Some notes on Venmurasu

(Some notes, originally written on Twitter (Jul 16, 2020), here. Republished (Aug 13, 2020), here)

Tamil writer Jeyamohan, whom I’ve translated in the past, has finished writing his novel series titled “Venmurasu” (The White Drum). The scope of the work is breathtaking. 26 separate standard fiction length novels, over 25000 pages in print, written over roughly 6.5 years. The author serialised the novels, a chapter a day, since 2014. The last chapter of the last novel was published last night.

Venmurasu is written entirely in Tamil, a classical language of antiquity like Latin or Sanskrit, with a rich literary tradition, but still spoken today. It is based on the Indian epic, the Vyasa-Mahabharatha. For non-Indian readers, it’s a living story still narrated in oral and art forms, that’s centres on an Iron-age civil war in the Indo-gangetic plain. It depicts a time of great social, political and moral transition. 

In India, a period that held the seeds for the subsequent emergence of the Nandas and Mauryas and the rise of Buddhism. But it’s also a family saga, an internecine bloodbath between cousins; an investigation of dharma, righteousness; a philosophical text; a devotional text.  It includes genealogies, mythologies, moral texts.

Needless to say, it has all the inherent complexity that’s just ripe material for a novel. And indeed, narratives in the Mahabharatha (Mbh) have been novelised in literary form in many Indian languages over the past century. Off the top of my head – Mahasasmar (Narendra Kohli, Hindi), Parva (SL Bhyrappa, Kannada), Randamoozham (MT Vasudevan Nair, Malayalam), Yagnaseni (Pratibha Ray, Hindi), Yuganta (Iravati Karve, Marathi), Yayati (VS Khandekar, Marathi), Nithyakanni (MV Venkatram,Tamil) and additionally numerous serialisations and novelisations in English – Ashok Banker, Ramesh Menon, Chitra Banerjee Divakaruni, Kamala Subramaniam, Meenakshi Reddy Madhavan etc. Shashi Tharoor’s The Great Indian Novel sets the characters in the context of India’s freedom struggle .However, most of the stand-alone novels in this list present the epic from the view of one character (Randamoozham, Yagnaseni) or one sub-story (Yayati) or one perspective (Yuganta).

They sacrifice breadth in favour of depth. Or they are serials with a mostly flat narrative structure, that adheres to the plot of the original epic. Or they are subversions of the original tales, but mostly again limited to one character or perspective, without sufficient space to allow the reader to live and dream. Venmurasu is different from all these previous attempts in multiple ways. In its scope, its formal aesthetics, and its vision. The grandeur and artistic merit that sets this work apart stems from these aspects. Broadly, what Venmurasu does to the Mbh is what Shakespeare did with the story of Donwald to create Macbeth, or what Wagner did with the Norse myths to create the Ring cycle. It refashions the original with artistic purpose to create a greater whole, a parallel, modern epic.

Venmurasu is a modern literary text, a novel series or roman fleuve like Romain Rolland’s Jean Cristophe or Emilie Zola’s Les Rougon-Macquart. However Venmurasu differs in that each novel in the series has its own aesthetic, narrative form and vision. There are Tolstoyan multigenerational epics, romantic comedies, poetic novels in versified prose, philosophical novels, fantasies, travel and war novels The entire series traverses a whole gamut of characters, major, minor, mythical and invented, running into several hundreds. They abound with all the delight of novelistic detail – landscapes, histories, mythologies and genealogies, recipes and rituals, technical descriptions of iron-age ships, war implements and Chinese telescopes, forays into various philosophical, religious and artistic schools.

Familiar tales are told and retold and subverted in a variety of voices, juxtaposed against each other to create new readings. Folk and subaltern tales, orthodox narratives, modern and ancient myths, women’s stories, children’s stories and animal stories in a single tapestry. They are layered with the main narrative, resulting in astonishing interpretations and insights into the original epic, that’s still living fabric in India. Then, this insight swings the reader’s gaze back into contemporary society, where much of the same tensions still exist.

Arguably, the greatest thing about the novel series however is its vision. It is perhaps the vision at the heart of all Indian thought : the nature of suffering, and the possibility of liberation. That alone makes this work a uniquely Indian text. Venmurasu’s vision was perhaps first captured by Jeyamohan in a short story he wrote in the 90s, called Padma Vyuham (The Lotus Maze), written in almost the same aesthetic style.

The story is about Subhadra’s grief over the death of her 16 year old son Abhimanyu in the Mbh war. Abhimanyu’s death came about because he did not know how to find his way out of the lotus maze. Subhadra is convinced that that is his fate. So she reasons that if she could somehow teach him that secret before he’s reborn, he’d be protected from such a fate in his next birth. She finds a rishi who can see through time, who tells her that Abhimanyu is already ready to be reborn in another womb. He shows her a lotus, rapidly closing even as he speaks, with two wriggling worms inside. She can talk to him before the petals close forever, he says.

She looks at the two worms wriggling around each other, and asks the rishi, who is the other one. “That’s Brihatkayan, the former Kosala king,” he says. He had been killed by Abhimanyu in the war, but they would be twins in their next birth. Subhadra is horrified. “You brother is your mortal enemy, beware of him,” she cries out, even as the rishi reminds her of the lotus maze. But before she can get to the secret of the lotus maze, the petals close tight over the worms. Subhadra tries frantically to prise them apart, to no avail. Doubly thwarted, Subhadra laments her own fate, when her brother Krishna quietly asks her if she knew how to escape from her own maze. She is stopped short by the question and in a flash, the chain of events that she has set into motion unwittingly dawns upon her.

The Lotus Maze’ encapsulates the themes that are played out to grand effect in Venmurasu – deterministic fate that links human lives, suffering that cycles over generations and births, and for most part, the utter incomprehensibility that baffles man in the face of such madness.  The aesthetic lynchpin that holds the tale together is the symbol of the lotus maze, a tightly circular war formation, always in flux, that is easy to penetrate but highly difficult to escape from. In the story, the lotus maze becomes a symbol for fate itself. Thus a minor tale in the epic expands into a much grander theme.

Venmurasu uses the same technique to much greater effect – over a 26-novel cycle, the canvas is much broader. The novel thus becomes a simulacra of life itself, but one that stretches our perceptions out Thus, this is not a novel about the Mbh, or a retelling, or even an alternative narrative. It is, like every great literary text, a parallel life, but one that uses imagery and archetypes from the Mbh to deepen and broaden the scope of its inquiry. Book lovers often have periodic obsessions – often discovering an author and reading all their works one after the other – or getting hooked onto a series and getting into fandom mode for years.

People my age can relate to our obsession over Harry Potter in our teen years. With the books releasing every couple of years or so, there was pre-booking, braving long lines and often finishing the whole thing in two or three days only to call a friend and discuss all the highlights, open questions (and ‘ships). HP was no classic, but now I realise its ppeal was due to its faux classicism. Its archetypes and narrative tropes help to tell a compelling, eternal story, even as the milieu is utterly fresh. Venmurasu is literary fiction, but I’m amazed by how popular it is for such a niche work. I think it’s fundamentally because it just tells an amazing story. I started reading it in 2018, four years after it started coming out, and I have read 18 out of the 26 novels published so far. There are a few dozen people who followed along, reading a chapter a day, and have finished all of it.

The fandom is thus fundamentally different, immersive, almost meditative in quality. The basic frame tale of the Mbh is also well-known, so the reading and discussions would often not be about what had/would happen, but how the tale was told. Like rasikas in a Carnatic concert discovering something new in the rendition well-heard kriti, or a connoisseur finding a nuance in a master batsman’s classic shot, the reading was often about the manodharma, creative interpretation. But the whole effect is rather surreal. One one hand we are immersed in the colours of individual tales and their interpretations.

For example, the mythological tale of the competition between Kadru and Vinata is layered with the stories of Gandhari and Kunti. Such treatment deepens our feeling of the conflict at play, pulling our emotions in, keeping us invested in the play. On the other, even as we read, we are subliminally aware of the inexorable pull of fate that we are powerless to do anything about. In the grand picture, we are confronted with the immense bleakness of war, death, destruction and endless eternal suffering, in the face of which all former whims and rivalries pale. All this adds up to a sense that on one level, everything matters, all our passions and conflicts, truly and deeply, for they chase us through genealogical and mythical time – and we have no choice but to act through life soaking up all their colours, with all the intensity of children absorbed in play. But on the other hand we are fundamentally helpless handmaidens of these selfsame wills, and fate itself, so none of this can matter at all in any essential sense. We are left with a simultaneous sense of grandeur and emptiness, illusion and rude awakening, meaning and the lack of it, in the face of historical, social, political, moral and personal upheavals. The conundrum of life itself is evoked thus.

(Venmurasu can be read in full, here)

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும்

ஆசிரியர் குறிப்பு –

அக்டோபர் 2018-ல் மீ டூ என்ற இயக்கத்தின் வாயிலாக, கலைத்துறை உள்ளிட்ட பல பொதுத்துறைகளில் இயங்கும் பெண் உறுப்பினர்கள், தங்கள் பணி நிமித்தமாக தங்களுக்கு நிகழ்ந்த பாலியல் தொந்தரவுகளை பகிர்ந்துகொண்டார்கள். இவ்வகை தொந்தரவுகளும் சிக்கல்களும் பெரும்பாலும் தனிமையில், சாட்சிகளில்லாமல் நடைபெறுபவை. நாசூக்காக நிகழ்த்தப்படுபவை. சட்டத்தின் முன்னால் நிறூபணம் செய்யக் கடினமானவை. ஆனால் பெண் ஊழியர்களின் வேலைச் சுதந்திரத்தை ஆழமாக குறிவைத்து முறியடிக்கும் வல்லமை கொண்டவை.

இந்த அலையின் பகுதியாக பல பெயர்கள் வெளிவந்தன. கவிஞர் வைரமுத்து அவர்களின் பெயர் கிட்டத்தட்ட 13 வெவ்வேறு நபர்களால் சுட்டப்பட்டது. தன்னை விட வயதிலும் வாழ்வனுபவத்திலும் புரஃபெஷனலாகவும் இளைய இடத்தில் இருக்கும் பெண்களை இவர் குறிவைத்து வேட்டையாடியதாக குற்றச்சாட்டுகள் வெளிவந்தன. அதிகாரப்பூர்வமாக எந்தப் புகாரும் அளிக்கப்படவில்லை, ஆகவே எந்த நடவடிக்கையும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. அதே நேரம், பெரும்பாலும், அவருடைய சக ஊழியர்களும் நண்பர்களும் பொதுவாக அவர் பணிப்புரியும் தமிழ்ச் சினிமா சூழலும் அவருக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை பெரிதாக எடுத்துக்கொண்டதாகவோ, கேள்விக்கு உட்படுத்தியதாகவோ தெரியவில்லை. அப்படி செய்ய வேண்டிய நிர்பந்தமோ தார்மீகக் கடமையோ தங்களுக்கு உள்ளதா என்ற பரிசீலனையும் நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. அதைப் பற்றிய விவாதங்களை நாசூக்காக தவிர்த்ததாகவே தோன்றுகிறது.

ஆகவே இது ஒரு சிக்கலான பிரச்சனை. நமக்கு முன்னால் தனித்தனியாக இத்தனை பெண்களின் வாக்குமூலங்கள் இருக்கின்றன. அவை நம் சட்டத்துடன் உரையாடும் இடத்தில் இல்லை, நம் மனசாட்சியுடன் உரையாடும் வகையில் மட்டுமே உள்ளன. இந்த பிரச்சனையில் செய்யக்கூடியது, இது மறக்கப்படாமல் மீண்டும் மீண்டும் நம் கூட்டு மனசாட்சி முன்னால் திறந்து வைக்கப்படவேண்டும் என்பது மட்டும் தான். ஒரு வகையில் இவ்வகை சிக்கல்களை பொறுத்தவரை தீர்வுகள் இல்லாத இந்த நிர்பந்தமே நம் கையறு நிலையின் அத்தாட்சி. “நியாயமார்களே நியாயமார்களே” என்று பொது மனசாட்சி முன்னால் கைநீட்டி நியாயம் கோர வேண்டியதிருக்கிறது.

போன மாதம் தமிழ் இந்துவில் வைரமுத்து அவர்களின் பிறந்தநாளை முன்னிட்டு ஒரு சிறப்புப்பக்கம் வெளியிடப்பட்டது (இப்பொழுது நீக்கப்பட்டுள்ளது). அதன் கட்டுரைகள் அவர் பணி சார்ந்த புகழ்ச்சிக்கோவைகளாகவே இருந்தன. இந்த குற்றச்சாட்டுகளை பெயருக்காகக்கூட அந்த இதழ் குறிப்பிடவில்லை. இது சார்ந்த விவாதம் எந்தத் தமிழ் mainstream media விலும் நிகழ்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஆகவே இந்த சிறப்புப்பக்கம் குறித்துத் தொடங்கிய விவாதம் பிரதானமாக இதை சுட்டிக்காட்டி, மீண்டும் இந்த குற்றச்சாட்டுகள் மீது வெளிச்சமும் விவாதமும் கொண்டுவர எத்தனித்தன.

அதன் பகுதியாக எழுதப்பட்ட குறிப்புகள் இவை. முகநூலில் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டன.

இந்த வலைத்தளத்தை இலக்கியம், கலை, தத்துவம் குறித்த என் பகிர்வுகளை மட்டுமே வெளியிடும் இடமாக பேணவேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். பொதுசமூக நிகழ்வுகளை, அரசியல் சார்ந்த கருத்துகள் வேண்டாம் என்றும்.

ஆனால் இந்த விவாதத்தை பொறுத்தவரை என்னை உந்துவது ஒன்று, ஒரு தார்மீகப் பொறுப்புணர்வு, அதைத் தட்ட முடியவில்லை. இரண்டு, குறிப்பாக கலைத்துறையில் இந்நிகழ்வுகள் தொடர்வதை பற்றிய என் தனிப்பட்ட ஆர்வம். கலைத்துறையைக் குறித்து ஒரு நாவல் எழுத வேண்டும் என்ற விருப்பம் எனக்கு உள்ளது. இந்நிகழ்வுகள் இத்துறையில் நிகழும் இன்றியமையாத ஆணவமோதல்களின் ஒரு வெளிப்பாடு. ஆகவே இதைக் கடந்துபோக முடியவில்லை. இந்தக் குறிப்புகளையும் இங்கே பதிவிட்டு வைக்கிறேன்.

பொதுவாழ்வில் இயங்கும் எல்லா ஆளுமைகளையும் ஒற்றைப்படையாக அணுகாமல் முழுமையாக தொகுத்தே பார்க்கவேண்டும் தான். வைரமுத்து அவர்களை ஒரு எடுத்துக்காட்டாக எடுத்தால் அவர் சினிமாப்பணிகளை, இலக்கிய இடத்தை, மேடைப்பேச்சை, தமிழ்க்கவிஞர் என்ற பொது அடையாளத்தை கருத்தில் கொள்ளாமல் அவர் மொத்த இடத்தை வகுக்க முடியாது.

ஆனால் இந்த ஒட்டுமொத்தத்தில் அந்த பதிமூன்று நபர்களின் குற்றச்சாட்டு எங்கே நிற்கிறது, அதன் இடம் என்ன, அந்த வெளிச்சத்தில் அவர் பணிகளின் அர்த்தம் என்னவாகிறது, என்பது முக்கியமான கேள்வி. நம்முடைய ஊடகங்களை பார்த்தால், “அதனால் எதுவுமே ஆகவில்லை” என்று சொல்வதாகத்தான் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அப்படித்தானா என்று கேள்விகேட்கும் முயற்சியாக எழுப்பப்பட்ட கேள்விகள், தர்க்கங்கள் இவை.

– சுசித்ரா, 18.8.2020

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 1

இது வைரமுத்துவின் இலக்கியத் தகைமை சார்ந்த விவாதமா?

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 2

கலைஞர்களும் ஒழுக்கமும்

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 3

வைரமுத்து மீதான குற்றச்சாட்டு என்ன?

சில்வர்ஸ்க்ரீன் இந்தியா இதழில் வெளியான கட்டுரை (ஆங்கிலத்தில், ஆசிரியர்: கிருபா கே)

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 3.

வைரமுத்து மீதான குற்றச்சாட்டு என்ன?

தன்னுடைய துறையில் வேலை பார்க்கும் ஒரு ஊழியரை, வேலை நேரத்தில், அவருடைய விருப்பமின்றி, பாலியல் தொந்தரவு செய்து வற்புறுத்தி, அது பலிக்காதபோது மிரட்டியும் இருக்கிறார். இதுதான் அவர் பெயரில் உள்ள குற்றச்சாட்டு.

இதை ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, பதிமூன்று நபர்கள் வாக்குமூலமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் அனைவரும் ஒரே ஜாதியை சேர்ந்தவர்கள் இல்லை. வெவ்வேறு பின்புலங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒருவருக்கொருவர் முன் தொடர்பு இல்லாதவர்கள். சிலர் பாடகிகள். சிலர் அவருக்கு சொந்தமான பெண்கள் விடுதியில் தங்கிப் படித்த நபர்கள். ஒவ்வொருவராகக் குறி பார்த்து நேரம் பார்த்து காத்து அணுகியிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. இது எந்தக் கலைச்செயல்பாட்டில் அடக்கம்? கவிதைக்கும் இந்தச்செயலுக்கும் என்ன தொடர்பு?

பொய் சொல்கிறார்கள், இது சதிவேலை என்கிறார்கள் அவருக்கு வரிந்து கட்டி வருபவர்கள். சரி தான், அவர் மானத்தைக் காத்தாகவேண்டுமே, அப்படித்தான் சொல்வார்கள். ஆனால் சந்தேகம் என்று வந்துவிட்டதே? அதுவும் இத்தனை பல்குரல்தன்மையோடு?

பெண் என்றால், இந்நேரத்திற்கு, ‘அப்படிப் பேச்சு எழாத விதமாக நீ நடந்திருக்க வேண்டும்’ என்று யாராவது அறிவுரை கூறியிருப்பார்கள். இவருக்கும் இதையே தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. ஒழுக்கக்கேடு, வெட்கக்கேடு. இப்படிப் பேச்சு வரும்படியாகவா உங்கள் நடத்தை இருந்திருக்கவேண்டும்? 🙂

சரி, குற்றம்சாட்டப்பட்டவரின் தரப்பில் இது வெறும் ஒழுக்கப்பிரச்சனையா?

ஒழுக்கப்பிரச்சனை என்றால் அது அவர், மிஞ்சிப்போனால் அவர் குடும்பம் மட்டுமே சார்ந்தது.

பாடகி சின்மயி முதலியோர் இந்தப்பிரச்சனைகளை வெளியிட்ட மீடூ இயக்கம் நடந்து இந்த அக்டோபர் வந்தால் இரண்டு வருடம் ஆகப்போகிறது.

இவ்விரண்டு வருடங்களில் தனக்குத் தமிழ்ப்படங்களில் பாடும் வாய்ப்புகள் குன்றிவிட்டதாகவும், இப்பிரச்சனையைத் தொடர்ந்து டப்பிங் யூனியனிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதால், தமிழ்ப்படங்களுக்கு டப்பிங் பேச வாய்ப்புகள் அரவே இல்லையென்றும் அவர் பதிவுசெய்திருக்கிறார்.

ஆக இது யாரோ தனியொரு ஆளின் ஒழுக்கம் சார்ந்தது அல்ல. அது அவன் பாடு.

ஒரு கலைஞனின் காம ஈடுபாடோ, கட்டற்ற வாழ்க்கையமைப்போ அல்ல. அதுவும் அவன் பாடு.

இது இன்னொருவரின் உரிமைகளை, வாய்ப்புகளைப் பரிப்பது.

தன்னுடைய வெறியை தீர்த்துக்கொள்ளும் வேட்கையில், முன்னால் யார் இருக்கிறார், நம் செயலின் விளைவுகள் சம்பந்தப்பட்டவரை எந்தளவு பாதிக்கும் என்று சற்றும் அக்கறையில்லாது கூர்கெட்டத்தனமாகச் செயல்பட்டது தான் குற்றம்.

சின்மயியையோ, வேறெந்த பெண்ணையோ அடைய முயற்சித்ததால், மிரட்டியதால், வைரமுத்துவின் பணிகளுக்கோ கலைச்சயல்பாடுகளுக்கோ பெரிதாக எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை.

ஆனால் ஒரு பெண்ணுக்கு, குறிப்பாகக் கலைத்துறையில் ஈடுபட எண்ணமுள்ள பெண்ணுக்கு, தன்னுடைய ஆரம்பகட்டத்தில் இப்படிப்பட்ட அனுபவங்கள் அவளை அந்தத்துறையிலிருந்தே துரத்தி அடிக்க வல்லது.

ஒருவன் தொடர்ந்து தொந்தரவு கொடுக்கிறான் என்றால், அவனுடன் வேலை பார்க்க முடியாது. அல்லது சகித்துக்கொண்டு வேலை பார்த்தாகவேண்டிய கட்டாயம் இருந்தால் அது உருவாக்கும் மன உளைச்சல் சாதாரணமானதல்ல.

ஒரு கலைஞன் தன் மனதின் இடைவெளிகளுக்குள் காற்றாய் உலவாமல் அசலாக எதனை வெளியே கொண்டுவருவது?

கலை வெளிப்பாடு என்பதே கட்டற்றதாக இருக்கவேண்டும், அப்போதுதான் நிஜமானவை, ஆத்மார்த்தமானவை வெளிவரும் என்று எத்தனை பேச்சுக்கள் எழுகின்றன இங்கே!

கலைஞன் என்பவன் வடிகட்டிகளில்லாமல் வெளிப்படையாகப் பேசுவான், கோபப்படுவான், ஆவேசமடைவான், இங்கிதமற்றவனாக இருப்பான், தன் இச்சைகளில் திளைப்பான் என்றெல்லாம் லட்சணம் கூறப்படுகிறதே. அப்போதுதான் அவன் கட்டற்ற படைப்பு மனநிலையில் இருப்பான் என்று நியாயங்கள் பேசப்படுகிறதே.

இந்த அளவுகோல்கள் அத்தனை புனிதமானவையென்றால் அவை பெண் கலைஞர்களுக்கும் செல்லுபடியாக வேண்டும்தானே?

மாறாக நம் சூழலில் பெண் கலைஞர்கள் ஒவ்வொரு நொடியும் இந்தக் காரணத்தால், தங்களை மனதார ஒடுக்கிக்கொள்ளவேண்டியுள்ளது. யாரிடம், எதை, எவ்வளவு, எப்படிப் பேசவேண்டும், எந்த உடையை எங்கு எப்படி அணிய வேண்டும், கொஞ்சம் பேதையாக நடந்துகொள்வதே இந்தச் சூழ்நிலையில் பாதுகாப்பானதா, குரலை சற்று உயர்த்தினால் அவன் கோபித்துக்கொள்வானா, அப்போதே இன்னும் கடுமையாக ‘நோ’ சொல்லியிருக்க வேண்டுமா, ‘நோ’ சொன்னாலும் ‘யெஸ்’ என்று எடுத்துக்கொள்கிறானே, நான் தான் இன்னும் நிதானமாக இருந்திருக்கவேண்டுமோ என்றெல்லாம் கணக்கு வைத்துக்கொண்டே இருந்தால் – கலை எங்ஙனம்?

எழுதவோ பாடவோ படம் பிடிக்கவோ வரும் பெண்கள் ஆக்கப்பூர்வமாக எதையாவது செய்ய அத்துறையில் நிலைபெற்றவர்களுடன் உரையாடாமல் அது சாத்தியமாவதில்லை – இளம் ஆண்களைப்போலத்தான். ஆனால் என்னேரமும் தன் பாதுகாப்பை நோக்கிய கவனம் இருந்துகொண்டே இருந்தால் அவர்களால் இயல்பாக இருக்க முடியாது. இளமையும் கனவும் வேகமும் கொண்டு வருபவர்கள் ஆளும் பெயரும் தெரியாமல் காணாமற்போவதற்கு இவ்வகை அனுபவங்கள் பெரிய காரணம்.

நம்முடைய அரதப்பழைய கண்ணகி மாதவி டெம்பிளேட்டில் கலை ஈடுபாடு கொண்ட பெண்கள் எப்போதும் மாதவிகளாகவே பார்க்கப்படுகிறார்கள். இங்கு நிகழும் மொத்த உரையாடலும் இந்த ஊகத்தின் அடிப்படையிலேயே நடைபெறுகிறது.

கலைஞனின் உரிமைகள், அவன் கலையை அளவிட எது அளவுகோல் என்று பொங்கி வரும் கவிஞர்கள், சின்மயி போன்ற ஒரு இசைக்கலைஞர் ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்ததற்காக, ஒவ்வொரு நாளும் “நீ மட்டும் ஒழுக்கமா?” என்று கேட்கப்படுவதை என்றாவது எதிர்த்திருக்கிறார்களா?

கலைஞர்களின் ஒழுக்க நிர்ணயங்களைப் பற்றி நீட்டி முழக்கும் ஆசாமிகள், கலைஞர்களின் அராஜக வாழ்வுகளைக் கொண்டாடும் குடிமைந்தர்கள், ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு பாடகியின், நடிகையின், எழுத்தாளரின் ஒழுக்கம் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும்போது எங்கே போகிறது உங்கள் தர்க்கநியாயங்கள்?

ஆண் கலைஞன் ஒழுக்கம்கெட்டவன், அயோக்கியன், காமவெறியன் என்று எப்படியும் இருக்கட்டும், அவன் கலைஞன், அவன் கலையைப்பார் என்கிறீர்.

பெண் கலைஞரோ முதலில் பெண். தன் கலைச்செயல்பாடு நிமித்தமாகச் சந்தித்த ஒருவர் தன்னைத் தொந்தரவுபடுத்தினாலும், அங்கே தான் கற்புடையவள் என்று தன்னை முதலில் நிறுபித்துக்கொள்ளும்படி நிர்பந்திக்கப்படுகிறாள்.

கலை கொண்டவருக்குக் கலை ஒன்றே கற்பு, காப்பு எல்லாம்.

ஆனால் நம் சமூகமோ ஒரு பெண் கலைஞர் ஒவ்வொரு நொடியும் தன் முந்தானையை விரித்து ‘நான் கற்புள்ளவள்! நான் கற்புள்ளவள்!’ என்று மடிப்பிச்சை கோரவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறது. எத்தனைப்பெரிய அவலம் அது.

ஆகவேதான் கலைஞர், பாடகி சின்மயி ஒரு குற்றச்சாட்டைப் பொதுவில் கூறியதற்க்காக தனக்குக் கிடைக்கவேண்டிய வாய்ப்புகள் பறிக்கப்பட்டு ஒதுக்கிவைக்கப்படுகிறார். வைரமுத்துவின் பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்களில் ஒரு கிளுகிளுப்புக்காக அவர் ‘டாக்’ செய்யப் படுகிறார். “ஏன் அப்போதே சொல்லவில்லை? உங்கள் இருவருக்கு நடுவே என்ன நடந்தது” என்று சமூக ஊடகங்களில் சரமாரியாகக் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்.

மாறாக சின்மயி உட்படப் பலரால் குற்றம்சுமத்தப்பட்டவர் எந்தப் பாதிப்பும் அடையாமல் சகல அதிகாரங்களுடன் வலம் வருகிறார். பழைய ஆதரவுகள், தொடர்புகள், செல்வாக்குகள் அப்படியே நீடிக்கின்றன. பிரபல நாளிதழ் அவருக்கு முழுப்பக்க சிறப்பப்பகுதிகளை வெளியிட்டு அவர் மேம்பாட்டுக்கும் புகழுக்கும் உதவுகின்றன. அவருக்கு வக்காலத்து வாங்க சமூக ஊடகப் பிரபலங்கள், பின்னால் கட்சி ஆதரவு. இதில் உள்ள அதிகாரச் சமநிலையின்மை உங்களுக்குப் புரியவில்லை என்றால் கண்ணை மூடிக்கொண்டே தூங்குகிறீர்கள் என்று பொருள்.

கவனிக்க – இது அவர் ‘இலக்கிய இடம்’ சார்ந்த விவாதமே அல்ல. முழுக்க முழுக்க இப்படிப்பட்ட அயோக்கியத்தனத்தைச் சகித்து, வருடிக்கொடுத்து, circlejerk செய்யும் அதிகார ஆணவ வட்டங்கள் – தமிழ் இந்து, அவரை ஆதரிக்கும் கட்சிப்பின்னணிக்கொண்டவர்கள், ஃபேஸ்புக் அறிவுஜீவிகள் – சார்ந்த விமர்சனம்.

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 2.

கலைஞர்களும் ஒழுக்கமும்

இந்த விவகாரத்தை ஒட்டி ஒரு கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் எழுப்பப்படுகிறது.

அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற பாடலாசிரியர். கவிஞர். அவர் பங்களிப்பை கொண்டாடும் முகமாக ஒரு சிறப்புப்பக்கம் வெளியானால் என்ன?

