உணவு இயற்கை கொடுக்கும்

மானிடர் உழாவிடினும் வித்து நடாவிடினும்
வரம்பு கட்டாவிடினும் அன்றி நீர் பாய்ச்சாவிடினும்
வானுலகு நீர் தருமேல் மண் மீது மரங்கள்
வகை வகையா நெற்கள் புற்கள் மலிந்திருக்குமன்றே
யானெதற்கும் அஞ்சுகிலேன் மானிடரே நீவிர்
என் மதத்தைக் கைக்கொண்மின், பாடுபடல் வேண்டா
ஊனுடலை வருத்தாதீர் உணவு இயற்கை கொடுக்கும்
உங்களுக்குத் தொழில் இங்கே அன்பு செய்தல் கண்டீர்!

To Goldmund, from Narcissus

 

The morning will see you thrown upon the twisting paths

With the first light as your only guide

And the raging wind for your only friend.

The fork lies ahead, friend, and as you know

you shall go east and I shall go west.

 

The earth is your mother, the sky

Your father, every man you meet

A brother, comrade, and every woman

A moonly muse, the colors, the sighs

The scents, the tastes, the delights, Goldmund,

All yours.

 

You are no thinker, you have no use for

The logic of how your world works, for it is

But a poor substitute to the raging, pining

Heart that you are all of, Goldmund

Your artist’s heart.

 

Words are wasted on you, Goldmund, you feel

The anguish behind the poor shape of the words

That created those very words in the first place.

You are fiery passion, not for you

The subtlety of the exaltation

Of a head bowed in prayer.

 

You are a mother’s son, your head

Still resides in the folds of Her bosom.

Find you voice, dear Goldmund, find it

Not to speak words of inanity, not to

Translate your thoughts into language

But to sing those ancient melodies

The heartbeat of Life

Your mother’s song.

You will learn to sing, Goldmund.



Go forth into the large, lost world

And soak yourself in it.

Leave nothing unturned.

Make your peace with your nature

And revel in your freedom.

Feel it all, the pain

Of too much joy, the fleeting

shudder of the snowflake as she

Dies on your cheek, the anguish

Of birth, the fear of being stalked

by the reaper’s scythe, the emptiness

of life, the meaningless meander

The walk without a goal,

Do it all, feel it all.

 

You will remain unspoiled, I know.

 

And one day, when we are old men

Visit my cloister

And tell me your tale,

for I cannot join you

For your path is yours

and yours only.

 

Fare you well, amicus.

 

Inspired by Hermann Hesse’s ‘Narcissus and Goldmund’ 

தாமரையின் முக்தி.

980f68f0bb8f2ac217537cf08273fa91

நான் சேற்றில் மலர்ந்த வெண்தாமரைப்பூ.

வெட்கி நாணிக் கோணி சிவந்து தலை குனியும் என் தோழிகளுக்கு நடுவிலே பளபளப்பாக வெண்ணிறத்தில் தோன்றும் நான், ஒரு கரும்புள்ளி.

நான் மட்டும் ஏன் இப்படிப் பிறந்தேன்? சிலர் சொல்கிறார்கள், சூரியனுக்கு என் மீது வெறுப்பு என்று. என் பக்கம் அவன் பார்க்கவே மட்டேன் என்கிறானாம். அதான் எனக்கு இந்த நிறக்குறையாம். நான் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்கிறேன். எனக்குத் தான் அவன் மீது வெறுப்பு. அவன் என்ன தான் என்னைப் பார்த்து பல்லைக் காட்டி இளித்தாலும், நான் மசிய மாட்டேன். என் வெண்மையும் பெண்மையும் யாருக்கும் விட்டுத்தர மாட்டேன். அவனை வேண்டும் என்றால் என் தோழிகளிடம் சென்று பேச்சு கொடுக்கச்சொல்லுங்கள். இல்லையென்றால் இருக்கவே இருக்கிறாள் சூரியகாந்தி. காத்திருக்கும் கன்னி.

“இதுவா பேசும் முறை?” தாய் என்னை அதட்டுகிறாள். அவளுக்கு அடிக்கத்தெரியாது. இதமாகத் தடவி கொடுக்கிறாள். என் மீது அவள் ஸ்பரிசம் அலை அலையாக தழுவிச்சென்றது. “உனக்குத் தலை கனம்!” அந்தக் குரல் என் சிந்தனையை சிதறடித்தது. சிரித்தேன். “ஒரு நாள் இல்லை ஒரு நாள் என்னை விட்டுப் போக வேண்டியவள் தானே நீ.” அம்மாவின் பாசம், மறுபடியும். அலை அலையாய்.

