Translation: Devaki Chithi’s Diary

A translation of the Tamil short story ‘தேவகி சித்தியின் டயரி’ (1999) by B.Jeyamohan.

Amma, my mother, sent me to find out whether Devaki Chithi was coming downstairs to get her coffee or not. I pushed against the door of the room where Chithappa and Chithi, my uncle and aunt, usually sleep; it was locked. So, I marched out of the front door, climbed up the drumstick tree on the right side of the yard, and peeped into the room through the open ventilator above the window. I was filled with a strange mix of fear and exhilaration. It almost felt like surreptitiously drinking raw, stolen eggs. Chithi was not changing. She had the electric light on; she sat on the floor against the wall writing something. From time to time, a bashful smile would flit across her face. She scratched her neck and feet once or twice, as if she had been stung by mosquitoes. On the clothesline lay the yellow saree that she had been wearing earlier that day. The cupboard was open, I could see the silverware and sarees in it. On the huge double bed, Chithappa’s discarded lungi lay askew. When the saree swayed in the breeze, Chithi looked up with a start. She closed her notebook. I gasped; I thought that she had seen me. However, Chithi took up her notebook and started writing again. I could hear my mother on the other side of the door calling my name. Then, she was calling Chithi. “Devaki! Devaki!” Chithi closed her notebook again and looked at the door. She tucked her hair behind her ears and smoothed it into place. But still she did not get up. Amma hammered on the door. Chithi got up in a hurry. She put the diary in a safe-box inside the cupboard and locked it up. Then she piled the sarees on the safe-box, locked the cupboard, and placed both sets of keys in her handbag. Dabbing at the dots of perspiration of her forehead, she opened the door.

Amma had Vini’s underwear in her hands. “What were you doing?” she asked, knitting her eyebrows.

“I was changing.”

“All this time? Didn’t you hear me call you?”

Chithi said nothing and walked out. I shinned down the tree and went to the backyard. She was already there doing the dishes. She smiled fondly at me. “Mani was looking for you, did you see him?” she asked.

“Who? Tall Mani?”

Chithi laughed. It was like someone had turned the light on. “So, he’s Tall Mani? Who is Short Mani then?”

“K. Thapasimani. Ninth standard.”

“And who is that?”

“Anthony sir’s son. He’s a bad boy.”


When I was trying to think why exactly he was a bad boy, Vini came out. “Chithi, I’ll do my homework tomorrow. It’s a holiday tomorrow,” she said.

“What holiday?”

“Thiruvalluvar Day,” I eagerly butted in. “Chithi, Thiruvalluvar is dead.”

“Oh no! Not that old man with a long beard?” asked Chithi.

Amma called from inside the house, “Vini, you donkey, where’s the tumbler? What a brat, never listens to a word I say…Vini” she shrieked. Vini ran inside. I signaled to Chithi that I was leaving and ran out to the street where the temple car stood.

The next day, when our neighbour Rani Athai, Amma and Paati, my grandmother, were sitting around picking the greens, they started talking about Chithi. Chithi had gone to work. Thiruvalluvar Day did not exist for her workplace, possibly because there was no picture of Thiruvalluvar on their walls.

“So…looks like Queen Elizabeth has bought herself a new saree?” said Rani Athai.

“She earns, she buys, she wears,” said Amma. “Is she like the rest of us? Resigned to the kitchen and coal-dust forever?”

“Well, why don’t you go out and work if you like?” said my grandmother. “Who’s stopping you?”

“In my family we don’t do such shameless things. Imagine — sitting and gossiping in front of strangers, getting told off by all and sundry…”

“That’s a day-night saree. You can wear it all day long, flip it over and wear it again at night. It stays fresh. Gnanam teacher’s wife has one in green. Four hundred rupees, she says. You can’t get one under three hundred,” said Rani Athai.

“It looks nice on young women,” said Paati.

Rani Athai looked at my mother out of the corner of her eye and smiled. “Paati, no, even some older women wear it. The other day at the temple I saw a lady from the East Street wearing it.”


“Of course!”

“Emerald green will look good on athai,” said Amma, referring to her mother-in-law. Rani Athai and Amma smiled.

“Whatever…at this age, where will I go wearing something like that?” Patti pushed back her glasses. She brought a drumstick leaf close to her eyes to examine it.

“Why? You can wear it when you go to Subha’s house,” said Rani Athai.

“As if my son gets me everything I ask for.” Paati threw an angry look at the bunch of drumstick stalks in my fist. “What’s that?”

“A broom,” I said.

“Look at you. You are a boy, what do you need a broom for? Go away,” she grabbed the greens from my hand and flung it away.

I felt that if I wanted to stay there a little longer, I had to say something about Devaki Chithi as well. The diary came to my mind. “Amma, Chithi writes in a diary,” I said.

“What’s that?” asked Rani Athai.

“A diary. With a red cover. The other day when Amma was calling for her, she had locked her room and was writing in it.”

Amma’s face changed. Paati’s mouth fell open. They looked at each other. “How do you know?” asked Amma.

“I climbed up the drumstick tree and saw her,” I said. I immediately felt my stomach drop. “I climbed the tree just for fun,” I added hastily. “I saw Chithi lock the diary in a safe-box in her cupboard.”

“She writes a diary?” asked Rani Athai, looking at me keenly.

Amma laughed. “What else? She must have been writing her accounts. Making sure that the rest of us don’t eat up her salary,” she said. She turned to me. “Go see whether your father is still in the shop,” she said sharply.

“Appa?” I hesitated.


I went out. I felt like I had done something wrong. Appa was not in the shop. Varadan was there. I got a few raisins from him and popped them into my mouth. Then I went over to Nagarajan’s house and looked at his pigeons. I came home only for the midday meal. I knew there was going to be greens for lunch, so I wasn’t too keen. It was already two o’clock.

Amma was not in the kitchen. “Amma!” I called. The fan was creaking around in the hall; Paati and Vini were stretched out sleeping under it.

As I walked around the house calling out to Amma, I heard her respond from Chithi’s room. I went in. “Where’s the diary?” she asked.

“Chithi put it in the cupboard and locked it.”

“But it’s not in the cupboard!”

“There’s a safe-box under the pile of sarees.”

Amma moved the sarees aside. There was a safe-box. I took up a bra and examined it. “Where’s the key?” asked Amma.

“Chithi put the key in her handbag.”

“Oh, so she takes it with her wherever she goes? I see. Alright, come, let’s eat,” Amma snatched the bra from my grip, threw it into the cupboard, slammed the door and bolted it.

“I don’t want the greens.”

“There’s egg for you.”


“From the sambar. Come.”

As I was eating I could hear Amma and Paati conferring outside. Paati raised her voice suddenly. “I kept warning him that we don’t want a city-bred girl in the family, all fashion and fancy, but when did he ever listen to me? God know what she has written in the diary, that witch,” she said. Amma pacified her in a low voice.

I wiped my hands on my knickers and came out of the kitchen. Paati was nodding her head amicably to something that Amma was saying. Her mouth was half-open. I could see the fan rotate in her thick glasses. I wanted to go closer. Amma chased me out with a sharp rebuke. What were they saying? It’s very rare for them to be so friendly.

I went out to the street again. I didn’t know what to do. I belched; I could smell egg in my breath. I felt queasy. I felt that Chithi was going to get into trouble, and I was somehow responsible. Chithi is a good woman. She tells me lots of stories. The sight of her changing her saree shimmered before my mind’s eye. When she comes back from work, I should run ahead and tell her. I kept waiting in the street.

Appa came with Maadan. “What are you doing here?” asked Appa.


“Get yourself home, you’re always on the street,” he said, and kept walking. There was something inside the cane box that Maadan carried on his head. He flashed his big teeth at me. As soon as they were home, Maadan went to the backyard with the box. I went in. Appa stood on the raised verandah in front of the house and washed his feet. Vini was stirring some water in an ever-silver cup with a spoon. “I’m making coffee for Appa,” she said. I pulled her braid and went to the backyard, stopping at the kitchen on the way to pop a couple of cut okra pieces into my mouth. Paati was in the cowshed. In the cane box that Maadan had carried in, there was palm jaggery and a cluster of bananas.

“No school for the little one today?” asked Maadan.

I couldn’t take my eyes off the palm jaggery. It was hard. I scraped some out with a fingernail and popped it into my mouth. “Thiruvalluvar died,” I said.

“So that’s the thing?” said Maadan. “He’s the proprietor of a bus company in Nagarcoil. When I went for toddy tapping work in Cher’madevi, that’s the bus I took.”

“Is Cher’madevi very far from here?”

“Very far. You have to cross seven rivers to get there. But once you are there you can jump from one palm tree to another. Has the little one been on a bus?”

“Once, when I went to Kulasekharam. I went with Chithi then, remember?”

“That’s a town-bus. This is a city-bus. The seats are big, like mattresses. Soft and squishy like river-sand.”

I could hear Appa’s raised voice inside. I went in. Appa had just finished saying something, and Amma was replying with some heat. “What do I care, I am just saying what’s best for all. Then it’s up to you,” she said.

“So, what are you saying now?”

“Nothing! I have nothing to say any more,” she said, and huffed back into the kitchen.

Paati spoke from where she was sitting, “Narayana, there is some truth to what she says as well. Think about it. This is not like the old days. Back in our time a girl who had come of age could not be seen even by her own brother. But these days, see what they wear, what they do… it’s better to be careful, that’s all I’m saying.”

“Okay, okay, my head hurts.”

“Ask her when she comes. And what are we asking for? Nothing much. We just want to know what she writes. If there is nothing wrong in what she writes, then what’s the harm in showing it to us?” There were bits of hay stuck to Paati’s head.

“Will you please shut up!” Appa roared.

“Alright, do what you please,” said Paati. She fished out the hay from her hair. “Dei, go throw this out,” she said.

Vini stood at the entrance of the room shaking her leg, her thumb stuck in her mouth. Appa did not call her and seat her on his lap as usual. She moved forward. Appa turned and looked at her. He kept staring at her for some time. Then with sudden anger, he said sharply, “Remove that from your mouth, you donkey.” Vini took tentative footsteps back and then ran inside to her grandmother and started sobbing into her lap. Paati caressed her head.

In some time, Thatha, my grandfather, came in. He placed his bundle of almanacs in the room where we made the offerings to the gods and went directly to the kitchen. When Paati saw him, she reflexively folded her legs from where she sat on the floor, straightening them out only when he had left the room.

Thatha had his meal. He came out drying his hands on a towel. “Did Panchabi come?” he asked Amma. “He had said that he would bring a horoscope?”

“No, no one came,” said Amma. Then, “he wants to say something,” she said, gesturing with her chin to Appa.

“To me?”


“What about?”

“I don’t know.”

Thatha went out. Amma switched on the light. “Dei, it’s time for you to study,” she said. I opened my Tamil textbook and sat down to study. My heart was not in it. What would happen when Chithi got here?

I heard the sound of the scooter. I peeped out to the entrance. Chithi walked in saying something; when she saw Appa she stopped and walked in silently, her saree rustling. She crossed us and went to her room. Chithappa parked the scooter on the small raised verandah, picked up his shoes and walked in. Appa interrupted him. “Mani, come here just a minute,” he said.

Amma noticed me peeping out at the scene. “Keep your eyes on your book, you donkey. You want a kick?” she said. “Tamils cherished love, honour and valour above all. Tamils cherished love, honour and valour above all,” I recited. All of a sudden Thatha’s voice rose. “What do you mean, her private matter? If our family’s honour is compromised then is that a private matter?” he shouted. I kept reciting in a weak voice. “There are two kinds of love — love before marriage, and love after marriage,” and then I fell silent. Appa spoke to his father, “Appa, please calm down,” he said. He turned to Chithappa. “Let’s just ask her, Mani. This is such a small thing,” he said.

“But how can I… and something like this…” said Chithappa.

“If there is no secret, then what’s the problem? If you don’t have a problem, then I won’t interfere,” said Appa.

“As if we can ignore a family affair just like that? It’s our family’s honour that’s at stake,” Thatha said in a loud voice.

Chithappa also became agitated. “Now what has happened that you talk of honour? What sort of talk is this?”

“Shut up…go hide your face in her saree. Shameless fellow.”

“Appa, can you please stop talking?”

“I am leaving. I simply cannot bear all this.”

“Do whatever you like,” said Chithappa.

“Mani, look here. What’s the problem now? If there is nothing wrong, then there’s no problem. We just want to make sure, right? If you don’t like it, then there’s no need to ask,” said Appa.

From where she stood inside the house, Amma said, “With working women things are always a bit lax, here-and-there. It’s not as if he is unaware of this?”

“Go in!” Appa shouted.

“I’ll go in, what’s in all this for me?” said Amma. “I was just saying because your mother is fretting about the whole situation. Otherwise why would I care? I have my kitchen stove and grimy pots.”

Chithi came in. She had changed her saree. Pushing her bangles up her forearm, she went to wash her face. I could smell the perspiration rising from her body. “Chithi, Appa scolded me,” said Vini, following her in. Paati got up and went to the front room. “Mani, look here, nothing wrong has happened in our family so far. Not one person has had the opportunity to say a word about us…” she said.

“Alright. What now? You want me to ask her? Fine, I’ll ask,” said Chithappa.

Chithi looked at Amma and Paati out of the corner of her eye and walked to the front room. “What is it?” she asked Chithappa in a low voice.

“Bring your handbag.”

Amma turned to me. “Go fetch it,” she said.

I ran to get it. Chithappa opened it, pulled out the little key, gave it to me and said, “Dei, bring the diary.”

Chithi was puzzled. “What diary?” she asked in apprehension.

Amma grabbed the key from me, went into Chithi’s room and got the diary. “That’s my diary,” said Chithi angrily.

“It’s still your diary. They just want to know what you write in it,” said Chithappa. “Show them, let them be satisfied.”

“No. I will not show it,” said Chithi, in a voice I had never heard from her before.

“Don’t shout. Let them see. They are saying all kinds of things.” To his sister-in-law, “Anni, please read it out loud.”

“Why would I read it? The elders in the family can read it and do what needs to be done,” said Amma, enunciating every word clearly.