அவர் தனி வாழ்க்கை, ஒழுக்க நியமக்குறைகள், எப்படிப் பட்டதாகவென்றாலும் இருக்கட்டுமே? கலைஞர்கள் தாம் அராஜக வாழ்க்கைமுறை கொண்டவர்களாயிற்றே? அது அவருடைய கலைசார் பங்களிப்பை குறைப்பதில்லையே? பாப்லோ நெரூதா உள்ளிட்ட எத்தனையோ பெருங்கலைஞர்கள் செய்யாததையா வைரமுத்து செய்துவிட்டார்? அதற்காக அவர் கலைப்பங்களிப்பு இல்லாமல் ஆகிவிடுமா? – இவ்வாறு கேட்கிறார்கள்.

அதாவது –

கலைஞன் என்பவன் சற்று காமவெறியனாகத்தான் இருப்பான். அதற்காக அவர் கலைப்பங்களிப்பை நிராகரிப்பாயா? – என்பதுதான் கேள்வி.

இது இலக்கியத் தகைமை பற்றிய விவாதம் அல்ல என்று முன்பே சொல்லியாகிவிட்டது.

இருந்தாலும், இங்குத் தெளிவுபடுத்த மற்றொரு அம்சம் இருக்கிறது. அது ஒரு கலைஞரின் தனிமனித ஒழுக்கத்துக்கும், அவர் கலை ஆகிருதிக்குமான உறவு. அந்தப்புள்ளியில் முன்னெடுத்து சில சொற்கள்.


முதலில் ஒருவரின் தனிவாழ்க்கை ஒழுக்கத்தை முன்னிட்டு அவருடைய படைப்புகள் அளவிடப்படவேண்டும் என்று யாரும் சொல்லவரவில்லை.

ஒருவர் எத்தனை அராஜகமான அலங்கோலமான தனிவாழ்வை மேற்கொண்டாலும், அதை வைத்துக்கொண்டு என்னதான் பாவலா செய்து போலிகெத்துக் காட்டி சுழல் வந்தாலும், அதனால் மட்டும் அவர் படைப்பாற்றல் மேம்பட்டுவிடுமா என்ன? மது, போதை, பாலியல் சுதந்திரம், யோகம், தாந்திரீகம், தியானம், அரசியல் எதுவாக வேண்டுமென்றாலும் இருக்கட்டும். அதில் ஈடுபடுவது அவரவர் தனி விருப்பம் சார்ந்தது. வினோதமான வாழ்க்கையமைப்புக்கும், அது சார்ந்த பாவனைகளுக்கும், படைப்பாற்றலுக்கும் நேரடியான சம்பந்தம் இல்லை. அளவுகோல் என்றால் அங்கு படைப்பு மட்டுமே செல்லுபடியாகும்.

இதை யாரும் மறுக்கவில்லை.


அப்படியென்றால் கலைஞனின் ஆளுமையும், பண்புக்குறைகளும் மாண்புக்குறைச்சல்களும் ரசிகனுக்கு ஒரு பொருட்டே கிடையாதா?


நுண்ணுணர்வு கொண்ட ரசிகர்கள் தங்களைப் பாதித்த கலைக்கும், அதைப் படைத்த கலைஞனின் தனிப்பட்ட வாழ்வுக்குமான உறவை எப்போதும் பரிசீலிக்கக்கூடியவர்கள். ஒரு வகையில் இது மேலதிகமான வாசிப்பு. கலைஞனின் வாழ்வு படைப்பின் இலட்சியங்களுடன் முறண்படுவதனாலேயே ரசிகனுக்குள் பெரிய நகர்வுகள் அமைய வாய்ப்புள்ளது.

போன வருடம் மீடூ விவகாரம் உலகெங்கும் சூடுபிடித்த சமயத்தில், The Paris Review சிற்றிதழில் ஒரு கட்டுரை வெளிவந்தது. “What do we do with the art of monstrous men?” என்ற அந்தக் கட்டுரை, எழுத்தாளர் கிளேர் டிடேரோவால் (Claire Diderot) எழுதப்பட்டது.

அதில் அவர் கலையையும் கலைஞனையும் நம்மால் பிரித்தறிய முடியுமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார். நாம் ரசிக்கும், வழிபடும் மேன்மை பொருந்திய கலையாளுமைகள் பலரும் மோசமான, அருவருக்கத்தக்க மனிதர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கலையில் பேரழகு வெளிப்படும் அதே நேரத்தில் தனி வாழ்வில் கீழ்த்தனமாக வெளிபட்டிருக்கிறார்கள். இந்தச் சகதியிலிருந்தா அந்தத் தூய்மையான உண்மையான ஒன்று வெளியாகிறது என்று நுண்ணுணர்வுள்ள ரசிகன் அல்லல்படுகிறான். அந்தக் கலை நிகழ்வை இனி எவ்வாறு உள்வாங்கிக்கொள்வது, தனதாக்கிக்கொள்வது என்று துடிக்கிறான்.

“A man must be a very great genius to make up for being such a loathsome human being.” ஹெமிங்வேயின் காதலி மார்த்தா கெல்ஹார்ன் அங்கதமாகச் சொன்னது இது.

மேதமை ஒருபக்கம். தனிமனிதனின் அருவருக்கத்தக்க நிலைப்பாடுகள், செயல்பாடுகள், மறுப்பக்கம்.

எப்படி ஒரு மேதையின் பங்களிப்பை அவர் தனிவாழ்வை வைத்து மதிப்பிடக்கூடாது என்று சொல்கிறார்களோ, அதே போல் அவர் தனிமனித அருவருப்புகளை அவர் மேதமையை வைத்துக் கழித்துவிடவேண்டும் என்று கோறுவதும் சரியாகப் படவில்லை. கலைப்பிரியர்களுக்கு இது சிக்கலான உணர்ச்சிதான்.


என் பிரிய தால்ஸ்தாயே சிறந்த உதாரணம். அன்றைய, இன்றைய ஒழுக்கவியலில் வைத்து பார்க்கும் போது ஒழுங்கற்ற வாழ்வுகளை மேற்கொண்டவர் தான் அவர். தால்ஸ்தாயின் ஆக்கங்களிலேயே அது பதிவாகியிருக்கிறது. திருமணத்திற்கு முன் தன் நிலத்தில் வேலைசெய்த பெண்ணுக்கு பிள்ளையைக் கொடுத்து விலகிவிடுகிறார். மார்பில் சீழ்கட்டி வலியில் துடிப்பதால் பால் கொடுக்க முடியாமற்போன தன் மனைவியை நல்ல குடும்பத்துப்பெண்ணா நீ என்று ஏசுகிறார். பழமைவாதியாக, காமாந்தகராக, சகமனிதருடன் என்னேரமும் உரச்சலிடுபவராகவே அவர் இருக்கிறார். ஒரு மனிதனாக ஐந்து நிமிடம் அவரைச் சகித்துக்கொள்ளமுடியுமா என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் அவர் என்னுடைய எழுத்தாளர். என் ஆழத்தில், என் கற்பனையில் அவர் வகிக்கும் இடம் என்ன என்று நான் அறிவேன். அவர் ஆக்கங்களை அவர் தனிவாழ்வையோ, ஆளுமையையோ கொண்டு எவராலும் நிராகரிக்க முடியாது.

அதே நேரம், அவருடைய தனிமனித நிலைப்பாடுகளை ஏற்றுக்கொள்வதோ, அக்கலைஞனின் மேதமைக்குக் கொடுக்கப்படும் ‘சின்ன விலை’ என்று நியாயப்படுத்துவதோ, ஏற்கத்தக்கதாகத் தோன்றவில்லை.

பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரிடம், ‘அவர் மேதை, ஆகவே அவர் கோணல்களைச் சகித்துக்கொள்’ என்று நான் ஒருநாளும் அறிவுறுத்த மாட்டேன். அந்த எண்ணத்தில் உள்ள அநீதியை அசிங்கமானதாக உணர்கிறேன்.

தல்ஸ்தாயின் குழந்தைக்குத் தாயான பெண் ஒரு நவீன வழக்குமன்றத்தில் தோன்றி அவர் செய்த செயலுக்கு நியாயம் கோரினால், அதை அவள் பெற வேண்டும் தானே?

அவன் கலை ஆளுமை எப்படிபட்டதாக இருந்தாலும், அவன் செய்த செயல்களின் பலனை அனுபவிக்காமல் போனால் என்ன நியாயம் அது?

இதனால் தால்ஸ்தாய் கலங்கமாட்டார் என்பது இதன் மறுபக்கம். எல்லா மகத்தான கலைஞர்களுக்கும், தங்கள் மீறல்களையும் சரிவுகளையும் நேருக்கு நேராக நோக்கிப் பரிசலிக்கும் மன அமைப்பு உள்ளது என்பது வரலாறு. தால்ஸ்தாயின் எழுத்தே அதற்குச் சான்று. அவர் எழுத்தில் உண்மை நிற்பதற்கும் அதுவே அடிப்படை விசை.


வைரமுத்து தல்ஸ்தோய் போன்ற மேதையல்ல. அவருக்கு ஆதரவாக வரும் குரல்களே அதை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.

தல்ஸ்தாய் போன்று தன் தனிவாழ்க்கையை மறுசிந்தனையில்லாமல் திறந்து வைக்கும் பேராண்மையும் அவரிடத்தில் இல்லை என்பது அடுத்தது.

ஆனால் தால்ஸ்தாயாக இருந்தாலும் சரி, வைரமுத்துவாக இருந்தாலும் சரி. அவர்களுடைய தனிமனித ஒழுக்கத்தரத்தால் – அது வாசகருள் என்ன வகையான உணர்வுகளை உருவாக்கினாலும் – அவர்களுடைய படைப்புத்தரம் மேம்படவில்லை, குறையவுமில்லை.

இறுதியாக, வைரமுத்துவுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டு, அவர் ‘ஒழுக்கம்கெட்டவர்’ என்பதல்ல. அதெல்லாம் அவருக்கும் அவர் மனசாட்சிக்கும் இடையிலானது..

அவர் இலக்கியத்தகைமை அல்லது மேதமையும் இங்கே விவாதப்பொருள் அல்ல. அதற்கும் அவர் மீதுள்ள குற்றச்சாட்டுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை.

வைரமுத்துவும் தமிழ் இந்துவும் – 1.

இது வைரமுத்துவின் இலக்கியத் தகைமை சார்ந்த விவாதமா?

வைரமுத்து மீது பாலியல் தொந்தரவு சார்ந்த குற்றச்சாட்டுகள் சக கலைஞர்களால் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள வேளையில், அவரைப் பற்றித் தமிழ் இந்துவில் அவர் பிறந்தநாளை முன்னிட்டு இரண்டு சிறப்புப் பக்கங்கள் வெளியிடப்பட்டன.

அது அவரை கௌரவிக்கும், புகழும் விதமாக அமைந்திருந்தன.

இதை பற்றி கவிஞர் பெருந்தேவியின் பதிவு வாயிலாக என் பார்வைக்கு வந்தது.

எதிர்ப்பு எழுந்ததன் பெயரில் தற்போது அவை பின்வாங்கப்பட்டுள்ளன.

தமிழ் இந்து ஒரு வெகுஜன பத்திரிக்கை. பல லட்சப்பிரதிகள் விற்பது. எல்லா தளத்து மக்களால் படிக்கப்படுவது. ஐந்து நிமிடம் பத்திரிக்கையைப் புரட்டிப்பார்க்கும் ஒருவருக்குள் ஓர் ஆளுமையின் இடம், மாண்பு, ஆதிக்கம் குறித்த ஒரு விரைவுச்சித்திரத்தை உருவாக்க வல்லது.

வைரமுத்து அவர்களின் புலமையைப் பற்றிய சார்புகளற்ற ஆழமான திறனாய்வு விவாதம் ஒன்றும் இந்து தமிழில் நடைபெறவில்லை. அவரைக் கௌரவிப்பதே, பொதுச்சமூகத்தின் முன் அவர் இடத்தை மேலும் அடிக்கோடிட்டு சுட்டுவதே அந்தச் சிறப்புப்பகுதியால் செய்யக்கூடியது, அதுதான் செய்யப்பட்டது. புகழாரம், encomium தான் அது.

இந்து தமிழ் சிறப்புப்பகுதியில் இடம்பெருவதொன்றும் இலக்கியத் தகைமைக்கான சான்றல்ல.

வாழும் நவீனக் கவிஞர்கள் யாருக்காகவாவது (ஏன், கடந்த மார்ச் 15 மனுஷ்யபுத்திரன் பிறந்தநாள் கூடத் தாண்டிப்போனதே?) வருடா வருடம் சிறப்புப்பக்கம் வெளியிடுகிறதா என்ன? அல்லது தமிழ் இந்துவில் சிறப்பிக்கப்பட்டதனால் வைரமுத்துவின் இடம் தன் இடத்தை விடப் பெரியது என்று எந்த நவீனக்கவிஞரும் சொல்ல முன்வருவாரா?

ஆகவே இது இலக்கியத் தகைமை சார்ந்த விவாதம் அல்ல.

அப்படி ஆக்கப்படுவது இதன் மையப்பேச்சுப்பொருளிலிருந்து திசைநகர்வையே உருவாக்குகிறது என்று நினைக்கிறேன். மற்ற அஜெண்டாக்களை இதன்மூலம் விவாதமாக்கி தீர்த்துக்கொள்ளும் சந்தர்ப்பமல்ல இது.

அவர் பாலியல் குற்றம் புரிந்ததாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்டார் என்பதைவைத்து ஒரு கவிஞராக அவர் இலக்கியத்தகைமை தீர்மானமாகிறது என்பதல்ல இங்கே சங்கதி.

அவர் பாலியல் குற்றம் புரிந்ததாகக் பதிமூன்று தனித்தனி நபர்களால் குற்றம்சாட்டப்பட்டார் என்பதைவைத்து ஒரு மனிதனாக, ஓர் ஆணாக அவர் சமூக மாண்பும் அந்தஸ்தும் மதிப்பிடப்படவேண்டும் என்பதே இங்கே கோரிக்கை.

அவரைப்போன்றோருடைய அதிகார அராஜகங்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படவேண்டும். இதற்கும், அவருடைய இலக்கிய இடம் மற்றும் மேதமை (அல்லது அதன் இன்மை)க்கும் நேரடியாக எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.

How I Became a Writer – Gabriel Garcia Marquez

(Originally published in New Yorker magazine, Oct 6, 2003)

“In any case, that story already belongs to the past,” he concluded. “What matters now is the next one.”


I never imagined that, nine months after I had completed secondary school, my first story would be published in Fin de Semana, the weekend literary supplement of El Espectador, in Bogotá, and the most interesting and demanding literary publication of the time. Forty-two days later, my second story was published. The most surprising thing for me, however, was an introductory note by the editor of the supplement, Eduardo Zalamea Borda (whose pen name was Ulises), the most lucid Colombian critic at the time, and the one who was most alert to the appearance of new trends.

The way in which all this happened was so unexpected that it is not easy to recount. In February of 1947, I matriculated in the faculty of law at the Universidad Nacional of Bogotá, as my parents and I had agreed. I lived at the very center of the city, in a pensión on Calle Florián which was occupied for the most part by students who were, like me, from the Atlantic Coast. On free afternoons, instead of working to support myself, I read either in my room or in the cafés that permitted it. The books I read I obtained by chance and luck, and they depended more on chance than on any luck of mine, because the friends who could afford to buy them lent them to me for such limited periods that I stayed awake for nights on end in order to return them on time. But, unlike the books I had read at school, in Zipaquirá, which belonged in a mausoleum of consecrated authors, these were like bread warm from the oven, printed in Buenos Aires in new translations after the long publishing hiatus caused by the Second World War. In this way, I discovered, to my good fortune, the already very much discovered Jorge Luis Borges, D. H. Lawrence and Aldous Huxley, Graham Greene and G. K. Chesterton, William Irish and Katherine Mansfield, and many others.

For the most part, these new works were displayed in the unreachable windows of bookstores, but some copies circulated in the student cafés, which were active centers of cultural dissemination for university students from the provinces. Many of those students reserved their tables year after year and received mail and even money orders at the cafés. Favors from the proprietors or their trusted employees were instrumental in saving a good number of university careers, and quite a few professionals in the country may owe more to their café connections than they do to their almost invisible tutors.

My favorite café was El Molino, the one frequented by older poets, which was only two hundred metres or so from my pensión, on the corner of Avenida Jiménez de Quesada and Carrera Séptima. Students were not allowed to reserve seats at El Molino, but we could be sure of learning more from the literary conversations we eavesdropped on as we huddled at nearby tables and learning it better than in textbooks. It was an enormous café, elegant in the Spanish style, and its walls had been decorated by the painter Santiago Martínez Delgado with episodes from Don Quixote’s battle against the windmills. Though I did not have a reserved place, I always arranged for the waiters to put me as close as possible to the master León de Greiff—bearded, gruff, charming—who would begin his tertulia, his literary talk, at dusk with some of the most famous writers of the day, and end it with his chess students at midnight, awash in cheap liquor. Very few of the great names in the country’s arts and letters did not sit at that table at least once, and we played dead at ours in order not to miss a single word. Although they tended to talk more about women and political intrigues than about their art or work, they always said something that was new to us.

The most attentive of us were from the Atlantic Coast, united less by Caribbean conspiracies against the Cachacos—people from the sierra—than by the vice of books. One day Jorge Álvaro Espinosa, a law student who had taught me to navigate the Bible and made me learn by heart the names of Job’s companions, placed an awesome tome on the table in front of me and declared, with the authority of a bishop, “This is the other Bible.”

It was, of course, James Joyce’s “Ulysses,” which I read in bits and pieces and fits and starts until I lost all patience. This was premature brashness. Years later, as a docile adult, I set myself the task of reading it again in a serious way, and it not only resulted in the discovery of a genuine world that I had never suspected inside me but also provided me with invaluable technical help in freeing language and handling time and structure in my own books.

One of my roommates at the pensión was Domingo Manuel Vega, a medical student who had been my friend ever since our boyhood days in the town of Sucre and who shared my voracity for reading. One night, Vega came in with three books that he had just bought, and he lent me one, chosen at random, as he often did, to help me sleep. But this time the effect was just the opposite: I never slept with my former serenity again. The book was Franz Kafka’s “The Metamorphosis”—in the translation published by Losada in Buenos Aires—and it determined a new direction for my life from its opening line, recognized today as one of the great devices in world literature: “As Gregor Samsa awoke one morning from uneasy dreams he found himself transformed in his bed into a gigantic insect.”

These were mysterious books whose dangerous precipices were not only different from but often contrary to everything I had known until then. They showed me that it was not necessary to demonstrate facts: it was enough for the author to have written something for it to be true, with no proof other than the power of his talent and the authority of his voice. It was Scheherazade all over again—not in her millenary world, where everything was possible, but in an irreparable world, where everything had already been lost.

When I finished reading “The Metamorphosis,” I felt an irresistible longing to live in that alien paradise. The new day found me at the portable typewriter that Domingo Manuel Vega had lent me, trying to write something that would resemble Kafka’s tale of a poor bureaucrat turned into an enormous cockroach. In the days that followed I did not go to the university for fear the spell would be broken, and I continued, sweating drops of envy, until Eduardo Zalamea Borda published in his pages a disconsolate article lamenting the lack of memorable names among the new generation of Colombian writers, and the fact that he could detect nothing in the future that might remedy the situation. I do not know with what right I felt challenged, in the name of my generation, by the provocation in that piece, but I took up the story again in an attempt to prove him wrong. I elaborated on the plot idea of the conscious corpse in “The Metamorphosis,” but relieved the story of its false mysteries and ontological prejudices.

Still, I felt so uncertain that I did not dare talk it over with any of my tablemates at El Molino. Not even with Gonzalo Mallarino, my fellow-student at the faculty of law, who was the only reader of the lyrical prose pieces I wrote to help me endure the tedium of my classes. I reread and corrected my story until I was exhausted, and at last I wrote a personal note to Eduardo Zalamea—whom I had never seen—of which I cannot recall even a single word. I put everything in an envelope and took it in person to reception at El Espectador. The concierge authorized me to go up to the second floor and hand the letter to Zalamea himself, but I was paralyzed at the mere idea. I left the envelope on the concierge’s desk and fled.

This happened on a Tuesday, and I was not troubled by any presentiments regarding the fate of my story. I was certain that, in the event it was published, it would not happen very soon. In the meantime, for two weeks, I rambled and roamed from café to café to allay my Saturday-afternoon apprehension, until September 13th, when I went into El Molino and collided with the title of my story printed across the full width of El Espectador, which had just come out: “The Third Resignation.”

My first reaction was the devastating realization that I did not have five centavos to buy the paper. This was the most explicit symbol of my poverty, because, in addition to the newspaper, many basic things in daily life cost five centavos: the trolley, the public telephone, a cup of coffee, a shoeshine. I rushed out to the street with no protection against the imperturbable drizzle, but in the nearby cafés there was no one I knew who could give me a charitable coin. And I did not find anyone in the pensión at that dead hour on a Saturday except the landlady, which was the same as not finding anyone, because I owed her seven hundred and twenty times five centavos for two months of room and board. When I went out again, prepared for anything, I encountered a man sent by Divine Providence: he was getting out of a cab, holding El Espectador in his hand, and I asked him straight out if he would give it to me.

And so I read my first story in print, with an illustration by Hernán Merino, the official sketch artist for the paper. I read it in a single breath, hiding in my room, my heart pounding. In each line I discovered the crushing power of print, for what I had constructed with so much love and pain as a humble imitation of a universal genius was revealed to me as an obscure, weak monologue, barely sustained by three or four consolatory sentences. Almost twenty years went by before I dared to read it a second time, and my judgment then—untempered by compassion—was even less indulgent.

The most difficult thing was the avalanche of friends who invaded my room with copies of the newspaper and glowing praise for a story that I was sure they had not understood. Among my fellow-students at the university, some appreciated it, others were puzzled by it, and others with more reason did not read past the fourth line, but Gonzalo Mallarino, whose literary judgment it was not easy for me to question, admired it without reservation.

My greatest uneasiness had to do with the verdict of Jorge Álvaro Espinosa, whose critical blade was dangerous even beyond our immediate circle. I had contradictory feelings: I wanted to see him right away to resolve my uncertainty once and for all, but at the same time the idea of facing him terrified me. He disappeared until Tuesday, which was not unusual for an insatiable reader, and when he reappeared at El Molino he began talking to me not about the story but about my audacity.

“I suppose you realize the trouble you got yourself into,” he said, fixing his green king-cobra eyes on mine. “Now you’re in the showcase of recognized writers, and there’s a lot you have to do to deserve it.”

His was the only opinion that could affect me as much as that of Ulises, and I was petrified. But before he finished speaking I decided to preëmpt him with what I considered then, and have always considered since, to be the truth: “That story is a piece of shit.”

He replied with immutable control that he could not say anything yet because he had had time only to glance at it. But he explained that, even if it was as bad as I said, it was not bad enough for me to sacrifice the golden opportunity that life was offering me.

“In any case, that story already belongs to the past,” he concluded. “What matters now is the next one.”

I was flabbergasted and foolish enough to look for arguments to the contrary, until I understood that no advice I heard would be more intelligent than his. He expounded on his unshakable idea that you had to conceive of the story first and then the style, but that each depended on the other in a kind of mutual servitude that was the magic wand of the classics. He also spent some time on his opinion, which he had often repeated, that I needed to read the Greeks in a profound, unbiased way, and not just Homer—the only one I had read, because I was required to for the baccalaureate. I promised I would, and I wanted to hear other names, but he changed the subject and began to talk instead about André Gide’s “The Counterfeiters,” which he had read that weekend. I never found the courage to tell him that our conversation might well have determined the course of my life. I stayed up all night making notes for my next story, which would not have the meanders of the first.

I suspected that those who talked to me about the story were impressed less by the story itself—which they had perhaps not read and had, I was sure, not understood—than by its being published with such unusual fanfare on so important a page. To begin with, I realized that my two great defects were the two greatest defects possible: the clumsiness of my writing and my ignorance of the human heart. And both were more than evident in my first story, which was a confused, abstract meditation made worse by my abuse of invented emotions.

Searching my memory for situations from real life for the second story, I remembered that one of the most beautiful women I had known as a child had told me she wished she could be inside the very handsome cat that she was caressing on her lap. I asked her why, and she answered, “Because it is more beautiful than I am.” This gave me a point of departure for the second story, as well as an attractive title: “Eva Is Inside Her Cat.” The rest, like the previous story, was invented out of nothing and, for the same reason—as we liked to say in those days—it carried within itself the seeds of its own destruction.

This story was published with the same fanfare as the first, on Saturday, October 25, 1947, and illustrated by the painter Enrique Grau, a rising star in the Caribbean sky. I was struck that my friends accepted this as a routine occurrence and me as a renowned writer. I, on the other hand, suffered over the errors, doubted the successes, but managed to keep my hope alive. The high point came a few days later, when Eduardo Zalamea, employing his usual pseudonym, Ulises, wrote a note in his daily column in El Espectador. It went straight to the point: “Readers of Fin de Semana, the literary supplement of this newspaper, will have noted the appearance of a new and original talent with a vigorous personality.” And farther on: “In the imagination anything can happen, but knowing how to show with naturalness, simplicity, and without fuss the pearl produced there is not something that all twenty-year-old boys just beginning their relationship with letters can accomplish.” And he concluded without hesitation: “In García Márquez a new and notable writer has been born.”


The note brought me a shock of happiness—how could it not!—but at the same time it disturbed me that Zalamea had not left himself any way out. Now that he had said what he had said, I was obliged to interpret his generosity as a call to my conscience that would last the rest of my life.

In spite of my chronic absenteeism and judicial negligence, I passed the easy first-year law courses thanks to overheated last-minute cramming, and the more difficult ones by using my old trick of eluding the question with clever devices. The truth is, I was not comfortable in my own skin and did not know how to continue groping my way along that dead-end street. I understood the law less and had much less interest in it than in any of the subjects I had studied at the liceo, and I felt I was enough of an adult to make my own decisions. In short, after sixteen months of miraculous survival, all I had gained was a group of good friends for the rest of my life.

My scant interest in the law was even scantier after the note by Ulises appeared. At the university, some of the other students began to call me Maestro and to introduce me as a writer. This coincided with my resolve to learn how to construct a story that was both credible and fantastic but had no cracks. I had several ideal distant models, such as Sophocles’ “Oedipus Rex,” whose protagonist investigates the murder of his father only to discover that he himself is the murderer; “The Monkey’s Paw,” by W. W. Jacob, the perfect story in which everything that happens is accidental; Maupassant’s “Boule de Suif”; and so many other great sinners, may God keep them in His holy kingdom.

I was involved in this one Sunday night when at last something happened to me that deserved to be recounted. I had spent almost the entire day venting my frustrations as a writer with Gonzalo Mallarino at his house on Avenida Chile, and when I was returning to the pensión on the last streetcar a flesh-and-blood faun got on at the Chapinero station. No mistake: I said a faun. I noticed that none of the few passengers on the streetcar at midnight seemed surprised to see him, and this made me think that he was just one of the men in costume who sold a variety of things on Sundays in the children’s parks. But reality convinced me that I should have no doubts: his horns and beard were as wild as those of a goat, and when he passed by me I could smell the stink of his pelt. With the manners of a good paterfamilias, he got off before Calle 26, the street where the cemetery was, and disappeared among the trees in the park.

After half a night of being awakened by my tossing and turning, Domingo Manuel Vega asked me what was wrong. “It’s just that a faun got on the streetcar,” I told him, half asleep. He was wide awake when he replied that if it was a nightmare it must be due to the poor digestion typical of Sundays, but if it was the subject for my next story he thought it was fantastic. The next morning, I did not know if I had seen a faun on the streetcar or if it had been a Sunday hallucination. I began by admitting to myself that I had fallen asleep, tired at the end of the day, and had a dream that was so vivid I could not separate it from reality. But, in the end, the essential thing for me was not whether the faun had been real but that I lived the experience as if he were. And for the same reason, real or dreamed, it was not legitimate to consider this as a bewitchment of the imagination; it was, in effect, a marvellous experience in my life.

I wrote the story the next day in one sitting, put it under my pillow, and read it and reread it for several nights before I went to sleep and in the mornings when I woke up. It was a bare, literal transcription of the episode on the streetcar, just as it had occurred and in a style as innocent as that of a baptism announcement on the society page. At last, hounded by new doubts, I decided to submit it to the infallible test of print, not in El Espectador but in the literary supplement of El Tiempo. Perhaps this was a way for me to face a judgment different from that of Eduardo Zalamea, and not involve him in an adventure that he had no reason to share. I sent the story with a friend from the pensión, along with a letter for Don Jaime Posada, the new and very young editor of the Suplemento Literario of El Tiempo. But the story was not published and my letter was not answered.

