?” “Sure,” I said, and then diplomatically conveyed that that would cost a bit extra. She didn’t promise anything. “Let’s see.” Periyamma’s visa formalities were getting wrapped up. The trouble was that her name was variously Chellathaayi, Vellakutty, and Kanthimathi Ammal in various documents. In addition, her husband had a sum total of four different names—Eragam Pannaiyar, Azhagiya Nambiyaa Pillai, Vaduga Pillai, Sorimuthu Appu.

I first read up on manners and etiquette on Wikipedia. I came to the understanding that white folks were really somewhat particular about manners. I explained to Periyamma that to have good manners was to be a cultured, sophisticated person. “At this age do you want me to strut about with a silukku saree and a shiny parasol? Go on with you!” she said dismissively. Gently, I told her that it was not silk sarees and parasols that I was talking about. Perhaps I could tell her what constituted good manners, I thought. “First, one should not speak loudly,” I said. “So they make the deaf-mutes gentlemen over there, is it?” she asked. I said that one should always welcome the guests politely. “These are things one knows if they are born in a good family . . . we already have that, don’t we?”

I wasn’t sure what else to say. I felt that manners were nothing more than knowing to say the appropriate English words at the right times. I taught Periyamma eight such words—thanks, very kind of you, please, and so on. Her ‘excuse me’ was only an indistinguishable hiss from her toothless mouth. “How am I ever going to remember all these words? Just teach me one word to say instead of all this,” she said. I thought for a bit and taught her to say the word “Sorry.” If she appended the word to anything she said, that would become good manners. What does it mean, she asked. Sadness, sorrow, I said. “So one should always be sad . . . yes?” she asked bemusedly. “Periyamma, now Seethai was always sad, wasn’t she?”

Periyamma understood everything in an instant. “Seethai . . . now, she was a great lady, wasn’t she? A princess, but what a gentlewoman! How unassuming! She measured her words . . . never wasted them . . . ” she said. “Poor thing, her ill-fated life was what it was.” I jumped to say, “Yes, that’s what I mean. Seethai, she had manners . . . ” before I realized something else. “But the women over there, they are not like Seethai, Periyamma . . . ” I said. “Then? You just said that they were . . . ” “Well, like Seethai. But they do not have karpu like Seethai,” I said pointedly. “Then?” she asked. “They have something else. Like karpu. But a little different.”

“What’s that?” she asked. I could tell that Periyamma’s mind had already tied itself into knots. How do I say it? “Chastity,” I said. I tried crawling closer to the meaning, “Piety.” The meaning did not sit right. “It’s their country’s karpu,” I said. Periyamma’s eyes looked lost. So I reached for a story again. “Like Seethai, they have an epic there too,” I said. “Tell me that first, instead of going around in circles like this . . . ”

I narrated Helen of Troy’s story. Periyamma was appreciative of the fact that she was the daughter of Zeus. “A divine princess!” she remarked, hand on chin. “Periyamma, she was the most beautiful woman in all their stories over there,” I said. “Of course she would be . . . she is an ethereal maiden, isn’t she!” she said. When I came to the part where she gets married to the King of Sparta, Menelaus, I felt a bit apprehensive. I related how she saw Paris, the prince of Troy, and fell in love with him, and how she went away with him to Troy. Periyamma must have been absorbed in the story; she did not seem to object.

I could feel my own excitement rise as I narrated how the Mycenaean kings set out and laid siege on Troy and how the war took place under the leadership of Achilles and Agamemnon. “This Achilleesu is just like our Archunan!” said Periyamma with wonder. Hector’s death was received by Periyamma with tears. “Like how our Karnan died,” she mumbled. When I finally told her about how Troy was won by deception using the Trojan horse, Periyamma sat in silence for some time and then said, “The Pandavas killed Bhismaru by using this Shikhandi fellow, no? War is always like that. ‘He gets things done, the one with good hands; but the one with a ready tongue, wins all the lands,’” she quoted.

Now I felt that I had come to the crux of the matter. “Remember that king who was originally married to her? He brought her back and made her queen again.” Periyamma nodded. “Periyamma, women like these are like our Seethai for them,” I said. She glanced at me. “Not like Seethai, you mad fellow, she’s like Paanjaali. Paanjaali is also a pathini, yes?”

I sighed heavily and relaxed a little. “Your great-granddaughter is like Paanjaali too. Just one less.” “What?” asked Periyamma. “The man she is living with now is her fourth husband. She has four children in total from the first three marriages,” I said. Periyamma said, “She is from over there, isn’t she? Those women marry the men they like and live proudly with honor and happiness.” Resting heavily on her palms, she rose, slowly straightened her back, mumbled the names of her gods, and said, “But we have that here too. Kunthi had six husbands, no?”