“No, I will not give it to you,” said Chithi, and ran towards Amma to grab the diary. Amma lifted her arm and took a step backwards.

Chithappa got the diary from her. Chithi, contrary to her usual demeanor, ran out behind him and blocked his path.

“See. And you say I’m making vile accusations,” said Amma.

“There’s nothing in it,” said Chithi. She was in tears. “Please give it back to me. Don’t read it. I beg you, don’t read it.”

“Look here Mani, you read it. If you are satisfied, that’s enough,” said Appa. To Chithi, “Look here woman, only your husband will read it. No one else will. Okay?”

“That is my diary! No one else should read it!” shouted Chithi. She looked like a madwoman.

Thatha got up from his chair. “Why? What sort of secrets do you have that even your husband can’t read them?” he demanded.

“There is nothing like that in there,” said Chithi sobbing.

“Devu, look here. If you make a scene what will people think?”

“No, please don’t…no one should read it.”

“Why should any woman have such secrets?” asked Amma.

“I swear on my marriage. There is nothing in there against my conscience. Believe me.”

“Then? What’s the harm if we read it?” asked Amma.

“I have just written down everything that came to my mind. But nothing illicit.”

“Look here Devu. There’s nothing in here that is as bad as what they fear, yes?”

“I swear on Thiruchendur Murugan…”

“So why fear? Let me read it. Problem solved.”

“No. No one should read it.”

“Do you understand what you are saying?” asked Chithappa, his voice raising in anger.

“No, no one should read it,” said Chithi, still in tears.

Chithappa gave her a long, penetrating look. His face changed. “So that’s how you want to play it? Okay. Then you leave me no option but to read it.”

Before he could open the diary, she leaped forward and snatched it from his hands. Before Amma could block her, she ran into the kitchen and locked the door.

“Devaki! Devaki!” Amma called, banging on the door. Appa, Thatha and Paati had gathered around the door. “Devu! Devu!” shouted Chithappa, kicking at the door with all his strength. Paati’s mouth was half open, she kept waving her hands. Thatha’s head bobbed like a chameleon’s. “Break the door open!” yelled Appa.

The sharp smell of kerosene rose from within the room. Then the ‘gup’ sound of something catching fire, the searing odour of something burning.

In a strange voice, Chithappa kept saying “Devu, Devu” as he pushed against the door with his shoulder. There was a lot of yelling and screaming. Suddenly the door opened. The room was filled with smoke. Chithi walked out, her hair stuck to her face with sweat.

“Devu, you…” said Chithappa. He looked inside. “You burnt the diary? You witch…”

Amma peeped in. “All burnt to cinder now. She got what she wanted.”

Chithi was panting. A single strand of hair was stuck to her eyelid on her tear-stricken face. She was calm, as if she had just finished throwing up.

Chithappa raised his arm to hit her. When he saw her stand calmly, he lowered it. “Whore!” he said, “Bitch!”

“I swear on my marriage. I have not sinned even in my mind. There is also nothing wrong in the diary. I am not such a person. Believe me,” said Chithi. Her voice broke.

“How can we believe you?” demanded Amma. “Why did you burn it?”

“That’s my diary. No one should read it.” Chithi slid down to the floor and hugged her knees with her arms. “There was nothing in the diary that was wrong. Believe me.” Then she buried her face into her knees and burst into sobs. Bits of charred cinder were stuck to her head. Her shoulders heaved. The dried jasmine strand that dangled from her hair swayed from side to side as she cried.

Everyone looked at Chithappa. He kept standing there looking at her. Then he went to his room. Amma told me and Vini to go to bed. All of us went to our bedrooms. No one said anything after that. I could hear Chithi sob in the hall for a long time. She curled up in the hall and went to sleep.

The next day Chithappa took her back to her father’s house and left her there. For a month, Chithi’s father and uncle kept coming and going. There were lots of discussions. The patriarch from the house up the slope also came once and stayed for a long time talking to Appa and Chithappa and Thatha. Chithi never came back. I understood that Chithappa had divorced her only three years later when he got married again.

(Translated from the Tamil original by Suchitra R)

Translator’s note:

In Carmen Maria Machado’s short story, The Husband Stitch, all the women have a ribbon knotted around various parts of their body — neck, finger or toe; the narrator’s husband is incessantly curious about the ribbon and wants to undo it. A more disturbing segment comes halfway through, when the narrator’s five-year-old son grows curious about the ribbon and tries to yank it off her neck with some violence. Devaki Chithi’s Diary is narrated through the eyes of a similar young boy-child, who inflicts the first unconscious violence upon Chithi; it is suggested that although just a boy yet, her claim on her personal space disturbs him somehow. The story moves through the child’s eyes, into the world of women, and comes to a climax in an arena of men where Chithi’s fate is decided. Throughout the story, a subtle finger points out how traditional gender roles are constructed within the family space; it is worth remembering that this story was originally written in 1999, nearly 20 years ago, before such discourse became mainstream.

One part of director Vasanth’s recently screened triptych film, Sivaranjiniyum Innum Sila Pengalum, is based on this short story.

Interview: with translator N. Kalyan Raman

N Kalyan Raman, a bilingual translator, is best known for his English translations of the works of eminent Tamil modernist writer Ashokamitran. Suchitra Ramachandran, a young translator who won the Asymptote Close Approximations translation fiction prize in 2017 for her translation of the Tamil short story “Periyamma’s Words” by B. Jeyamohan, works in the same languages. 

The two translators met in Chennai, the capital city of Tamil Nadu and home of the Tamil language, to discuss the practice and politics of translation, posing questions as wide ranging as: What is the role of translation in an astoundingly multi-lingual country? Does English as a language, a post-colonial residue, oppress or enable? What is the literary legacy of translation and how can it shape the understanding of a diverse society? What follows is an edited excerpt of their conversation.

Suchitra Ramachandran (SR): Translation—a weighty literary activity, a difficult craft—seems to have no prestige associated with it in India. And that’s a reason, I think, why a lot of people don’t pursue it seriously.

N Kalyan Raman (KN): The translator is marginalized as a matter of course and for no good reason. A senior editor in Delhi told me that there is simply no space available in the media to talk about translators. What we must do first is accept the translator as part of the literary community, as producers of literary texts. Editors and other institutional intermediaries are given far more space in the translation discourse than translators themselves.

Also, I don’t think of translation as one separate trick. It’s as much a part of the literary culture as anything else. And translators do other things (in the literary ecosystem) as well, which hardly receive any notice—reflecting, engaging, reviewing, it is all a part of the culture. And understanding it, developing a reflective awareness of the trajectory of the literary culture of your community. Languages imply community above all else. What good is language if there is no community around it? In India, the English language seems to facilitate, in any field, only interest groups. It’s not amenable to a truly open space.

SR: Could you explain what you mean by ‘community’?

KN: The body of people who speak a language, with all their internal differences, diverse histories, cultural legacies, conflicts, contradictions, politics, everything. But they live their lives in and through that language. And therefore, they have a claim to everything in that language. They also contribute to it. They import things from other places. The great Tamil poet Subramania Bharati of the early twentieth century declared, ‘Let’s bring all the artistic treasures of the world here, into this language, into this community.’

But translation into English is problematic because there is no such resolve. In the Tamil community, there are people who read Orhan Pamuk or Mishima or Marx or García Márquez, and they aspire to bring these authors’ works into Tamil. Whereas, in English, books not aligned with the Anglophone sphere’s priorities of the moment are not championed at all.

What happens then is that these great works that are available in every major Indian language, when they are published in English, often become nothing; they curl up and die. There are very few who can push it, or discuss it intelligently.

SR: Introduce it properly to the Anglophone sphere. It’s unfortunate that we don’t have the sort of people you are talking about. Who would say, oh, I read this new writer on the block and they are so good! Why don’t we translate it, why don’t we all read it? That’s really what will drive a pan-Indian literary renaissance.

KN: Precisely. And these interest groups really don’t care. Something is being fed to them on a platter, but they are not equipped to care about it, because they don’t have the necessary background and there is no discourse they can draw upon.

SR: Do you think if we brought up a generation of readers who read extensively in both languages, it might bring about a change?

KN: Perhaps. But there’s a serious limitation to current translation practice. We’re both from generations far apart, but we belong to the same social class. As a community, we haven’t really tapped into so many other Tamil speakers and readers from different socio-economic strata, who may be equally interested in translation and literature.

SR: Who may bring new perspectives to the table.

KN: Yes. It’s also true that unlike people in the Anglophone sphere, who are often monolingual, all major writers in Tamil and elsewhere read widely in world literature, either in English or in translation. The discourse in Tamil and other major Indian languages far outstrips English both in terms of conceptual sophistication as well as foundational knowledge. The range of exploration of Indian life far surpasses what has been possible in Indian writing in English. But it’s not acknowledged, nor taken into account, yet, and that’s sad. But it will have to be. And I am sure that translations of essays and commentaries from Indian languages into English will happen on a big scale.

SR: Yes, that needs to happen. It’s also true for translations. We don’t have much of a discourse on what constitutes a good translation, especially from an Indian language into English. We don’t talk about the quality of a translation at all.

KN: Absolutely. We don’t even distinguish between a good translation and a bad translation, which breeds a needlessly patronizing attitude towards all translations. Reviewers and critics are reluctant to hold up something as a good translation and talk about it.

SR: Even when I read reviews of your translations of Perumal Murugan, for example, people talk about what the stories mean to them and so on, but there’s no critical evaluation of the translation itself.

KN: That’s true. There is something else, too, that serves to obscure the contribution of a translator. People don’t realize that the translator brings all they know into the translation. Wouldn’t you agree?

SR: What words we choose, what phrases we employ? Things like that?

KN: Also, their knowledge of the world, history and culture, politics and worldview. Everything comes into the process of translation, doesn’t it?

SR: So, when you read a work of translation, it’s not just the author you are reading, at some level you’re reading it filtered, or even enriched, through the perspective of the translator.

KN: Yes.

SR: And I think the erudition of the translator—how well-read he or she is, how he or she can craft the language—all really influence how the final text turns out.

KN: Here is something that I understood only through my translation practice: we are prisoners, not just of our time and space, but also of our language; we are condemned to think and speak in contemporary language. It is contemporary language that is intelligible to us and makes us intelligible to others, which makes it imperative that whatever you translate has to be in contemporary language. One of the things that Indian translatorsthe L2 translatorsdo poorly, or not so well, is that they do not train themselves in, or they are not sufficiently engaged with, the literary culture of the target language. I think it’s a crucial requirement.

SR: I see. Yes, if I am translating into English, I really need to know a lot about the contemporary literary culture of that language.

KN: Yes. You need to be widely read in English. You need to know how the prose operates. You should have your own subjective feel of the right prose rhythm for your material. You should know how James Baldwin writes or DH Lawrence writes, you should be familiar with a range of styles in order to be able to invent your own style that feels right for the text you are translating. With poetry, it’s even more important to have this sense of what’s right, and this is something that L2 translators typically don’t get. There are many translators who are very good, passionate about their work, but they have no sense at all of how poetry is written in English.

SR: They are not translating a poem into a poem.

KN: Yes. If the translation doesn’t read like a poem, what’s the point?

SR: Yes, even with prose, I have observed different translation styles. Many people prefer to use Indianisms and translate idioms word-for-word rather than find an English equivalent. And to some of my friends from the West who read translations from Tamil, this sounds foreign to their ear. Someone once told me that they liked the story, but wished it was in English!

KN: But literal translation of idioms is meaningless, right? It’s not going to get through.

SR: I prefer to find a close idiom that conveys the same evocation, but that can also preserve the tonality of the language. It’s hard!

Changing tacks a bit—we’re both bilingual translators. Both of us have translated from Tamil and into Tamil. How do you see that?

KN: I have always been troubled by the hegemonic position of English. I still am. It is certainly something I would like to work against. But at the same time, I am an English translator. As A. K. Ramanujan says in his essay, ‘Is there an Indian way of thinking?’ The moment India got independence, the Indian elite imported English into the Indian public sphere and gave it the formal, hegemonic position enjoyed by Sanskrit in the days of yore. That’s a beautiful insight. And that is the reason why Indian languages were not developed, in epistemology, science, or any other domain. They could have been. There could have been an attempt at least. Unfortunately, one of the things that happened with the formation of the Indian state was the centralization of power, and along with it the centralization of the intellectual-cultural elite at the national level.

SR: And that was centred around the English language.

KN: Yes. And at the same time, we were switching to a different mode of learning and a different concept of education. And that education was centred around English. Although we have constituted ourselves as a democratic republic.

SR: There is still this linguistic elitism.

KN: But, you know, this is not even part of the discourse. One of the most dismaying things about the public sphere in India is that the discourse is often so inadequate and is controlled by clueless gatekeepers and under-equipped, but well-connected establishment intellectuals. It seems like a juvenile thing to say, but I think it is true. It’s a con game to say that people should get English before they can participate in the discourse. It’s a complete travesty. We are not supposed to organize our society along these lines because it tends to seriously disadvantage individuals and communities that are disenfranchised in so many other ways to begin with.

SR: And language is one more hegemony on top of that.

KN: Yeah.

SR: (speaking in Tamil) Even this interview, both of us are Tamil speakers, but we prefer to have it in English.

KN: Yes. This is why I chose to start translating into Tamil. Notwithstanding my ‘politically emancipated’ stance, to weed out this unconscious notion of linguistic superiority in the discourse. It’s also part of my longstanding resolve to stay inside this culture. The way things are in India, it needs constant work. I mean, you have to come from somewhere. You can’t come from nowhere. I wanted to be a person who comes from somewhere.

N Kalyan Raman, a bilingual translator, is best known for his English translations of the works of eminent Tamil modernist writer Ashokamitran, whom Raman began translating in the early 90s. He has also translated the Tamil writers Vaasanthi, Devibharathi, Poomani, and Perumal Murugan, and the poetry of Salma, Kutti Revathi, Perundevi, and others. The first translation he did, however, was into Tamil, for a little magazine called Pragnai—a translation of TS Eliot’s ‘The Journey of the Magi’.