The publications in El Espectador, on the margins of literary success, created other, more terrestrial and amusing problems for me. Misguided friends would stop me in the street to ask for the loans that would save them, since they could not believe that a writer presented with so much prominence had not received enormous sums for his stories. Very few believed me when I told them the truth: I had never been paid a centavo for the stories and had not expected to be, because that was not the custom in the country’s press. Even more serious was my papa’s disappointment when he realized I could not take over my own expenses at a time when three of his eleven children were in school. The family sent me thirty pesos a month. The pensión alone cost me eighteen, with no right to eggs at breakfast, and I always found myself obliged to dip into that money for unforeseen expenses. I do not know where I had acquired the habit of making unconscious sketches in the margins of newspapers, on the napkins in restaurants, on the marble tables in cafés. But a casual acquaintance from El Molino, who had enough influence at a ministry to be placed as a draftsman without having the slightest idea how to draw, proposed that I do his work for him and we divide the salary. Never again in my life was I so close to being corrupted, but not so close that I repented.

My interest in music also grew at this time, as the popular songs of the Caribbean—which I had taken in with my mother’s milk—were making their way into Bogotá. The radio program with the largest audience was “The Coastal Hour,” hosted by Don Pascual Delvecchio, a kind of musical ambassador from the Atlantic Coast. It aired on Sunday mornings and became so popular that we students from the Caribbean would go to the offices of the radio station to dance until late in the afternoon. That program was the origin of the immense popularity of our music in the interior of the country, and later in its most remote corners; it even provided students from the coast with a means of social advancement in Bogotá.

The only disadvantage for Caribbean students in the capital was the spectre of forced marriage. I do not know what wicked precedents had advanced the coastal belief that the girls in Bogotá were loose with boys from the coast and set traps for us in bed so that we would be obliged to marry them. And they did this not for love but because they hoped to live with a window facing the sea. I never believed it. On the contrary, the most disagreeable memories of my life are of the sinister brothels on the outskirts of Bogotá, where we would go to drain away our gloomy bouts of drunkenness. In the most sordid of them, I almost left behind the little life I had in me when a woman I had just been with appeared naked in the corridor, shouting that I had stolen twelve pesos from a drawer in her dressing table. Two thugs from the house knocked me down, and, not satisfied with emptying my pockets of the two pesos I had left after a session of ruinous lovemaking, they stripped me of everything, including my shoes, to search every inch for the stolen money. They had decided not to kill me but to turn me over to the police when the woman remembered that she had changed her hiding place the day before, and she found the money there, intact.

Not long after that, I decided at last not to go on wasting time in the faculty of law, but I did not have the courage to confront my parents once and for all. They told me they were so satisfied with the results of my baccalaureate and my first year as a law student that they sent me—in the care of my brother Luis Enrique, who had come to Bogotá and found a good job in February, 1948—the most lightweight and modern typewriter on the market as a surprise gift. It was the first typewriter I ever owned, and also the most unfortunate, because that same day we pawned it for twelve pesos in order to continue a welcoming party with my brother and my friends from the pensión. The next day, with aching heads, we went to the pawnshop to make certain that the typewriter was still there with its seals unbroken, and to insure that it would remain in good condition until the money to redeem it rained down on us from Heaven. We had a good opportunity with what my friend the false draftsman paid me, but at the last minute we decided to put off redeeming it. Each time my brother and I passed the pawnshop, together or alone, we would confirm from the street that the typewriter was still there, wrapped like a jewel in cellophane paper with an organdy bow, among rows of well-protected household appliances. After a month, the joyous calculations we had made in the euphoria of our drunkenness were still unfulfilled, but the typewriter was safe and sound in its place and could remain there for as long as we paid the quarterly interest. ♦

(Translated, from the Spanish, by Edith Grossman.)

சிறுகதை – ஒளி

அழகுக்கடைக்கு முன்னால் ஒரு ஆண்பிள்ளை இவ்வளவு நேரமா நிற்பது? ஃபிலோமினா பொறுமையிழந்தாள். கூட்டத்திலிருந்து நகர்ந்து பத்ரகாளிக்கு அடியில் போய் கைகட்டிக்கொண்டு நின்றாள். அவள் தலைக்கு மேல் தூணின் பொந்தில் ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த அகல்விளக்கின் தீ காற்றில் படபடத்தது. எதிரே ஊர்த்வதாண்டவர் ஒரு காலை தூக்கி மறந்துவிட்டவர்போல் கனவில் ஆழ்ந்திருந்தார்.

ஆரன் உடைந்த தமிழில் உற்சாகமாக பேரம்பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஃபிலோமினா அங்கு இல்லை என்று உணர்ந்ததும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்து அவளை கண்களால் அடைந்து, “உனக்கு எதுவுமே வேண்டாமா? நிச்சயமா?” என்று கேட்பது போல் ஒரு புருவத்தை உயர்த்தினான். ஒன்றும் தேவையில்லை, சீக்கிரம் வா என்று அவள் நெற்றி சுருக்கி தலையசைத்தாள். இன்னும் விரைப்பாக கைகளை கட்டிக்கொண்டு தலையை திருப்பிக்கொண்டாள்.

பாய்ந்துகொண்டிருந்த குதிரைவீரர்களைத்தாண்டி மண்டபத்தின் உள்ளே வரிக்கோடுகளாக வெளிச்சம் கற்தரையில் விழுந்தது. வேறு வெளிச்சம் இல்லை. கல்லும் நிழலும்தான். பித்தளைப் பாத்திரங்களும் ஜவுளிகளும் செறிந்த கடைகளைச் சுற்றி எல்லோருமே பெண்கள். எல்லோரும் ஆரனை கொஞ்சம் வேடிக்கையாய் பார்ப்பதுபோலத்தான் இருந்தது. கடைக்காரரே, அவன் ‘அண்ணா இது என்ன’ என்று ஒரு புசுபுசு குஞ்சலத்தை பந்துகள் ஆட கையில் எடுத்து கேட்டபோது சிரிக்கத்தொடங்கிவிட்டார்.

தன்னைநோக்கித்தான் சிரிக்கிறார் என்று தெரிந்தாலும்  சட்டைசெய்யாமல் அவனும் அவருடன் சேர்ந்து முகத்தை சாய்த்து நாணத்துடன் சிரித்தான். சற்றே நகர்ந்தபோது கடைக்கூரையிலிருந்து தொங்கிய ஒற்றை பல்ப்பின் ஒளி நேரடியாக அவன் முகத்தில் விழுந்தது. ஃபிலோமினா நின்ற இடத்திலிருந்து மீண்டும் அவனை பார்த்தாள். ஒரு வாரத்துக்கு முன் புதிதாக பார்த்தவள் போல்.

பொன்னும் தவிட்டுமாக சுருள்சுருளாக தலைமுடி. திறந்த முகம். இளஞ்சிவப்பு நிறம். கூர்மையான மூக்கு. பேசும்போது மேலும் கீழும் வேடிக்கையாக ஏறி இறங்கிய மரவட்டை புருவங்கள்.  ஆனால் அவளுக்கு அவன் கண்களை நோக்கித்தான் அப்போதும் பார்வை போனது. கன்றுகுட்டிக் கண்கள். தேன் நிறமானவை.

ஃபிலோமினா சட்டென்று கடைமுகப்புக்குச்சென்று “போதும், வா,” என்ற உத்தரவுடன் அவன் கையைப் பிடித்து இழுத்தாள். சுற்றியிருந்த பெண்களை கண்டுகொள்ளாதவளாக பொந்துபோல் நீண்ட கற்தெருவின் இருளுக்குள் அவனை இட்டுச்சென்றாள். “ஃபான்சி ஸ்டோரில் ஆம்பிளைக்கு என்ன வேலை?” என்று அதட்டினாள். “ஃபான்சி ஸ்டோரா? அப்படின்னா?” என்றான் ஆரன். அய்யோ இதுகூட தெரியாதா, என்னத்த இங்க்லீஷ் பேசி வளர்ந்தியோ, என்று சலிப்புத்தட்டும் குரலில், “அழகுசாதனபொருட்கள விற்குற கடைகள எங்க ஊர்ல அப்படித்தான் சொல்வாங்க,” என்றாள்.

ஆரனுக்கு அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் ஒரே பரவசம். “நிஜமாவா! நிஜமாவா!” என்று கேட்டுக்கொண்டே வந்தான். அவனை அது என்னவோ செய்தது. சொக்கிப்போனவன் போல அந்த வார்த்தையை சொல்லிக்கொண்டே வந்தான். “ஃபான்ஸி ஸ்டோர்! நிஜமாவே அப்படியொரு பேரா?” கருங்கல் இருளிலிருந்து துலங்கி வந்த வெள்ளி அம்மன் முகங்களைப் பார்த்து, “இதுவும் ஃபான்ஸி ஸ்டோரா?” என்றான். ஜடை அலங்காரங்களும் ரவிக்கை பார்டர்துணிகளும் விளக்கொளியில் மின்னி மறைந்தன. “எத்தனை நிறங்கள்! எவ்வளவு அழகு!”

“எல்லாம் ஜிகினாப்பா,” என்றாள் ஃபிலோமினா. பொறுமையிழக்கவா சிரித்துவிடவா என்று தெரியவில்லை அவளுக்கு. “இங்க இந்துக்கள் வீட்ல அவுங்க சாமிய அலங்காரம் செய்றதுக்காக வாங்கிக்குவாங்க.” “மேடம் எதுவும் பாக்குறீங்களா?” என்று இருளுக்குள்ளிருந்து ஒரு குரல். “அண்ணா, இது என்ன?” என்று ஆரன் தனக்குத்தெரிந்த ஒரே தமிழ் சொற்றொடருடன் நிற்க அவன் தோள்வரைகூட வராத ஃபிலோமினா அவன் கையில் அடித்து, “நீ சிற்பம் பாக்கணும்னுதான புதுமண்டபத்துக்கு கூட்டிகிட்டு வந்தேன்? கடைக்குக் கடை இதப்பாரு, அதப்பாருன்னு நின்னா, அப்புறம் எங்கிட்டு? வா, இங்க ஒரு பெரிய நந்தி இருக்கு அத ஒக்காந்து வர,” என்றாள்.

ஏழுகடல் தெருவுக்குள் பீறிட்டு வழிந்த ஒளிக்கு எதிராக வந்து அவர்கள் நின்றபோது, கடகடவென்று கால்கள் முன்னும் பின்னும் ஆட ஓடிக்கொண்டிருந்த தையல் மிஷின்களின் ஒலி ஒரு கணம்  நிற்க  தையல்காரர்கள் அனைவரும் அவர்கள் இருவரையும் தலைதூக்கி பார்த்தார்கள். மீனாட்சியம்மன் கோயிலின் சந்தடியில்தான் பிழைப்பு என்பதால், மானுடத்தின் பற்பல அரிய மாதிரிகளை பார்த்துப்பழகி ஓய்ந்த கண்கள்தான் என்றாலும், இந்தக்காட்சி அவர்களுக்கே சற்று புதுமையாக இருந்தது.

ஆறடி உயரத்துக்கு நளினமான உடற்கட்டுடன்,  இளஞ்சிவப்பு குர்த்தாவும் ஜீன்ஸும் தோளில் ஜோல்னா பையுமாக, விரல்களை மடித்து மடித்து பேசிய ஒரு வெள்ளைக்கார இளைஞன். சாம்பல் நிறச் சுடிதாரும், வயிறுவரை வழிந்த நைலான் ஷாலும், கறுத்த முகமும், வழித்துவாரிய பின்னலுமாக அவன் அருகே குட்டையான தட்டையான உள்ளூர்ப் பெண்.

அவர்களுடைய பார்வையை உணராதவளாக ஃபிலோமினா அங்கிருந்த சிற்பங்களை சுட்டிக்காட்டினாள். இரண்டாள் உயரத்துக்கு ஒரு வாராகி. ஒரு துவாரபாலகன். வெளியே கூசும் வெயிலில் நின்றாலும் தவம்போல் அசையாமலிருந்த நந்தி. “இவ்வளவு இருக்கு பாரு,” என்றாள்.

ஆரன் வாராகியின் சிற்பத்தை அண்ணாந்து பார்த்தான். அவன் தலைதாழ்த்தியபோது அப்படியொரு சிலையின் இருப்பையே கண்டுகொள்ளாதவர்போல அதன் அடியில் ஒரு தையற்காரர் அமர்ந்திருப்பதை கண்டான். தடித்த கண்ணாடியும் காதில் கடுக்கனும் காதிடுக்கில் பென்சிலுமாக இருந்தவர் தையல் மெஷீனில் நூல் பொருத்திக்கொண்டிருந்தார். ஆரன் பைக்குள்ளிருந்து ஒரு வரைபுத்தகத்தை உருவி கிட்டத்தட்ட அவர் காலடியில் முட்டி மடக்கி அமர்ந்தான். முதுகை வசதியான தூண் ஒன்றில் தோய்வாக சாய்த்துக்கொண்டு வரையத்தொடங்கினான்.

அவன் தூணையும் சிற்பத்தையும் வெறும் கோட்டோவியமாகத்தான் வரைந்தான் என்று ஃபிலோமினா பார்த்தாள். தலைக்குமேல் எங்கோ மேகத்துக்குள் உறைந்த கனவுபோல். அந்தச் சிற்பத்தின் காலடியில் யாரோ படைத்திருந்த ஒற்றைச் செண்பகப்பூவை மட்டும் தெளிவாக தங்கமும் சிவப்புமாக வரைந்தான். ஒரு தீமொட்டு. அந்த நிறத்தின் நிழல் கல்லில் விழுந்தது. கல்லே சிவப்பும் மஞ்சளுமாக கமழ்வதுபோல்.

அந்தக் கல்லின் ஒளியில் தையற்காரரை வரைந்தான். ஃபிலோமினாவும் அருகேயே அமர்ந்து உள்ளங்கையில் கன்னத்தைத்தாங்கி தாளில் நகர்ந்த பென்சில்முனையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். கீழிருந்து மேல்நோக்கி வரைந்ததால் மெஷீனை ஓட்டிய அவர் பாதங்கள் பெரிதாகவும், உச்சந்தலை சிறிதாகி கல்லோடு மேலே கரைந்துவிட்டது போலவும் தோன்றியது.

ஏதோ ஒரு கணத்தில் அவள் நிமிர்ந்து பகல் ஒளியின் பின்னணியில் தையல்மெஷீனை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தவரை பார்த்தாள். பின் மறுபடியும் தாளை பார்த்தாள். தாளில் பார்த்தால் அவரை யாரோ அதே கல்லில் செதுக்கிவைத்ததுபோல் இருந்தது. தூசுபடிந்த கால்நகங்கள், வளைந்த விரல்கள், ஒடுங்கிய மார்பு,  கண்ணாடிவிளிம்பு, எல்லாம் படத்திலிருந்து புடைத்து வந்தன. அதுவரை அங்கு நிகழ வாய்ப்பளிக்கப்படாத ஒரு சிற்பம் போல. புதிதாய்த் தோன்றிய தெய்வம் போல.

எங்கு போனாலும் இப்படித்தான். நேற்று மீனாட்சியம்மன் கோயிலுக்கு கூட்டிச்சென்றிருந்தாள். அவளுக்குத்தெரிந்த வரலாற்றுத்துணுக்குகளை சொல்வதுவரை தலையை ஆட்டி ஆட்டித்தான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். பார்த்தால் சிற்பங்களை விட்டுவிட்டு அங்கு வந்தவர்களைத்தான் விதவிதமாக வரைந்து வைத்திருந்தான். கைகூப்பி கண்மூடி கும்பிட்டவர்கள். தோள்களில் சோர்ந்து தூங்கிய குழந்தைகள். அரட்டையடித்துக்கொண்டிருந்த பட்டர்கள். கைவளை அடுக்கி நடக்கமுடியாமல் இடுப்பைப்பிடித்த நிறைமாதக்காரி. நெற்றிக்குறிகள். நகைகள். புடவை மடிப்புகள். பூக்கூடைகள். நெய்விளக்குகள். ஊதுபத்திச்சுருள்கள். சிவகாமியம்மையின் உதட்டோர புன்னகையை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஃபிலோமினாவுக்குக்கூட அந்த வண்ண வரைபடத்தில் இடம் இருந்தது.

“ஏதோ சிற்பம் வரையணும்னுதானே வந்த? அத விட்டுட்டு எல்லா வேலையும் செய்யுற நீயி,” என்று மற்றொருநாள் ஃபிலோமினா சொன்னாள். அழகர்கோயில் போய்விட்டுவரும் வழியில் ஆனைமலை பக்கம் வற்றிய கண்மாயைப் பார்த்து அதை வரைய வேண்டும் என்று ஆரன் கேட்க, நடுப்பாதையில் பேருந்தை நிறுத்தச்சொல்லி ஓட்டுனரிடம் திட்டுவாங்கி இறங்கிச்சென்றிருந்தார்கள். ஒரு உடைந்த பாலத்தின் மீது தொற்றி உட்கார்ந்து அவன் வரைந்துகொண்டிருந்தான். ஃபிலோமினா பின்னால் நின்று இப்படி சலித்துச்சொண்டிருந்தாள்.

“தெக்கால கேரளா பக்கமா போனா அழகழகான ஊரெல்லாம் இருக்கு. இல்ல நார்த்ல பனிமலை பாலைவனம்னு எங்கியாச்சும் போ. இந்த ஊர்ல என்ன இருக்குன்னு இப்படி வளச்சு வளச்சு வரையுற? எல்லாம் வறண்டு போன பூமி,” என்றாள்.

“இல்ல, உங்க ஊரோட ஒளி ரொம்ப அழகாயிருக்கு,” தாளிலிருந்து கண்ணை எடுக்காமல் அதற்கு பதில சொன்னான் ஆரன். அவன் விரலுக்கடியிலிருந்து வண்ணம் ஒழுகிக்கொண்டிருந்ததுபோல காணும் நொடியில் தாள் நீலமாகிக்கொண்டிருந்தது.

வானில் பொட்டு மேகமில்லை. நீலப்புடவையை யாரோ ஒருகணம் உதறியதுபோல் கானலாக படபடத்தது. ‘உஷ்’ஷென்று பின்மதிய வெய்யில் கொட்டியது. ஃபிலோமினா ஷால்நுணியை தலையில் போர்த்திக்கொண்டாள். வெயிலுக்கெதிராக கண்களை மறைத்துக்கொண்டாள்.

வெயிலை சுத்தமாக உணராதவன் போல் இருந்தான் ஆரன். “ஒளிய இப்படி வண்ணமா வரையறதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்ல. ஒளிய வெறும் ஒளியா வரையணும். அதிலேயே எல்லா நிறங்களையும் கொண்டுவரமுடியும் தெரியுமா…” நிமிர்ந்து புன்னகைத்து, “நம்மால இப்ப பார்க்கமுடியாத வண்ணமெல்லாம் கூட அதுல வரும்…”

“அக்னி நட்சத்திரம் வெயில் காயுது, ஒளியாம் ஒளி” என்று ஃபிலோமினா மூச்சுக்கடியில் சிடுசிடுத்தாள். ஆனால் படம் விரிய விரிய அவள் முகம் மாறியது. மீண்டும் அந்த வியப்பு. அவன் கண்முன்னால் தெரிந்ததைத்தான் தாளில் வரைந்துகொண்டிருந்தான். ஆனால் தாளில் இன்னொன்றும் இருந்தது. அது என்ன, அது என்ன என்று கண்கள் தாளை துழாவின.

வானைத் தொட்டு விளையாட ஆசைப்படும் சிறுவன் குதிகாலெழ நிலத்தில் எம்புவதுபோல் எழுந்த மலைகள். அலையலையாக கண்ணை வந்து அடைந்த கண்மாய் நிலம். வற்றிய கண்மாயை தாளில் பார்க்க வானையே கிண்ணமாக கவிழ்த்து வைத்தாற்போல் இருந்தது. வானத்தின் விரிவையும் விசாலத்தையும் கனிவையும் காத்திருப்பையும் அவன் நிலத்துக்கு சூட்டியிருந்தான். மேகங்களுக்குக் காத்திருக்கும் வானுக்குப் புரியாதா நீருக்குக் காத்திருக்கும் நிலத்தின் ஏக்கத்தை? இரண்டு கண்களைப்போல் அவை குரல் எழாத காதல் பார்வையை நீட்டித்துக்கொண்டிருந்தன. அந்தக் காத்திருப்பின் கண்ணியத்தையெல்லாம் தன் தலையில் சூட்டிக்கொண்டு பசுமையற்ற வெளியில் ஒற்றைப் பனைமரம் நிமிர்வுடன் நின்றுகொண்டிருந்தது.

சுற்றிவர கைவிடப்படுதலின் அத்தாட்சிகள். ஆபாசமாக வானை மறித்த ஃபிளக்ஸ்போர்டுகள். உடைந்த பாலங்கள். கைவிடப்பட்டிருந்த கிணறு. அதிலிருந்து ஏதோ காலத்தில் தண்ணீர் இறைத்து நிறைத்து இப்போது வடிவிழந்த குடம். எங்கும் படபடக்கும் பிளாஸ்டிக். ஒரு மனிதமுகம் கூட இல்லாத வெற்றுவெளி. எல்லோரும் ஒட்டுமொத்தமாக கைவிட்டுச்சென்ற நிலம்.

ஆனால் எல்லாவற்றையும் விளக்குபோல் ஏற்றிவைத்தது அந்த ஒளி. வெளியே இல்லாத, ஓர் ஊற்றுக்கண் திறந்ததுபோல் எங்கிருந்தோ சரிந்து வந்த, அந்த மாய ஒளி. எங்கிருந்து வந்தது அது? சாதாரண வெயில் அல்ல. சூரிய வெளிச்சம் அல்ல. வானிலிருந்து வரும் ஒளியே அல்ல.

சட்டென்று ஒரு கணத்தில் ஃபிலோமினா அதனை கண்டுகொண்டாள். இல்லை, அந்தப் படத்தில் அவன் கொண்டுவந்திருந்தது நிலத்தின் ஒளியை. கீழிருந்து மேல்நோக்கி எழுந்த வெளிச்சம் அது. நிலத்தையே கலமாக்கி அவன் படத்தில் ஒரு விளக்கை ஏற்றி வைத்திருந்தான்.

அன்று பேருந்தில் திரும்பிச்செல்லும்போது ஃபிலோமினா வெகுநேரம் பேசாமலே வந்தாள். நகர நெரிசலின் தூசு மூக்கை குடைந்தது. அவள் கண்கள் நீர்படிந்தே இருந்தன. சிம்மக்கல்லின் தட்டுமுட்டைத் தாண்டி மெஜுரா காலேஜின் பாலம் ஏறி இறங்கி பழங்காநத்தம் தாண்டி மூலக்கரையின் விரிந்த வயல் வெளிகளுக்கு வந்தபோதுதான் அவள் தன் குரலை கண்டுகொண்டாள். முன்சீட் ஜன்னலோரத்திலிருந்து புதுக்காற்று புசுபுசுவென்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது. காற்றில் ஆரனின் கூந்தல் படபடத்தது. ஃபிலோமினாவின் ஷால் பறந்தது. தூரத்தில் ஜோடிக்குன்றுகள் எழுந்து வந்தன.

“எங்க ஊரு உண்மையிலேயே நீ வரஞ்ச மாதிரி அவ்வளவு அழகாவா இருக்கு?” ஃபிலோமினா அவளுக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொள்வதுபோல் சின்னக்குரலில் கேட்டாள்.

“அதிலென்ன சந்தேகம்?” என்றபடி முன்சீட்டிலிருந்து திரும்பினான் ஆரன். வெயிலில் அலைந்ததில் முகம் நன்றாக சிவந்திருந்தது. கண்கள் சூட்டில் தகதகத்துக்கொண்டிருந்தன. “சத்தியமா சொல்றேன். நான் பார்த்த ஊர்களிலேயே உங்க ஊர்தான் அழகு.” புன்னகையுடன் அவள் கையை விளையாட்டாக தட்டினான். இரண்டு வாரம்கூட ஆகவில்லை. அவர்கள் பேசிக்கொள்ளும்போது கைதட்டிக்கொள்வது வழக்கமாகிவிட்டிருந்தது.

அப்புறம் ஏதோ தோன்ற, “இத நான் போற எல்லா ஊர்லையும் சொல்லுவேன்னு நினைக்காதே,” என்றான். வெட்க பாவனையில் சிரிப்பை பொத்தினான். விரல்கள் சங்குப்பூவைப்போல் நளினமாக பூத்து கவிழ்ந்தன.

அவளும் சிரித்தாள். கன்னங்கள் குன்றுகளாகி நின்றன. முகத்தில் அம்மைத்தழும்புகள் குழிந்தன. சிரித்தபோது வாயிலிருந்து தெற்றிச் சிதறிவிழுந்த முன்பற்கள் அவள் முகத்தை இடமிருந்து வலம் குறுக்காக வெட்டியது. முக அமைப்பை ஒரு கணம் குடைசாய்த்தது. குதூகலத்தில் நாய்குட்டியைப்போல இருந்தாள். பருத்த உருவம் சிரிப்பில் குலுங்கியபோது ஓட்டுச்சக்கரத்தை சுழற்றிக்கொண்டிருந்த டிரைவரும் அந்தக்காட்சியை திரும்பிப்பார்த்து புன்னகைத்தார்.

இங்கு ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டியிருக்கிறது. ஃபிலோமினா தேவதாஸ் அழகியல்ல. நான் சொல்லவில்லை. இது அவளைச்சார்ந்தவர்கள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்ட உண்மையாக இருந்தது. இருளிலிருந்து ஒளியை பிரித்து, அண்டகோடிகளை வானில் அமைத்து, எண்ணற்ற பேதங்களை சமைத்த ஒருவனின் இருப்பை எப்படி உண்மையென்றும், இயல்பென்றும், அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்களோ, அப்படியே ஃபிலோமினாவின் அழகின்மையையும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

அதெப்படி சொல்லலாம்? அழகையெல்லாம் அளவெடுத்துப்பார்க்க மீட்டர் ஏதாவது இருக்கிறதா என்ன? என்று நாம் உடனே பதிலுக்கு கேட்கலாம். அவரவர் கண்ணுக்கு அதுஅது அழகு, என்று சமாதானம் சொல்லலாம்.

இருந்தாலும் அழகென்று ஒன்று நம்மை மீறி அத்துவானவெளியில் எங்கேயோ இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஃபிலோமினாவுக்கு சாந்தமேரி அம்மா. பெற்ற தாயேதான். அவர்களுக்கே “பாப்பா இன்னுங்கொஞ்சம் அழகா பெறந்திருக்கலாம் இல்ல?” என்ற விசனம் இருந்தது. பிறகு நாம் ஏது சொல்ல?

விஷயம் இதுதான். ஃபிலோமினா டிகிரி முடித்து ஐந்து வருடங்கள் ஆகிறது. வரன் அமையவில்லை. இத்தனைக்கும் திருநகர் அமைதிச்சோலை பூங்காவைச் சேர்ந்த திருவாளர் எம்.எஸ்.தேவதாஸ் எம்.ஈ. அப்போதே நூறு பவுன் நகை போடக்கூடியவர்தான். இருபது வருடங்களுக்கு முன்னால் நூறு பவுன் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்களேன்?

குடும்பம் தரமான குடும்பம். சொக்கத்தங்கம் என்று ஃபாதர் ஜெபராஜ் எங்கு வேண்டுமென்றாலும் பைபிளில் அறைந்து சத்தியம் செய்வார். ஆனால் உள்ளூரில் மாப்பிள்ளை அமையவில்லை. திருச்செந்தூரிலிருந்தும் தூத்துக்குடியிலிருந்தும்கூட வந்து பார்த்துவிட்டார்கள். என்ன காரணம் என்றால் என்ன சொல்ல முடியும்? அமையவில்லை, அவ்வளவுதான்.

குடும்பத்தாரும் முதலில் மனதுக்குள் தான் சொல்லிக்கொண்டார்கள். பின்பு ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளும்போது உனக்கும் தெரிந்ததுதானே என்பதுபோல் சொன்னார்கள். பிறகு வெளிப்படையாகவே “பாப்பா இன்னும் கொஞ்சம் அழகா பிறந்திருக்கலாமில்ல?” என்றார்கள்.

இவ்வளவு ஆணித்தரமாக சொல்ல ஃபிலோமினாவுக்கு உருவத்திலோ உடலிலோ ஏதாவது குறைபாடு இருந்ததா என்றால் அதுவும் இல்லை. ஆனால் அவளிடம் ஏதோ பொருந்தாமல் இருந்தது. ஏதோ ஒன்று கூடக்குறைய இருப்பதுபோல். சாந்தமேரியே அதை உணர்ந்து அடிக்கடி சொல்வாள். “ஏய், நேரா நட! கூன் போடாம நில்லு! அப்படி விழிச்சு விழிச்சு பாக்காத!” ஆனால் சரியாக என்னவென்று அவளாலும் சொல்லமுடியவில்லை.