To be honest, I was a little disappointed. Periyamma asked again, “What do they call it, their women?” “Karpu,” I said. “You wretch, not that.” “No, no, Periyamma, women and men . . . they have—they each have this thing no? That,” I said. No more words came to my mind. “We say—maleness—the quality of being a man—don’t we? Like that, the quality of being a woman—the femaleness,” I said. “Yes, that’s right. What does the white man call it?” I groped about for a word, and said, “thinking.” “You are always thing-ing,” she brushed aside my hesitant suggestion royally. ‘Think’ sounded to her like thingu—eat. I thought a bit more and said, “Brave.” Even I thought that was an idiotic suggestion. I had an impulse to say ‘virginity,’ but I suppressed it.

“Periyamma, it’s that feeling that makes you say, hey, I’m also a person just like you,” I said. “What the Malayalee fellows call thandredam?” asked Periyamma. I got the right word. Than—edam. My—place. Not quite right. Why place? “My” is enough. I said “Self.” “That’s in the cupboard, no?” she asked. “That’s different. That’s a ‘she-lf.’ This is ‘se-lf.’” “Oh,” said Periyamma, and then slowly said “se-lf” to herself. Then she looked at me. “We should speak softly, yes?” she asked. “Yes.” Periyamma soundlessly moved her lips to say the word. “These young girls, they use a feathery flowery thing to dab paduwer on their cheeks, what’s that?” “That’s a puff!” I said. “Self,” said Periyamma to herself again.

I taught Periyamma English through stories for another six weeks. I could do nothing to dispel Periyamma’s suspicions that the word ‘love’ was somehow inherently perverted. Hence we decided to replace that word with ‘dear.’ The next day, I observed Periyamma changing that to ‘near.’ I did not have time to correct it. The visa had arrived. The lands and the house and been sold. I had to escort Periyamma to obtain her medical insurance papers, her prescriptions, and her medicines.

In the midst of all this madness, I realized to my panic that there was so much more that she did not know, and decided to use a shortcut. A single word for many concepts, I decided. Not necessary, I don’t understand, I don’t know, could all be collapsed into ‘nice’; happy, good, great could all be ‘calm’; that would be easy for her, I reasoned. Anything she did not agree to could be countered with ‘well.’ In another week, we had crammed another forty concepts into twelve words.

It was I who went with Periyamma to the airport at Chennai to see her off. She was travelling all by herself. At the time of parting, she was excited and was trembling gently. When the wheelchair assistant from the airline was about to wheel her away, she called me to her side, and said, “You is bond.” I took her palms in my hands and touched them to my eyes. “You is kind,” I said. She placed her hand on her heart, said “Self,” and departed with a smile.

The same day, I wrote a rather decisive email to Goms and made sure I got paid immediately. I was certain that by next week, I would receive an email from her saying that none of them are able to make head or tail of anything that Periyamma says. 

(Thanks – Asymptote)

References for the Kuruntokai translation project.

A (growing) list of references and inspirations for this project.

Core references:

பாடல்கள்:
1. குறுந்தொகை: மூலம் + உரை: http://www.tamilvu.org;http://www.tamilvu.org/library/l1220/html/l1220ind.htm
2. குறுந்தொகை தெளிவுரை – புலியூர் கேசிகன் (பாரி நிலையம், 1965 (மறுபிரசுரம்,2008))
3. குறுந்தொகை: Wikisourcehttps://ta.wikisource.org/wiki/%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%8A%E0%AE%95%E0%AF%88

Translations;
1. Poems of Love and War, A.K.Ramanujan (Columbia University Press, 1985)
2. The Interior Landscape – Classical Tamil Love Poems, A.K.Ramanujan (NYRB, 1967)
3. Love Stands Alone, tr.M.L.Thangappa, ed. A.R.Venkatachalapathy (Penguin Books)

Others
1. The Smile of Murugan, Kamil Zvelebil
2. The Study of Stolen Love, David C.Buck, K.Paramasivam (now reading)

தாவரங்கள்:
சங்க இலக்கியத் தாவரங்கள், கு. சீநிவாசன் (தமிழ்ப் பல்கலை கழக்கம், தஞ்சாவூர், 1986)

Inspirations

1. சங்கச்சித்திரங்கள் – ஜெயமோகன் (2010)
2. ஜெமோ குறுந்தொகை உரை – தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளை.https://www.youtube.com/watch?v=0S-GyhYoA6Q. Text: http://www.jeyamohan.in/23590(முக்கியமான கட்டுரை)

On the internet:
1. Sangam translations by Vaidehi – http://sangamtranslationsbyvaidehi.com/
2. Karka, Nirka – http://karkanirka.org/
3. தினம் ஒரு சங்கத்தமிழ்: https://dosa365.wordpress.com/

Art:
Zen Pencils