Suchitra Ramachandran is from Madurai, India, and translates between Tamil and English. She has previously published translations of Tamil Sangam-era poems. Her translation of the Tamil short story “Periyamma’s Words” by B.Jeyamohan won the Asymptote Close Approximations translation fiction prize in 2017. Suchitra is currently based in Basel, Switzerland. 

(Thanks: Asymptote)

சிறுகதை – தேள்


ஒரு ஊரில் வாழும் அனைவரும், அவரவர்களின் அறைகளில் வீடுகளில் அலுவலகங்களில், ஒரு நாள், எங்குப் பார்த்தாலும் தேள்களாக இருப்பதைக் காணத்தொடங்குகிறார்கள் என்றால், என்ன நினைப்பீர்கள்?
பழுப்பும் சிவப்பும் கருப்புமாக நிறம் நிறமாக எங்கும் தேள்கள். குட்டிகளைச் சுமந்தபடி சில. ஒன்று மற்றொன்றை உண்டபடி சில. கொடுக்கைத் தூக்கியபடி ஆறு கால்களில் குருக் குருக்கென்று வினோத அசைவுகளுடன் மெல்ல அடியெடுத்து நடந்தபடி சில. தாட்டானாகத் தனித்திருந்து விஷம்வளர்க்கும் கருந்தேள்கள் சில. சர்க்கரை டப்பாவைத் திறந்தால் தேள். கதவிடுக்கில் தேள். அலமாரிகளில் புத்தகங்களின் முதுகுத்தண்டுகளில் பலவிதத்தேள்கள் ஏறி இறங்குகின்றன. தரையில் அவை நடமாடுகின்றன. கழிப்பறைகளில் இருக்கைக்கடியில் குழுமுகின்றன. கோப்புகளைத் திறந்தால் கருந்தேள் ஒன்று சாவகாசமாக, உடல் அதிர, கொடுக்கு லாவகமாக அசைய, வெளிவந்து உடல் மீது ஊருகின்றது. படுக்கைகளில் தேள்கள் ஏறுகின்றன என்று கட்டிலின் நான்கு கால்களையும் நீர் நிரப்பிய ஜாடிகளில் முக்கி வைத்தனர் மக்கள். அதையும் மீறி தேள்கள் ஏறி வந்து இரவெல்லாம் அவர்களின் உடல்கள் மீது சல்லாபம் செய்தன. பகல் விடிந்ததும், அதன் மயிலிறகுக்கால்களும், குளிர்ந்த கொடுக்குமுனை வாலும் உடலைத் தொட்டுச் சிலிர்த்திட வைக்க, அவை இரங்கிச்சென்றன.
தேளோடு கூடி பயமும் அவ்வூரில் குடிகொண்டது. இரவெல்லாம், பகலெல்லாம், தேள்பயத்தால் விரைத்து நடுங்கியிருக்கும் மக்கள் அனைவரும், தங்கள் கனத்த கருங்கற்ச்சிலுவைகளை கையில் இறுக்கிக்கொண்டு, மனோதிடம், தைரியம், மனோதிடம், தைரியம் என்று ஜெபமாகப் பிதற்றியபடி இருந்தார்கள்.
மருத்துவமனைகளில் முதலில் பத்து, இருபது என்று வரத்தொடங்கினார்கள். பிறகு ஒரு நாளைக்கு நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் வந்தபடி இருந்தார்கள். வலியில் முனகிக்கொண்டு, பயத்தில் கதறிக்கொண்டு, சிலுவையைப் பிடித்தபடி உளறிக்கொண்டு. “உங்கள் உடலில் எங்குமே விஷக்கடி இல்லையே,” என்று மருத்துவரும் செவிலியரும் எவ்வளவு சொன்னாலும் நம்ப மறுத்தார்கள். சிலர் குரலெழுப்பிக் கதறி அழுவதைக்கண்டதும் விஷமுறி மருந்தும் கொடுத்துப்பார்த்தார்கள். அழுகை சில நிமிடங்களுக்கு நிற்கும். மூச்சு இறைத்தபடி, “நன்றி! நன்றி! சிலுவை வாழ்க! சிலுவைக்கொடையின் அடியில் அமைந்த நம் அரசு வாழ்க! சிலுவையடி உங்களைக் காக்கும்! உங்களைக் காக்கும்!” என்று கரகரவென்று முனகுவார்கள். ஆனால் அந்த நிம்மதி சில நொடிகளுக்குத்தான். உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து குதித்தெழுந்து, “அய்யோ இங்கும் தேள்கள் இருக்கின்றனவே! வீட்டிலும் தேள்கள்! இங்கும் தேள்கள்! எங்கும் தேள்! இவை என்னை நிம்மதியாகவே இருக்கவே விடாதா?” என்று ஓலமிடத் தொடங்கி அங்கிருந்து ஓடிவிடுவார்கள்.
ஒரு நாள் அந்தக்கூட்டத்தில் மருத்துவர்களும் சேரத் தொடங்கினார்கள். ஒரு மருத்துவர் தன் கழுத்தில் இருந்த இதயத்துடிப்புப் பரிசோதனைக் கருவி, பெரும் கருந்தேள் ஒன்றின் கொழுத்த கொடுக்காக மாறிவிட்டிருந்ததையும், சட்டென்று எட்டி நோக்குகையில் அதன் கூரிய நுனி மேலே வளைந்து முகத்துக்கு நேராக இடமும் வலமுமாக ஆடிக்கொண்டிருப்பதையும் கண்டாள். காதுகளில் தேளின் இடுக்கிக் கைகளைப்போல் கொடுக்-கொடுக் என்ற மெல்லிய ஓசை. “ஆ” வென்று அலறிக்கொண்டு அவள் ஓடியது துரதிருஷ்டவசமாக வாய்பிளந்து திறந்திருந்த ஜன்னலை நோக்கி. எட்டாவது மாடியிலிருந்து விழுந்ததால் அவள் பிழைக்கவில்லை.
மருத்துவமனையில் தேள் ஊரத்தொடங்கியதும் மருத்துவர்களுக்கே தேள் பயம் வரத்தொடங்கியது. அவர்களும் வீட்டிலேயே இருந்தபடி, கறுப்பாக எதையாவது கண்டால் பயத்தில் உடல் அதிர்ந்து நடுங்கி, மனோதிடம், தைரியம் என்று ஜெபித்தபடி தேள் வரக் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களும் ஓரிரு நாட்களில் காணாமல் போனார்கள்.
ஊரை ஓலங்கள் நிறைத்தன.
ஊர் நடுவில் ஓடிய நதியில் மண்டிக் கிடந்தன மனித உடல்கள்.