ஃபிலோமினாவின் தங்கை பிரிசில்லா வளர வளரத்தான் அது என்னவென்று அவர்கள் ஓரளவேனும் கண்டுகொண்டார்கள். குறிப்பாக இருவரையும் சேர்த்துவைத்து பார்க்கும்போது. பிரிசில்லாவும் கருப்பு, குள்ளம்தான் என்றாலும் பதினான்கு வயதிலேயே அவளுக்கு வளர்ந்த பெண்ணுக்கான முதிர்ச்சி வந்துவிட்டது. கருவண்டு முகம். அப்பாவின் கோலிக்குண்டு கண்கள். அம்மாவின் திருத்தமான களை.  வளர்த்தியான உடல். அதை கரகம்போல் பாங்காக எடுத்துச்செல்லத் தெரிந்திருந்தது அவளுக்கு. மேரிமாதா குழந்தை ஏசுவை தூக்கிவைத்திருக்கும் பாந்தத்துடனே எப்போதும் இருந்தாள். கண்ணசைவும் கையசைவும் உடலசைவும் ஒரு பாதியை மறுபாதி சரியாக சமன் செய்தது. அவளை நோக்கி எல்லா நல்வார்த்தைகளும் வந்தன. லட்சணம், திருத்தம், களை, அழகு, நேர்த்தி, பூர்த்தி என்று. இவளுக்கு வரன் தேட எந்த சிரமமும் இருக்காது என்று சாந்தமேரி இரகசியமாக பெருமூச்சு விட்டாள்.

பிரிசில்லாவின் உடலில் இருந்த இயல்பான சமன்பாடு ஃபிலோமினாவில் என்றுமே தோன்றியதில்லை. பாந்தமில்லாமல் பருமனாக இருந்தாள். சுழலும் பரிசலைப்போல் நடந்தாள். என்னேரமும் ஏதோ ஒரு பக்கத்திலிருந்து ஒரு பறவைக்கூட்டம் படபடபடவென்று வெடித்துவெளிவரும் என்பதுபோல் அவள் உடலில் ஒரு ததும்பல் இருந்துகொண்டே இருந்தது.

உடலில் குடிகொண்ட அந்த சமனின்மை முகத்தில் இன்னும் கூர்மையாக வெளிப்பட்டது. களைகளைப்போல் பிசுறுபிசுறாக வடிவமற்ற புருவங்கள். சற்றே ஒற்றைக்கண் பார்வை. இடதுபக்க யானைக்காது. சிரிக்கும்போது முந்தியடித்து தெறித்த முன்பற்கள். எல்லாம் சேர்ந்ததில் அவள் முகம் ஒரு கியூபிஸ்ட் ஓவியத்தைப் போல் துண்டுதுண்டாக வெட்டப்பட்ட விந்தையான உணர்வை அளித்தது. குடும்பத்திலும் பெண்கள் முகத்தை திருத்தி அழகுபடுத்திக்கொள்வது பாவம் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. ஆகவே அவள் தன்னை அழகாக்கிக்கொள்ள எந்தப் பெரிய பிரயத்தனமும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

சரி, தான் அழகியல்ல என்ற பிரக்ஞை ஃபிலோமினாவுக்கு இருந்ததா? சங்கடமான கேள்வி. அதற்கு யார் பதில் சொல்வது? ஃபிலோமினாவிடமே சென்று நாம் அதை கேட்கக்கூடாதல்லவா?

இவ்வளவு வேண்டுமென்றால் சொல்லலாம். பள்ளி நாடகத்தில் ஃபிலோமினா என்றுமே பாரதமாதா வேடத்துக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதில்லை. குழந்தையாய் இருந்தபோதும் யாரும் அவள் கன்னத்தைக் கிள்ளி அவளுக்கு மட்டுமென்று ஒரு சாக்லேட்கூட கொடுத்ததில்லை. அவளுக்கு யாரும் காதல் கடிதங்கள் எழுதியதில்லை. அவள் காதுபடவே சொந்த வீட்டு மனிதர்கள் “பாப்பா இன்னும் அழகா பிறந்திருக்கலாமில்ல?” என்று வாரத்துக்கொருமுறையாவது சொல்லாதவர்களும் இல்லை.

எல்லாவற்றையும்விட வருடத்தில் எட்டு மாதங்கள் அவள் தலைக்கு மேல் ஒரு பொட்டு மேகமில்லாமல் சலனம் மாறாத நீலமாய் வானம் விரிந்திருந்த நிலத்தில் அவள் வாழ்ந்தாள். ஒவ்வொரு நாளும் மாலைச்சூரியன் சிவந்து சிவந்து சப்பாத்திக்கள்ளி காயாகி அவள் கண்முன்னால் கண்மாய்க்குள் மறைந்தான். அப்போது வான் எருக்கம்பூவாக, பின் செவ்வரளியாக, பின் பவளமல்லியின் மருதாணி விரலாக நெகிழ்ந்து நிறம் மாறி இருண்டது. அரிதான மழைநாட்களில் நீர்பரப்பில் சாரல் தெறிக்க கண்மாய்க்குள் கெண்டைமீனும் கொக்குகளும் ஊறின. குன்றும் மேகமும் கலந்தன. அவள் வாழ்ந்த நிலத்தில் நிலவுகூட தங்கமானது. பாப்பாவும் இன்னும் சற்று அழகாக பிறந்திருக்கலாம்.

ஆனால் அப்படிப்பார்த்தால் ஃபிலோமினாவின் சுற்றத்தில் வாழ்ந்த பெண்களும் அப்படியொன்றும் பேரழகுப்பிறவிகள் இல்லை. எங்கும் இருப்பது போலத்தான். சாதாரண உலகில் அசாதாரண கனவுகளை பொருத்திக்கொண்டு வாழ முடியுமா என்று சோதனைசெய்துகொண்டிருந்தவர்கள். பெரும்பாலும் தோல்வியுற்றார்கள். தோல்வியுற்றாலும், பரவாயில்ல, என்ன இப்ப? நீதானே ஜெயிச்ச? இருந்துட்டு போக, என்று எதிரே இருப்பவனிடம் “காய்” விடாமல் சோழிமுத்துப்பற்கள் தெரிய சிரித்தவர்கள். ஃபிலோமினாவும் அப்படித்தான். திருமணம் ஆகவில்லை என்பதற்காக சிரிப்பு வந்தால் வராதே என்றா சொல்ல முடியும்?

அப்போதுதான் ஒருநாள் ஃபாதர் ஜெபராஜ் ஆரனை வீட்டுக்கு கூட்டிக்கொண்டு வருவதாக சொன்னார். ஆரன் பாஸ்டரான தன்னுடைய அமெரிக்க நண்பரின் மகன். கல்லூரி முடித்த கையுடன் இந்தியாவை சுற்றிப்பார்க்க வந்திருந்தான். கலைக்கல்லூரியில் படித்திருந்தான். மூன்று வாரம் பசுமலை காட்டேஜில் தன்னுடன் தங்கி மதுரைக்கோயில் சிற்பங்களை பார்க்க ஆசைப்படுகிறான். ஃபிலோமினா வரலாறு டிகிரிதானே படித்திருக்கிறாள்? அவள் சும்மாதானே இருக்கிறாள்? கூட்டிச்சென்று ஊரில் எல்லாவற்றையும் காட்டினால் என்ன, என்றார்.

சாந்தமேரியும் தேவதாசுக்கும் அந்த நெட்டையான வெள்ளைக்கார இளைஞனை பார்த்தபோது முதலில் விந்தையாக இருந்தது. மதுரை புறநகருக்கு வெள்ளைக்காரர்களெல்லாம் வருவதில்லை. கிட்டத்தட்ட ஒரு புது ஜீவி. அவனிடம் எப்படி பேசவேண்டும், அவன் என்ன சாப்பிடுவான், எங்கு உட்காருவான், அவர்களுடைய பின்கட்டு அவனுக்கு சரிவருமா என்று ஒரே பரபரப்பு. சாந்தமேரி தனக்குத்தெரிந்த நான்கு ஆங்கிலச் சொற்றொடர்களை நாளெல்லாம் மறுபடியும் மறுபடியும் சொல்லிப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ஃபாதருடன் ஆரன் ஒருவழியாக விஜயம் செய்தபோது பக்கத்துவீட்டார்முதல் பாங்க் காலனி ஐயர்மார்கள் வரை கூடி நின்று கூச்சப்படாமல் அவனை விழித்து விழித்து வேடிக்கை பார்த்தார்கள்.

ஆனால் வந்த முதல் நாளிலேயே அவர்களுக்கு ஆரனை பிடித்துப்போய்விட்டது. அவன் அதிகம் பேசவில்லை. கழுத்தைக் குழைத்து, கண்ணில் குழிவிழ சிரித்து, நெற்றியில் விழுந்த பொன்நிற சுருள்முடியை விரல்களால் அழகாக விலக்கி, கன்றுக்குட்டி கண்கள் வழியாக அவர்களைப் பார்த்து புன்னகைத்துகொண்டே இருந்தான். அந்த வீடு அவனுக்கு குகைபோல் சிறியதாக இருந்தாலும் குறையில்லாதவன்போல் பாந்தமாக அமர்ந்து சாந்தமேரி சுட்ட தோசைகளை வெள்ளைக்காரத்தனமாக இரண்டுகைகளாலும் பிய்த்துத் தின்றான். இரண்டு ‘சுவீட்’ட்டுகள் வைத்தாலும் அலுத்துக்கொள்ளாமல் சாப்பிட்டான். அவளுடன் அடுப்பறைக்குச்சென்று நின்று தலைகுனிந்து பேசினான். அவள் அலறுவதை பொருட்படுத்தாமல் பாத்திரங்களை கழுவிக்கொடுத்தான்.

“பக்கத்து வீட்லையும் பாத்திரம் வெளக்க ஆளு கேக்கறாங்களாம்,” என்று ஃபிலோமினா குரலில் சிரிப்பைப் பொத்தியபடி சொன்னாள். “இவ உங்கள கிண்டல் பன்றா பாருங்க,” என்று உடனே பிரிசில்லா சத்தமாக சொன்னாள். இரண்டு பெண்களும் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரன் தட்டை துடைத்துக்கொண்டே அவர்களுடன் சேர்ந்து சிரித்தான்.

அந்தக்காலத்தில் தானும் கொஞ்சம் வரைகலை பழக்கம் உடையவர் என்று அன்று தேவதாஸ் ஆரனிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். எஞ்சினியரிங் மாணவராக இருந்தபோது மதுரையின் பழைய கட்டடங்கள் சிலவற்றை நகலாக வரைந்து வைத்திருந்தார். பூச்சி அரித்த பழைய தாள்களை பரணிலிருந்து எடுத்து தன்னுடைய சிறந்த படைப்பென்று கருதிய புனித மேரி தேவாலயத்தின் படத்தை காட்டிக்கொண்டிருந்தார். “எங்க? வேலையில சேர்ந்ததும் எல்லாம் விட்டுப்போச்சு. அப்புறம் கல்லியாணமும் ஆச்சு… மொத்தமா போச்சு,” என்று சலித்தார்.

“தம்பிக்கு கல்யாணம் ஆயிடிச்சா?” என்றாள் சாந்தமேரி. ஆரனின் முகம் சிவப்பானது.

“அவுரு பாக்க சின்னப்பையனால்ல இருக்காரு, இப்பத்தான் படிப்பையே முடிச்சிருக்காரு, நீயென்ன?” என்றார் தேவதாஸ். “நீங்க என்ன அப்பா மாதிரி சர்ச்சு தொழிலுக்கு வராம ஓவியம் சிற்பம்னு இந்தப்பக்கம் வந்துட்டீங்க?”

அந்தக் கேள்விக்கும் ஆரன் நெளிந்தான். ஃபாதர், “அவங்கெல்லாம் அமெரிக்காகாரங்க. இண்டிபெண்டெண்ட். அப்பா ஒண்ணு சொன்னா இவுங்க நேர் எதிரா ஒண்ணுலதான் போய் நிப்பாங்க. நம்மாளு இப்போதைக்கு எல்லாத்தையுமே சந்தேகிக்குற தாமஸ்” என்றபடி ஆரன் முதுகில் தட்டினார். ஆரனிம் முகம் இனி சிவக்க முடியாது என்பது போல் பழுத்திருந்தது.

“ஆமா, அந்தப் படத்த பாத்ததும் நீங்க உண்மையிலேயே இஞ்சினியர்தானான்னு அவருக்கும் சந்தேகம் வந்திருச்சுப்பா,” என்றாள் ஃபிலோமினா. எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

ஃபாதர் ஆரனிடம், “நீங்க ஏன் ஃபோட்டோகிராஃபி பன்றதில்ல?” என்றார்.

அந்தக்கேள்விக்கும் முதலில் வெறுமனே புன்னகைத்தான். பின், “ஃபோட்டோகிராஃபி முயற்சி பண்ணி பாத்தேன். பிடிக்கல. கையால வரையறதுதான் பிடிச்சிருக்கு. நான் கொஞ்சம் பழைய ஆளுன்னுதான் நினைக்கறேன்,” என்றான். ஆங்கிலத்தில் அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் ஃபிலோமினாவுக்கு பிடித்திருந்தது. “ஐ திங்க் ஐ அம் அன் ஓல்ட் சோல்.”

“ஃபோட்டோகிராஃபிக்கும் பெயிண்டிங்குக்கும் என்ன வித்தியாசம்?” என்றாள்.

“ம்ம்… நிறைய வித்தியாசம் இருக்கு…” ஆரனின் பார்வை பட்டாம்பூச்சியாய் படபடத்து அவள் மேல் வந்து நிலைத்தது. “ஆனா முக்கியமான்னு பாத்தா ஒளி தான்.”

“காமராவுல லைட் டிடெக்டர் இருக்கு. அது வெளிய இருக்குற ஒளியால தான் படத்த உருவாக்குது. அதுக்கும் ஒரு அளவு இருக்கு. ஒரு தற்செயல்த்தன்மை இருக்கு. இயற்கையில ஒளி எங்க விழுதுன்னு நாம தீர்மானிக்கமுடியாதில்ல?

“ஆனா பெயிண்டிங்ன்றப்ப நாம பாக்குறதுதான். நாம வரையறதுதான். அதுக்குள்ள நாமளே நமக்கான ஒளிய உருவாக்கிட முடியும்.” பேசப்பேச அவன் கண்களுக்குப்பின்னால் மெழுகுவர்த்திச்சுடர் போல் ஒன்று அசைந்துகொண்டிருந்ததை அவள் கண்டாள்.

“‘உலகிற்கு ஒளிதரும் விளக்கு நீங்களே’,” என்று தான் உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து ஃபாதர்  சன்னமாக சொன்னார். ஆரன் அவர் பக்கம் சொடுக்கென்று திரும்பினான். ஃபிலோமினா மீண்டும் அவனைக்கண்டபோது அவன் தலை குனிந்திருந்தது.

“சரியான அப்பாவி. உனக்கே தம்பி மாதிரில்ல இருக்கான்,” அன்றிரவு படுத்துக்கொண்டதும் ஃபிலோமினாவே பிரிசில்லாவிடம் அவனைபற்றிய பேச்சை எடுத்தாள்.

“அம்மா ரொம்ப நம்பிக்கையோட இருக்காங்க, நீயென்னன்னா இப்படி சொல்ற?” சிரிப்பை அடக்கமுடியாமல் கேட்டாள் பிரிசில்லா. “‘தம்பிக்கு கல்யாணம் ஆயிடிச்சா?” அம்மாவைப்போலவே பேசிக்காட்டினாள்.

பெரியப் பேச்சாடீ பேசுற, என்று அதட்ட வாயெடுத்த ஃபிலோமினா, “ஐயோ அவன் என்னவிடயும் சின்னப்பையன். சரியான தம்பிப்பாப்பா,” என்று போர்வையை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டு சுவர்பக்கமாகத் திரும்பி கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

“ரொம்ப காலம் முன்னால இந்த ஊர்ல மலையத்துவஜ பாண்டியன்னு ஒரு ராஜா இருந்தான். அவனுக்கு ஒரே மக. அவ பேரு மீனாட்சி. மகன் இல்லாத குறைய தீக்க ராஜா மகளையும் மகனாட்டமே வளத்தானாம். அவ மொரட்டுத்தனமா ஆம்பளகணக்கா வில்லும் வீரமுமா வளந்தா. சுத்தியிருக்கற ஊரையெல்லாம் சண்டைபோட்டு அடக்கினா. அவளுக்கேத்த மாப்பிள்ளன்னு உள்ளூருல யாருமில்ல. தூரதேசத்துலர்ந்துதான் வருவான்னு குறி சொன்னாங்க.

‘சொன்னதுபோலவே சிவனும் வந்தாரு. அழகன்னா அழகன் அப்படியொரு அழகன். எந்த பிராந்தியத்திலும் பார்க்க முடியாது. கைலாசத்துல என்னவோ சடமுடியும் கப்பரையும் பாம்பும் கணங்களுமா ஜாலியாத்தான் இருக்குறவரு. இந்தம்மாளுக்கு அப்படி வந்தா ஆகுமா? அதுனால அழகனா கோலம் தரிச்சு வராரு.

‘வந்து நின்னா, ஊருக்குள்ள வடிவா, சொக்கா, சுந்தரான்னு ஒரே ஆரவாரம். யார்ரா அது புதுசா எம் ஊருக்குள்ள? உங்கொட்டத்த அடக்குறேன் பாருன்னு பாஞ்சு போனா மீனாட்சியம்ம.

‘அவரு ஆயுதம் எதையும் எடுக்கல. சும்மா இவளையே பாக்குறாரு. அத அவ பாக்கறா. வில்லையும் வேலையும் எடுக்கலாம்னா அவளுக்குக் கை வெளங்கவேயில்ல. கண்ணும் அவன் பார்வைக்கு முன்னால எழும்பமாட்டேங்குது. வெட்கம்! ஒரு வழியா கண்ண ஒசத்தி பாத்தா அவன் அப்பவும் அப்படியே கண்வாங்காம பாத்துக்கிட்டிருக்கான். அவ்வளவு அழகு. அவ சிரிச்சுபுடறா.

‘சிவன் அவள இங்க வெச்சு கல்யாணம் பண்ணிகிட்டாரு. அப்புறம் இங்கேயே தங்கிட்டாரு. இப்பவும் அந்த ஐதீகம் இருக்கு… இந்தூரப் பொறுத்தவரையில இப்பவும் அவதான் மகாராணி.’

கம்பத்தடி மண்டபத்தில் மீனாட்சி திருக்கல்யாண சிற்பத்தை வரைந்துகொண்டிருந்த ஆரனைப் பிடித்து ஒரு முதியவர் நீ யார், எந்த ஊர், என்ன செய்கிறாய் என்று விசாரித்து, ஃபிலோமினாவை ஏற இறங்கப் பார்த்து, “ஓ க்றிஸ்டியன்ஸா?” என்று தெளிவுபடுத்திக்கொண்டு, சினேகபாவத்துக்கு வந்ததும் தானே முன்வந்து கோயிலின் ஐதீகக் கதையை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். ஃபிலோமினாவுக்கு நன்கு தெரிந்த கதைதான். இருந்தாலும் கேட்டாள். முதியவர் நன்றாகத்தான் ஆங்கிலம் பேசினார். ஆனால் அந்தக்கதையை மட்டும் குழந்தைத்தனமாக சொல்லிக்கொண்டிருந்த பாணி புன்னகை வரவழைத்தது.

“இந்துக்கதைகளெல்லாமே கல்யாணத்தப்பத்தியதா இருக்கே?” என்றான் ஆரன்.

“ஆமா தம்பி. கல்யாணம், கோலாகலம், திருவிழா, இதெல்லாம் இல்லாம என்னத்த வாழ்க்கை?” என்றார் தாத்தா. “மீனாட்சியோட கல்யாணத்தையே இங்க நாங்க ஒவ்வொரு வருஷமும் கொண்டாடுவோம்.”

உடனே பொறிதட்டியவன்போல், “இவங்க பேருகூட அதுதான். ஃபிலோ-மீனா!” என்றான் ஆரன். ஃபிலோமினா முகம்பிளக்க சிரித்தாள்.

“இந்த ஊருல பொறந்த அத்தன பொண்ணுங்களுமே எங்களுக்கு மீனாட்சியம்மதான் தம்பி,” என்றார் தாத்தா. அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்து, “இதுல மதமெல்லாம் வராது” என்றார்.

கடைசி வாரத்தில் ஒரு நாள் அவனே அந்தப் பேச்சை எடுத்தான். “ஃபிலோமினா, உங்க ஊர்லல்லாம் எப்படி, ஏற்பாட்டு கல்யாணம்தானே? உங்களுக்கு கல்யாணம் ஏற்பாடாகலையா?”

அவர்கள் மேல ஆடி வீதியில் கல்லில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தார்கள். ஆரன் மேலை கோபுரத்தை வண்ணஓவியமாக வரைந்துகொண்டிருந்தான். சரியாக வரவில்லை. பக்கங்களைத் திருப்பி மீண்டும் மீண்டும் வரைந்தான். கோபுரக்காற்றில் மரங்கள் சலசலத்தன. ஒரு வட இந்தியப் பயணக்குழு நிறத்தொகையாக கோபுரத்தின் பிம்பம்போல அவர்கள் அருகே அமர்ந்திருந்தது. பெரியவர்கள் குறுகுறுப்பாகப் பார்க்க குழந்தைகள் சுற்றி ஓடிஓடி விளையாடினார்கள்.

ஃபிலோமினா காலை மடக்கி சுடிதாரை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டாள். “பாத்துட்ருக்காங்க… ஒண்ணும் அமையல,” என்றாள். “போன வாரம்கூட ஒருத்தங்க வந்தாங்க. சிவகாசிக்காரங்க. இந்து குடும்பம். இப்ப யாரும் அப்படி கொடுக்கறதில்லன்னு அப்பா யோசிச்சாரு… ஆனா அவங்களே வேண்டாம் சரி வராதுன்னு பதில் எழுதிட்டாங்க.” ஃபிலோமினா தோளை குலுக்கினாள். “அது கெடக்குது. நீ சொல்லு. உனக்கு கெர்ள்ஃபிரெண்ட்ஸெல்லாம் கிடையாதா?” விளையாட்டுத்தனமாக மாறியது அவள் குரல்.

அவன் முகம் சிவந்து தூரிகையை கீழே வைத்து அப்பாலே பார்த்தான். கழுத்து நெளிந்தது. “இல்ல, எனக்கு பெண்களை பிடிக்காது,” என்றான்.

“ஐய்யோ!” என்று ஃபிலோமினா கருத்த முகத்தில் பல் தெறிக்க கடகடவென்று சிரித்தாள். “என்னைக் கூடவா?”

அவன் சட்டென்று திரும்பி அவள் கையை பிடித்தான். திடீரென்று அப்படி செய்வான் என்று அவள் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. யாரும் பார்க்கப்போகிறார்களே என்று சுற்றிப்பார்ப்பதற்குள் அவனுடைய கண்களில் இருந்த நெகிழ்வின் தீவிரம் அவளை கலங்கவைத்தது. “உன்னையா?” அவன் பார்வை நாய்குட்டியின் ஈரமூக்கைப்போல் இருந்தது. “உன்னை சொல்வேனா? உன்னைத்தான் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்குமே?” என்றான்.

அன்றிரவு அதை பிரிசில்லாவிடம் சொன்னபோது, “ஏதாவது லவ் ஃபெயிலியர் கேஸா இருக்குங்க்கா,” என்று உலகைப் பார்த்துசலித்த பாட்டியைப்போல் சொன்னாள்.

ஒருநாள் கோயில் மண்டபத்தின் கல்குளிர்ச்சியில் அமர்ந்தபடி, தன்னுடைய சொந்த ஊரில் தான் வரைந்த படங்களை ஃபிலோமினாவுக்கு காண்பித்தான் ஆரன். வெளியே காய்ந்த வெயில் ஒளிச்சிதறல்களாகவே மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தது. அவ்விடங்கள் மட்டும் சற்றே வெம்மையுடன் இருந்தன. மற்றபடி கோயில்கல்லில் இதமான குளிர் உறைந்திருந்தது.

அமெரிக்காவின் வடகிழக்கு எல்லையின் வெர்மாண்ட் மாகாணத்தில் ஸ்ப்ரிங்ஃபீல்ட் என்ற ஊரில்தான் ஆரன் பிறந்தான். அந்த ஊரில் வருடத்தில் முக்கால் பகுதி நாட்கள் ஒளியே கிடையாது என்றான் ஆரன்.

அவர்களுடையது மிகப்பெரிய வீடு. கிட்டத்தட்ட மாளிகை. அப்பா பாஸ்டர். பாதிநாள் ஊரில் இருக்கமாட்டார். அம்மா நோயாளி. பாதிநாள் படுக்கையை விட்டு எழும்பமாட்டார். வேலைக்காரர்களிடமிருந்து ஒளிந்துகொள்ள வசதியாக நிறைய இடங்கள் இருந்த வீடு அது. குளிர் உறைந்த, இருட்டான இடங்கள். “பெரிய சிலுவைவடிவில் ஒரு சவப்பெட்டிகூட இருக்கும், அதில்தான் நிறைய ஒளிந்துகொள்வேன்,” என்றான் ஆரன்.

அங்கு நிறைய காடுகளும் வருடத்தில் பாதிநாள் பனியும் இருக்கும். பனிக்காலத்தில் நாளெல்லாம் இரவெல்லாம்  பனி பொழிந்துகொண்டே என்றான். நில்லாமல் பொழியும் நிசப்த இசை. அப்போது வானில் ஒளியே இருக்காது. சாம்பல்நிற கோட்டு போர்த்தியதுபோல் இருக்கும் உலகம். நிறங்கள் இருக்காது. ஒளியில்லாததால் நிழல்களும் இருக்காது. நிழல்கள் இல்லாததால் காட்சியிலும் ஆழம் இருக்காது.

அம்மா இறந்தபிறகு வீட்டில் இருக்கப்பிடிக்காமல் சுற்றியிருக்கும் காடுகளில் அலைகையில் பனியேந்திய மேப்பிள் மர வரிசைகளை வரைந்து வரைந்து ஓவியம் கற்றுக்கொண்டான். பிறகு பல ஊர்களை வரைந்திருந்தான். பிட்ஸ்பர்கின் கரிச்சுரங்கங்கள். நியூ யார்க் நகரின் சப்வேக்கள். தென்பிராந்திய கருப்பினத்தவர்களின் பொந்துவீடுகள். இந்த ஊரில் அவன் கண்ட ஒளியையும் வண்ணங்களையும் அவன் இதற்கு முன்னால் கண்டதுமில்லை, வரைந்ததுமில்லை. “உங்க ஊர் மொத்தமுமே ஒரு ஃபான்சி ஸ்டோர்!” என்றான்.

ஃபிலோமினா அவன் உற்சாகத்தைக்கேட்டு புன்னகைத்தாள். உண்மைதான். அவன் எங்கு நிறங்கள் செறிந்திருப்பதைக்கண்டாலும் நின்றுவிடுவான். சித்திரை வீதியை ஒரு முறை சுற்றி வர மூன்று மணி நேரமாகும் என்று பிரிசில்லாவிடம் பெருமூச்சுவிட்டபடி சொன்னாள். வெங்கலம், குங்குமம், பறக்கும் ஹெலிகாப்டர் பொம்மை, வெற்றிலை, மயில் இறகு, சுங்குடி சேலை, கரும்பு, மருதாணி, மல்லிகைப்பூ, காதில் மாட்டும் தொங்கட்டான் என்று எதைக்கண்டாலும் நின்றுவிடுவான். நாகப்பட்டினம் அல்வா கடையில் அல்வாவின் நிறத்தை வைத்து ஒரு ஆராய்ச்சி. கடைவீதியில் செண்பகப்பூவின் நிறத்தையும் மணத்தையும் வைத்து இன்னொரு ஆராய்ச்சி.

அன்று பேருந்தில் திரும்பி வரும்போது ஜன்னலிலிருந்து ஃபிலோமினா அதைப்பார்த்து உற்சாகமாக சுட்டிக்காட்டினாள். தென்கரை கண்மாய் நிரம்பியிருந்தது. மாலைச்சூரியன் சிவந்த பிழம்பாக அதில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. கண்மாய்நீர் தீயின் வண்ணத்தில் அலையடித்தது. மேமாதம் கிட்டத்தட்ட முடிந்துவிட்டது, ஆகவே கண்மாய்க்கு தண்ணீரை திறந்துவிட்டிருக்கவேண்டும். அப்படியென்றால் மேற்கே மழை தொடங்கிவிட்டது. இன்னும் இரண்டு நாட்களில் மதுரைக்கு வந்துவிடும். ஆரன் கிளம்புவதற்குள் வரவேண்டும்.

“ஃபிலோமினா, நீ ஏன் எப்பவுமே கருப்பு சாம்பல் தவிட்டுநிறம் இதுல மட்டும் டிரெஸ் பண்ற? ஏன், வண்ணம் பிடிக்காதா?” என்றான் ஆரன்.

ஃபிலோமினா அஸ்தமன ஒளி முகத்தில் பட்டதுபோல் சிவந்தாள். பின் உடனே அவனை நோக்கித்திரும்பி அவன் கையைத் தட்டி, “ஆமா. உனக்கு எப்பப்பாரு நிறங்கள்தான்,” என்றாள்.