நான் போய்த்தான் ஆக வேண்டுமா? அப்படியே இருக்கட்டும். என்னை இங்கேயே
வாட விட்டு விடாதீர்கள். ஆனால் ஒரு விண்ணப்பம்.

போகும் போது என்னை ஒரு குடம் நீரில் ஏந்தி எடுத்துச்செல்லுங்கள். அம்மாவைப் பிரிய அவ்வளவு எளிதாக மனம் வரவில்லை.

உங்கள் வீதிகளில் என்னை விலை பேசி விற்று விடாதீர்கள், கல்யாண சந்தைகளில் உங்கள் பெண்களை பேசுவதுபோல். என் நிறத்துக்கும் நறுமணத்திற்கும் மதிப்பு இல்லை; அது என்னுடன் வரும் இலவச இணைப்பு. எனக்கு விலை கிடையாது.

உங்கள் தெய்வங்களுக்கு என்னைக் காணிக்கை ஆக்காதீர்கள். நான் அழுதுவிடுவேன். கல்லுடன் எனக்குப் பேசவும் சிரிக்கவும் தெரியாது, அது தெய்வக்கலே ஆனாலும். சாம்பிராணி புகை எனக்கு ஒத்துக்கொள்ளாது; நான் சீக்கிரம் வாடிவிடுவேன். ’பிரசாதம்’, என்று பெண்கள் என் இதழ்களைச் சுருட்டிக்கொண்டு தலையில் சொருகிக்கொள்வார்கள். ஈருக்கும் பேனுக்குமா நான் முத்தம் கொடுப்பது? கோவில் வேண்டாம்; எனக்கு அப்படி ஒரு சமாதியும் வேண்டாம்.

கலைமகளுக்கு உட்கார்ந்து வீணை வாசிக்க வேறு இடமா கிடைக்கவில்லை? மடி வலிக்கிறது. கலைமகளை மடியில் சுமத்தி, என்னை அவளுக்கே தாய் ஆக்காதீர்கள்.  நான் சிறுமி.

உங்கள் பெண்கள் கூந்தலுக்கு நான் அலங்கார பொருளாக இருக்க முடியாது. அங்கு நான் இருந்தாலும், நீங்கள் “உன் கூந்தல் அழகு” என்று அவளைத்தான் புகழ்வீர்கள். ஒரு பெண்ணின் முன்னால், இன்னொரு பெண்ணின் அழகை பாடிப் புகழ்வது அநாகரீகம்; உங்களை அந்த அநாகரீகத்துக்கு உட்படுத்த நான் விரும்பவில்லை.

பின் என்னைப் போன்ற அடங்காப் பெண்ணை என்ன செய்வது என்று கேட்கிறீர்களா? என்னை உங்கள் ஊர்க் கவிஞன் ஒருவனிடம் அறிமுகப்படுத்துங்கள். அவன் கண்ணுக்குள்ளே ஒரு நொடியாவது நான் இருக்க வேண்டும். அவன் கவிதைகள் என்னைப் புகழ்ந்தாலும், இகழ்ந்தாலும், கண்டுகொள்ளாமல் இருக்காது.

அது போதும், என் முக்தி.

(14-08-2008)

From the top of the lighthouse

I am the light
That shines in a stream
Across the sands of the beach,
Making the grains glimmer.
Running in circles
I shine on, to penetrate
To the end of the endless sky
Till the depths of the ocean’s profundity.
From the heights of the clouds
To the heads in the crowds
I look, I peek, I search, I seek.
My circles, they seem eternal;
I seek their culmination.
Myself, I seem shallow
I seek my depth.

Looking beyond me
To find myself;
Looking into the heart of the city
And the crests of the waves…
I guide the sailor on the mast.
The city that sleeps, I awake
In the prelude to dawn.
I look at thee, to find me
You look at me, and find you!
My search, unto me, 
Yet my light, you see.
Call me a ‘beacon’, you do
For I have shown your way to you
Your security, I secure
While my lack of it, I endure.