பெரும் சிலுவை வடிவில் அமைக்கப்பட்ட அவ்வூரின் அரசக்கட்டிடத்தில், சிலுவையின் இரு கட்டைகளும் இணைந்த புள்ளியில் இருந்த அரசரின் குடியிருப்புக்கு அடுத்தபடியாக இருந்தது அவ்வரசின் போர் தளபதியும் பாதுகாப்பு ஆலோசகருமான லிலிடாவின் அலுவலகம்.
ஒரு வாரமாக, அவளும் மற்ற ஆலோசகர்களும் இவ்வினோத தேள் பிரமை மக்கள் மத்தியில் பரவி வந்ததை என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் கைகளைப் பிசைந்தபடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். பொதுமக்களைத்தாண்டி அரசதிகாரிகளும் இதற்குப் பலியாகத் தொடங்கிவிட்டிருந்தார்கள் – சமீபத்தில் இரண்டு நீதிபதிகள். அந்த ஊரின் தலையாய மருத்துவர்களுக்கோ, அறிவியல் அறிஞர்களுக்கோ இந்த நோய் புலப்படவில்லை. அவர்களில் சிலரும் கடந்த ஒரு வாரத்தில் நோய்வாய்ப்பட்டு பிதற்றி அலையத்தொடங்கியிருந்தனர். நெருக்கடி நிலை அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.
ஆனால் அன்றோ, லிலிடா அவளுடைய அலுவலகத்தில் இல்லை. யாருக்கும் தெரியாமல், வாடகை வண்டி ஒன்றைத் தானே ஓட்டியபடி, ஊருக்கு புறநகரில் வாழ்ந்த அவளுடைய இணைச்சகோதரன் லூசிஃபைக் காணச் சென்றிருந்தாள்.
துவைத்துப் பலநாள் ஆன கருப்புச்சட்டையும், பழுப்பு நிறத்தில் கொசகொச குதிரைவால் தலை முடியும், எலும்புக்கூடு போன்ற உடலுமாக லூசிஃப் தன் வெண்பளிங்கு ஆய்வுக்கூடத்தில் ஒரு மூலையில் எதையோ புகைத்துக்கொண்டிருந்தான். லிலிடாவை கண்டதில் அவனுக்கு வியப்பு இல்லை என்பது போல் அவள் வருகையை ஏறிட்டுப்பார்த்தான்.
“செய்திகளைப் பார்த்தாயா?” என்று வினவியபடியே நுழைந்தாள் லிலிடா.
“உன்னுடையது எல்லாம்…”
“என்னுடையது எல்லாம் இருக்கவேண்டிய இடத்தில் பத்திரமாக இருக்கின்றன.”
லூசிஃப் முகமுயர்த்தி அவளை நோக்கிப் புன்னகைத்தான். வயதான புலியின் மஞ்சள் பற்கள் அவனுக்கு.
“இங்குத் தேள் பயம் இல்லையா யாருக்கும்?”
“நாங்கள் உன்னைப்போல் நகரவாசிகள் இல்லையே? இங்கே எல்லாமே மெதுவாகத்தான் வரும்.”
லிலிடா ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்து தலையைக் கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொண்டாள். “அங்கு ரணகளமாக உள்ளது.”
“நீ முன்னிருந்து நடத்திய போர்களை விடவா?”
லிலிடா நிமிர்ந்து அவன் கண்களை நோக்கினாள். “போர் என்ன பெரிய போர். அது எளியது. இந்த விவகாரம் எவ்வளவு பீதியை உண்டாக்கிவிட்டது தெரியுமா? அரசரின் அறைக்கு எவ்வளவு பாதுகாப்புகள் போட வேண்டியிருக்கிறது தெரியுமா? அரசர் அவர் அறையை விட்டு ஒரு வாரமாக வெளிவரவில்லை. தேள்களுக்காகத் துழாவி தேடிப்பார்த்துவிட்டோம். ஒரு குண்டூசி கூட உள்ளே நுழைய முடியாது இப்போது…”
“இருந்தாலும் நீ இங்கு இருக்கிறாய்.”
“ஆம். இன்று காலை, என் அறையில் ஒரு கருந்தேளைக் கண்டேன்.”
லூசிஃப் புருவங்களை உயர்த்தினான்.
“எனக்குத் தெரியும், அது பிரமை தான் என்று. இருந்தாலும் உடம்பெல்லாம் அவ்வளவு பீதி. தேள் உருவத்தைக்கண்டு பீதியா, இல்லை இந்த வியாதி எனக்கும் வந்துவிட்டது என்ற பீதியா, இல்லை இந்த வியாதியின் அம்சமே இந்த விசேஷ பீதியா என்று தெரியவில்லை. அதைப் பார்க்கவே சகிக்கவில்லை. அருவருப்பாக, அசிங்கமாக, உடம்பில் வரக்கூடாத இடத்தில் வந்த கட்டி போல…”
“உனக்குச் சிறு வயது முதல் தேள் என்றால் பயம் தானே?”
லிலிடா முறைத்தாள். “எனக்குச் சிறு வயது முதல் எதைக்கண்டும் பயம் இல்லை, லூசிஃப். அது உனக்கும் தெரியும். பயம் இருந்தாலும் மனோதிடமும் தைரியமும் கொண்டு என் பயத்தை நானே களைந்தே ஆக வேண்டும். இந்த அரசின் போர் தளபதி மற்றும் பாதுகாப்பு ஆலோசகர் நான். பாதுகாப்பு ஆலோசகர்களுக்குப் பயம் இருந்தால் அவர்கள் பாதுகாப்பு ஆலோசகர்களாக இருக்க முடியாது.”
“ஆம், உனக்கும் இந்த வியாதி வந்து விட்டதை உன்னுடைய அரசு தெரிந்துகொண்டால் நீதிபதிகள் இருவருக்கு நடந்தது போல் உன்னையும் ஏதாவது சிறையில் அடைத்துப்  பூட்டி சாவியை நதிக்குள் வீசி எறிந்துவிடுவார்கள்.”
“பேசாமல் இரு!” லிலிடாவின் கண்களில் அனல்பொறிகள். “வாய்க்கு வந்தபடி பேசாதே. நம்மை வளர்த்தெடுத்து சோறு போட்டது இந்த அரசு தான், மறந்துவிட்டாயா? உனக்கு அரசு ஒத்துவரவில்லை என்பது தெரிந்த செய்தி தானே. என் தம்பி என்பதால் என் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி உனக்கு இங்கு ஒரு ஆய்வுக்கூடம் ஏற்படுத்திக்கொடுத்திருக்கிறேன். இல்லையென்றால்…”
“இல்லையென்றால் என்னையும் அரச துரோகி என்று என்றோ கதை முடித்திருப்பீர்கள், அதானே?” கசப்புடன் சிரித்தான் லூசிஃப்.
“இங்கு மட்டும் என்ன ஆராய்ச்சி செய்ய முடிகிறது? உடலில் ஒரு கீறலும் விழாமல் உச்சபட்ச வலியைத் தூண்டுவது எப்படி. விஷங்களைச் செலுத்தி மனிதர்களைப் புழுக்களைப் போலத் துடிக்கச்செய்வது எப்படி. மன அழுத்தம் உண்டாக்கி மனங்களைப் பிறழ்வு கொள்ளச்செய்வது எப்படி. இதைக் கண்டுபிடிக்கத்தானே நான்? என் கண்டுபிடிப்புகளை உங்கள் போர்க் கைதிகள் மீதும், அரசியல் எதிரிகள் மீதும் பயன்படுத்தி வெற்றிகளைக் குவிக்கலாம் அல்லவா? எனக்குப் பிடித்தாலும் பிடிக்கவில்லையென்றாலும், நானும் உன் அரசும் வெவ்வேறல்ல. உன் அரசின் அத்தனை போர் வெற்றிகளிலும் எனக்கும் பங்குண்டு.” மீண்டும் அந்தக் கசப்பான சிரிப்பு.
“அப்படியல்ல லூசிஃப்,” லிலிடாவின் குரலில் ஒரு குழைவுத்தன்மை குடிகொண்டது. தன் கருங்கற் சிலுவையை எடுத்து மேசை மீது வைத்தாள். “இரண்டாம் பெரும் பஞ்சத்தில் அப்பா, அம்மா, உறவினர்கள் யாருமே பிழைக்க மனோதிடமும் தைரியமும் இல்லாமல் இறந்தார்கள். நாம் சிறுவர்கள் தான், ஆனால் நாம் மட்டும் திடமனத்தோடு உயிர்வாழ்ந்தோம். நினைவிருக்கிறதா, ஒரு நாள் எங்கிருந்தோ சிறகடித்துப் படப்படத்த ஒரு சிட்டுக்குருவியை என் கையில் பிடித்து வந்தேன். உனக்குப் பசி மயக்கம், ஆனாலும் அதைக்கொல்ல உனக்கு மனம் வரவில்லை. வேண்டாம், வேண்டாம் என்று தலையசைத்தாய். ஒரே பாய்ச்சலில் அதன் கழுத்தில் என் பற்களை இறக்கி உடலில் இருந்த கொழுப்பை கடித்து உனக்குப் புகுட்டினேனே?”
லூசிஃப் சிவந்த கண்களால் லிலிடாவைப்பார்க்க முடியாமல் இடமும் வலமும் தலையசைத்தான். “அது சிட்டுக்குருவியா? அது சிட்டுக்குருவியா?”
“எதுவாக இருந்தால் என்ன? அப்படித்தானே அன்று பிழைத்தோம்? அதன் பின் அரசு நம்முடைய மனோதிடத்தையும் தைரியத்தையும் கண்டு நம்மைத் தத்தெடுத்துக்கொண்டது. படிக்கவைத்தது. வாழவைத்தது.”
லூசிஃப் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டான். பின் அவளை நோக்கி, “பெரும்பஞ்சங்களை ஈனமான, தெம்பில்லாத மக்களைக் களைய உன்னுடைய அரசு தான் உருவாக்குகிறது என்பதை நீ அறிவாயல்லவா?”
லிலிடா சிரித்தாள். “ஆமாம், அதனாலென்ன? அதானே நம்முடைய அரசின் நியதி? நாம் வெற்றி பெற்றவர்கள், லூசிஃப். மனோதிடமும் தைரியமும் கொண்டவர்களை மட்டுமே தேர்ந்தெடுத்து தன் பிரஜைகளாக ஆக்கிக்கொண்டுள்ளதல்லவா நம் அரசு? அதனால் தானே இது உலகத்திலேயே வலுவான நாடாக நிற்கிறது? நம் அரசு அமைக்கப்பட்ட மூல தருமமே இந்தச்சிலுவை தருமம் தானே?”
தன் சிலுவையைத் தூக்கி கையில் திருப்பிப்பார்த்தாள். “சிலுவை என்பது என்ன? பெரிய கட்டை சிறிய கட்டையைக் குறுக்குகி நிற்கிறது. மனோதிடமும் தைரியமும் கொண்ட பெரியவை எல்லாம், உலகத்தில் உள்ள சிறியவைகளைக் குறுக்கி ஆளும். ஆளவேண்டும். பெரிய மீன் சின்ன மீனை உண்பது போல். இது தான் உலக நியதி. இங்கு ஈனமான ஜீவனெல்லாம் சாக வேண்டும். அவ்வளவுதான். போரால், பஞ்சத்தால் துவண்ட சிற்றரசுகளைத் தன் சிலுவைக்கடியில் ஒருங்கிணைக்க முயற்சித்தார் முதலாம் சிலுவையடி பேரரசர். மனோதிடமும் தைரியமும் கொண்ட உயிர்கள் அவர்களின் கஷ்டங்களை மீறி அரசின் கட்டமைப்பில் உதவ வந்தனர். மற்றவர்கள் – அதுதான் வழி! – மாண்டனர். அல்லது அழிக்கப்பட்டனர். இந்தச் சிலுவை வழி மட்டுமே உலகின் நிதரிசனம். சிலுவை வாழ்க! சிலுவைக்கொடையின் அடியில் அமைந்த நம் அரசு வாழ்க!”, ஓங்கி உரைத்தாள்.
“அப்போது சிலுவை மந்தன்?”
கண்களைச் சுருக்கினாள். “உனக்கு அவனைப்பற்றி எப்படித்தெரியும்?”
“நான் கொஞ்சம் வரலாறு படிக்க முயற்சி செய்திருக்கிறேன்.”
“என்ன உளறுகிறாய். அது வரலாறல்ல. கட்டுக்கதை. எந்தக் காலத்திலோ வாழ்ந்த மனிதன் ஒருவன் அதுவரை வந்த, வரப்போகிற மக்களுக்காகத் தானே வலிந்து சிலுவையில் ஏறினானா? நல்ல கதை. ஆவணக்கிடங்குகளில் இருக்கும் ஆதாரத்தை எடுத்துப்பார். நீ சொல்லும் மனிதனைப் போல யாரும் இருந்ததே இல்லை என்று சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னாலேயே நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டது. அக்கதைகளை உருவாக்கியவர்களும் தாங்கள் பொய் சொன்னதாக ஒப்புக்கொண்டு விட்டார்கள். அதற்காக அவர்கள் தண்டிக்கப்பட்ட இடத்தில் தானே இன்று நமது அரசின் நீதிமன்றக்கட்டிடம் நிற்கிறது? அந்த வரலாற்றை நீ படிக்கவில்லையா?
“அப்படியே அப்படி ஒருவன் இருந்திருந்தாலும், அவனே ஈனன். அவனால் என்ன விதமான மன்னிப்பை அருளியிருக்க முடியும்? அப்படிபட்ட ஈனனை ஏன் கொண்டாட வேண்டும்? நீ சொன்ன கட்டுக்கதைகள் மிகவும் ஆபத்தானவை. அவை சிலுவையின் அர்த்தத்தை வேண்டுமென்றே திரிக்கப்பார்க்கின்றன. மனிதர்களை ஈனர்களாக மாற்றப்பார்க்கின்றன. அது இயற்கைக்கு மாறானது.
“இப்போது பார். தேள்களைக் கண்ட அனைவரும் பயத்தில் நடுங்கியபடி, மனம் பிறழ்ன்றபடி ஆகிவிட்டார்கள். தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்கள். ஆனால் நான் அதீத மனோதிடமும் தைரியமும் கொண்டவள். என் பயத்தை வெல்லவேண்டும் என்ற குறியோடு உன்னைத்தேடி வந்துள்ளேன். ஆகவே இந்தத் தேர்வில் நான் வெற்றி பெறுவேன்,” லிலிடா முடித்தாள்.
“உன்னுடைய பயத்தை உன்னுடைய அரசு ஏற்றுக்கொள்ளாது என்ற பயம் உனக்கு,” என்றான் லூசிஃப், அவள் பக்கம் பார்க்காமல். “சரி, நான் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?”
“உன்னுடைய விஷ ஆராய்ச்சிக்கு நீ இங்குத் தேள்களை வைத்திருக்கிறாய் அல்லவா? எனக்கு ஒரு தேளை தொட்டுப்பார்க்கவேண்டும். அதை என் மீது ஏற விட்டுப்பார்க்க வேண்டும்.”
லூசிஃப் திடுக்கிட்டான். “ஏன்?”
“பயத்தை வெல்ல அதுதான் ஒரே வழி. போர்க்களத்தில் நாங்கள் இதைத்தான் செய்வோம். நிணம், குருதி, சித்ரவதை இதை எந்த ஒரு போர் வீரனும் முதல் நாள் காணும் போது அஞ்சத்தான் செய்வான். அதனால் அவனைப் போருக்கு அனுப்புவதற்கு முன்னாலேயே காயத்துக்கும் வலிக்கும் போரின் நிதர்சனங்களுக்கும் முழுவதுமாகப் பழக்கப்படுத்தி விடுவோம்.”
அவளுடைய கண்கள் மின்னின. லூசிஃப் கண்வாங்காமல் அவளைப் பார்த்தான்.
“கட்டாயம் செய்தாகத்தான் வேண்டுமா?”
“ஆம். உறுதியாக.”
லூசிஃப் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் கண்களில் ஏதோ மாறியது.
“சரி, வா.”
நீளமான பளிங்கறை ஒன்றிற்குள் லூசிஃப் லிலிடாவை அழைத்துச்சென்றான்.