ஆரன் சிரித்தான். “இன்னிக்கி உங்க வீட்ல சாப்பிட சொல்லி உங்க அம்மா சொன்னாங்க. இன்னும் ரெண்டு நாள்ல கிளம்பறேன்ல, அதான் எல்லோருக்கும் ஒரு சின்ன அன்பளிப்பு வாங்கியிருக்கேன். அதான் உன்கிட்ட முன்கூட்டியே கேட்டுகிட்டேன்…” என்றான்.

சாந்தமேரிக்கு சிவப்பு நிறத்திலும், பிரிசில்லாவுக்கு பச்சை நிறத்திலும், ஃபிலோமினாவுக்கு வான்நீல நிறத்திலும், மஞ்சள் புள்ளிகள் வைத்து சுங்குடிச்சேலைகள் வாங்கியிருந்தான். தேவதாசுக்கும் ஃபாதருக்கும் வேட்டிசட்டை. “எங்கணப்போயி வாங்கினிங்க? நல்லா ஏமாத்தியிருப்பாக. பாப்பாவ கூட்டிப்போக வேண்டியதுதான?” என்று சாந்தமேரி அங்கலாய்த்தாள்.

அன்று விருந்துச்சாப்பாடு. சாப்பிட்டு எழுந்து கைகழுவ வெளியே செல்கையில் எதிரில் ஃபிலோமினா வந்தாள். “புடவை பிடிச்சிருக்கில்ல?” என்று கேட்டான். “எதுக்கிதெல்லாம்? சும்மா பெரியதனம்…” என்றாள் ஃபிலோமினா. தன் கைமூட்டால் அவன் கையை இடித்தபடி சென்றாள்.

கடைசி நாளன்று மதியம் அவன் கேட்டதுபோல் பரங்குன்ற மலையடிவாரத்துக்கு கூட்டிச்சென்றாள்.  வழிகேட்டு இருவரும் மலையின் மேற்கு முகத்தில் ஏறினார்கள். மரங்கள் செறிந்திருந்த மலைப்பாறைப்பாதை. கற்படிகள். ஆட்களே இல்லை.

அன்று வானம் மேகம் செறிந்திருந்தது. காற்றில் ஈரம். நாசியில் மண்வாசம். தூரத்தில் எங்கேயோ மழை. ஏற ஏற தூரத்தில் நாகமலையின் கோட்டுக்கப்பால் மேகங்களையும் மழைச்சரிவுகளையும் ஒளிக்கோடுகளாக பார்க்கமுடிந்தது.

படிகளைவிட்டு மலையின் முகத்திலேயே நேரடியாக ஏறினார்கள். எதிரே தென்கரைக்கண்மாய் ராட்சத முகமொன்றில் பதித்த நீலக்கண் ஏதோ சொல்ல வருவதுபோல் அவர்களை கீழிருந்து கண்கொட்டாமல் நோக்கியது. ஆரன் வரைந்துகொண்டிருந்தான். மேலே குன்றின் முகத்தில் ஒரு படையாக குரங்குகள் இறங்கி வந்தன. குட்டிகள் அம்மாக்களின் அடிமடியை பற்றியிருந்தன. ஃபிலோமினா மிரண்டு நகர்ந்தாள். ஆனால் அவை ஒன்றும் செய்யாமல் ஒதுங்கிச் சென்றன. ஆரன் அங்கேயே அமர்ந்து அவற்றை வரையத்தொடங்கினான்.

காற்று மாறியது. மழை நெருங்குவதுபோல் இருந்தது. “வா, இறங்கலாம், மழை வரும்,” என்றாள் ஃபிலோமினா. ஆரன் தன்னுடைய தாள்களை நேர்த்தியாக நளினமாக அடுக்கி கவனமாக தோல்பைக்குள் செறித்து வைத்து கைப்பையில் போட்டுக்கொண்டான். பையிலிருந்து இன்னும் மெல்லிய செண்பகவாசம் வந்தது.

அவன் ஒரு நீளமான காகிதக்குழாயை எடுத்தான். அதை ஃபிலோமினாவிடம் கொடுத்தான். “இது உனக்காக,” என்றான்.

மழை பொட்டுப்பொட்டாகத் தொடங்கியது. ஃபிலோமினாவுக்கு அதை திறந்துபார்க்க நேரமில்லை. தலையை ஷாலால் போர்த்தியபடி மரங்கள் செறிந்த கற்படிகளை நோக்கி வேகமாக நகர்ந்தாள். ஆரன் பின்தொடர்ந்தான்.

மலையின் அடிவாரத்துக்கு வந்தபோது மெல்லிய சாரலாகியிருந்தது மழை. கோடைமழையின் வருகையை அறிவிக்கும் நீர்ப்பதக்காற்றும் குளிரும் கிளம்பியிருந்தது. மெல்லிய பனிமூட்டம். ஆரன் ஃபிலோமினாவை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“நாள காலையிலேயே புறப்படணுமில்ல?” என்றாள் ஃபிலோமினா.

“ஆமா, ஆறு மணிக்கெல்லாம் ரயில். சென்னைக்கு. அங்கிருந்து தில்லி. எட்டாம்தேதி டேராடூன் போறேன்.”

“சரி, அப்போ பார்க்கலாம்.” ஃபிலோமினா மெல்ல அவன் கையை தட்டினாள். “ஏதாச்சும் வேணும்னா வீட்டுக்கு ஃபோன் பண்ணு.” சம்பிரதாயமான விடைபெறும் வார்த்தைகள். வேறென்ன சொல்வது? இருவரும் முழித்து முழித்து பார்த்தார்கள்.

அவன் பார்வை மாறவே மாறாதா என்று ஃபிலோமினா வியந்தாள். நாய்குட்டியின் மூக்கைப்போல ஒரு பார்வை. பின்னால் நின்ற அசைவு அறியாத மலைக்குன்றின் நிறத்தில் கண்கள். கல்லும் தேனும் கலந்ததுபோல்…

ஏதோ ஒரு கணத்தில் அவன் “சரி, பார்க்கலாம்,” என்று சொல்லி புன்னகைத்து திரும்பி கூட்டத்துக்குள் மறைந்தான். அவள் சற்று நேரம் அங்கேயே நின்றாள். பின் அவளும் திரும்பி வீட்டுக்குப்போனாள்.

அன்று இரவு ஃபிலோமினா உடனே தூங்கிவிட்டாள்.

அதிகாலையில் முழித்தபோது, தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்று ஒருகணம் நினைவுதப்பினாள். காற்றுவெளியில் விழித்துக்கொண்டதுபோல். கட்டிலிலிருந்து காலை கீழே ஊன்றினால் அது  மேகப்பஞ்சில் பதியும் என்பதுபோல். அது தன்னுடைய அறைதான், தன் படுக்கைதான் என்ற பிரக்ஞை வர கொஞ்ச நேரம் பிடித்தது. எழுந்தபோது வெளியே மழை சாற்றிக்கொண்டிருந்தது. இருட்டாகவே இருந்தது.

குளிக்கும்போதுதான் ஆரன் அன்று கிளம்பிக்கொண்டிருப்பான் என்றும், உடனே அவன் முந்தைய நாள் கொடுத்த படக்குழாயும் நினைவுக்கு வந்தது. கூந்தலைக்கூட சரியாக உலர்த்தாமல் நைட்டியில் கைகளைத் துடைத்தபடி தன்னுடைய அறைக்குச்சென்று அந்தக்குழாயை திறந்தாள்.

பிரிசில்லா பக்கத்து கட்டிலில் எழுந்து உட்கார்ந்து இந்த வேளையில் இவள் என்ன செய்கிறாள் என்று கண்களிலிருந்து தூக்கத்தைத் துடைத்தபடி பார்த்தாள். ஃபிலோமினா குழாயிலிருந்து எடுத்த தாளை படுக்கையில் விரித்ததை அவள் முதுகு மறைத்தது. அவள் மூச்சை உள்ளிழுக்கும் சப்தத்தைக் கேட்டுத்தான் பிரிசில்லா முழுவதுமாக முழித்துக்கொண்டாள். “அக்கா? என்னக்கா? என்னாச்சுக்கா?” பாய்ந்து எழுந்து வந்து அவள் தோளைப் பிடித்து கன்னத்தோடு கன்னம் வைத்து அந்தக் காட்சியை பார்த்தாள். அவளும் பேச்சறுந்து நின்றாள்.

ஃபிலோமினாவின் படுக்கை அளவுக்கே பெரிய தாளில் வரையப்பட்டிருந்தது அந்த ஓவியம். கண்ணை நிறைக்கும் வான்நீலப்பின்னணி. அதிலிருந்து தாளைக் கிழித்து பாய்ந்து எழுந்து வருவதுபோல், மண் நிறத்தில் ஒரு குதிரை.

அந்தக்குதிரை தன் தலையை கம்பீரமாக பின்னால் தள்ளியிருந்தது. ஏதோ அரிய நறுமணத்தை நுகர்வதுபோல் மூக்கை உயர்த்தியிருந்தது. அன்பு மிகுதியில் கைகளை விரித்து பாய்ந்தோடி வருவதுபோல முன்னங்கால்களை ஒன்றின்மேல் ஒன்று தூக்கியபடி உடலே ஓர் அசைவென நிகழ்த்தி நிறுத்தியிருந்தது. அந்த அசைவுடன் குதிரையின் ஒவ்வொரு பாகமும் எப்படியோ ஒத்திசைந்து சமன் கொண்டிருந்தது.

தன்னுடைய வெளிப்பாட்டை தானே கண்டு ஆச்சரியப்படுவதுபோல் இருந்தது அதன் முகபாவம். பாதி கனைப்பில் தலை திருப்பி சிலுப்பி வாய் திறந்து ஐயோ! என்று களிப்புடன் சிரித்தது. பல்வரிசை அதன் முகத்தை இரு துண்டுகளாக வெட்டியது.

அந்தக் குதிரை தன் முகத்தைத்திருப்பி ஃபிலோமினாவின் கண்களை சந்தித்தது. மின்மினிக்கண்கள். பொன்நிறத்தில் இரண்டு ஒளிப்புள்ளிகள். பிரிசில்லா மெதுவான குரலில், “ஓ!” என்றாள். அவள் குரல் வண்ணத்துப்பூச்சிபோல் படபடத்தது. “அக்கா! அக்கா! உனக்கு தெரியல?” என்றாள். “பாரு! பாரு!” ஃபிலோமினா அப்போது அதை பார்த்துவிட்டிருந்தாள்.

அதன் பிடரி மயிர் பின்னலாக நீண்டது. விலாப்பகுதியில் பளபளக்கும் தோல் நெளிநெளியாக வழிந்தது, அவள் அணியும் ஷாலைப்போலவே. மினுமினுக்கும் கண்களும் விளையாட்டில் சுழலும் வாலும் சிரிப்பில் திறந்த வாயும் தெறித்த குதிரைப்பற்களும் அவள் நன்கு அறிந்தவை. கண்ணாடிகளுக்கப்பால், நீர்பிம்பங்களுக்கப்பால், மலைகளுக்கப்பால், மேகங்களுக்கப்பால், ஒரு முகம், எங்கேயோ வாழும் ஒன்று…

ஃபிலோமினா நிமிர்ந்தாள். “உன் மஞ்ச பிளௌஸ் எங்கடீ?” என்றாள். பிரிசில்லா புரியாமல் திக்கினாள் “அக்கா… என்ன கேட்ட?”

ஆனால் ஃபிலோமினா காத்திருக்கவில்லை. எழுந்து போய் அவள் அலமாரியை திருப்பிப்போட்டாள். தேடி பிரிசில்லாவின் ரவிக்கை ஒன்றை எடுத்தாள்.

தேன் நிறமா? செண்பகப்பூ நிறமா? அல்லது மின்மினியின் ஒளிநிறமா? அவள் அந்த மஞ்சள் ரவிக்கையை கைகளில் ஏற்றி அணிந்து கண்ணாடியில் சரிபடுத்திக்கொள்வதை பிரிசில்லா என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டு பதைபதைக்க நின்றாள்.

ஃபிலோமினா நீலநிறப்புடவையை எடுத்துப் பிரித்து விறுவிறுவென்று உடுத்தினாள். ஆகாயநீலம். மஞ்சள் நிறத்தில் ஒளிப்புள்ளிகள். மடிப்புகள் சரியாக விழாதபோது பிரித்து மீண்டும் கட்டினாள். பொறுமையின்றி உச் என்றாள். பிரிசில்லா அவளையறியாமலேயே ஓடிவந்து காலருகே அமர்ந்து அடிமடிப்புகளை சரிசெய்தாள்.

நீவி மடிப்புகளை சீராக அடுக்கி முந்தானையிட்டதுமே ஃபிலோமினா வேறொருத்தியாக வளர்ந்துவிட்டது போலிருந்தாள். அந்த வேறொருத்தி கைகளில் வளையல் அடுக்கினாள். கண்ணுக்கடியில் மையிட்டுக்கொண்டாள். கூந்தலை காதோரம் எடுத்துச் சுருட்டி பின்தலையில் ஒருநொடியில் பொருத்திக்கொண்டாள்.

குரல் கம்ம, “அக்கா அல்லிப்பூ மாதிரி இருக்க தெரியுமா,” என்றாள் பிரிசில்லா. அந்த வார்த்தைகள் தன் வாய்க்குள் எங்கிருந்து வந்தது என்று அவளே வியந்தாள். அங்கு நடப்பது எல்லாமே தன் வயதை மீறிய ஒன்று என உணர்ந்தாள்.  ஃபிலோமினாவுக்கு எதுவுமே காதில் விழுந்ததாகத் தெரியவில்லை.

மிகுந்த யோசனைக்குப் பிறகு, இன்னும் மெதுவாக, “அக்கா, இந்நேரத்துக்கு அந்தப் பையனோட டிரெயின் கிளம்பியிருக்கும்னு நினைக்குறேன்,” என்றாள் பிரிசில்லா. ஃபிலோமினா கண்ணாடிக்குள்ளிலிருந்து, “ம்?” என்றாள்.

நிறைவடைந்ததும், பிரிசில்லா நோக்க, அவள் நிதானமாக வீட்டின் நீளத்தைக் கடந்து நடந்து வந்தாள். வாசல் கதவைத் திறந்து போட்டு நிலைப்படியில் நீலப்புடவை சரசரக்க நின்றாள். சாரல் நின்று மேகங்கள் பிரிந்துசென்றுகொண்டிருந்தன. மழை புத்துயிர் புகட்டியிருந்த சாலையில் அவள் பாதத்தை வைத்தபோது மேகங்களுக்கு இடையே ஒரு ஒளிக்கீற்று பிளந்து வந்து பேரழகியாகத் தெரிந்த ஃபிலோமினாவைத் தொட்டது.

சிறுகதை – ஒரு மழைநாள்

(நன்றி – சொல்வனம்)

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது மதுரையில் நிறைய மழைபெய்ததாக நினைவு. ஆம், சித்திரை, ஆடி, ஐப்பசி, மார்கழி என என் நினைவுகளின் மதுரை மழை அலுக்காத ஊராகவே இருக்கிறது. என் நினைவுகளில் கண்மாய்க்கள் நிரம்பி வழிகின்றன; வைகையில் வெள்ளம் பெருகிப் புரண்டு செல்கிறது. ஊரே புதிதாய் பிறக்கிறது.

அல்லது மழை நாட்களும் வெள்ளப்பெருக்கும் மட்டுமேயான நினைவுகளாக என் நினைவுகள் இருக்கலாம். ஏனென்றால் சிறுவயதில் மழைநாட்கள் மாயம் நிறைந்தவை. மண்ணை உசுப்பிவிட்டு புதையுண்ட வாசங்களையும் பெயரறியா ஆசைகளையும் கிளப்பிவிடுபவை. இப்போதும் ஒரு மழை அடித்தால், ஒரு மண்வாசம் கிளம்பினால், அந்தப் பழைய மழைநாட்களும் மீண்டும் கிளர்ந்தெழுந்து வருகின்றன.

மழைநாளன்று வெளியே செல்ல முடியாது. வீட்டினுள் ஒட்டி அம்மாவுடன் ஒண்டி இருக்க வேண்டியிருக்கும். மழைநாட்கள் எல்லாவற்றையும் கழுவிவிட்டுவிடுகிறது. புத்துயிர்களாக்குகிறது. மழைத்துல்லியத்தில் எல்லாவற்றையும் சரியான வடிவத்தில் பார்த்துக்கொள்ள முடிகிறது. சொல்லப்போனால் இன்று நான் உலகம் முழுவதும் தனியனாக  மழைநாட்களுக்காகத்தான் அலைந்துகொண்டிருக்கிறேன்.

இப்போது மதுரையில் அதிகம் மழை பெய்வதில்லை என்று சொல்கிறார்கள். எல்லா ஊர்களிலுமே இப்போது மழை குறைந்து வருகிறது. இன்னும் சற்று மழை பெய்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும். நாம் புதியவர்களாக மாறுவதற்கு நமக்கிருக்கும் ஒரே நல்வாய்ப்பு, இந்த மழைநாட்கள் தான் அல்லவா…

Shana Sood

இது நடந்த போது எனக்கு பதினோரு வயதிருக்கும். அப்போதே நானும் அம்மாவும் மட்டும் தான். அன்று நாளெல்லாம் மழை விடாது பேய்ந்தது. விளாச்சேரி கண்மாய் நிரம்பியிருந்த காட்சியை மாலையில் நானும் அம்மாவும் பின்வாசல்கட்டில் நின்றபடி பார்த்தோம். வயல்பரப்பைத் தாண்டி திருப்பரங்குன்றம் மலைக்கோட்டு முழுதாக மறைத்தபடி சாரைசாரையாக மழை.

அன்று ஐந்து மணி முதல் மின்சாரம் இல்லை. இனி எப்போது வரும் என்று சொல்ல முடியாது. அந்தி எப்போது சாய்ந்ததென்றே தெரியவில்லை. பெரியம்மா வாசல் கதவையும் பூட்டிவிட்டார்கள். கார்த்திகை மாதத்து அகல் மட்டும் வாசல் அறையில் எரிந்துகொண்டிருந்தது, அருகே பெரியப்பா சாய்வுநாற்காலியில் வழுக்கை தலையை வருடியபடி மறுகையால் விசிறிக்கொண்டிருந்தார். நாங்கள் சாப்பிட்டுவிட்டு டார்ச் விளக்கை சொடுக்கி சொடுக்கி விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம். காயத்ரி அக்கா கைவிரல்களை மடித்து விரித்து  அந்த ஒளியில் வெவ்வேறு மிருகங்களை வரவழைத்தபடி இருந்தாள். கிளி, மான், வரையாடு, சிம்மம்…

வாசல் அறையிலிருந்து ஓர் உறுமல். பெரியம்மா உள்ளறையிலிருந்து புடைவை மடிப்புகள் விசுவிசுக்க படபடத்தபடி வரும் சப்தம். தட்டை பெரியப்பாவிடம் கொடுத்துவிட்டு பெரியம்மா நிமிர்ந்தபோது வாசல்கதவின் ஜாலியில் விழுந்த பெரிய நிழல்களைக்கண்டு நான் திரும்பினேன்.

இப்போது கண்ணை மூடினாலும் அந்தக் காட்சியை என்னால் பார்க்க முடிகிறது. இங்கிருந்து ஒளி அடித்துப் பார்ப்பதுபோல ஒரு பிரமை. அங்கே, ஒரு சுவர் ஓவியம் போல, நித்தத்துக்கென பதிந்துவிட்டது அந்த நிழல். அதன் முன்னால் ஒரு நிக்கர் போட்ட சிறுவனாக நான்.

சித்தி வந்து நின்றார். பெரியப்பா தட்டைப்பார்த்து நிமிர்ந்து பெரியம்மாவை பார்த்தார். மெல்லிய குரலில், “பொடிதான். சாம்பார் கெட்டுப்போச்சு. சட்னி அரைக்கல. அதுக்குள்ள கரண்ட் போயிடுத்து,” என்றார்கள் பெரியம்மா. சொல்லிவிட்டு இரண்டடி பின்னால் எடுத்து வைத்தார்கள். நாங்கள் எல்லோரும் ஆவலாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். ஆனால் பெரியப்பா எதுவும் சொல்லாமல் தோசையை சாப்பிடத்தொடங்கினார். சாப்பிட்டுக்கொண்டே “சீனு ராத்திரி வர்றானா, எப்படி?” என்றார். பெரியம்மா சித்தியை பார்த்தார்கள். “இல்லண்ணா. இனிமே தான் வரணும்.” என்றார் சித்தி. பெரியப்பா  “ம்,” என்றார்.

எல்லாம் அவ்வளவு துல்லியமாக நினைவிருக்கிறது. அன்று யார் எங்கு நின்றார்கள், என்ன சாப்பிட்டார்கள், என்ன சொன்னார்கள், எல்லாமுமே. அது அவ்வளவு கடினமும் அல்ல. அன்றைய உலகில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு செயல்வட்டம். அதை யாரும் மீறிச்செல்ல முடியாது. இடமும் உணவும் பேச்சுவார்த்தையும் அளவெடுத்தே கொடுக்கப்படும். நாடகப்பாத்திரம் போல. ஆகவே யார், எப்போது, என்ன செய்திருக்க முடியும் என்று ஊகிப்பது மிகவும் சுலபம். அவர்களுக்கு வேறு வழியே இல்லை என்று மட்டும் மனதில் நிறுத்திக்கொண்டால் போதும்.

இன்று யோசித்துப்பார்த்தால், எப்போதுமே, எல்லாமே, அப்படித்தான் என்று சொல்லத்தோன்றுகிறது. இந்த முகம், இந்த டையபிட்டிஸ், இந்த பழுத்தமூக்கு, வழுக்கைத்தலை, இந்த முன்கோபம்… எல்லாமே. ஒரு வட்டம். அதைத்தாண்டி அவ்வளவு எளிதாக யாரும் சென்றுவிட முடியாது.

பெரியப்பா சாப்பிடுவதை நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை கண்டு அவர் எச்சல்கையாலேயே இங்க வாங்கடா என்று எங்களை அழைத்தார். “டார்ச்ச அணச்சு அணச்சு என்ன விளையாட்டு? பாட்டரி போயிடுமில்ல?” என்று மரப்பட்டை குரலில் எங்களை பார்க்காமல் சொன்னார். நாங்கள் ஒன்றும் சொல்லாமல் வரிசையாக நின்றோம்.

பெரியப்பாவின் மகள் பன்னிரெண்டு வயதான காயத்ரி அக்கா எங்களில் மூத்தவள். பெரியப்பாவின் மகன் சந்துருவுக்கும் எனக்கும் ஒரே வயது, பதினொன்று. கடைசியாக  சீனு சித்தப்பாவின் மகன் குட்டி ஆதித்யா. ஏழு வயசு. “அக்கா சொவத்துல சிங்கம்புலியெல்லாம் பண்ணிக்காட்டுனா,” என்று ஆதித்து சொல்ல அக்கா என் பின்னால் கையை நுழைத்து அவனை உதைத்தாள்.

“சரி, எல்லாரும் வரிசையா உக்காருங்கோ,” பெரியப்பா அன்று நல்ல ‘மூட்’டில் இருப்பதுபோல் தெரிந்தது. நாங்கள் நிலைப்படிமீது அமர்ந்து கைகளை கட்டிக்கொண்டோம். பெரியம்மா வந்து கூஜாவிலிருந்து தண்ணியூற்ற பெரியப்பா தட்டிலேயே கை அலம்பினார். பெரியம்மா தட்டை எடுத்தவுடன் துண்டின் முனையைக்கொண்டு வாய்துடைத்து வேட்டியை நீவிவிட்டபடி பின்னால் சாய்ந்தார்.  வழுக்கைத்தலை விளக்கின் ஒளியை வாங்கி மின்னியது.

நான் முழித்தேன். என் பக்கத்தில் சந்துரு நெளிந்தான். பெரியப்பா மதுரை கல்லூரியில் ஆங்கில பேராசிரியர். பொதுவாக எங்களை இப்படி அழைத்தார் என்றால் “ஹோம்வர்க் ஏதும் இல்லையா?” என்ற வழக்கமான கேள்வியை கேட்பார். இல்லை என்றால், உன் பள்ளியில் என்னதான் சொல்லிக்கொடுக்கிறார்கள் என்று அடுத்த வசனத்தை பேசிவிட்டு பதிலுக்கு காத்திருக்காமல் சென்றுவிடுவார். அவ்வப்போது ஏதாவது தெரியாத வார்த்தையை சொல்லி அகராதியில் அர்த்தம் பார்த்துவிட்டு வரும்படி சொல்வார். இர்ராஸ்சிபில். இண்டிக்னண்ட். இப்படி ஏதாவது. எப்போதாவது – எங்களுக்கு ஜுரம் வந்தால் – நாங்கள் படுக்கையில் படுத்து வெடவெடக்கையில், தன் உள்ளங்கையை எங்கள் நெற்றி மீது வைத்துவிட்டுச் செல்வார். சொரசொரப்பாக இருக்கும். மூச்சை அழுத்துவதுபோல் முகத்தில் கனக்கும். அப்போது மட்டும் ஏன் வந்து தொடுகிறார் என்று கோபமாக வரும்.

பெரியப்பாவும் நாங்களும் அதிகம் சந்தித்துக்கொள்ளமாட்டோம். அதிகாலையில் அவர் முகக்ஷவரம் செய்யும்போது, குளிக்கும்போது, பூஜைக்கு உட்காரும் போது, நாங்கள் வெளியேவே வரமாட்டோம். மொட்டைமாடியிலேயே பந்தலுக்கடியில் படித்துக்கொண்டோ, விளையாடிக்கொண்டோ இருப்போம். அம்மாவும் அந்த நேரத்தில் முன்னால் சென்று அபசகுனமாக நிற்கமாட்டாள். ஒவ்வொரு நாள் சீனு சித்தப்பா பின்னிரவில் வீட்டுக்கு வந்தால் மாடியில் ஓர் ஓரமாக படுப்பார். உச்சி வெயிலுக்கு முன்னால் அவர் எழுந்துகொள்வதில்லை. அந்த நாட்களில் சித்தியும் மேலே வந்துவிடுவார்கள். பூஜை முடிந்தவுடன் ஆளுக்கு ஒரு கல்கண்டு கிடைக்கும். அதையும் பெரியம்மா தான் விநியோகம் செய்வார்கள். பெரியப்பா அதற்குள் பஸ் ஏறி கல்லூரிக்கு கிளம்பியிருப்பார்.

மற்ற நேரங்களில் பெரியப்பா அந்த சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டு தன்னுடைய டைரியில் எழுதிக்கொண்டிருப்பார். பெரும்பாலும் கணக்கு தான். தன்னிடம் இரண்டு உயர்தர பார்க்கர் பேனாக்கள் இருந்தது. யாரோ முன்னாள் மாணவன் பரிசாக கொடுத்தது. அதற்கென பிரத்யேகமாக ஆசாரியைக்கொண்டு ஒரு குட்டிப்பெட்டியை வடிவமைத்து சாய்வு நாற்காலியின் மரக்கைப்பிடியில் பொறுத்திவைத்திருந்தார்.  ஒவ்வொரு நாளும் அதில் மையூற்றி வைக்கும் வேலை என் அம்மாவுடையது. வேறு யாரும் அதைத்தொடக்கூடாது. அம்மா மையூற்றுவதை ஓரக்கண்ணால் பெரியப்பா பார்ப்பதை நான் கவனித்திருக்கிறேன், ஒரு சொட்டு சிந்தாமல் ஊற்றுவாள். பெரியப்பா என்ன நடந்தாலும் அம்மாவை ஒரு வார்த்தை சொன்னதில்லை. அவருக்கு எப்போதுமே அம்மாவை ரொம்ப பிடிக்கும்.

எல்லாமே விளையாட்டாகத்தான் ஆரம்பித்தது. பெரியப்பா கொட்டாவி விட்டபடி, “நான் ஒரு தலைப்பு கொடுக்கறேன். அத பத்தி ஒரு பத்து நிமிஷம் எல்லாரும் யோசிக்கணும். அப்பறம் அத பத்தி ஆளுக்கொரு கதை சொல்லணும். சரியா?” என்று சொன்னார். நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். “ஆமா, அப்படியாவது சத்தம் போட்டு அழிச்சாட்டியம் பண்ணாம இருக்கும் எல்லாம்,” என்று சொல்லியபடி பெரியம்மா வெளியே வந்து தோசை சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள். அம்மா அவர்களுக்கும் சித்திக்கும் தோசை வார்த்துப்  போட்டபடி, உள்ளே வெளியே என்று தலைக்காட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். சித்தி, பெரியப்பா என்ன தலைப்பு சொல்லப்போகிறார் என்று கேட்க ஆர்வமாக வந்து எங்கள் அருகே உட்கார்ந்தார்.

பெரியப்பா கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு ஒரு ஆங்கில பழமொழியை சொன்னார். “ஏ பிரெண்ட் இன் நீட் ஐஸ் ஏ பிரெண்ட் இண்டீட்”. ஆபத்தில் உதவுபவனே நண்பன். இந்த பழமொழியை ஒட்டி ஒரு நீதிக்கதையை எதிர்பார்த்தார். வார்த்தைகளை இழுத்து இழுத்து பழைய பாணியில் கவனமாக உச்சரித்து சொன்னார். பெரியப்பாவின் ஆங்கில உச்சரிப்பில் அவருடைய பழைய ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் அகராதியின் மேல் படிந்த தூசுதும்பின் சாயல் இருக்கும்.

இந்த நிகழ்வை என் மனைவியிடம் சொன்னபோது – இப்போது அவள் இல்லை, பிரிந்துவிட்டாள் – ஆனால் அன்று சிரித்தாள்.  “உங்க பெரியப்பாவுக்கு அறிவே இல்லியா? பத்து வயசு குழந்தைகளுக்கு எதுக்கு இப்படி குசுவடச்ச பலூன் மாதிரி ஒரு பழமொழி? அதுக்கு மேல ஒரு கத வேற,” என்றாள். வாஸ்தவம் தான். ஆனால் பரிசு கொடுப்பதாகச் சொன்னாரே. அதுதான் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது.

ஆம். “நல்ல கதையா யோசிச்சு சொல்லணும். பெஸ்ட்டு கதைக்கு ஒரு பரிசு வெச்சிருக்கேன்,” என்றபடி கைப்பிடி மரப்பெட்டியைத் திறந்து இரண்டு பார்க்கர் பேனாக்களில் ஒன்றை உருவினார். சிவப்பு நிறப்பேனா. அகல் ஒளியில் மாணிக்கத்தை போல் ஜொலித்தது. நான் ஒலியெழவே மூச்சை உள்ளிழுத்தேன். “நெஜமாவே இந்தப்பேனா தான் பரிசா, பெரியப்பா?” என்று கேட்டேன். பெரியப்பா என்னைப்பார்த்து உதட்டை ஒருபக்கமாக தாடைநோக்கி கோணலாக இழுத்தார். அவர் சிரிப்பதே அவ்வளவுதான். “ம்ம்.”

நான் உடனே எழுந்து மாடிப்படியில் சென்று உடகார்ந்து யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். சித்திக்கு ஒரே சிரிப்பு. “இந்தப்பயலுக்கு பேனா பிரைசுன்னதும் என்ன ஆச பாரு. மன்னி, நாளையிலேர்ந்து இவனுக்கும் நீங்கதான் மையூத்தி வெக்கணும் பாத்துக்கோங்கோ.” அம்மா தோசை திருப்பியும் கையுமாக வெளியே வந்து பரிமாறியப்படி என்னை பார்த்து புன்னகைத்தாள். இப்போது நினைத்தாலும் அந்த புன்னகையின் முழுமை எனக்குள் நிகழ்கிறது. மழையோசை. மாசறுக்கும் நீர்வழிகள். அம்மாவின் புன்னகை. அனைத்தையும் கரைத்து அழிக்கும் அந்தப்புன்னகை.

பத்து நிமிடத்தில் எனக்குத்தெரியும், என் கதைக்கு தான் பரிசு கிடைக்கும் என்று.

மற்ற மூவரும் கூடத்தின் நடுவே எழுந்து நின்று கதை சொல்லி முடிக்கும்வரை நான் இருப்புக்கொள்லாமல் நகத்தை கடித்தபடி காத்திருந்தேன். முதலில் காயத்ரி வந்து கதை சொன்னாள். தெரிந்த கதை தான். சுதாமா ஒரு கைப்பிடி அவல் மட்டுமே எடுத்துக்கொண்டு கிருஷ்ணனை பார்க்கச் செல்கிறான். அவனுடைய பரிதாப நிலையை புரிந்துகொண்ட கிருஷ்ணன் அவன் வீடு திரும்புவதற்குள் அவன் வீட்டையே பொன்னால் இழைத்துவிடுகிறான். ஆகவே துன்பத்தில் உதவிய நண்பனே நண்பன். நடுக்கூடத்தில் நின்று சொல்லி முடித்துவிட்டு காயத்ரி நாற்பக்கமும் திரும்பி கைத்தட்டல் எதிர்பார்த்து நின்றாள். எல்லோரும் தட்டினார்கள். பெரியப்பா, “கதை நன்னாத்தான் இருக்கு. ஆனா நீ கேட்ட கதையை சொல்லச்சொல்லல. சொயம்மா யோசிச்ச கதைய சொல்லச்சொன்னேன்,” என்றார். எல்லோரும் சிரித்தார்கள். அப்பாடி, எனக்குத்தான் பேனா என்று கட்டிவைத்திருந்த மூச்சை வெளியே விட்டேன்.

ஆதித்யா கதைசொல்ல வந்தான். தலையை ஆட்டி ஆட்டி பள்ளிக்கூடத்தில் தன்னுடைய நண்பனை பற்றி சொல்லி, “அவன் தினோம் எனக்கும் சேர்த்து திம்பண்டம் கொண்டு வருவானா, அதுனால எனக்கு அவனை ரொம்ப பிடிக்குமா,” என்று முடித்தான். சித்தி சிரித்தாள். அவனை கட்டி அணைத்து முத்தமிட்டாள்.

சந்துருவின் கதை என்னை கொஞ்சம் பதற வைத்தது. ஒரே வகுப்பில் இரு நண்பர்கள். அவர்களுக்கு ஒரு முரட்டு கணக்கு வாத்தியார். வகுப்பில் பேசினால், தவறாக கணக்கு போட்டால், வீட்டுப்பாடம் செய்யாமல் வந்தால், முழங்காலில் அடி பின்னி வாங்கிவிடுவார்.  ஒரு நாள் நண்பர்களில் ஒருவன் வீட்டுப்பாடம் செய்த நோட்டுப்புத்தகத்தை வீட்டிலேயே மறந்து வைத்துவிட்டு வந்திருப்பான். முந்தின நாள் கால்பந்து விளையாடிய போது மைதானத்தில் விழுந்ததில் கால், மூட்டு எல்லாம் புண்ணாகியிருக்கும். அதற்கு மேல் அடிவாங்க வேண்டுமே என்று பயம். மற்றோருவன் அதை புரிந்துகொண்டு தன்னுடைய நோட்டில் அவன் பெயரை எழுதி கொடுத்துவிட்டு, தான் அன்று அடி வாங்கிக்கொள்வான். சந்துரு சொல்லி முடித்ததும் அம்மா, பெரியம்மா எல்லோரும் கைதட்டினார்கள். பெரியப்பா கூட ‘ம்ம்’ சொன்னார்.

என் முறை வந்தது. நான் தொண்டையை கனைத்து என் கதையை சொல்லத்தொடங்கினேன்.

இரண்டு நண்பர்கள். இணைபிரியாதவர்கள். ஒருவன் பலசாலி. விளையாட்டுகளில் கில்லாடி. ஆனால் மூளையற்றவன். மற்றோருவன் புத்திசாலி. ஆனால் நோஞ்சான். ஒரு நாள் புத்திசாலி  மாடியறையில் தனியே இருக்கும்போது அறை தீப்பற்றிக்கொள்கிறது. கீழே இறங்கிவர வழி இல்லை. இவனுக்கு ஜன்னலிலிருந்து குதிக்கும் தைரியமா உடல்பலமோ இல்லை. ஒரு தோளில் தீப்பற்றிக்கொண்டுவிடுகிறது. அப்போது அவனுடைய பலசாலி நண்பன் பாய்ந்து மேலேறி வந்து அவனை மீட்டு கீழே இறக்கிக்கொண்டுவருகிறான். தன்னுடைய காயங்களை ஒரு பொருட்டென கொள்ளாமல் தோளிலேயே அவனை சுமந்துகொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடுகிறான்.

நான் ஆவேசமாகச் சொல்லி நிறுத்திய இடத்தில் சுற்றி பார்த்தபோது எல்லோரும் வாய்பிளந்து என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை கண்டேன். பெரியப்பா, “ஆமாம்.. இவனவிட ஒரு நல்ல நண்பன் கிடைக்கமாட்டான். தன் உயிரையே பணயம் வச்சுல்ல காப்பாத்தியிருக்கிறான்,” என்றார். வயிற்றை தடவியபடி புன்னகைத்தார்.

“இல்ல பெரியப்பா. கதை இன்னும் இருக்கு. என்ன ஆகும்னா,  இதெல்லாம் நடந்து முடிஞ்சத்துக்கப்பறம், இரண்டுபேரும் ஒருத்தர ஒருத்தர் பார்த்து பேசிக்கவே மாட்டா.”

பெரியப்பா புருவங்களை சுருக்கினார். “ஏன்?”

“இல்ல பெரியப்பா, அந்த புத்திசாலி பையன் இருக்கான்ல? என்னதான் ஃபிரெண்டா இருந்தாலும் என் உயிர காப்பாத்தினவன்னு ஒரு இது இருக்குமில்ல அவனுக்குள்ள? கண்ணாடியில தன்னோட மூஞ்சிய பாக்குறப்பல்லாம் அது ஞாபகம் வந்துகிட்டே இருக்குமில்ல? ஆம்பிளையா எப்படி அவனுக்கு சமானமா நிப்பான்? காப்பாத்தினவனுக்குள்ளையும் அது இருக்குமில்ல. எப்படியானாலும் உன் உசுர நான் தான் காப்பாத்தினேன்னு. அதான் அப்படி சொல்றேன். அதுக்கப்புறம் அவாளால முன்னமாதிரி ஃபிரெண்ட்ஸா இருக்க முடியாது. நடுவுல அந்த ஹெல்ப் பண்ணது வந்துகிட்டே இருக்கும்,” என்றேன்.

வெளியே மழை ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. பெரியப்பா என் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தார். அகல் திரியின் கடைசிச்சுருள் தீப்பிடிக்க சுடர் கரகரத்து  எழுந்ததில் பெரியப்பாவின் கண்களில் உறைந்திருந்த குரோதத்தின் ஜுவாலை தெரிந்தது. தீயின் ஒளி முகத்தில் நீர் போல் வழிந்திறங்கியது. “பெரியப்பா” என்று ஒரு அடி பின்னால் எடுத்து வைப்பதற்குள் அவர் எழுந்து நின்றார். ஆறடி உருவத்தின் அகல்நிழல் பின்சுவற்றில் ஏறி ஏறிச்சென்று கூரையை தொட்டது. அந்த நிழல்கை ஓங்கியதைத்தான் முதலில் பார்த்தேன். காயத்ரி அலறினாள். ஒரு சிவப்பொளி சிதறி அணைந்து தெறித்தது. பெரியப்பா கையில் இருந்த பார்க்கர் பேனா சிதல் சிதலாக கீழே நொறுங்கிக்கிடக்க மை வழிந்துகொண்டிருந்தது. நான் நிமிர்ந்து பெரியப்பாவின் முகத்தை பார்த்தேன்.

முகத்தின் மேலேயே அறை விழுந்தது. நான் தரையோடு சுருண்டேன். “வலிக்கறது! பெரியப்பா, வலிக்கறது! போதும்!” என்று கெஞ்சினேன். எப்போதோ “ம்ம்..ம்ம்” என்று நாய்க்குட்டியைப்போல் முனக ஆரம்பித்தேன்.

பெரியப்பா பேசவே இல்லை. சக்தியெல்லாம் சேமித்து அடிக்கவேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டியவர்போல் ஓசையில்லாமல் அடித்துக்கொண்டிருந்தார். பெரியப்பாவிடம் முன்பும் அடி வாங்கியிருக்கிறேன். நாங்கள் எல்லோரும் வாங்கியிருக்கிறோம். ஆனால் கன்னத்தில் ஒரு அறை. அல்லது விசிறிக்கட்டையால் ஒரு அடி. இப்படி அல்ல. பெரியம்மாவும் சித்தியும் ஒரு மூலையில் ஒடுங்கியிருந்தார்கள். அனுபவத்தில் நடுவே வரக்கூடாது என்று தெரிந்திருந்தது. ஆதித்து அழுதுகொண்டிருந்தான். மற்ற இருவரும் நடுவறைக்கு ஓடி ஒழிந்துகொண்டார்கள். அம்மா மட்டும் தூணோடு ஒட்டி உட்கார்ந்துவிட்டாள். என்ன நடக்கிறது என்றே புரியாதவள் போல்.

பெரியப்பா அப்போது அம்மாவை திரும்பிப் பார்த்து, “பண்ண உதவியெல்லாம் நடுவுல வந்துக்கிட்டே இருக்குமாம். ஆம்பிளையா சமமா நிக்கணுமாம். உசுரக் கொடுத்து ஒருத்தன் உன்ன வெச்சு காப்பாத்துவானாம், உனக்கு அது கசக்குதோ? ஜாடையா கத சொல்லி குத்திக்காமிக்கரியோ?” என்றார். அந்த வார்த்தைகளில் அம்மாவின் முகம் சிறுத்துப்போனது. ஆனால் அவள் அழவில்லை. அப்படியே கண் பிதுங்கி அமர்ந்திருந்தார்கள். அந்தக்கோபத்திலும் அவர் அம்மா பக்கம் கை ஓங்கவில்லை என்று நன்றாக நினைவிருக்கிறது. அவர் அடித்துக்கொண்டிருந்தது என்னைத்தான்.

நான் அழுதுகொண்டே பின்வாசலுக்கு ஓடுவதைக்கண்டு அம்மா எழுந்துவருவார்கள் என்று நினைத்தேன், ஆனால் யாருமே வரவில்லை. வீட்டுக்குள் பெரியப்பா இன்னும் சத்தம்போட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஏதோ பொருள் சுவரை அடித்து நொருங்கும் சப்தம் கேட்டது. வெகுநேரத்துக்கு நான் தனியாக இருட்டுக் குளியறையில் முட்டிக்கிடையில் முகம்புதைத்து தேம்பித்தேம்பி அழுதுகொண்டிருந்தேன். என்னால் நிறுத்தவே முடியவில்லை. ஏன் அந்தக் கதையை சொன்னேன், ஏன் அந்தக் கதையை சொன்னேன், என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன்.
பின்னிரவில், எப்போதோ மழைவிட்டபிறகு இனிமேல் அழ கண்ணீர் இல்லை என்று ஆனபோது நான் வெளியே வந்தேன். அப்போது வீடு நிசப்தமாக இருந்தது. நான் நிலைப்படியைத்தாண்டி துணிக்காயும் கொடிகளைத்தாண்டி வயல்பரப்புகளின் எல்லையில் சென்று நின்றேன். கன்னத்தில் அழுத தடத்தின் உப்புக்கரை கரகரவென்றது. வாயில் உப்பு தட்டியது. காற்றில் தூரல், மண்ணில் மழைவாசம். நிலம் தலைகீழாக திறந்துபோட்டதுபோல் வீச்சடித்தது. நீர்வழிந்து காற்றும் வானமும் புத்தம்புதியதாக இருந்தன. மழைநாள் முடிவில் தூரத்தில் திருப்பரங்குன்றத்தின் இரட்டை மலைகளின் விளிம்பு இப்போது துல்லியமாகத் தெரிந்தது.

சிறுகதை – ஹைட்ரா

(நன்றி – பதாகை இதழ், அக்தோபர் 2019 )

பின்மதிய இடைவேளையில் அட்சயாதான் வந்து சொன்னாள். “ஐஷூ ரொம்ப அழறாப்பா. என்னன்னே தெரீல…”

கண்கள் விரிய லட்சுமி ஒரு கணம் அவளை ஏரிட்டுப் பார்த்தாள். காற்றில் தும்பிக்கைகள் அலைய வினோத்தின் ரெக்கார்ட் நோட்புக்கில் ஹைட்ரா படத்தை வரைந்துகொண்டிருந்தவள் அதை அப்படியே போட்டுவிட்டு அட்சயாவுடன் ஓடினாள்.

அப்போதெல்லாம் ஒவ்வொருநாளும் காலை பத்தரை மணி இடைவேளையில், அது முடியவில்லை என்றால் லஞ்ச் பிரேக்கிலாவது,  லட்சுமி ஐஷ்வர்யாவை சென்று பார்த்துவிடுவாள். அல்லது இவளைப் பார்க்க அவள் வந்துவிடுவாள். ஆனால் அன்று மட்டும் லட்சுமிக்கு ஐஷ்வர்யாவை சந்திக்க முடியாமல் போயிற்று.  ஏனோ, காலையிலிருந்து வேலை. கிளாஸ் மானிட்டர் பொருப்புகள்.

முதலில் யூனிட் டெஸ்ட் தாள்களை கணக்கிட்டு டோட்டல் போட்டுத் தரச்சொல்லி உத்தரவு வந்தது. மதியம் போகலாம் என்றால் அன்று காலாண்டு பரிட்சைக்கு முந்தய வெள்ளிக்கிழமை. ரெக்கார்ட் நோட்டுகளை முடித்துத்தர வேண்டிய கடைசி நாள். வரிசையாக ஆளாளுக்கு வந்து “ஏய் ஒரு படம்தான் போட்டுத்தாயேன்” என்று நின்றார்கள். லட்சுமி “முடியாது” என்று சொல்லத் தெரியாத குட்டி. பீடி பீரியடிலும் தும்பிக்கைகளாக வரைந்துகொண்டிருந்தாள்.

ஐஷ்வர்யாவும் லட்சுமியும் எட்டாம் வகுப்புவரை ஒரே பெஞ்சில் ஒன்றாகவே படித்தவர்கள்.  ஐஷூ-லச்சு என்று இணை பெயராகத்தான் அறியப்பட்டார்கள். லட்சுமியின் ஹீரோ பேனாவை அந்த வகுப்பிலேயே பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரே ஆள் ஐஷ்வர்யா மட்டும் தான் என்பது வித்யா விஹார் பள்ளியின் எட்டாம் வகுப்பு வரிசையே அறிந்த விஷயம். 

ஒன்பதாம் வகுப்பில், விதி –  கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சரின் கட்டளையை அப்படியும் சொல்லலாம் – அவர்களை வெவ்வேறு செக்‌ஷன்களில் பிரித்துவிட்டது. ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து ஒன்றாகவே பிள்ளைகள் சேர்ந்து படித்தால் ஒட்டிக்கொண்டுவிடுவார்கள், கவனம் குறையும் என்ற தர்க்கத்தின் அடிப்படையில் அந்த வருடம் எல்லா வகுப்புகளிலும் செக்‌ஷன்களை கலைத்துப் பிரித்தார்கள். விளைவாக லட்சுமி நைன் – ஏ. ஐஷ்வர்யா நைன் – சி.  

வகுப்புகளாவது பக்கம் பக்கமாக இருந்ததா என்றால் அதுவும் இல்லை. அப்போது பள்ளிக்கூடத்தின் ஒரு பகுதியை இடித்துக்கட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆகவே நைன் – ஏ மேலே மூன்றாம் மாடியிலும், நைன் – சி கீழே ஆடிட்டோரியம் பின்னாலேயும் அடியும் முடியுமாக இருந்தது. ஆகவே அன்று மதியம் ஐஷ்வர்யாவை பார்க்க, துப்பட்டாவும், தலைப்பின்னலும், அதிலிருந்து அவிழ்ந்து தொங்கிய கருநீலக்கலர் ரிப்பனும் முதுகுக்குப் பின்னால் படபடக்க, லட்சுமி படிகளில் தாவித்தாவி குதித்து கீழ் தளத்துக்கு ஓடினாள்.  

நைன் – சி வகுப்பின் பின் வரிசையின் கடை ஓரத்தில் பெஞ்சு மீது உடலையே கூடென்றாக்கிக்கொண்டு தலையை கவிழ்த்து படுத்திருந்தவள்தான் ஐஷ்வர்யா என்று லட்சுமி கண்டுகொள்ள ஒரு நொடி பிடித்தது. வெள்ளைச்சீருடையிட்ட அந்த உரு நடுங்குக்கொண்டிருந்தது. கருநீல துப்பட்டாவின் முனை துவண்டு இருபக்கமும் தொங்கியது. உள்ளே அவள் விசும்பியிருக்கவேண்டும், உடலே தூக்கிப்போட்டு அதிர்ந்தது.  லட்சுமி ஓடிப்போய், “ஐஷூ! ஐஷூ! ஏய், என்னடீ ஆச்சு? கேக்கறேன்ல?” என்று அவள் தோளை பிடித்துக் குலுக்கினாள். ஐஷ்வர்யா பந்தாகவே கிடந்தாள். ஒன்றும் சொல்லவில்லை. தலையைக்கூட நிமிரவில்லை. 

வகுப்பில் பத்து பேர்களுக்கு மேல் இருக்கவில்லை. முதல் பெஞ்சில் சில பையன்கள். இன்னும் சிலர் ஜன்னலோரமாக நின்று சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஐஷ்வர்யா  பக்கத்தில் உட்காரும் திவ்யா அங்கே இருந்தாள்.

“திவ்யா என்னடீ ஆச்சு இவளுக்கு?” என்று லட்சுமி குரல் கொடுத்தாள்.

திவ்யா கும்பலுக்குள்ளிருந்து எட்டிப்பார்த்து தோள் குலுக்கினாள்.  “உடம்பு சரியில்லன்னு லஞ்ச் பிரேக்லியே பின்னால போயி படுத்துகுட்டா… தெரியல” என்று நின்ற இடத்திலிருந்தே பதில் சொல்லிவிட்டு உடனே தலையை உள்ளிழுத்துக்கொண்டாள்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் லட்சுமி பதறி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். “கிருஷ்ணகுமாரி மேடத்துட்ட போய் சொல்லலாமா?” என்று அட்சயா கேட்டாள்.

குனிந்த உருவிலிருந்து ஒரு கை மட்டும் பிரிந்து வந்து லட்சுமியின் கையைத் தேடி கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்டது. “வேண்டாமே… ப்ளீஸ்?”

ஐஷ்வர்யா தலை நிமிர்ந்தாள். முகமெல்லாம் சிவந்து கன்னங்களில் உப்புக்கரை தீட்டியிருந்தது. “திட்டுவாங்க…” குரல் கெஞ்சி சிறுத்தது. அழுகையானது.

“என்ன ஆச்சுன்னு சொன்னா தானப்பா ஏதாச்சும் செய்ய முடியும்?” என்றாள் லட்சுமி. பதற்றத்தில் அவள் குரல் அதிர்வாக தொனித்தது.

அந்தக்குரலின் ஆணைக்கு கட்டுப்பட்ட பாவைபோல் ஐஷ்வர்யா இலேசாக எழுந்து திரும்பி குர்த்தாவை இழுத்துவிட்டுக் காட்டினாள். நீளமாகத்தொங்கிய அவள் பின்னலுக்கடியில் பெரிய செம்பருத்திப்பூவாக ஒரு குருதித்தடம் பதிந்திருந்தது. எழுந்தபோது மரபெஞ்ச்செல்லாம் சிவப்பான பசபசப்பு. அதன் வீச்சம் எழ என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் ஐஷ்வர்யா பதறி உடனே அதன் மேலேயே  திம்மென்று உட்கார்ந்தாள்.  அவளால் அதன்பின் யார் கண்ணையும் சந்திக்க முடியவில்லை.

லட்சுமி ஒரு நொடி தயங்கினாள். எழுந்து சென்றாள். முன்பெஞ்சு அருகே நின்றவனிடம், “பிரவீன்… பசங்களையெல்லம் கொஞ்சம் ஒரு ஃபைவ் மினிட்ஸ் வெளிய இருக்க சொல்றியா? ப்ளீஸ்?” என்றாள். பிரவீன் முழித்தான். ஆனால் ஒன்றும் கேட்கவில்லை. அவள் சொன்னதை செய்தான். 

லட்சுமி நோட்டுப்புத்தகத்திலிருந்து தாள்களை கிழித்தாள். ஐஷ்வர்யாவை எழச்சொல்லி அவள் உட்கார்ந்த இடத்தை வழித்து எடுத்தாள். மூன்று நான்கு முறை எல்லாத் தடமும்  போக துடைத்தாள். இரத்தம் படிந்த தாள்களை மடித்து மடித்து இன்னொரு தாளில் சுருட்டி யாரோ சாப்பிட்டு குப்பையில் போட்டிருந்த காலி சிப்ஸ் பாக்கெட்டில் போட்டு அதையும் சுருட்டி ஓர் ஓரமாக வைத்தாள். அதை எங்கே போடுவதென்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. மற்ற எல்லோரும் எட்டியே நின்று வேடிக்கை பார்த்தார்கள். யாரும் பக்கத்தில் வரவில்லை.

அடுத்து என்ன செய்வதென்றும் அவளுக்குத் தெரியவில்லை. “ஐஷூ, வீட்டுக்குப் போறியா?” என்றாள். ஐஷூ விசும்பினாள். அந்நேரத்தில் அவள் வீட்டில் யாரும் இருக்கமாட்டார்கள் என்று லட்சுமிக்குத் தெரியும். தவிர இந்த நிலையில் வெளியே எப்படி போவது?

“பேசாம டீச்சர்ட்டையே சொல்லிடலாமா?” என்று மீண்டும் அட்சயா கேட்டாள். “எந்த டீச்சர்?” என்றாள் லட்சுமி. ஒவ்வொரு பெயராக அவர்கள் மனதில் ஓடியது.

“செங்கொடி மிஸ் இன்னைக்கி லீவாச்சே?” என்றாள் அட்சயா. “வேற யார்ட்ட சொல்றது? சங்கரலிங்கம் சார்ட்டையா?” என்றாள் லட்சுமி. அதை யோசிக்கவே அவளுக்கு சிரிப்பாக வந்தது. ஐஷ்வர்யாவைப் பார்க்க அவளும் கண்ணீரை மீறி சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். 

“சரி. ஒண்ணு பண்ணு,” என்றாள் லட்சுமி. “இன்னொரு நேப்கின வச்சுகிட்டு இங்கியே உக்காரு. இன்னும் ரெண்டு பீரியட்தானே? சாய்ந்தரம் நானும் கூட வரேன். சேர்ந்தே வீட்டுக்குப் போகலாம். பஸ் வேண்டாம். ஆட்டோல போயிடலாம்,” என்றாள். 

ஐஷ்வர்யா பயந்த பார்வையுடன் பார்த்தாள். “ஏற்கனவே ரெண்டு வெச்சிருக்கேன்,” என்றாள்.

“பரவால்ல, மேல ஒண்ணு வெச்சுக்க,” என்றாள் அட்சயா.

ஐஷ்வர்யாவுக்கு பதட்டம் குறையவில்லை. “இதோட எப்பிடி டாய்லெட்டுக்கு போவேன்? எல்லாரும் பாப்பாங்களே?” என்றாள். அப்போது மூன்றரை மணி பெல் அடித்தது. கதவைத்திறந்து எல்லோரும் உள்ளே நுழையத்தொடங்கினார்கள்.

லட்சுமியின் அனிச்சையாக அதைச்செய்தாள். இரண்டு தோள்களிலிருந்து இரண்டு பின்களையும் நடு நெஞ்சிலிருந்து மூன்றாவது பின்னையும் சிவப்பு மானிட்டர் பேட்ஜையும் கழட்டி கருநீலநிற துப்பட்டாவை இழுத்து உதறினாள். இரண்டாக மடித்தாள். ஐஷ்வர்யாவை இழுத்து அவள் இடுப்பைச் சுற்றி கட்டி முடி போட்டாள்.

ஐஷ்வர்யா உடல் மெலிந்தது. இரண்டு கட்டு சுற்ற முடிந்தது. சொறுகிவிட்டு, “போ, ஒண்ணும் தெரியாது. இங்கியே திரும்ப வந்து உட்காரு. யாராவது கேட்டா உடம்பு சரியில்லன்னு சொல்லிக்கோ. கரெக்டா அஞ்சரைக்கு நான் வரேன், சரியா? நான் வரவரைக்கும் நீயா எங்கியும் போகாத. என்ன?” என்றாள். ஐஷ்வர்யா மௌனமாக தலையசைத்தாள்.  வெள்ளை குர்த்தாவில் லட்சுமி வகுப்பைவிட்டு வெளியேறினாள்.

அப்போதெல்லாம் வித்யாவிஹார் பள்ளியில் வாரத்துக்கு ஒரு முறை இந்த ‘வெள்ளைச்சீருடை’ தினம். மாணவிகள் மற்ற நாட்களில் கருநீல சல்வாரும் துப்பட்டாவும் இளநீலக்கட்டம் போட்ட குர்த்தாவும் போட்டுவர வேண்டும். வெள்ளிக்கிழமை மட்டும் வெள்ளைக் குர்த்தா. வெள்ளை கான்வாஸ் ஷூ. மாணவர்களுக்கும் இதே நியமம், என்ன சல்வார்-குர்த்தாவுக்கு பதிலாக பாண்ட்-சட்டை. துப்பட்டா கிடையாது. 