விஷப்பாம்புக்கூண்டுகளைத்தாண்டி, விதவிதமான விஷநத்தைகளின் கூடுகளைத்தாண்டி, நாலடி நீளமும் நானூறு கால்களுமான பூரானின் கூட்டைத்தாண்டி, கருமுடி மண்டிய கருப்பு விதவை சிலந்திகளின் கூடுகளைத்தாண்டி, எல்லாவற்றிற்கும் அரசர்களாகக் கண்ணாடிப்பெட்டிக்குள் வீற்றிருந்தன கருந்தேள்கள்.
கையில் சிலுவையைப் படித்தபடி, லூசிஃபுக்கு அருகில், அதனெதிரில் நின்றாள் லிலிடா. மூச்சுக்கடியில் “மனோதிடம்! தைரியம்!” என்று திரும்பத்திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாலும் பயம் அவளை ஆட்கொண்டிருந்தது. அவள் உடல் வேர்த்தது. கை நடுங்கியது. கால்கள், உடல், கொடுக்கு என்று தேளின் அசைவுகள் அத்தனையும் பார்க்கப்பார்க்க அவளுடைய உடல் மீது அது அவ்வசைவுகளை நிகழ்த்துவதாக அவள் உணர்ந்தாள். மேனி சிலிர்த்தது. கண் வைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.
அதே நேரம், அந்தத் தேளின் உருவத்திலிருந்து கண்களை எடுக்கவும் முடியவில்லை. இனி எப்போதுமே எடுக்கவும் முடியாது என்ற எண்ணம் திடீரென்று உருவானது. அதன் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் எதோ வினோத கவர்ச்சி இருந்தது. இடமும் வலமும் சுழன்ற அதன் கொடுக்கு கருப்பு முத்துக்களைக் கோர்த்து செய்தாற்போல் இருந்தது. அல்லது கருப்பு கட்டிகளை. கட்டியை விரல்களுக்கு நடுவில் அழுத்தவேண்டும் என்று தோன்றுவது போல், அதை அமுக்கினால் வலித்தாலும் சீழ் வடிவத்தைப் பார்க்கும் சுகத்தைப் போல் – இந்த வினோத ஜீவனை – இல்லை, இது உயிர் இல்லை – உயிர் இல்லை என்றால் பிறகென்ன? – இந்த அருவருப்பை – அமுக்கிப்பார்க்கவேண்டும் என்று தோன்றுகிறதே? அப்போது அதன் உடலிலிருந்து ஒரு கருப்புத் திரவம் – அதன் நாற்றத்தை இப்போதே நுகர முடிகிறதே? – பீறிக்கொண்டு வருமா? அது கூட வேண்டாம். அதன் கொடுக்கின் கருப்பு முனையை மட்டும் ஒரே ஒரு முறை தொட்டுப்பார்க்க வேண்டும். ஒரே ஒரு தொடுகை, அவ்வளவுதான். ஒரே ஒரு முறை. ஒரே ஒரு முறை…
“லிலிடா. இதை என்றாவது உன்னிடம் சொல்லி விட வேண்டியது தான் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்,” கனவைக் கிழித்து வருவது போல் எங்கிருந்தோ தூரத்திலிருந்து லூசிஃபின் குரல். “உலகத்திலேயே பெரிய போதை எதுவென்று உனக்குத் தெரியுமா?”
கனவிலிருந்து எழுந்தது அவள் குரல் “உம்?”
“உலகத்திலேயே பெரிய போதை பயம் தான். பயந்து, பயத்தை வென்று, மீண்டும் பயந்து, பயத்தை வென்று, பயம் நம்மைச்
சுழற்றியடிக்கும்…இங்கே பார்!” சட்டென்று தன் சட்டைக்கைகளை மடித்துவிட்டுக்கொண்டான். லிலிடா அவன் பக்கம் திரும்பினாள். மூச்சை உள்ளிழுத்தாள். கருந்தேள் கண்ணாடி பெட்டியின் ஓரத்தில் வாலசைத்தது.
“அத்தனையும் விஷக்கடிகளா?”
லூசிஃப் தலையசைத்தான். “அத்தனையும்.”
“இவற்றைப் பராமரிக்கும் போது ஏற்பட்டவையா?”
“இல்லை. இந்த ஊர்மக்கள் அனைவருக்கும் இப்போது வந்துள்ள தேள் பயம் எனக்கு வெகுநாட்கள் முன்னாலேயே வந்துவிட்டது. நானும் அதை வெல்லத்தான் இதைச்செய்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு தேளை கவனமாகப் பிடித்து என் உடல் மீது படர விடும் போது உண்டாகும் பேரச்சமும் உச்ச பரவசமும் இருக்கிறதே…எப்படிச் சொல்வேன் அதை? முதலில் அதைத் தொட்டாலே அருவருப்பாக இருக்கும். ஆனால் உடல் மீது நடக்கும் உணர்வு மயிலிறகு வருடுவது போல் இருக்கும், அவ்வளவு மென்மையானது. அதே நேரத்தில், அது விஷப்பூச்சி என்ற அறிதல் கூடவே இருக்கும். அது உடல் மேல் ஊர்ந்து எங்கு போகும்? எப்போது கொட்டும்? என்று காத்துக்கொண்டிருப்பதில் இருக்கும் பயம் தரும் உச்சத்தை எப்படி விவரிப்பேன்?
“இந்தக் கருந்தேள் இருக்கிறதே? ஒரு வாரம் முன்னால் அதனுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தேன். அது கழுத்துவரை ஏறிவிட்டது. ஆனால் கொட்டவில்லை. காத்திருந்த ஒவ்வொரு நொடியும் தெளிவாக நினைவில் நிற்கிறது. கொட்டியபோது தன் வாலை வீசிய வீச்சைப் பார்க்கவேண்டுமே. வலியில் எனக்கு ஒரு நொடி கண்பார்வையே மங்கிவிட்டது. அப்படியே இறங்கிப் போனது. போகும் போது கையெல்லாம் கொட்டு. அவ்வளவு விஷம் அதற்கு. எப்படியோ அதை அடக்கி பெட்டியில் போட்டுவிட்டு முறிமருந்தை உடனே செலுத்திக்கொண்டேன். இல்லையென்றால் அந்த அளவு விஷத்துக்கு நான் இறந்திருக்கலாம்.”
லிலிடாவின் முகம் வெளிர்ந்திருந்தது. “உன் உடலில் விஷம் ஏறவில்லையா?”
லூசிஃப் கலகலவென்று சிரித்தான். “என்னைப் பார்த்தால் எப்படித் தெரிகிறது? லிலிடா, என் உடல் முழுவதும் விஷம். இப்போது நான் உன்னைக் கடித்தால்…” -பற்களைக் கடித்து இளித்தான் – ” உனக்கொன்று தெரியுமா? அடுத்தமுறை இந்தக் கருந்தேளை என் மேல் விட்டுக்கொள்ளும்போது விஷமுறி மருந்து போட்டுக்கொள்ள வேண்டாம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். உடலில் அவ்வளவு விஷம் மண்டியுள்ளது, இன்னும் கொஞ்சம் என்ன செய்யும்?”
“உனக்குப் பைத்தியமா?”
“உலகத்தில் எவ்வளவோ பைத்தியக்காரத்தனம் இருக்கிறது. இதுவும் ஒரு ஓரமாக இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே?”
லிலிடா அந்தக் கருந்தேளை பார்த்தாள். பின் லூசிஃபின் கைகளைப் பார்த்தாள். அவன் விரல்கள் கூடத் தேள் வடிவு கொண்டிருக்கின்றனவே? அவன் கண்களுக்குப் பித்துப்பிடித்துவிட்டனவா? அவற்றில் அந்த ஒளி எங்கிருந்து வந்து குடிகொண்டது?
“நீயும் உன் பயத்தை வெல்லத்தானே வந்தாய்? வா. உன் கையை நீட்டு. தேளைப் பிடி.”
லிலிடாவுக்கு ஏதோ புதுவித பயம் தலைக்கேறியது.
“இல்லை. இன்று வேண்டாம்…”
“அடக்கண்றாவியே. இவ்வளவு தூரம் முன்னேறிவிட்டு யாராவது பின்னகர்வார்களா? வா, வா. ஒரு முறை தொட்டுப்பார்த்துவிடலாம். எங்கே போச்சு, உன்னுடைய மனோதிடமும் தைரியமும்?”
சுற்றி இருந்த கண்ணாடிபெட்டிகளில் பாம்புகள் சீறின. நத்தைகளும் பல்லிகளும் தலையைத் திரும்பிப்பார்த்தன. தூரத்தில், மூலையில், கண்ணாடிப்பெட்டியில் அந்தக் கருப்பு உருவத்தின் நிழல். இரண்டு கைகளும் கொழுத்த உடலும் கொட்டவரும் வாலும் அதன் முனையில் கொடுக்கும். மீண்டும் அதன் வாலில் அந்த வசீகர ஊசல்!
லூசிஃப் முன்னால் நடந்து சென்று பெட்டியைத் திறந்துகொண்டிருந்தான். அவன் திறப்பதை பார்த்த கருந்தேள் பெட்டியின் மூலைக்கு ஓடி மறு சுவரில் ஏறியது. லூசிஃப் இரும்பு கையுறைகள் போட்டுக்கொண்டு கையை உள்ளே விட்டு அதைப் பிடித்தான். தேள் அவன் கையுறைக்குள் திமிர்ந்து கொடுக்கைச் சுழற்றியது .
லிலிடா சிலுவையைப் பிடித்தபடி நின்றாள். அவளால் முன்னாலும் வர முடியவில்லை, பின்னாலும் நகர்ந்து செல்ல முடியவில்லை.
“வா! வந்து பிடி! அப்படியே கையை நீட்டு பார்ப்போம்!”
“வேண்டாம்! வேண்டாம்! சிலுவை வாழ்க… வேண்டாம்! மனோதிடம்! தைரியம்! தைரியம்!” அவள் அலறினாள்.
லூசிஃப் இரண்டு எட்டில் அவளை அடைந்து, அவள் கையைப் பிடித்து, எதையோ அதன்மீது போட்டான். பெரிதாக, கருப்பாக, வெறும் விஷமுனையாக, ஏதோ ஒன்று அவள் மீது ஏறியதை அவள் மந்தகதியில் உணர்ந்தாள். காலையில், தன் பிரமையில் கண்டது இதைத்தான், இதைத்தான், இதைத்தான்…
லூசிஃப் சிரிக்கத்தொடங்கினான். நத்தைகளும் பாம்புகளும் அவனைத் திரும்பிப்பார்க்கும் படியான பேரரவச் சிரிப்பு அது.
“வேண்டாம்! வேண்டாம்!” ஒரு நொடிக்கு அதன் ஸ்பரிசத்தை உணர்ந்தாள். நெஞ்சத்தின் மையத்தில் விறைப்படையச்செய்யும் குளிர். அவள் அறியாமலேயே கையை உதறினாள். கருப்பாக ஏதோ கீழே விழுந்தது.
லூசிஃப் இன்னும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். அவள் திரும்பிப்பார்க்காமல் அந்த அறையை விட்டு, அந்தக் கட்டிடத்தை விட்டு வெளியே ஓடினாள். வண்டியில் ஏறிக்கொண்டு அதிவேகமாக ஓட்டிக்கொண்டு தன் அலுவலகத்துக்கு வந்து சேர்ந்தாள். தெருக்கள் காலியாக இருந்தன. மூச்சு முட்டக் கட்டிடத்துக்குள் ஓடினாள். அங்கு யாருமே இல்லை. ஏதேதோ தாள்கள் அங்குமிங்குமாகப் பறந்துகொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு தளமாகத் தேடினாள். ஒரு ஆள் அரவம் இல்லை. தன்னுடைய அறையை அடைந்தாள்.
கதவைத்திறந்து தன் இருக்கையில் அமர்ந்தும் தான், தான் கையில் அதுவரை வைத்துக்கொண்டிருந்த சிலுவையை உணர்ந்தாள். ஆனால் என்ன இது? இது சிலுவையல்லவே? சிலுவையின் இரண்டு கைகளும் தேளின் கைகள். சிலுவையின் நீள்முனை தேளின் கொடுக்கு. அவள் விரைந்து போய்ப் பார்க்கப்பார்க்க அந்த கருந்தேள் அவளுடைய கை மீது மெல்ல ஏறி கழுத்தை அடைந்தது. கடைசியாக ஒரு முறை அதன் விஷம் மண்டிய கொடுக்கு காற்றில் சுழன்றது.

(நன்றி – சொல்வனம்)

On learning Tamil, polarized societies and the pursuit of truth and beauty.

Sometime last week, I happened to watch the Neeya Naana episode from 15.4.18. I often watch the show because I’m interested in observing and understanding its narrative — it’s also not a bad way to understand the pulse of the people. This episode did not disappoint. It was a discussion about mother tongue learning, with one group speaking for actively teaching their children the mother tongue (Tamil) and its literature, and the other group not so keen on it. Most of the people who were not too keen on their children learning Tamil in school were thinking from the perspective of what ‘value’ it would add to their child’s life. Learning Hindi, or a foreign language, their argument went, would help them if they needed it for their careers later in life; knowing to read and write Tamil guaranteed no such advantage. It was also not a ‘scoring subject’, and therefore unpopular among ambitious parents.

The show’s narrative, on the other hand, centred around positioning Tamil not just as a language, but a medium inducting its learners into a 2000-year-old way of life and ethos. தமிழர் வாழ்வியல் முறையை தெரிந்துகொள்ள தமிழ் படி was their refrain. Their narrative talked about having pride in the unbroken chainlink of a classical language, that has come to us down the ages. Cutting ourselves adrift from the language would distance us from our roots, they said. These are arguments not dissimilar to those I made in this essay recently. However, hearing this particular hour-long discussion, I realised something else, something important, something I realised about my own journey reading and writing in Tamil, that I will share in the interest of completeness, and because I feel it is precisely what needs to be said right now.

And that is this idea, the idea that both the parents who participated in the show, and the narrative Neeya Naana built, missed completely. Building in a young person pride centred around an external identity, whether it is religion, ideology, nation, or language, and more importantly, making the said pride, the focal point of their identity, almost never ends well. Learning Tamil, being Tamil, because it is your identity, because it is the identity of your ancestors, because you are Tamil, and because you need to take pride in your ethos — these are not invalid reasons to learn the language, but I shudder at each repetition of identity, identity, identity — at how fragile our sense of identity is, in the existential sense, and how we need to keep finding external anchors for it all the time. And then I think of the middle-class parents in cities and small towns, whose only ambition for their children is to score well, get a degree that gets a job that pays well, buy all the right things, and settle down, and I wonder where their sense of existential, let alone cosmic, identity will come from when the question inevitably starts gnawing at their soul.

And this is true not just of the Tamil identity, but any identity built around anyidentifier. There are similar arguments made over Sanskrit. A few years ago, when I was living in Pittsburgh, I met a family who spoke only Sanskrit at home. Their eight-year-old was a pro. What is the point of this NRI family speaking Sanskrit for their daily transactions, making up words for fridge and computer and wifi, I wondered — a language, which, in my understanding, was never a spoken language of the common people in the first place. Modern Sanskrit speakers, are too, in a sense, aspiring to a lost ethos, a particular way of life.

A three-day shibhiram organized by Samskrita Bharati includes an immersive experience speaking in and listening only to Sanskrit for three full days, and the company of talented, motivated and earnest youngsters, but also includes a morning yoga session, a sattvic lunch and bhajan satsangs in the afternoon. While this is not on the same level as claiming fantastically that the internet existed in the time of the Mahabharatha, or that the Kumari Kandam was the cradle of civilization, I feel they stem from the same impulse of insecurity, differing only in the type and degree of expression. Most talk of Tamil nationalism is fundamentally not different from Hindu nationalism in this essential sense — this narrative of pride in the ‘oldest’, ‘biggest’, ‘wisest’ and ‘best’ seems to be simply insecurity trying unsuccessfully to cover itself with the thin cloak of grandiosity.

We, the constructors and consumers of capitalism, its minions, its narcissistic handmaidens, are adrift. Our modern thoughts have made us question, and not without reason, the rigid, unyielding social models of our ancestors, but in the process, we have are also been cut off from their value systems. In its absence, our generation has found itself distanced from the natural support systems of extended family networks, clans and communities, as well as its values that served to provide meaning for their lives in the past. Instead, we seek fulfillment and meaning in the things we buy for ourselves (‘self-care!’ we say), we turn to entertainment to fill our time that gapes vacuously at us, and then buy more time with money because we can. Our arts are full of pessimism about humanity and human potential: humans are trash, we say brashly, indifferently, for who has the time or patience to engage with the said humans? And we huddle into corners, doubting, suspicious of the other, coming to rally in bubbles around some common thread of relief — the shared belief in the same God, the shared belief that the other group is made of sub-humans, the shared belief that speakers of the other language are out to make fools of us, and civil discourse is no longer possible with such morons. And what does that give us, but this deeply polarized world that we are in? One person says she fears potential rape in a cab because it carried a Rudra Hanuman poster, another person retaliates by namecalling all Muslims, jihadis, and all this hate is amplified a million times through our online and offline social networks.

I fear this climate of polarization, where furrows deepen with every Whatsapp forward whistling its way through networks of people who believe, with their whole heart, that they are right, their way is just, that they are dispossessed, pitiable victims who must rally back, or else. But more than fear, it is a deep distress that wells up in me — how insecure we are, and how unhappy, and how unsure. How alone, and how abandoned. How adrift. I do not know how to set this right, how to talk about this and make everyone else see what I see, that we are like people trapped in a ghostly castle, except that the horror of the situation is that there may be no ghost in this castle after all, and that we fear each other and have fallen to killing and raping anyone in sight. We are suspicious of the country, its systems and our fellow beings, certain in our that no one will step forward to help us in a time of crisis, and the only alternative is to band together in tribes, not around a shared set of positive values, but by making a shared front against something. This is the reason that any manufactured tribalism centred on pride makes me tremendously uncomfortable.

To return, in my case, I realize now that the reason I started reading Tamil was the same reason I attended the Samskrita Bharati meetings. It had nothing to do with pride, or even the need to find my identity in my roots. It had everything to do with my own love for wisdom and my pursuit of the truth, and my own desire to joust with this sense of fear of the fellow being that has overtaken our public consciousness, that of course, I am also not immune to.

My mother language, Tamil, and her sister tongue, Sanskrit, with all their complicated histories and are vessels, carriers of truth, beauty and wisdom. The languages themselves, their hoary origins, or an identity I can derive from associating with it, none of this matters to me. Languages are idea-vessels, where the form is the substance — the language itself, its words, its poetic devices and symbols, carries its particular insight and wisdom in it. I don’t look up to Tamil in awe because it is a 2500-year-old old lady, full of finger-wagging wise saws. I don’t derive my identity from being born in the ancient house of that old lady. Quite the contrary, the collected wisdom and beauty of all those years is available for me here and now. I can be a woman of the free world, of my time and age, thinking and reading new ideas in different languages, and still find as my contemporaries Valluvar and Ilango and Kamban and Bharathi. It is the pursuit of truth that, quite naturally, brought me back to my grandmother tongue (and what a sweet, yet upright and decisive tongue she has!) and not pride that she is my grandmother. This might have been the case even if I was not born in a Tamil-speaking family — how else would the Russian Tolstoy adopt the Kural for himself? Besides, I have ridden down the shaky raft of worldly existence with Kaniyan Poongundran, and I know better than to tie my ephemeral identity to something as simple as the language I was born with.