ஒவ்வொரு நாளும் பள்ளிக்கூடத்துக்குள் ஒரு கூட்டம் ஆசிரியர்கள் மாறி மாறி ஷிஃப்ட் போட்டு பிள்ளைகளை கண்போனபோக்கில் நிறுத்தி சீருடைகளை சரிபார்ப்பார்கள். நுணுக்கி நுணுக்கி நோட்டமிடுவார்கள். நகங்களை வெட்டியிருக்க வேண்டும். ரிப்பனை முறுக்கியிருக்க வேண்டும். முகத்தில் முடி வளர்ந்திருந்தால் மழித்திருக்க வேண்டும். துப்பட்டாவை பெரிய பதாகையாக மடித்து பின் குத்தி நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கவேண்டும். அதன் முனை காற்றில் பறக்காதபடிக்கு தோளுக்குப்பின்னால் முடித்துவிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். வெள்ளைச் சீருடை பளீரென்று ஒரு பொட்டு கறையில்லாமல் முகத்திலறையும்படி இருக்கவேண்டும்.

உடலோடு ஒட்டிய வெள்ளை குர்த்தாவின் நுணி கால்களில் படபடக்க லட்சுமி படியேறிச்சென்றாள். மூன்று மாடிகள். மூச்சு வாங்க ஓடி வகுப்பை அடைந்தாள். நல்ல வேளை அடுத்த வகுப்புக்கான ஆசிரியர் வரவில்லை. கழுத்திலிருந்து நெஞ்சுக்குள் வேர்வை வழிந்தது. தன்னுடைய இருக்கையை அடைந்தபோது எல்லோரும் அவளையே பார்த்தார்கள். பிரீதி “துப்பட்டா எங்கடீ?” என்றாள். “நீ மொதல்ல தள்ளு…” என்று அவளுக்கும் ஜெனிஃபருக்கும் நடுவே தன்னை பொருத்திக்கொண்டாள் லட்சுமி.

மேசை மேல் அவள் பாதியில் விட்டுச்சென்ற ஹைட்ரா தும்பிக்கைகளை ஆர்வமாக துழாவியபடி காத்திருந்தது. எத்தனை ஆனந்தம்! நொடிப்பொழுதில் லட்சுமிக்கு முகமெல்லாம் குன்றும் குழியுமாய் பிளந்தது. ஒருநொடிக்கு அவளும் எங்கேயோ நெல்குருத்துபோல் ஆடிக்கொண்டிருந்தாள். அந்நேரம் ஜென்னிஃபர் “கைல என்ன?” என்றாள். சிரிப்பு மறைய “ம்ம்?” என்று குனிந்தாள்.  இரண்டு கைகளிலும் எதையோ கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்டிருந்ததை அப்போதுதான் உணர்ந்தாள். இடது கையில் ரத்தம்படிந்த தாள்களை சுருட்டிவைத்திருந்த சிப்ஸ் பாக்கெட். வலதுகையில் சிவப்பு நிற மானிட்டர் பேட்ஜ்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சிப்ஸ் பாக்கெட்டை தன்னுடைய ஸ்கூல் பேக்கின் ஒரு மூலையிலேயே அமுக்கி வைத்தாள். வீட்டுக்குப்போய் தூரப்போடலாம். கைகூட கழுவவில்லையே? அதனால் என்ன, பேப்பர்தானே? ஒன்றும் வியாதியெல்லாம் தொத்திக்கொள்ளாது… அவள் மானிட்டர் பேட்ஜை மீண்டும் நெஞ்சில் குத்திக்கொண்டிருந்தபோதே வைஸ் பிரின்சிபல் கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் வகுப்பில் நுழைந்தார்.

அது அவருடைய வகுப்பு என்பதையே லட்சுமி மறந்துவிட்டிருந்தாள். இறுக்கிப் போர்த்திய முந்தானையும் இழுத்துக்கட்டிய கொண்டையுமாக அவருடைய குட்டி உருவம் உள்ளே உருண்டு வந்தது. வெறப்பா கைய கட்டிகிட்டு நிக்குற ஹைட்ரா! லட்சுமிக்கு சிரிப்பாக வந்தது. “ஏய், குனி. அவுங்க கண்ல பட்ட சாவுதான்,” என்று பிரீதி காதை கடித்தாள். 

கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் அனாவசியமாக எந்த உடலசைவையும் செய்வதில்லை. கை உயர்த்துவதில்லை. குரல் உசத்துவதில்லை. கண்ணோட்டத்திலேயே வகுப்பை கட்டுக்குள் கொண்டுவரும் ஆற்றல் கொண்டிருந்தார். இப்போதும் கண்ணாடிவிளிம்பிலிருந்து இரண்டுபக்கமும் தொங்கிய திரி ஊசலாட கண்களை உயர்த்தி வகுப்பை நோட்டம் விட்டார் டீச்சர். உடனே சலசலப்பு அடங்கியது. அமைதி.

வரலாற்றுப் பாடம் தொடங்கியது. சுதந்திரப்போராட்டப்படலம். காந்தி இரண்டாம் வட்டமேசை மாநாட்டுக்கு 1931-ல் லண்டன் செல்கிறார். கச்சையாகக்கட்டிய ஒற்றைக் கதராடையில் லண்டன் குளிரையும் அங்குள்ள பிரிட்டிஷாரையும் எதிர்கொள்கிறார் காந்தி. பிறகு அரிஜனங்களுக்காக உண்ணாவிரதம் மேற்கொள்கிறார். அரிஜனமும் பொதுஜனம் அல்லவா? அவர்களுக்கும் கைகொடுத்து உதவவேண்டியது கடமையல்லவா? 1932-ல் பூனா ஒப்பந்தம் கையொப்பமாகிறது. 1935-ல் இந்திய அரசுச் சட்டம்… கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் ஆண்டுகளையும் நிகழ்வுகளையும் மென்மையாக பிசகில்லாமல் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடுக்கிச் செல்வதே வரலாற்றுப்பாடம் எடுக்கும் வழிமுறை. மாணவர்கள் அவற்றை அப்படியே வார்த்தை மாறாமல் எழுதிக்கொண்டிருந்தார்கள். 1937-ன் தேர்தல்களுக்கு வந்த போதுதான் நீல அலையாகத்தெரிந்த மாணவிகள் பக்கத்தில் ஒரு வெண்ணிற உருவை கண்டுகொண்டார். 


வெள்ளை குர்த்தாவை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டு லட்சுமி நீலத்திரைக்குமேல் எழுந்தாள். விரல்களை இறுக்கி மடித்து தலை கவிழ்ந்தாள். எல்லோரும் திரும்பினார்கள்.

“ஒய் ஆர் யூ நாட் இன் யூனிஃபார்ம்?” டீச்சரின் குரல் அறை முழுவதும் ஒலித்தது.

லட்சுமி ஒன்றும் சொல்லாமல் நிமிர்ந்து டீச்சரின் கண்களை சந்தித்து மீண்டும் தாழ்த்திக்கொண்டாள். 

கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் அவள் பெஞ்சை நோக்கி விடுவிடுவென்று நடந்து வர லட்சுமி தன்னை அறியாமலேயே பின்வாங்கினாள். கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் பையன்கள் சேட்டைசெய்தால் நடுவகுப்பிலேயே தொப்புள்சதையை பிடித்து திருகுவார். அப்போது அவளையும் அப்படி செய்யுமளவுக்கு அவர் உடலில் வேகம் இருந்தது.

ஆனால் டீச்சர் அப்படியேதும் செய்யவில்லை. அவளை அடைந்தார். தாழ்வாக, நெருக்கமாக, சீரலாக, அவர்கள் இருவருக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஆபாசம் பேசும் குரலில், “ஏய், துப்பட்டா எங்கடீ?” என்றார்.

அவள் அப்போதும் பதில் சொல்லாமல் நின்றாள்.

டீச்சரின் பார்வை அவள் மீது ஊறிச்சென்றது. அவர் பார்வை பட்ட இடங்களிலெல்லாம் கண்களாக முளைத்துவிட்டதுபோல் இருந்தது லட்சுமிக்கு.

“ஸிட் டௌன்,” என்றார்.

தோள்களை குறுக்கியபடி லட்சுமி உட்கார்ந்தாள். தலையை குனிந்தாள்.

ரெக்கார்ட் நோட்டிலிருந்து ஹைட்ரா எல்லா கைகளையும் ஆட்டியது. அழாதே, அழாதே என்பதுபோல்.

“ஏய் துப்பட்டாவ என்னடீ பண்ண? அவங்கட்ட சொல்லித்தொலைக்க வேண்டியதுதானே?” என்று முணுமுணுத்தாள் பிரீதி. லட்சுமியால் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை. வினோதும் கார்த்தியும் திரும்பி பரிதாபமாக பார்த்தார்கள்.

“ஹைட்ரா ஆழத்தில் வாழும். ஹைட்ரா தண்ணீரில் நீந்தும். ஹைட்ராவுக்கு கண் தெரியாது. ஹைட்ராவுக்கு கை மட்டும் தான் உள்ளது.  ஒரு கை வெட்டப்பட்டால் ஹைட்ராவுக்கு அந்த இடத்தில் மற்றொரு கை முளைக்கும்.” பாடத்தின் வரிகளை லட்சுமி தனக்குள் அனிச்சையாக மறுபடியும் மறுபடியும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள். வார்த்தைகளை அப்படி இடைவிடாமல் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது வரை அழுகை வராது என்று அவளுக்குத்தெரியும்.

வகுப்பு முடிந்த கையோடு டீச்சர் லட்சுமியை எழுப்பினார். மூன்று மாடிகள் இறங்கி கீழ்தளத்துக்கு அவர்களுடைய அறைக்கு கூட்டிச்சென்றார். தலைகுனிந்தபடியே லட்சுமி அவரை பின்தொடர்ந்து இறங்கினாள்.

தன்னுடைய அறையிலிருந்து லட்சுமியை அவள் அப்பாவுக்கு போன் போட்டுத்தரச்சொன்னார் டீச்சர். போனில் மென்மையாக, நிதானமாக, ஆனால் வலுவாக பேசினார்.  “ஆமா சார். ப்ளீஸ் கம் இம்மிடியட்லி… இல்ல, பதட்டப்பட ஒண்ணுமில்ல, ஆனா நீங்க வந்தா பெட்டர்.”

லட்சுமி அறையின் ஒரு மூலையில் அதே வெள்ளை குர்த்தாவில் உட்கார்ந்திருந்தாள். தன்னுடைய தாள்களில் மூழ்கியிருந்த கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் அவ்வப்போது நிமிர்ந்து கண்ணாடிச்சில்லுக்கு மேலிருந்து அவளை  ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு  மீண்டும் வேலையில் மூழ்கினார். அவருக்குப்பின்னால் ஒரு சட்டகத்தில் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் கண்சொக்கி நான் இங்கு என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்பதுபோல் இருந்தார். பக்கத்திலே வெண்சேலையில் சாரதாதேவி அந்த அரங்கை பரிவோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

டீச்சர் நிமிர்ந்தார். “நீ உள்ள ஷிமீஸ் போடுறதில்லியா?” என்றார்.

லட்சுமி குனிந்து தோளுக்குள் விரலை விட்டு ஆடையை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டாள்.

குர்த்தாவுக்கடியில் அதே வெண்ணிறத்தில் பருத்தி ஒற்றையாடையாக ஷிமீஸ் போட்டிருந்தாள். அதற்கடியில் உள்ளாடை. பொதுவாக இந்த அமைப்புக்கு மேல் துப்பட்டாவும் இருக்கும். இன்று இல்லை. ஓடி வியர்வையில் தோலோடு ஒட்டியதால் எந்த ஆடையும் தனியாகத் தெரியவில்லை. அவள் ஏதும் சொல்லவில்லை.

குரல் மாறியது.  “காலையில துப்பட்டா போட்டுட்டுதான வந்த… எதுக்கு கழட்டுன? யாராவது பாத்தா தப்பா நெனைப்பாங்கல்ல? அதானே டீச்சர் கேக்கறேன்?”

ஆனால் அதற்கும் அவள் ஏதும் சொல்லவில்லை. தலை குனிந்தபடியே இருந்தது.

கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் கண்களை சுறுக்கினார். “கேக்கறேன்ல? அங்க என்ன தனியா யோசனை? இப்படி கொஞ்சம் இறங்கி வர்ரது.”

லட்சுமி கண்கள் படபடக்க நிமிர்ந்து தலையசைத்தாள். கைவிரல்களை மடியில் முஷ்டியாக மடக்கிக்கொண்டாள். மேசை மீதிருந்த தூசின் மேல் ஹைட்ராக்கள் நெளிந்தன. கைகள் காற்றை அளைந்தன. அவை கொடிகளைப்போல் படபடத்தன. சுழலாக வட்டம்போட்டன. கைகோர்த்து நடனமிட்டன. லட்சுமி அவற்றை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

லட்சுமியின் அப்பா வர ஐந்து மணிக்கு மேல் ஆனது.

“மேடம்… என் டாட்டர்… சி.லட்சுமி…” உள்ளே செருகப்படாமல் பாண்டுக்கு வெளியே தொங்கிய சட்டைநுணி மெல்லத்திரும்பிய ஃபேன் காற்றில் துடித்தது.

“உட்காருங்க. லட்சுமியோட அம்மாவால வரமுடியலியா?”

“இல்ல மேடம்…” லட்சுமியின் அப்பா தயங்கினார். “அவ இல்ல. இவளுக்கு மூணு வயசிருக்கும். அப்ப ஒரு ஆக்சிடண்ட்ல போயிட்டா”

“ஓ… ஐ யம் சாரி.” டீச்சர் கண்களை விலக்கிக்கொண்டார். மீண்டும் அவர் முகத்தை பார்த்தார். “இல்ல, கொஞ்சம் டெலிகேட் இஷ்யூ… அதான் உங்ககிட்ட எப்படி டிஸ்கஸ் பண்ணன்னு தெரியல…”

பெருமூச்சு விட்டார். “சார், தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. ஆனா சொல்றது எங்க கடமையில்லிங்களா? உங்க டாட்டர்… ஷீ இஸ் நாட் அ சைல்ட் எனிமோர். அவளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தன்ன பத்தின சென்ஸ் இருக்கணும் சார்.”

“மேடம், என்ன நடந்துச்சு?” லட்சுமியின் அப்பா திரும்பி மகளை பார்த்த்தார். “என்ன டா?”

ஒரு ஹைட்ரா கைகளை விரித்து காற்றாடி போல் அவள் கண்ணுக்கு முன்னால் மெல்ல சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. அப்பா பார்த்ததை லட்சுமி பார்க்கவில்லை.

டீச்சர் கண்ணாடியை கழற்றினார். “சார், இன்னைக்கு அவ துப்பட்டா… அதான் பிள்ளைங்க மேல போடுவாங்களே… அதப்போடாம என் கிளாசுக்கு வந்தா. எங்கேயோ தொலச்சிருக்கா. நானும் விசாரிச்சு பாத்திட்டேன். சொல்லமாட்டேங்குறா. என்ன கேட்டாலும் உம்முணாம்மூஞ்சி கல்லு மாதிரி உக்காந்துட்டிருக்கா.” ஒரு கோப்பைத் திறந்தார். “இதோ நீங்களே பாருங்க. காலையில ஃபுல் யூனிஃபார்ம்லதான் வந்திருக்கா. ரெக்கார்ட்ல இருக்கு. நடுவுல எங்கியோ லூஸ் பண்ணியிருக்கா.”

லட்சுமியின் அப்பா இதற்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் முழித்தார்.

“மேடம்… இது… எங்கியாவது விழுந்திருக்கும்…” என்றார்.

டீச்சர் நெற்றி சுருக்கினார். “என்ன சார் சீரியஸ்னெஸ் புரியாம பேசரிங்க? மிஸ்பிளேஸ் பன்றதுக்கு துப்பட்டா என்ன சாவிக்கொத்தா? பின்பண்ணி வரணும்னு இன்சிஸ்ட் பன்றோம். அதப்போயி எதுக்கு கழட்டணும் சொல்லுங்க? அப்புறம் துப்பட்டா போடலன்றளவுக்கு அவ்வளவு மறதியா ஒரு பொண்ணுக்கு?

“சரி, நீங்க சொன்ன மாதிரியே விழுந்திருக்கட்டும். அப்ப கேட்டா சொல்றதுக்கென்ன?” டீச்சர் அவரை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தார். “வேறெங்கேயாவது போயிருக்கக் கூடாதில்ல?”

லட்சுமியின் அப்பா ஒன்றும் சொல்லாமல் வெறிக்க டீச்சர் கண்ணாடியை துடைத்து அணிந்தபடி தொடர்ந்தார்.   “துப்பட்டா தொலஞ்சுபோனதுகூட சரி சார். ஆனா பாருங்க. அதப்பத்தின அக்கறையே இல்லாம இருக்கா. புரியுதுங்களா சார்?” டீச்சர் தாள்களை சேர்த்து கொத்தாக அடுக்கி ஃபைலுக்குள் சேர்த்து அதன்மீது கைகோர்த்து பாந்தமாக இருத்தி அவர் கண்களை சந்தித்தார். “அவளுக்கு தன்னப்பதின சென்ஸே இல்ல. எங்கேயோ இருக்கா. அதத்தான் சொல்ல வர்ரேன்.”

அப்பா அவளை மீண்டும் திரும்பிப் பார்த்தார். அவளுடைய வெள்ளைச்சீருடை அப்போதுதான் அவர் கண்களில் பட்டதுபோல் ஒரு நொடி விழித்துக் கொட்டினார். பெரிய பதாகையைப்போல் நெஞ்சின்மேல் மையமாக குத்தியிருந்த சிவப்புநிற வட்டத்திலிருந்து அவரால் கண்களை எடுக்கமுடியவில்லை.

குரலை மீடெட்டுத்து லட்சுமியின் அப்பா மெல்ல, “மேடம்… தப்பா ஒண்ணும் நடந்திருக்காது…

நல்லா விசாரிச்சுப் பாத்தீங்களா?” என்றார்.

கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் பொறுமையிழந்த உச்சுக்கொட்டுடன் நிமிர்ந்தார்.

“சார், தப்பா எதுவும் நடந்திருக்காதுன்னே வெச்சுக்குவோம். சரி. ஆனா கேள்வின்னு வந்திருச்சுல்ல? இப்ப நான் கேக்கறா மாதிரி அவ வெச்சுக்கலாமா, சொல்லுங்க? அந்த சென்ஸ் அவளுக்கா இருக்கணும் சார். நாமள எல்லாரும் பாக்கறாங்களே, கேள்வி கேப்பாங்களேன்ற உணர்வு உடம்போட இருக்கணும். எல்லாம் லைஃப்ல நெறைய பார்த்தாச்சு சார்… அந்த ஆதங்கத்துல சொல்றேன். அவ கொழந்த இல்ல. அம்மா இல்லாத பிள்ளைன்னு வேற சொல்றிங்க, வீட்ல யாராவது பெரியவங்கள விட்டு பேசிப் புரியவைங்க சார்…”

பேச்சுமும்முறத்தில், ஒரு ஹைட்ராவின் கை அந்த அறையிலிருந்து நீண்டு வெளிச்சென்றதை இருவருமே கவனிக்கவில்லை. அது தாழ்வாரங்களில் தலைகவிழ்த்தபடியே கண்ணில்படாமல் ஒழுகிச்சென்றது. நைன் – சி வகுப்பின் கடைசி பெஞ்சில், லட்சுமியின் துப்பட்டா முனையை கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்டு அவள் வருவதற்க்காக அப்போதும் காத்துக்கொண்டிருந்த ஐஷ்வர்யாவை அடைந்தது. தலைதூக்கி, ‘நான்தான்’, என்று அவள் கையை மெல்ல முட்டியது.

அறிவியல் புனைகதைகள் – வரலாறு, வடிவம், இன்றைய நகர்வுகள்

(2019 ஊட்டி குரு நித்யா காவிய முகாமில் பேசியதன் கட்டுரை வடிவம். நன்றி:

அறிவியல் புனைகதை என்ற வடிவை பற்றி சுறுக்கமாக பேசி அதனை ஒட்டி ஒரு விவாதத்தை முன்னடத்துமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளேன். அறிவியல் புனைகதை என்ற இலக்கிய வடிவம் அடிப்படையில் நவீன அறிவியலைச் சார்ந்து உருவாகி வந்துள்ள ஒன்று. நவீன அறிவியல் மேற்கத்திய அறிவியக்கத்தின் குழந்தை. மேற்கத்திய அறிவியக்க வரலாற்றை புரிந்துகொள்ளாமல் அறிபுனையின் இடம், அதற்கான வரலாற்றுத் தேவை,  அதன் வகைமைகள், எல்லைகளை நோக்கிச் செல்ல முடியாது. அங்கிருந்தே இந்திய பின்புலத்தில் அறிவியல் புனைவுக்கான இடம் என்ன என்ற கேள்வியை எழுப்பிக்கொள்ள முடியும். மேற்கத்திய அறிவியக்க வரலாற்றின் ஆழத்தில் உள்ள ஒரு அடிப்படை முரணின் புரிதல் இதற்கு தேவையாகிறது.

மேற்கத்திய அறிவியக்க வரலாற்றில் பொதிந்துள்ள அந்த மைய முடிச்சை மறுமலர்ச்சி காலகட்டத்து  ஓவியர் ரஃபேல் வரைந்த ‘The School of Athens’ என்ற புகழ்பெற்ற ஓவியத்தில் காணலாம். கிரேக்க மரபின் இரு பெரும் தத்துவவாதிகளை மையத்தில் அமைத்து அவர்களை சுற்றி வடிவமைக்கப்பட்டுள்ள ஓவியம் இது. ஓவியத்தின் இடது பக்கத்தில் பிளாட்டோவும், வலது பக்கத்தில் அரிஸ்டாட்டிலும் இடம்பெருகின்றனர்.

இடது பக்கம் நிற்கும் பிளாட்டோ தன்னுடைய வலதுகையின் ஆட்காட்டி விரலை செங்குத்தாக தூக்கி வானை சுட்டும்படி காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளார். வலதுபுறமாக நிற்கும் அரிஸ்டாட்டில் தன்னுடைய உள்ளங்கையை கிடைமட்டமாக, நிலத்துக்கு சமதளமாக வைத்துள்ளார். பிளாட்டோ வானையும் நெருப்பையும் குறிக்கும் நிறங்களிலும், அரிஸ்டாட்டில் அதற்கு மாற்றாக நீரையும் நிலத்தையும் குறிக்கும் நிறங்களிலும் உடை அணிந்தபடி காட்சிபடுத்தப்பட்டுள்ளார்கள்.

பிளாட்டோவின் பக்கமாக ஓவியத்தின் இடதுபுறத்தில் பெரும்பாலும் தத்துவவாதிகள், கலைஞர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களின் உருவங்கள் தீட்டப்பட்டுள்ளன. இவர்களை ஒருவிதத்தில் கனவுஜீவிகள் என்று சொல்லலாம். தத்துவதர்க்கமும் அகக்காட்சியும் கற்பனையும் உள்ளுணர்வும் சார்ந்து இயங்குபவர்கள் இவர்கள்.

அரிஸ்டாட்டிலின் பக்கமாக ஓவியத்தின் வலதுபுறத்தில் பெரும்பாலும் அறிவியலாளர்களையும், கணிதவல்லுனர்களையும், வானியல் ஆராய்ச்சியாளர்களையும் ரஃபேல் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார். தூய அறிவின் பார்வையை சார்ந்து இயங்குபவர்கள் இவர்கள் என்று பொதுமைபடுத்தலாம்.

இரண்டு கலாச்சாரங்கள்

இந்த ஓவியத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள பிளாட்டோவின் தரப்புக்கும் அரிஸ்டாட்டிலின் தரப்புக்கும் பொதுவாக ஒரு முக்கிய அடிப்படை வேறுபாட்டை முன்வைக்கலாம். பிளாட்டோவின் தரப்பு அறிதலுக்கு தன் முக்கிய பிரமாணமாக உள்ளுணர்வையும் உபமானத்தையும் நம்பியிருக்கிறது. அரிஸ்டாட்டிலின் தரப்பு நேரடி புலன் அனுபவத்தை, பிரத்யட்சத்தை, மட்டுமே தன்னுடைய பிரதான அறிதல் பிரமாணமாக கொண்டுள்ளது.

தத்துவை-கலை-இலக்கிய நோக்குக்கும் அறிவியல் நோக்குக்கும் உள்ள முக்கியமான மைய வேறுபாடு இதுதான். மொத்த மேற்குலக அறிவியக்க வரலாற்றை இந்த முரணின் நீட்சியாக புரிந்துகொள்ளலாம்.

மேற்குலகில் இதே முரண் மீண்டும் மீண்டும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் முளைத்து வருகிறது. கிறித்துவம் தோன்றிய பிறகு மதம் x அறிவியல் என்ற முரணும் இந்த அடிப்படை அறிதல்முறை விரிசலின் ஒரு தரப்பு என்று வாதிடலாம். 18-ஆம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவில் அறிவொளி காலம் தொடங்கியது. கற்பனாவாத பண்புகளை வலியுறுத்திய ரூஸோ ஒரு புறமும், தூய அறிவின் அதிகாரத்தை விதந்தோதிய வால்டேர் மறுபுறமும் அக்காலகட்டத்தின் முகங்களாக ஆகினர். தத்துவ தரப்பில் இதே முரண் கருத்துமுதல்வாதம் x பொருள்முதல்வாதம் என்று பரிணமித்ததாக சொல்லலாம்.

ஒரு வகையில் ரூசோவிலிருந்து கற்பனாவாத கவிஞர்களும், நவீன இலக்கியவாதிகளும் உருவாகி வந்ததாக சொல்லலாம். வால்டேரின் தூய அறிவுத்தறப்பின் நீட்சியாக தர்க்க நேர்நிலையாளர்கள் (logical positivists) உருவாகிவந்தனர். அவர்களிடமிருந்து நவீன அறிவியலாளர்கள் உருவாகி வந்தனர்.

இன்று நம் உலகத்தை கட்டமைக்கும் முரண் தத்துவம்-கலை-இலக்கிய நோக்குக்கும் அறிவியல்-தொழில்நுட்ப நோக்குக்குமானது. ஆனால் அடிப்படையில் இது அறிதல்முறை சார்ந்த, உலகுநோக்கு சார்ந்த முரண் என்பது இந்த விவரிப்பு மூலம் தெளிவாகியிருக்கும்.

இந்த முரணை முன்னிட்டு சி.பி.ஸ்னோ என்ற அறிஞர் 1950-களில் ‘இரண்டு கலாசாரங்கள்’ (The Two Cultures) என்ற பெயரில் ஒரு முக்கியாமன் கட்டுரையை எழுதினார். சி.பி.ஸ்னோ ஒரு அறிவியலாளர் மட்டுமல்லாது ஒரு புனைவெழுத்தாளரும் கூட. அவர் இந்த முரணை முன்வைத்து விரிவாக பேசிய காலம் குறிப்பிடத்தக்கது.

1950-கள் இரண்டு உலகப்போர்கள் முடிந்திருந்த காலகட்டம். போர் காலங்களில் எப்போதுமே தொழில்நுட்பம் வளர்ச்சி அடையும் என்பது வரலாற்றுண்மை. எனினும் இரண்டு உலகப்போர்களுக்குப் பின் ஏற்பட்ட மாறுதல்களின் வீச்சில் தான் நாம் இன்னும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்ற வகையில் அந்த காலகட்டம் நமக்கு முக்கியமானது. இந்த காலகட்டத்துக்கு பிறகு அறிவியலும் சரி, மானுடவியலும் (humanities) சரி, மேலும் மேலும் நுட்பமாகி தனித்தனி அறிவுத்துறைகளாக பிரிந்துசென்றது.

இன்று ஒரு சராசரி அறிவியலாளருக்கு மொழியியல் சார்ந்தோ குறியீட்டியல் சார்ந்தோ பின்நவீனத்துவம் சார்ந்தோ அடிப்படை அறிமுகம் இல்லை. மானுடவியல் தரப்பில் இயங்கும் எழுத்தாளர்கள் கலைஞர்கள் அறிஞர்களுக்கும் பெரும்பாலும் அறிவியலின் அறிதல்முறை சார்ந்த புரிதல் இல்லை. அறிவியலில் நிகழும் பாய்ச்சல்கள் ஒரு அறிவியக்கத்தின் வளர்ச்சியின் படிநிலையாக அல்லாமல் பெரும்பாலும் வெறும் தகவல்களாகவே ஒரு பொது வாசகருக்கு இன்று வந்து சேர்கிறது. இந்த பின்னணியில் தான் இன்று அறிவியல் புனைக்கதைகள் எழுதப்படுகின்றன.