So, if I have children, I know I would not want to make an agenda out of teaching them Tamil, or teaching them Sanskrit, or anything else for that matter. I would, however very much like to teach them, if it’s possible, to discover their inner sense of truth, beauty and goodness. To love wisdom, uncompromising, impartial truth, with all their heart, and to have their actions guided by that sense. If they discover that, that alone, I believe, will be sufficient to guide them to all the sources and bosoms of wisdom, to each eternal spring that still waits patiently for men and women to discover it. I believe that journey will naturally lead them to Tamil, for its language and literature brims with truth and beauty and wisdom, and by that very process, it would wean them naturally away from developing any false sense of superiority and victimhood.

My own personal ideal, the reason I read and write and think and be, is truth, beauty, wisdom, and the sense of good and bad, right and wrong it unequivocally inspires. My loyalty is only to my pursuit of truth and beauty and goodness. Tribal senses of identity and modern ideological identities are tools, sometimes very useful tools, but if I fashion myself a hammer-wielder, then I am tempted to see every problem as a nail. And these are limited tools — a tribal sense of identity or an ideology cannot answer the grand questions of life, nor lead one on to truth, beauty or goodness.

மொழியாக்கம்: வெற்று பக்கம்

(ஆங்கில மூலம்: ஐசக் டினேசன் – The Blank Page)

புராதன ஊர்வாயில் ஒன்றின் வெளியே, காபி நிறத்தோலும் கருப்பு முக்காடுமாக அமர்ந்திருந்த ஒரு மூதாட்டி, போகிற வருகிறவர்களுக்குக் கதை சொல்லி தன் பிழைப்பை நடத்திக்கொண்டிருந்தாள்.

அவள் சொன்னாள்:

“கனிவான அம்மையே, அய்யனே, ஒரு கதை கேட்கிறீர்களா? என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் நிறைய கதைகள் சொல்லியிருக்கிறேன், ஆயிரத்தியொரு கதைகள் சொல்லியிருக்கிறேன். என்னை நோக்கி, எனக்கே எனக்காக, ஒரு சிவப்பு ரோஜாவின் கதையையும் இரண்டு மிருதுவான அல்லி மொட்டுகளின் கதைகளையும் பட்டிழையென பின்னிப்பிணைந்த நான்கு கொடிய விஷசர்ப்பங்களின் கதைகளையும் சொல்ல இளைஞர்களை நான் அனுமதிக்கத் தொடங்கிய காலம் தொட்டு நான் கதை சொல்லி வருகிறேன். என்னுடைய அம்மையின் அம்மை – கருவிழிகள் கொண்ட நடனமங்கை, அக்காலத்தில் அடிக்கடி முயங்கப்பெற்றவள் – அவள்தான் தன் இறுதி நாட்களில் – அப்போது அவள் பனிக்காலத்து ஆப்பிள் பழத்தை போலச் சுருங்கி முக்காட்டின் கருணைக்கடியில் தஞ்சம் புகுந்து விட்டிருந்தாள் – அவள்தான் எனக்குக் கதையாடலின் கலையைக் கற்பிக்க முற்பட்டாள். அவளுடைய அம்மையின் அம்மை அவளுக்கு அதைக் கற்பித்திருந்தாள்; அவர்கள் இருவரும் என்னை விடப் பெரிய கதைசொல்லிகள். ஆனால் இப்போது அதெல்லாம் பழைய கதை ஆகிவிட்டது – மக்களைப் பொறுத்தவரை நானும் அவர்களும் ஒன்றாகிவிட்டோம். என் கொடுப்பினையே அதுதான் – இருநூறு வருடங்களாகக் கதை சொல்லி வருபவள் நான்.”

இத்தருணத்தில், அவளுக்குச் சேரவேண்டிய சன்மானம் வழங்கப்பட்டு, அவள் உற்சாகமான மனநிலையில் இருந்தாளென்றால், கதையைத் தொடர்வாள்.

“என்னுடைய பாட்டியின் பயிற்சி முறை ரொம்பவும் கடுமையானது,” என்றாள். “‘கதைக்கு விசுவாசமாக இரு,’ என்று அந்தக் கிழவி என்னை எப்போதுமே அதட்டிக்கொண்டே இருப்பாள். ‘என்ன இடர் வந்தாலும், ஒரு நொடிகூடத் தவறாமல் உன் கதைக்கு மாறாப்பற்றுடன் இரு.’ ‘நான் ஏன் அப்படி இருக்கவேண்டும் பாட்டி?’ என்று நான் அவளைக் கேட்பேன். ‘காரணங்களா கேட்கிறாய், பொதிமூட்டையே?’ அவள் கூவுவாள். ‘இதில் உனக்கு கதை சொல்ல வேறு ஆசையா? அது சரி, நீ எப்படியும் கதைசொல்லியாகத்தான் வரப்போகிறாய், அதனால் தொலைகிறது – கேள்! – இவைதான் என் காரணங்கள். கதைசொல்லி கதைக்கு மாறாப்பற்றுடன் – எப்போதும், எந்நிலையிலும், நித்தியமான மாறாபற்றுடன் இருப்பாரென்றால், அங்கு, கதை முடிவில், மௌனத்தின் குரல் பேசும். கதைக்கு துரோகம் இழைக்கப்பட்டிருந்ததென்றால், அங்குக் குடிகொள்ளும் மௌனம் வெறுமையின் மௌனம் மட்டுமே. ஆனால் நாம், மாறாபற்றுடையவர்களான நாம், நம்முடைய இறுதி சொல்லை உரைத்த பின் மோனத்தின் குரலை அங்கு கேட்போம். மூக்கொழுகும் சிறுமிகளுக்கு இதெல்லாம் புரிகிறதோ இல்லையோ, அதுதான் உண்மை.’”

“அப்போது நம் யாரையும் விட மகத்தான கதையைச் சொல்வது யார்?’ என்று மூதாட்டி தொடர்ந்தாள். “மௌனமே அக்கதையைச் சொல்கிறது. உலகத்திலேயே மகத்தான புத்தகத்தில் மிகச்சிறப்பாக அச்சிடப்பட்ட பக்கத்தில் இருக்கும் கதையை விட ஆழமான கதையை எங்கு வாசிக்க முடியும் தெரியுமா? வெற்று பக்கத்தில் மட்டுமே. ஒரு கம்பீரமான, துணிச்சலான பேனாவால், தன் படைப்பூக்கத்தின் உச்சத்தின் உச்சியில் நின்றுகொண்டு, அண்டம் முழுவதும் தேடினாலும் கிடைப்பதற்கரிய மையுடன் எழுதப்படும் கதையைவிட, ஆழமான, இனிமையான, வேடிக்கையான, குரூரமான, கதையை எங்கு வாசிக்க முடியும் தெரியுமா? வெற்று பக்கத்தில்.”

கிழவி சிறிது நேரம் ஏதும் சொல்லாமல், அவ்வப்போது இளித்தபடியும், பற்களற்ற வாயை மென்றபடியும் இருக்கிறாள்.

“நாங்கள்,” என்று இறுதியில் முடிக்கிறாள், “கதைசொல்லும் கிழவிகளான நாங்கள், எங்களுக்கு தெரியும், வெற்று பக்கத்தின் கதை என்னவென்று. ஆனால் இக்கதையை சொல்ல நாங்கள் கொஞ்சம் தயங்குவதுண்டு. இக்கலைக்குள்ளே வராதவர்களுக்கு இக்கதையைச் சொன்னால் எங்கள் மதிப்பீடு குறையக்கூடும். இருந்தாலும், தாராள மனமுடைய இனிய, அழகான அய்யனே, அம்மையே, உங்களுக்கு, விதிவிலக்காக உங்களுக்கு மட்டும், இந்தக் கதையைச் சொல்கிறேன்.

“போர்த்துகல் நாட்டின் நீல மலைகளின் உச்சியில் கார்மலைட் பிரிவைச் சேர்ந்த கன்னியாஸ்திரீகள் வசிக்கும் ஒரு பழைய கன்னிமடம் உள்ளது. எளிமையான வாழ்க்கையும் கடும் முறைமைகளும் கடைபிடிக்கும் பழம்பெருமைக்குரிய பிரிவு அது. பழங்காலத்தில் செல்வமும் செழிப்புமாக இருந்தது அம்மடம். அங்கு இருந்த கன்னியாஸ்திரீகள் அனைவரும் உயர்குடி மகளிர்; அங்கு பல அற்புதங்கள் நிகழ்ந்தன. ஆனால் நூற்றாண்டுகள் கடந்து செல்ல, உயர்குடி பெண்களுக்கு நோன்பு நோற்பதிலும் பிரார்த்தனை செய்வதிலும் ஆர்வம் குறைந்தது. அதுவரை மடத்தின் கருவூலத்திற்குள் வழிந்துகொண்டிருந்த ஸ்த்ரீதனங்கள் வற்றத்தொடங்கின. இடிந்து சரிந்து கொண்டிருக்கும் அம்மாபெரும் கட்டிடத்தின் ஒரு பகுதியில் ஏழ்மையும் எளிமையுமாகச் சில கன்னியாசகோதரிகள் இன்றும் வசித்து வருகிறார்கள். அந்தக் கட்டிடமே அது கட்டப்பட்டுள்ள சாம்பல் நிற பாறைகளோடு ஒன்றாகிவிடவேண்டும் என்ற பேராவல் கொண்டுள்ளது போல நொருங்கிகொண்டிருக்கிறது. இதையெல்லாம் மீறி, அவர்கள் பூரிப்பும் செயலூக்கமும் கொண்ட கன்னியாசகோதரிகளாக வாழ்கின்றனர். புனித ஜெபம் செய்வதில் அவர்களுக்கு பேரின்பம். அதைத்தவிர, மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் தங்களை மூழ்கடித்துக்கொள்ளும் மற்றொரு செயல், பழம்பெரும்காலத்தில் அந்த மடத்துக்குத் தனித்துவமான, விசித்திரமான ஒரு சிறப்புரிமையை அளித்த செயல். அவர்கள் போர்த்துக்கல் நாட்டிலேயே ஆகச்சிறந்த சணலை விளைவித்துச் சாகுபடி செய்து, அதைக் கொண்டு அந்நாட்டின் மிக மிருதுவான லினன் துணியை உற்பத்தி செய்கிறார்கள்.

“மென்விழி ஒளிரும் பால்நிறக் காளைகள் மடத்தின் அடிவாரத்தில் உள்ள நீள்நிலத்தை உழுகின்றன. உழைப்பினால் காய்ந்து நகத்தடியில் மண்புகுந்த கன்னி விரல்கள், விதைகளைத் திறம்பட விதைக்கின்றன. சணல் பூக்கள் பூக்கும் பருவத்தில், அந்தப் பள்ளத்தாக்கே வான்-நீலமாக மாறுகிறது. பெருந்தேவதை கேப்ரியல் தன் வலுமிக்கச் சிறகுகளை அசைத்தபடி புனித ஆனின் முற்றத்தில் இறங்கினாரே, அப்போது அங்கு முட்டை எடுக்க வந்த அன்னை மேரி அணிந்துகொண்டிருந்த மேலங்கியின் நிறம் அது. அப்போது வானுச்சியில் ஒரு புறா, கழுத்திறகுகள் சிலிர்க்க, சிறகுகள் அதிர, சிறிய, தெளிவான, வெள்ளி நட்சத்திரத்தைப் போல் நின்றது. சணல்பூ பூக்கும் இம்மாதத்தில் மடத்தின் அடிவாரத்தைச் சுற்றி விரியும் கிராமங்களின் மக்கள் அனைவரும் தங்கள் கண்களைச் சணல் விளையும் நிலத்துக்கு தூக்கி, “இந்த மடம்தான் தேவலோகத்துக்குத் தூக்கிச் செல்லப்பட்டுவிட்டதா? அல்லது நம்முடைய அன்புச் சகோதரிகள்தான் தேவலோகத்தையே இங்கு இழுத்துக் கொண்டுவந்துவிட்டார்களா?” என்று கன்னத்தில் கைவைத்து வினவுவார்கள்.

“உரிய காலத்தில் சணல் இழுத்து, அடித்து, திரிக்கப்படுகிறது. அதன் பின் மெல்லிய நூலாக நூற்கப்பட்டு, லினன் நெய்யப்பட்டு, துணிகள் வெளுக்க புல்வெளிகளில் பரப்பப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் அவற்றின் மேல் நீர்ப்பாய்ச்சி விடும்போது மடத்தைச் சுற்றி பனி பொழிந்து விட்டதாகவே நம்பத் தோன்றும். அம்மடத்தின் பிரத்தியேக மந்தணப் பாடல்களும் துதிகளும் நித்தம் ஒலிக்க, இச்செயல்கள் அனைத்தும் துல்லியத்துடனும் நுட்பத்துடனும் பக்தியுடனும் நிறைவேற்றப்படுகின்றன. இக்காரணத்தால் அங்கு உற்பத்தியாகும் லினன், சிறிய பழுப்பு நிற கழுதைகளின் முதுகுகளில் கத்தை கத்தையாக அடுக்கப்பட்டு, மடத்தின் வாயிலின் வெளியே, கீழே, மேலும் கீழே என்று ஊரூராகச் செல்லும்போது, அவை என்றென்றும் தும்பைப்பூ நிறமாக, மிருதுவாக, எழில் நயத்துடன், பதினான்கு வயதில் என் கிராமத்தில் ஒரு நடனநிகழ்வுக்குச் செல்வதற்கு முன்னால் என் சிறு கால்களைச் சிற்றோடையில் கழுவியபோது என் பாதம் வெளிர்ந்ததே, அப்படியே காலமெல்லாம் வெளிர்ந்திருக்கும் என்பது ஐதீகம்.

“அய்யனே, அம்மையே, செயலூக்கம் நல்ல விஷயம் தான், மதமும் நல்ல விஷயம் தான், ஆனால் ஒரு கதையின் முதல் கருவென்பது கதைக்கு வெளியே குடிகொண்டிருக்கும் ஏதோ ஒரு மாயமான இடத்திலிருந்து தான் வருகிறது. அதேபோல, வெல்ஹோ மடத்தின் லினன் இப்பேற்பட்ட புனிதத்தன்மையை அடைவது, அதனுடைய முதல் விதை புனித நிலத்திலிருந்து ஒரு சிலுவைப்போராளியால் கொண்டுவரப்பட்டது என்பதால்தான்.