அறிவியல் புனைவு என்ற இலக்கிய வகைமை

சி.பி.ஸ்னோ ‘இரண்டு கலாசாரங்கள்’ கட்டுரையை எழுதிய 1950-கள் அறிவியல் புனைவெழுத்தின் பொற்காலம் என்று இன்று சொல்லப்படுகிறது (‘Golden Age of Science Fiction’). அந்த காலகட்டத்தில் அறிவியல்புனைவு என்ற இலக்கிய வகைமை (genre fiction) ஓர் இயக்கமாக தொடர்ந்து எழுதப்பட்டது.  அதன் பிறகு இன்று வரை தொடர்ந்து வெவ்வேறு வகையில் புனைவுக்குள் அறிவியல் புகுத்தப்பட்டு கதைகள் எழுதப்பட்டுக்கொண்டு இருக்கின்றன.

ஒவ்வொரு காலத்திலும் மானுடத்துக்கும் அறிவியலுக்குமான ஏற்பு-மறுப்பு உறவின் அடிப்படையில் அறிவியல் புனைவின் வடிவம் மாறுபடுகிறது. அடிப்படையிலேயே ஒரு அறிதல் முறை என்ற ரீதியல் அறிவியலுக்கும் இலக்கியத்துக்கும் உள்ள முரண், அறிவியல் புனைவின் கட்டுமானத்திலும் வடிவிலும் கதைச்சமைப்புகளிலும் பரிணமிக்கிறது. என்னேரமும் பூசலிட்டுக்கொள்ளும் இருவேறு ஆளுமைகளான அம்மா-அப்பாவுக்கு பிறந்த குழந்தையாக அறிபுனை வடிவை காணலாம். அவர்களது தனித்தன்மைகளும் சரி, முரண்களும் சரி, அதில் வெளிப்படுகிறது.

ஒரு உதாரணமாக, ஒரு எளிய கதைவடிவை முன்வைக்கலாம். எதிர்காலத்தில் ஒரு அவலச்சூழலின் (dystopia) பின்னணியில், மானுடரில் பலரும் படிப்படியாக தங்களது கண்பார்வையை இழக்கத்தொடங்குகிறார்கள். இதற்குக் காரணம் நாம் சாதாரணமாக காணும் நிற-ஒளிவரிசைப் பட்டையை உள்வாங்கும் கண்ணின் செல்கள் அறியமுடியா காரணத்தால் திடீரென்று மரித்துப்போகின்றன என்று கண்டுகொள்ளப்படுகிறது.

இதனை ஈடுசெய்ய ஒரு அறிவியலாளர் பாம்பின் கண்களிலிருந்து ஒரு புரோட்டீனை எடுத்து மனிதக்கண்ணுக்குள் பொருத்துகிறார். இந்த புரோட்டீன் நிறவரிசைப் பட்டையைத்தாண்டி, அகச்சிவப்பு (infra-red) ஒளியை வெப்பமாக கண்டடையக்கூடியது. இதன் மூலம் அந்த மனிதருக்கு வேறுவிதமான பார்வை கிடைக்கிறது.

மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது ஒரு அசலான அறிவியல் ஊகம். கண்பார்வை இழந்தவர்களுக்கு ஒரு மாற்று சிகிச்சையாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. இன்று இதை நோக்கி சோதனைகள் மேற்கொண்டுபட்டு வருகின்றன.

அதே நேரத்தில், புனைவின் பரப்புக்குள் இது எழுப்பும் கேள்விகள் எல்லாமே மேலதிக அர்த்தம் கொண்டது. கவித்துவமானது. பார்வை என்றால் என்ன என்ற அடிப்படை கேள்வியை கையாள்வது. ‘பாம்புக்கண்’ என்ற குறியீடு அந்த புனைவுலகில் என்ன பொருள் கொள்கிறது என்பதிலிருந்து விரியும் இக்கதை. சுற்றியிருக்கும் வெப்பத்தை மட்டும் உள்வாங்குகையில் ஒரு மனிதனின் பார்வை எப்படி மாறுபடும்? அவனால் காம-குரோத-மோகங்களை எளிதாக கண்டுகொள்ளமுடியுமா? இந்த நுண்ணுணர்வுக்கு புனைவு கட்டமைக்கும் உலகப்பரப்பில் அர்த்தமென்ன? அந்த உலகின் அறிவியல்நோக்கை பற்றிs இந்தக்கதையில் வரும் ‘மாற்றுப்பார்வை’ என்ன சொல்ல வருகிறது? இப்படியான கேள்விகளை அறிவியலாளர் ஆய்வுகூடத்தில் கேட்கமுடியாது ஆனால் புனைவெழுத்தாளர் புனைவுபரப்புக்குள் சோதனை நிகழ்த்தி கேட்டுப்பார்க்கலாம்.

சாராம்சமாக, அறிபுனை என்ற இலக்கிய வகைமையை மூன்று அலகுகளின் அடிப்படையில் புரிந்துகொள்ளலாம்:

  1. அறிபுனை என்பது அறிவியல் x கலை/இலக்கியம் என்ற முரணியக்கம் சார்ந்து இயங்கும் ஒரு வடிவம்
  2. இரண்டு பெரும் அறிதல் முறைகளின் செல்வாக்கு அதனில் இருக்கிறதென்பதால், வாழ்வின், மானுடத்தின் ‘பெரிய கேள்விகளை’ கேட்டு கண்டறியும் சாத்தியம் இவ்வடிவினில் இயல்பாகவே அடங்கியுள்ளது
  3. ஒவ்வொரு காலத்திலும் மானுடத்துக்கும் அறிவியலுக்குமான ஏற்பு-மறுப்பு உறவின் அடிப்படையில் அறிவியல் புனைவின் வடிவம் மாறுபடும்.

 அறிவியல் புனைவு என்றால் என்ன?

அறிவியல் புனைவு என்றால் என்ன என்று வரையறுக்க முற்படும்போது ஒரு சிக்கல் உருவாகிறது. ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் இதன் வடிவம் மாறிவந்துள்ளது என்பதால் வரையறைகளும் அருதியாக இல்லை. ஒரு தொடக்கமாக, அறிபுனை என்னும் வடிவம் என்னென்ன அம்சங்களை கொண்டுள்ளது என்று ஆராயலாம்.

அடிப்படையில், அறிபுனை என்பது:

  1. அறிவியல் கூறுகளை ஏதோ வகையில் தன்னில் கொண்டுள்ள ஒரு கதை
  2. ஆனால் அது அறிவியல் அல்ல. அதன் தர்க்க முறைமை அறிவியல் சார்ந்ததல்ல. நிரூபணவாதம், பொய்பித்தல்வாதம் போன்றவற்றுக்கு அறிவியல் புனைவில் மையமான இடம் இல்லை. அதன் தர்க்கமுறை புனைவு சார்ந்தது. குறியீடுகள் சார்ந்தது. அறிவியலின் தர்க்கத்தை போல அது புனைவுபடுத்தி கதைக்குள் ஒன்றை கட்டமைக்க முயலும் (அசிமோவின் மூன்று விதிகளைப்போல). இன்று எழுதப்படும் அறிவியல் கதைகள் அறிவியல் தர்க்கமே குறியீடு ஆகும் தளத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கின்றன .
  3. பெரும்பாலும் அறிவியல் கதைகளில் யதார்த்தத்தை மீறிய புதிய உலகங்கள் உருவாக்கப்படுவதை நாம் காணலாம் (world-building). இந்த அம்சத்தில் இவை புராணன்க்கதைகள், உருவகக்கதைகள், ஃபாண்ட்ஸி கதைகளை ஒட்டி வருகின்றன.
  4. ஏதோ ஒரு வகையில் ஒரு ஊகத்தை முன்வைக்கின்றன.

 ஒரு புனைவு வடிவமாக அறிவியல் புனைவின் இடம் என்ன– ஒரு வரலாற்று பார்வை

அறிபுனை என்பது அடிப்படையில் ஒரு புனைவு வடிவு என்பதை நாம் பார்த்தோம். புனைவுபரப்பின் வரலாறில் அறிவியல் புனைக்கதைகளின் இடம் என்ன? அவை எப்போது எழுதத்தொடங்கப்பட்டன? அவற்றின் எல்லைகள் என்ன?

ஆதிகாலம் முதலாகவே மனிதன் தன்னையும் தன்னுடைய சுற்றத்தையும் புரிந்துகொள்ள கதைகளை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறான். தன்னால் அறியமுடியாதவற்றை, புரிந்துகொள்ள முடியாதவற்றை விவரிக்க புனைவை நாடுகிறான். புனைவின் நெகிழ்வில் நிகழ்தர்க்கத்துள் சிக்காத உண்மைகள் கனவாக கவித்துவமாக புரியக்கிடைக்கின்றன. ஆரம்பகாலத்தில் மனிதர்களின் புனைவுகள் புராணங்களாக, கட்டுக்கதைகளாக, தேவதைக்கதைகளாக, உருவகக்கதைகளாக, நாடகங்களாக, மிகைத்தருணங்கள் கொண்டவையாக இருந்தன. அவை யதார்த்தத்தை மீறியே இருந்தன.

நவீன காலகட்டத்தில் தான் யதார்த்தவாத புனைவுக்கான தேவை உருவானது. கூட்டுச்சமூகத்தில் மனிதனின் இடம், நவீனச்சமூகத்தின் அழுத்தம், சமூகத்தில் அவன் அன்னியமாதல் போன்றவற்றை பேச இந்த வடிவம் தேவைப்பட்டது. நவீன உலகம் மனிதனை ஆச்சரியத்துக்கும் அதிர்ச்சிக்கும் அயர்ச்சிக்கும் உள்ளாக்கியபடியே இருந்தது. இதை சொல்ல ‘முனையில் திருப்பம்’ வைத்த சிறுகதை என்ற வடிவம் உருவானது. மொத்த வாழ்க்கைப்பரப்பின் விரிவையும் பொருளையும் பொருளின்மையையும் சொல்ல நாவல் என்ற வடிவம் உருவானது.

பதினெட்டாம், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டவை பெரும்பாலும் யதார்த்தவாத சிறுகதைகளும் நாவல்களும் தான். ஆனால் அதே நேரத்தில் இன்னொரு இழையாக மிகையதார்த்த கதைகளும் எழுதப்பட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தது. கொல்ட்ரிட்ஜ், வில்லியம் பிளேக் முதலிய கவிஞர்களின் உலகப்பார்வை வழியாக உருவான படைப்புலகம் ஒன்று அமைந்தது. வாஷிங்டன் இர்விங், எட்கர் ஆலன் போ முதல் ஹெர்மன் மெல்வில் வரை மிகைப்புனைவு வடிவங்களை வெவ்வேறு வகைகளில் கையாண்டவர்களே. இன்றைய அறிவியல் புனைகதைகளை ஒரு விதத்தில் இந்த மரபின் நீட்சியாக பார்க்கலாம்.

உலகத்தின் முதல் அறிவியல் புனைகதை என்று கருதப்படும் மேரி ஷெல்லியின் ‘ஃபிராங்கின்ஸ்டை’னே அடிப்படையில் ஒரு பேய்க்கதையின் வடிவை கொண்டது. 1820களில் எழுதப்பட்ட இந்தக்கதையில் ஃபிராங்கின்ஸ்டைன் என்ற அறிவியலாளர் தன்னுடைய விஞ்ஞான சோதனைகள் வழியாக ஒரு பேயுருவை உருவாக்குகிறார். குழந்தை போன்ற தன்னுடைய ஆக்கத்தை தானே அழிப்பதா என்று விசனப்படுகிறார். பின்னாளில் எழுதப்பட்ட அனேக அறிபுனை வடிவங்களுக்கும் கேள்விகளுக்கும் இந்தக்கதை முன்னோடி. இந்தக்கதையில் அறிவியலின் கட்டற்ற வளர்ச்சிக்கு எதிரான ஒரு மனநிலையை காணமுடிகிறது. இத்தனைக்கும் இந்தக்கதை எழுதப்பட்ட காலத்துக்கு பின் தான் நவீனகாலகட்டத்தின் மிகமுக்கியமான அறிவியல் கருதுகோள்களான பரிணாம வளர்ச்சி, மின்காந்தவியல், மரபணுவியல் முதலியவை கண்டுகொள்ளப்பட்டன.

19ஆம் நூற்றாண்டின் பின்பகுதியில், காலனிய காலகட்டத்தில், தொழிற்நுட்ப வளர்ச்சிகள் உருவாகிக்கொண்டிருந்தன. உலகம் சுருங்கிக்கொண்டிருந்தது. அப்போது எழுதப்பட்ட அறிவியல் சார்ந்த புனைகதைகளெல்லாம் பெரும்பாலும் சாகஸக்கதைகள். புவியின் எல்லைகளை அறிய முயற்சிசெய்துகொண்டே இருந்தன. எச்.ஜி.வெல்ஸ், ஜூல்ஸ் வெர்ன் இவ்வகை புனைவுகளை எழுதியிருக்கிறார்கள்.

இந்த காலகட்டத்தைத்தொடர்ந்தும் அறிவியல் புனைகதைகள் தொடர்ந்து எழுதப்பட்டன. நவீன யுகம் உருவாகி வந்துகொண்டிருந்தது. எதிர்கால கனவுகள், கற்பனைகள், அறிவியல் மீதான நம்பிக்கை சார்ந்து நிறைய கதைகள் எழுதப்பட்டன.

இறுக்கமான அறிபுனைவும் நெகிழ்வான அறிபுனைவும்

அமெரிக்காவில் ‘அறிபுனையின் பொற்காலம்’ என்று கருதப்படும் காலகட்டம் இரண்டு உலகப்போர்களுக்கு பின்வந்த ஆண்டுகள் என்று முன்பு பார்த்தோம். இரண்டு பெரும்போர்கள் முடிந்திருந்தன. இரண்டுமே தொழிற்நுட்பத்தின் வளர்ச்சியால், பேரழிவை உருவாக்கி நிகழ்ந்துமுடிந்திருந்த போர்கள். போர் பதற்றம் அடங்காத காலகட்டம். பனிப்போரினால் அச்சுருத்தல் இருந்தது. ஆகவே அறிவியலாளர்களும் பொறியியலாளர்களும் புதுயுக நாயகர்களாக வழிபடபட்டார்கள்.

1950கள்-60களில் எழுதப்பட்ட அறிவியல் புனைவு இந்த காலகட்டத்தின் நம்பிக்கைகள் ஐயங்கள மொத்தத்தையும் தன்னுள் உள்வாங்கி கொண்டுள்ளதை காணலாம். அறிவியல்மீது பெருத்த நம்பிக்கை இருந்த காலம். இந்த காலகட்டத்தில் வல்லமையே அறம் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. அறிபுனை கதைகளும் தனிமனிதனை பிரதான படுத்தியபடி எழுதப்பட்டன. நவீனத்துவ கூறுகள் கொண்டிருந்தன.

அறிபுனைகதைகளும் அறிவியலை நேரடியாக அணுகின. விரிவான வகையில் அறிவியல் கருதுகொள்களை, சோதனைகளை, ஊகங்களை முன்வைத்தன. இக்கதைகளில் அறிவியல் நம்பகத்தன்மை என்பது ஒரு விமர்சனப்புள்ளியாகவே கொள்ளப்பட்டது. முக்கியமாக, இவை அறிவியல் சார்ந்து ஒரு ஊகத்தை முன்வைத்தன. இந்த காலகட்டத்து அறிவியல் கதைகள் genre fiction என்ற வகையில் சில குறிப்பிட்ட இதழ்களில் மட்டுமே பிரசுரம் கண்டன. எழுதியவர்கள் பெரும்பாலும் தொழில்முறை பொறியாளர்கள், அல்லது தொழில்நுட்பபின்னணி கொண்டவர்கள். பெரும்பாலும் ஆண்கள். சிறுபிள்ளையின் சாகஸ மனநிலையை கொண்டவர்கள். வாசகர்களும் இக்கதைகளை அறிவியல்ரீதியாக விமர்சிக்கும் பார்வையுடைய, சாகஸக்கதைகளை விரும்பி வாசிக்கக்கூடிய ஒரு சிறுவட்டத்தினர். ஐசக் அஸிமோவின் ‘எவிடென்ஸ்’ என்ற கதை இந்த வகைமைக்கு ஒரு சிறந்த மாதிரி. இன்று இதனை ‘இறுக்கமான அறிபுனை’ (Hard Science Fiction) என்ற பதத்தால் அழைக்கிறார்கள்.

1960கள்-70களில் அமெரிக்காவில் பல சமூக மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. வியட்னாம் போருக்குப்பின் போர் மீதான் கசப்பு உருவானது. சமாதானத்துக்கான விழைவு ஏற்பட்டது. அதிகார அமைப்புகள் மீதான நிராசை உருவாகத்தொடங்கியது. பெண்ணியம், சூழியல் போன்ற மாற்று உலகப்பார்வைகள் உருவாகிவரத்தொடங்கின. வரலாறை ஒரு கட்டமைப்பு என்றும் அதிகாரம் என்றும் பார்க்கும் பின்நவீனத்துவ பார்வை உருவாகியது. கருணையே அறம் என்ற நம்பிக்கை ஏற்பட்டது. இந்த காலகட்டத்தில் அறிவியல் அதிகாரம் மீது ஏற்பட்ட ஐயமும் சமூகநலப்பார்வையும் அறிவியல் புனைகதைகளில் வெளிப்பட்டது.

இக்கதைகள் பொதுவாக அறிவியலின் ஒரு கூறை மட்டும் கதைக்களத்தை உருவாக்க எடுத்துக்கொண்டது. அறிவியல் புனைவென்றாலும் அவை முன்வைத்த கேள்விகளும் ஊகங்களும் மானுடமும் சமூகமும் சார்ந்தவை. இக்கதைகள் பொதுவான வாசகர் பரப்பை நோக்கி எழுதப்பட்டது. எழுதியவர்களில் நிறைய பெண்கள் இடம்பெறத்தொடங்கினார்கள். அறிவியலை நெகிழ்வுபடுத்தி ஒரு கதைகட்டுமான உக்தியாக மட்டுமே கதைப்பரப்பில் பயன்படுத்திய இவ்வகை புனைவுகளை ‘நெகிழ்வான அறிபுனை’ (Soft Science Fiction) என்ற பதத்தால் அழைத்தார்கள். அர்சுலா ல குவினின் ‘Solitude’ என்ற கதை இந்த வகைமைக்கு நல்ல உதாரணம்.

 ஊகப்புனைவு – அறிபுனையின் நெகிழ்வுத்தன்மை 

இன்று எழுதப்படும் அறிவியல் சார் புனைவுகள் அறிவியலை கதைக்குள் வெவ்வேறு நெகிழ்ச்சிநிலைகளில் கையாள்கிறன. ஆனால் அவற்றுக்கு பொதுவான கூறு அவை அனைத்துமே கதைக்குள் ஏதோ விதத்தில் ஓர் ஊகத்தை முனவைக்கின்றன என்பதாகும். அது அறிவியல் சார்ந்து இருக்கலாம், மானுடத்தை சார்ந்து இருக்கலாம், சமூகத்தை சார்ந்தும் இருக்கலாம்.

இன்று எழுதப்படும் இவ்வகை புனைவுகள் பலவற்றில் அறிவியல் கூறே இருப்பதில்லை. அல்லது ஒரு புதுவுலகை சமைத்து நம்பவைக்கும் அளவுக்கு மட்டுமே கதைக்குள் அறிவியல் இருக்கிறது.  ஆனால் அவை மனிதனை பற்றி, மானுட மனத்தை பற்றி ஓர் ஊகத்தை முன்வைக்கின்றன். இவை பெரும்பாலும் மிகைப்புனைவம்சங்கள் கொண்டுள்ளன. ஆகவே இவற்றை ‘ஊகம் ஒன்றை முன்வைக்கும் மிகைப்புனைவு’ என்கிறார்கள் (Speculative fantasy). இறுக்கமான அறிபுனைவு, நெகிழ்வான அறிபுனைவு, மிகை ஊகப்புனைவு என்ற மூன்று வடிவங்களையும் மொத்தமாக ‘ஊகப்புனைவு’ என்ற குடைக்கடியில் இன்று பேசப்படுகின்றன.

ஆக இன்று அறிவியல் புனைகதைகள் கொண்டுள்ள மாற்றத்தை ஒரு எளிமையான சட்டகம் மூலமாக புரிந்துகொள்ளலாம். கதையின் அறிவியல் நம்கத்தன்மையின் அடிப்படையில் அவை மையத்திலிருந்து விரிந்துசெல்கின்றன. இறுக்கமான அறிபுனை, நெகிழ்வான அறிபுனை, மிகை-ஊகப்புனை என்று வட்டங்களை உருவாக்கலாம். இவை அனைத்தையும் ‘ஊகப்புனைவு’ என்று கொள்ளலாம். மிகைப்புனைவு, மாய-யதார்த்தவாதம் போன்ற வகைகள் இவற்றுக்கு மிக நெருங்கியவை, ஆனால் இவற்றில் அறிவியல் அம்சம் இருக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. பொதுவாக இருப்பதுமில்லை. இன்று பரவலாக எழுதப்படும் dystopian fantasy கதைகள் இந்த வகைமையை சேர்ந்தவை. உதாரணம், இந்த ஊட்டி அரங்கிலேயே கமலக்கண்ணன் அவர்கள் விவாதத்துக்கு எடுத்த ‘சிவப்புநூலிழை’ என்ற கதை. இந்த வகைமைகள் அப்படியே விரித்தபடி சென்றால் பழைய கதைசொல்லல் முறைகளான புராணங்கள், பேய்க்கதைகள், உருவகக்கதைகள், தேவதைக்கதைகள் போன்ற வடிவங்களில் சென்று சேரும். ஆக அறிவியல் புனைவு ஒரு புனைவு வடிவமாக யதார்த்தவாத எழுத்தோடு கொண்டுள்ள உறவை விட பழையபாணி கதைசொல்லல் முறைகளுடனேயே இன்னும் நெருக்கமான உறவு கொண்டுள்ளது.

இன்றைய அறிபுனைத் திரைப்படங்கள் பலவும் இந்த கதைச்சட்டகத்தினுள் பொருந்துபவையே. ‘இண்டர்ஸ்டெல்லார்’ இறுக்கமான அறிபுனைக்கான உதாரணம். அறிவியல் நம்பகத்தன்மை கொண்ட அறிபுனைக் கதை. அசலான அறிவியல் ஊகம் ஒன்றை முன்வைக்கிறது. ஆனால் ‘கிராவிட்டி’ நெகிழ்வான அறிபுனை. அதன் அமைப்பு அடிப்படையில் ஒரு நவீன தேவதைக்கதையுடையது. கதாநாயகியின் மன அழுத்தத்தையும் மீட்சியையும் கவித்துவமாக சொல்வது. அதற்கு அறிவியல் உலகை ஒரு யுக்தியாக பயன்படுத்திக்கொள்கிறது. அக்கதையில் அண்டவெளி, அதன் எல்லையின்மை, கருமை, அழுத்தம் எல்லாமே குறியீடுகளாக இடம்பெருகின்றன. ‘இன்செப்ஷன்’ ஒரு சுவாரஸ்யமான ஊகத்தை முன்வைக்கிறது. ஆனால் கதைக்குள் அதற்கு எந்தவித அறிவியல் முகாந்திரத்தை அளிக்கவில்லை. ஒருவாரான ‘அறிவியல்தன்மை’யோடு கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது, அதுவே அதன் நம்பகத்தன்மையை உருவாக்குகிறது. அதனை ‘மிகை ஊகப்புனைவு’ என்று வகைப்படுத்தலாம்.

அறிபுனை இன்று

இன்று எழுதப்படும் அறிபுனை கதைகளில் உள்ள நெகிழ்ச்சி ஒருவகையில் இந்த எல்லைகளை கடந்து தூய கதைகளாக நிற்க முற்படுவதன் வழியாக உருவாகி வருகிறது. இன்று எழுதப்படும் அறிவியல் கதைகளின் மிகச்சிறந்த சாத்தியங்கள் மூன்று வகைகளில் வெளிப்படுகின்றன.

  1. கவித்துவம் – இன்றைய அறிவியல் கதைகள் அறிவியலை வலுவான கவித்துவ படிமங்களாக உருவகித்துக்கொள்கின்றன. கதைக்குள் அறிவியல் சோதனையை, அல்லது கோட்பாடை, குறுந்தகவல்களின் தொகையாக இயற்கைவாத பாணியில் முன்வைக்கின்றன. ஆனால் ஒவ்வொரு சிறு தகவலும் வேறொன்றை சுட்டுவதால் அது கவித்துவமாகிறது. இடைவெளிகளை உருவாக்குகிறது. அதன் வழியே தத்துவார்தமான விசாரங்களை கதைத்தளத்துக்குள் நிகழ்த்தப்படுவதற்கான சாத்தியத்தை உருவாக்குகிறது. செவ்வியல் ஆக்கங்களாக நிற்கும் சாத்தியத்தை உருவாக்குகிறது. டெட் சியாங்கின் ‘Exhalation’ என்ற கதை இந்தப்பாணிக்கதைக்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம்.
  2. வகைமைகலப்பு – இப்போது எழுதப்படும் அறிவியல் கதைகள் பொதுவாக ஒரு குறிப்பிட்ட வகைமைக்குள் தன்னை நிறுத்திக்கொளவதில்லை. இன்று அறிவியல் கதை சொல்ல முற்படுவது அறிவியலை அல்ல, அறிவியலை ஒரு யுக்தியாகக்கொண்டு மொத்த மானுடக்கதையை. ஆகவே இன்று ஒரு அறிவியல் கதைக்குள் யதார்த்தவாதம் வரலாம். மிகைபுனைவு வரலாம். மாய யதார்த்தவாதம் வரலாம். சர்ரியலிசம் வரலாம். வரலாறு வரலாம். புராணமும் வரலாம். டெட் சியாங்கின் ‘Story of your Life’ கதை இந்த பாணிக்கான ஒரு நல்ல உதாரணம். ஒரு யதார்த்தவாத கதையையும் ஒரு கவித்துவமான அறிபுனை கதையையும் ஒன்றோடொன்று ஊடுபாவும் வடிவம் கொண்டது. ஒரு விதத்தில் இவற்றை ‘அறிவியல் கதைகள்’ என்பதை விட ஒரு புதிய புனைவு சாத்திய வடிவம் என்றே நாம் பார்க்கத்தொடங்கலாம்.
  3. பிரபஞ்ச வரலாற்று நோக்கு – புனைவில் என்றுமே உள்ள ஒரு சவால் அதற்குள் வரலாற்றை எப்படி எழுதுவது என்பதுதான். ஆனால் இன்றுவரை புனைவுகள் கையாண்ட வரலாறு எழுதப்பட்ட வரலாறு. அகழ்வாராய்ச்சி, மொழியியல், சமூகவியல் போன்ற துறைகளிலிருந்து அதற்கான தரவுகளை பெற்றுக்கொள்கிறது. இன்னும் புனைவுப்பரப்பில் உயிரியல் வரலாறும் பிரபஞ்சவியல் வரலாறும் (biological history, cosmological history) எழுதப்படவில்லை. புனைவுக்குள் அறிவியல் தரிசனத்தளத்திலாவது வராமல் இவை எழுதப்படமுடியாது. இந்த உக்தியைக்கொண்டு டெரென்ஸ் மாலிக்கின் ட்ரீ ஆஃப் லைஃப் திரைப்படத்தில் வருவதுபோல் ஒரு யதார்த்தவாத நிகழ்வுக்கு பிரபஞ்சவியலில் காரணத்தை தேடலாம். அல்லது புனைவின் வழியாக ஒரு வரலாற்றுநிகழ்வுக்கு பின்னணியாக உள்ள மரபணுவியல் காரணங்கள் பரிசோதிக்கப்படலாம். மைட்டோகான்றியல் டி.என்.ஏ தரவுகளைச்சார்ந்து நம்முடைய குரங்கின முன்னோர்கள் வரை ஒரு வரலாற்றை புனைவுக்குள் எழுதிப்பார்க்கலாம். 

இவ்வாறு பல தளங்களில் பறந்து விரிந்து பேச எத்தனிக்கும் எழுத்துக்கள் அதுக்கான பிரத்யேக வடிவங்களை உருவாக்கிக்கொள்ளவேண்டிய சவால் இன்றுள்ளது. செவ்வியல் சிறுகதையின் வடிவம் இவற்றைச்சொல்ல போதாது. ஆகவே இந்த கூரல்முறைகள் வழியாக சிறுகதை இலக்கணமும் மாறுபாடு காணலாம். இன்றைய அறிபுனை எழுத்து அதை நோக்கிய ஒரு நகர்வென்று நினைக்கிறேன்.

இவ்வகை எழுத்துக்கள் கலைக்களஞ்சியங்களைப்போல இருக்கும். பழைய புராணகாவியங்களைப்போல் கிளைக்கதைகளும் ஊடுபாவுகளும் புனர்ஜன்மக்கதைகளும் மறுஜன்மக்கதைகளும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் கொண்டிருக்கும். காலத்திலும் நிலத்திலும் வெளியிலும் தாவிச்செல்லும். நவீன அறிவியலையும் தத்துவத்தையும் தடையின்றி பேசும். நவீன செவ்வியலாகவும் நவீன புராணமாகவும் நிற்கும். இதைநோக்கியே இன்றைய அறிபுனை நகர்வுகொண்டுள்ளது.