“படிப்பறிவு உள்ளவர்கள் பைபிளில் லோச்சா மற்றும் மரீசா என்ற சணல் வளரும் நிலங்களைப் பற்றிப் படிக்கலாம். எனக்குப் படிக்கத்தெரியாது. இவ்வளவு பேசப்படும் இந்நூலை நான் கண்ணால்கூட பார்த்ததில்லை. ஆனால் என் பாட்டியின் பாட்டி சிறுமியாக இருந்தபோது வயதான ராப்பி ஒருவருக்குச் செல்லமாக இருந்தாள். அவரிடமிருந்து அவர்கள் கற்ற கல்வி எங்கள் குலத்தில் வழிவழியாக வந்துள்ளது. காலேபின் மகள் அஃஸா தன்னுடைய கழுதையை விட்டிறங்கி தந்தையை நோக்கி, ‘எனக்கொரு வரம் தாருங்கள்! நீங்கள் எனக்கு நிலத்தைப் பரிசளித்தீர்கள், எனக்கு நீரையும் பரிசாக அளியுங்கள்’ என்று கூவிக் கேட்டதாக நீங்கள் பழைய ஏற்பாட்டில் யோசுவாவின் நூலில் படிப்பீர்கள். அவளுக்கு அவர் மேல் உலகத்து நீரையும் கீழ் உலகத்து நீரையும் வழங்கினார். அவர்களின் சந்ததியினர்தான் லோச்சா மற்றும் மரீசா நிலங்களில் வாழ்ந்து வந்தனர்; அவர்கள் அங்கு உலகத்திலேயே மிகச்சிறந்த லினனை உற்பத்தி செய்தனர். தோமர் நகரைச் சேர்ந்த பெரிய லினன் நெசவாளர் குடும்பத்தில் தோன்றிய நம்முடைய போர்த்துகிய சிலுவைப் போராளி ஒருவன், அந்த நிலத்தின் வழியே குதிரையேறி சென்றபோது அங்கு வளர்ந்த சணலைக் கண்டு ஈர்க்கப்பட்டு, ஒரு விதை மூட்டையைத் தன் சேணத்தில் கட்டிக்கொண்டு திரும்பினான்.

“இந்தச் சம்பவத்தின் பலனாகத் தோன்றியதுதான், இம்மடத்திற்கே பெரிதும் பெருமை சேர்க்கும் முதற் சடங்கு – அதாவது, அரச குடும்பத்தின் இளவரசிகளுக்கு, அவர்களின் மண இரவுக்கான படுக்கை விரிப்புகள் இங்கிருந்துதான் செல்லும்.

“அம்மையே, அய்யனே, நான் கூற விரும்புவது என்னவென்றால், போர்த்துக்கல் நாட்டின் பழங்குடும்பங்களில் ஒரு மகத்தான சடங்கு காக்கப்படுகிறது. அந்தக் குடும்பத்தில் பிறந்த மகள் ஒருத்தியின் மணம் நடந்த மறுநாள் காலை, விடியலுக்கு முன், அந்த அரண்மனையின் முக்கிய காரியஸ்தர் அந்த இரவின் விரிப்பை உப்பரிகையிலிருந்து தொங்கவிட்டு , ‘இப்பெண்ணை கன்னியென்று அறிவிக்கிறோம்,’ என்று கம்பீரமாக லத்தின் மொழியில் அறிவிப்பார். அந்த படுக்கைவிரிப்பு அதன் பிறகு கழுவப்படுவதும் இல்லை, பிறகு உபயோகிக்கப்படுவதும் இல்லை.

“காலத்தில் பதிந்து விட்டிருந்த இச்சடங்கு அரச குடும்பத்தில் மிகக் கண்டிப்பாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. இன்று வாழ்பவர்களின் நினைவில் நிலைக்கும் விதத்தில், மிகச்சமீபத்திய நாட்கள் வரைக்கூட அதுவே வழக்கமாக இருந்தது.

“பலநூறு ஆண்டுகளாக, அவர்கள் அளித்த அசாத்திய தரமுடைய லினனுக்குப் பாராட்டாக, மலையில் நின்ற கன்னிமடத்துக்கு இரண்டாவது பெருமையும் இருந்தது. அந்த இரவில் அரசமகள் மகிமைக்குச் சான்றாகிய பனிவெண்மையான படுக்கை விரிப்பின் நடுப்பகுதி மட்டும், அவர்களுக்கே திரும்ப அனுப்பி வைக்கப்பட்டது.

“கன்னிமடத்தின் பிரதானமான, உயரமான பகுதி மலைகளையும் பள்ளத்தாக்குகளையும் நோக்கியவாறு கட்டப்பட்டுள்ளது. அப்பகுதியில், கருப்பு-வெள்ளை பளிங்கு தரையுடைய நீண்ட தாழ்வாரம் ஒன்றுள்ளது. அந்தத் தாழ்வாரத்தின் சுவர்களில், ஒன்றை ஒட்டி ஒன்றாக, கனமான தங்க முலாம் பூசப்பட்ட சட்டகங்கள் வரிசையாக மாட்டப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொன்றின் அடியிலும் நல்ல பொன்னில் ஒரு தகடு பதிக்கப்பட்டு, அதில் ஒரு கிரீடமும், அதற்கடியில் ஒரு இளவரசியின் பெயரும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது: டோனா கிறிஸ்டினா, டோனா இனீஸ், டோனா ஜெசிந்தா லெனோரா, டோனா மரியா. ஒவ்வொரு சட்டகமும் அரச படுக்கை விரிப்பிலிருந்து வெட்டப்பட்ட ஒரு சதுரத்தை தாங்கி நிற்கிறது.

“கொஞ்சம் கற்பனையும் உள்ளுணர்வும் உள்ளவர்கள் கித்தான்களில் தெரியும் மங்கிய குறிகளில் அத்தனை ராசிகளையும் கண்டு விட முடியும் – துலாம், விருச்சிகம், சிம்மம், மிதுனம். அல்லது அவர்கள் தங்கள் சொந்த கற்பனையுலகத்திலிருந்து சித்திரங்களைக் கண்டுகொள்ள முடியும் – ஒரு ரோஜா மலர், ஒரு இதயம், ஒரு வாள் – அல்லது வாளால் துளைக்கப்பட்ட இதயம்.

“பழங்காலத்தில், ஆடம்பரமான வண்ணங்கள் மிளிரும் நீள் ஊர்வலங்கள் கல்-நிற மலை முகடுகள் மீது மெல்ல மெல்ல ஏறி, கன்னிமாடத்தை அடையும். போர்த்துக்கல் நாட்டின் பழைய இளவரசிகள் – இப்போது அவர்கள் மற்ற நாடுகளின் அரசிகள், ராஜமாதாக்கள், அரசபதவியினரின் மனைவிகள் – தங்களுடைய மகத்தான குழுக்கள் பின்தொடர யாத்திரையாக இங்கு வந்தனர். அவர்களுடைய யாத்திரைகள் இயல்பாகவே புனிதமானவை, அதே நேரத்தில் ரகசிய பூரிப்புடையவையும்கூட. சணல் வளரும் நிலங்களிலிருந்து பாதை செங்குத்தாக மேலேறும். வண்டியிலிருந்து இறங்கி இறுதி தூரத்தை அதற்கெனப் பிரத்யேகமாகக் கன்னிமடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த பல்லக்கில்தான் அவ்வரசகுலப்பெண் கடந்தாக வேண்டும்.

“பல வருடங்கள் கழிந்து, நம்முடைய காலத்தில் நடந்தது இது. காகிதம் ஒன்று எரியும்போது மற்ற பொறிகள் பக்கத்தின் விளிம்பில் ஓடிச்சென்று அணைந்த பிறகு, சிறிய, தெளிவான ஒரு பொறி மட்டும் இறுதியாகத் தோன்றி அவர்களுக்குப் பின்னால் ஓடும். அது போல, ஒரு மூதாட்டி – அவள் உயர்குடி குடும்பம் ஒன்றைச் சேர்ந்த முதுகன்னி – அவள் வெல்ஹோ கன்னிமாடத்துக்கு யாத்திரை மேற்கொள்கிறாள். பற்பல வருடங்களுக்கு முன்னால், அவள் போர்த்துக்கல் நாட்டின் இளவரசி ஒருத்திக்கு விளையாட்டுத் தோழியாகவும் சினேகிதியாகவும் பணிப்பெண்ணாகவும் இருந்திருந்தாள். அவள் கன்னி மடம் நோக்கி மேலே ஏற ஏற தன்னைச்சுற்றி நிலப்பரப்பு விரிந்து விரிந்து செல்வதைக் கண்டாள். மடத்தின் உள்ளே ஒரு கன்னியாசகோதரி அவளைத் தாழ்வாரத்துக்குக் கூட்டிச்சென்று, அவள் பணி செய்த இளவரசியின் பெயர் தாங்கிய சட்டகத்துக்கு முன்னால் அவளை நிறுத்தி, அவள் தனியே இருக்க விருப்பப்படுவாள் என்று தெரிந்து விடைபெற்றுக் கொள்கிறாள்.

“மெதுவாக, மிக மெதுவாக, நினைவுகள், அந்தச் சிறிய, முதிய, கருப்பு லேஸ் முக்காடு மூடிய, ஓடு போன்ற மண்டை வழியே ஊர்வலமாகச் செல்கின்றன. அவற்றை நட்புடனும் பரிவுடனும் கண்டுகொண்டு அந்த தலை மெல்ல அசைகிறது. இளவரசிக்கு விசுவாசமான தோழியாகவும், ரகசியங்களை நம்பிக்கையுடன் பாதுகாத்த சினேகிதியாகவும் இருந்தவள். அந்த இளைய மணப்பெண்ணின் உயர்ந்த மணவாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கிறாள். மகிழ்ச்சியான நிகழ்வுகள், ஏமாற்றங்கள், முடிசூட்டு விழாக்கள், கொண்டாட்டங்கள், சதிகள், போர்கள், அரசணையில் அடுத்து அமரப்போகிறவர்களின் பிறப்புகள், இளைய தலைமுறையினரின் திருமண ஒப்பந்தங்கள், வம்சங்களின் வளர்ச்சிகள், வீழ்ச்சிகள். அந்தக் கிழவி நினைத்துப் பார்ப்பாள், எப்படி அந்நாளில் அந்த விரிப்பில் தெரிந்த குறிகளைக்கொண்டு கணிப்புகள் குறிக்கப்பட்டன என்று. இப்போது அவளால் கணிப்பையும் நடந்ததையும், அவ்வப்போது புன்னகைத்தபடி, அவ்வப்போது நீள்மூச்சு விட்டபடி, ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடிந்தது. அந்த அறையில் ஒவ்வொரு விரிப்பும் அதன் கிரீடம் பொருந்திய தகடும் ஒரு கதையைச் சொல்கிறது, ஒவ்வொன்றும் கதைக்கு மாறாப்பற்றுடன் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

“ஆனால் அந்த நீள்வரிசைக்கு நடுவே ஒரே ஒரு விரிப்பு மட்டும் வித்தியாசமானது. அதன் சட்டகத்தில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை – மற்றதை போலவே சிறப்பானது, கனமானது. மற்ற எல்லா விரிப்புகளைப் போல அதுவும் கிரீடம் பொறிக்கப்பட்ட தங்கத்தகட்டை தாங்குகிறது. ஆனால் இந்தத் தகட்டில் பெயர் பொறிக்கப்படவில்லை. அந்தச் சட்டகத்தில் உள்ள லினன் விரிப்பு மூலைக்கு மூலை பனிவெண்மையாக, வெற்று காகிதமாக உள்ளது.

“கதை கேட்க வேண்டும் என்று ஆவலுடன் நிற்கும் நல்லுள்ளங்களே, உங்களிடம் மன்றாடிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: இந்தப் பக்கத்தைப் பாருங்கள். என்னுடைய பாட்டி முதலிய கதைசொல்லி கிழவிகள் அனைவரின் ஞானத்தை உணருங்கள்!

“என்ன ஒரு நித்தியமான, நிலையுணராத மாறாப்பற்று இருந்தால் மட்டுமே இந்த விரிப்பு இந்த வரிசையில் பொருத்தப்பட்டிருக்கும்! கதைசொல்லிகளே இங்கு இதற்கு முன்னால் நிற்கும்போது முக்காடை முகத்துக்கு மேல் போர்த்திக்கொண்டு சொல்லிழக்கின்றனர். ஏனென்றால் எந்த அரச குடும்பத்து அம்மாவும் அப்பாவும் இந்த விரிப்பு இங்கே மாட்டப்பட வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்களோ, அவர்களுக்கு விசுவாசத்தின் மரபு குருதியோடு பிணையவில்லை என்றால், அவர்கள் இதை இங்கே மாட்டாமலேயே இருந்திருப்பார்கள்.

“அதிதூய வெண்மை ஒளிரும் இக்கித்தானின் முன்புதான் போர்த்துகல் நாட்டின் பழைய இளவரசிகள் – உலகம் அறிந்த, கடமை உணர்ந்த, துன்பத்தில் சுழன்ற அரசிகள், மனைவிகள், அன்னைகள் – மற்றும் அவர்களுடைய சிறுவயது சினேகிதிகள், மணப்பெண் தோழிகள், மூத்த பணிப்பெண்கள் – அனைவரும் அதிக நேரம் அமைதியாக நிற்பார்கள்.

“இந்த வெற்று பக்கத்துக்கு முன்னால் நிற்கும்போது, முதிய, இளைய கன்னியாஸ்திரீகள், மடத்தின் பேரன்னையும்கூட, சிந்தனையின் ஆழத்தில் மூழ்குகிறார்கள்.”

(நன்றி: பதாகை)

சிறுகதை – சிறகதிர்வு

இன்று எனது ஐநூற்றி எழுபத்தெட்டாம் பிறந்த நாள். இன்னும் சிறிது நேரத்தில் கொண்டாட்டங்கள் தொடங்கவுள்ளன. அங்குச் செல்லத்தான் நான் அலுவலக வளாகத்தை விட்டு வெளியே வந்துகொண்டிருக்கிறேன். இந்த வருடம் எப்போதுமில்லாத அளவிற்குக் குளிர் இப்போதே தொடங்கிவிட்டது. மேகம் படர்ந்த கருமை. லேசாகப் பனி பொழிந்து கொண்டிருக்கிறது. தட்சிணாயனம் தொடங்கி ஒரு வாரம் கூட ஆகவில்லை. குளிருக்காக என் கைகளை இரு முஷ்டிகளாக மடக்கி சிராய்ப்பைகளுக்குள் புதைத்து நடந்துகொண்டிருக்கும்போதுதான் அதைப் பார்க்கிறேன். பனி கவிந்த பாதையில் ஒரு பறவை.

சற்றுதூரம் நடந்து சென்ற பின்பே அதைப் பார்த்த கண்கள் என்னுள் விழித்துக்கொள்கின்றன. ஒரு நிமிடம் அப்படியே உறைந்து நிற்கிறேன். பனியில் முகம் புதைந்த ஒரு சிறிய உடல். உண்மையிலேயே பறவை தானா? திரும்பட்டுமா? எதற்கு? அவசர எண்ணை அழைத்துவிட்டுச் சென்றுவிட வேண்டியதுதானே?

ஒருகாலை முன்னால் எடுத்துவைக்க மறுகால் பின்னால் தானாகத் திரும்புகிறது. ஒரு நிமிடம் தத்தளிக்கிறேன். நின்ற இடத்தில் திரும்புகிறேன். சற்றுத் தொலைவில் பனிக்குள் ஒரு நீலப்புடைப்பு. சிறகதிர்வு போன்ற மெல்லிய காற்று என்னைத் தொட்டுச்செல்கிறது. இரண்டு நொடிக்குப் பிறகுதான் அது என் சுவாசக்காற்று என்பதை நான் உணர்கிறேன்.

ஓடிச்சென்று மண்டியிட்டுப் பார்க்கிறேன். சந்தேகமேயில்லை. பறவைதான். செத்துவிட்டது. என்ன பறவை இது? எனக்குப் பறவைகளின் பெயர்களெல்லாம் தெரியாது. என் சிறுவயதில் அவ்வப்போது பார்த்தது. அம்மா இருந்தால் சொல்லியிருப்பாள். அவளுக்கு எல்லா பெயர்களும் தெரியும். எனக்குத்தான் இப்போது எதுவுமே நினைவில்லை. ஐநூற்றி எழுபத்தெட்டு வயது நிரம்பி விட்டதல்லவா? அது சரி, இந்தப் பறவை எப்படி இங்கு, இந்த வளாகத்தினுள் வந்து செத்தது? பறவைகளெல்லாம் காட்டினுள் வாழும் உயிர்கள் இல்லையா? காட்டை விட்டு இங்கு எப்படி வந்தது? இங்கு எப்படி வாழும்? வாழ முடியாமல்தான் செத்துப்போனதா? ஆனால் இங்கு எதுவும் சாகக்கூடாதே?

இறப்பிலும் நீலமணிக்கல்லைப் போல மின்னிக்கொண்டிருக்கிறது அதன் உடல். சற்று தலையைப் பக்கவாட்டாகத் திருப்பிப் பார்க்கிறேன். நீலத்தினுள் பாசிப்பச்சை கோடுகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. சலனமற்ற நீர்நிலையைப் பார்க்கும்போது உண்டாகும் மயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறேன். சற்றுநேரம் அது என்னைச் செயலிழக்கச்செய்கிறது. அதையே பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். எவ்வளவு சின்னதா இருக்கு, எவ்வளவு அனாதையா இருக்கு, என்ற வியப்பை என் குனிந்த தலையில் கோர்த்துப் பெருகும் கனத்தில் நான் அறிகிறேன். அது நகரவே இல்லை.

யாருடைய வரிகள்? அம்மா அடிக்கடி சொல்வாளே? சட்டென்று நினைவுக்கு வரவில்லை. ஆனால் அவள் சொல்வதையெல்லாம் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளும் ஆர்வமும் எனக்கில்லை என்பதும் உண்மை. அதெல்லாம் அம்மாவுக்கு மட்டும் தான். வரிவரியாக என்னவெல்லாமோ சொல்லுவாள். யார் யாரோ வாயில் பெயர் நுழையாத கவிஞர்களின் நாவிலுதித்த வரிகளெல்லாம் என் அம்மாவின் குரல்வழி என் செவிக்குள் புகுந்துவிட்டன. மூளைக்குள் அது படபடக்கும் ஓசை எப்போதாவது கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். ஆனால் சொல் மட்டும் என் உதட்டில் வரவே வராது. இப்படித்தான் யாருடைய கவிதையோ. எமிலி டிக்கின்சனா? அதில் இது போன்று ஒரு பறவை வரும். அது செத்துப்போய்விடும். அதைப் பற்றி அம்மா சொல்லியிருக்கிறாள். தன் சிறிய கண்களை உருட்டி உருட்டிச் சொல்வாள். அந்த வரிகளில் வரும் இறந்த பறவை என் கண் முன்னால் தெரிகிறது. ஆனால் என்ன வரி அது? என்ன வரி?

திடீரென்று நான் தன்னுணர்வு கொள்கிறேன். அடச்சீ, என்ன வரியா இருந்தா என்ன? பறவை செத்துவிட்டது. சுற்றும் முற்றும் நம்மை யாரும் பார்க்கவில்லையே என்று பார்த்துக்கொள்கிறேன். இப்படி நான் நடுப்பாதையில் மண்டியிட்டு ஒன்றிற்கும் உதவாத கவிதை வரியை அசைபோட்டுக்கொண்டு செத்த பறவையொன்றை வெறித்துப் பார்த்தபடி இருப்பதை யாராவது பார்த்துவிட்டால்? ஆய்வுக்கூடத்தில் என் கீழ் வேலை பார்ப்பவர்கள் பார்த்துவிடவே கூடாது. என்ன இது முட்டாள்தனம். நெறிமுறைப்படி நான் இப்போது அவசர எண்ணைத்தான் அழைத்ததாக வேண்டும். அவர்கள் வந்து செய்தாகவேண்டியதை செய்வார்கள். ஆனால் ஏனென்று தெரியாமல் என் கண்களில் நீர் பெருகுகிறது. என்ன வரி அது?

சட்டென்று எனக்குள் ஒரு எண்ணம் சுழற்காற்றாக ஊறத்தொடங்குகிறது. இப்பறவையைப் புதைக்க வேண்டும்.

இது என்ன அபத்தம்? காட்டுமிராண்டித்தனமாக இப்படியொரு எண்ணம்? எனக்கு ஏன் இப்போது இப்படி ஒரு எண்ணம் தோன்றுகிறது? என்னால் சொல்லமுடியவில்லை. ஆனால் அதைத்தான் செய்யவேண்டும் என்று மட்டும் உறுதியாக உணர்கிறேன். இந்தப் பறவை செத்து விட்டது. இதை யார்கண்ணிலும் படாமல் புதைத்தே ஆக வேண்டும்.

ஆனால் பறவையைப் புதைக்கக் கையில் எடுக்கப்போகும் போது என்னால் அதைத் தொடமுடியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் என் கைவிரல்கள் அதை நோக்கிச் செல்கின்றன. மீண்டும் மீண்டும் காற்றையே பற்றுகின்றன. என் கை நடுங்குவதை உணர்கிறேன். அதைத்தொடக்கூடாது என்று என் மூளை உத்தரவு போட்டிருக்க வேண்டும். உடலெல்லாம் கூசுகிறேன்.

வெறிபிடித்தாற்போல் வேகவேகமாக என் ஆய்வுக்கூடத்தை நோக்கி நடக்கிறேன். உள்ளே யாருமில்லை. முதலில் கைகளை நன்கு கழுவிக்கொள்கிறேன். ஏன் கை கழுவினேன்? தெரியவில்லை. கைகளைத் துடைத்துக்கொண்டு ஒரு ஜோடி கையுறைகளை எடுத்துக்கொள்கிறேன். எங்கள் மருந்துகள் அனுப்பிவைக்கப்படும் ஒரு சிறிய பெட்டியை எடுத்துக்கொள்கிறேன். மண்ணில் குழிதோண்ட ஏதாவது தென்படுகிறதா என்று ஆய்வுக்கூடம் முழுவதும் துழாவுகிறேன். உயிரின் ரகசியங்களை ஆராய நுண்கருவிகளே தேவைப்படுகின்றன. அவையே போதுமானதாக உள்ளன. மண்ணைத் தோண்டுமளவிற்குப் பெரிதான, ஆபாசமான, நுண்மையற்ற கருவியேதும் எங்கள் ஆய்வுக்கூடத்தில் இல்லை.

கையுறைகளை அணிந்துகொண்டு களவாணியைப்போல் யார்கண்ணிலும் படாது பதுங்கிப்பதுங்கி வேகவேகமாகத் திரும்பிச்செல்கிறேன். இவர்கள் கண்களில் எப்படியும் செத்த பறவைகள் படாது. இவர்கள் யாரும் என்னைத்தான் பார்க்கக்கூடாது. நான் இப்போது செய்யப்போகும் காரியம் அவ்வளவு அந்தரங்கமானது, அவ்வளவு ரகசியமானது. யாருக்கும் தெரியக்கூடாதது. அத்துமீறலும் கூட, என்று என்னுள் ஒரு குரல் கிரீச்சிடுகிறது. ஆம், அத்துமீறல் தான். குறிப்பாக நான் இச்செயலைச் செய்வது மிகப்பெரிய அத்துமீறல் தான்.

அம்மாவுக்கு என் செயல்களெல்லாமே அத்துமீறலாகத்தான் பட்டிருக்கவேண்டும். ஆனால் அவள் என்றுமே ஒரு வார்த்தைக்கூடச் சொன்னதில்லை. நான் சொல்வதையெல்லாம் அப்படியா? அப்படியா? என்று மட்டும் தான் கேட்டுக்கொண்டிருப்பாள். எனக்கு எல்லைகளே கிடையாது, நான் உலகத்தின் விதியை மாற்றிக்காட்டுகிறேன் பார், என்று பதின்பருவ வேகத்தில் சூளுரைத்தபோதும் சரி, ஒரு தேர்வு விடாமல் வென்று மருத்துவராகவும் அறிவியலாளராகவும் தேர்ந்தபின்பும் சரி, என் வாழ்க்கையில் ஒரு நொடிக்கூட வீணடிக்காமல் நான் ஆய்வில் மூழ்கியிருந்தபோதும் சரி, எங்கள் கண்டுபிடிப்புகள் முதற்கட்டமாக மனிதர்களில் சோதனை செய்யப்பட்ட போதும் சரி, ஏன், அறுபத்திரண்டாம் வயதில் நான் கண்டுபிடித்த மருந்தை நானே உட்கொள்ளப்போவதாக அம்மாவிடம் சொன்ன நாளன்றும் சரி, அம்மாவின் உதட்டில் ஒரே வார்த்தை தான். “அப்படியா?”

என் கண்டுபிடிப்பின் பலனாக நான் அப்படியொரு புகழில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தேன். என் பெயரை அறியாத பள்ளிச்சிறார்களே உலகத்தில் இல்லை என்பது நிலை. பணம் பொழிந்துகொண்டிருந்தது. மனித வரலாற்றில் வேறெப்போதுமில்லாத அளவிற்கு அறிவியலின் வாசல்கள் திறந்து கிடந்தன. மனிதமனத்தின் சாத்தியங்கள் அனைத்துமே அறிவியல் வாயிலாக நிகழ்த்தப்பட ஆரம்பித்தன. எல்லையில்லா ஆரோக்கியம், எல்லையில்லா ஆயுள் இவற்றுக்கு மல்லுக்கட்ட எல்லையில்லா இன்பங்கள், கேளிக்கைகள், கொண்டாட்டங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. எங்கள் நிறுவனமே கனவுத்தயாரிப்பு வியாபாரத்தில் இறங்கியது. வருடத்திற்கு ஆறு மாதங்கள் நல்லுறக்கத்தில் தூங்கவைக்கும் மருந்தை நாங்கள் தான் கண்டுபிடித்துக் காப்புரிமை வாங்கினோம். அதில் கொழுத்த லாபம்.

இதெல்லாம் ஐநூறாண்டுகளுக்கு முந்தைய வரலாறு. நவீன வரலாற்றின் பொற்காலம் என்று சொல்லலாம். அனைத்தையும் அம்மா தன்னுடைய கருமணி கழுகுக்கண்களால் பார்த்துக்கொண்டே வாழ்ந்தாள். கருகருவென்று சுருங்கி சிலுத்த புருவங்களுக்கடியிலிருந்து அவளுடைய கூர்பார்வை என்னை நோக்குவதை என் முதுகுத்தண்டில் எப்போதாவது உணர்வேன். ஆனால் அவளை நான் எதிர்கொண்டதே எப்போதாவதுதான். ஐந்தடிக்குக் குறைவான உயரம். கூந்தலுக்குள் சிறு முகம். பெரும்பாலும் அவள் முகம் இருக்கும் இடத்தில் ஒரு புத்தகம் இருக்கும். சன்னமாகக் கேட்கும் ஒரு மெல்லிய மெட்டு – என்ன பாட்டு அது? மறந்துபோய்விட்டது – அது மட்டுமே அவள் இருப்பதன் அறிவிப்பு. சளசளவென்று அவள் வீட்டில் வளர்த்த செடிகளுக்கு நீரூற்றும் சப்தத்திலும் அவள் இருப்பாள். என்றாவது, எப்போதாவது, என் தலைமயிரை மெல்லதிரும் விரல்களைக்கொண்டு கோதுவாள். அப்போதெல்லாம் எனக்குத் தொண்டை கட்டிக்கொள்ளும். கண்களில் கண்ணீர் முட்டும். எரிச்சலடைவேன். என் குரல் கடுகடுப்பாகும். வார்த்தைகளைக் குறைத்துக்கொள்வேன். அவளைப் பார்க்கவே மாட்டேன். “உம்”, “சரி”, “வேண்டாம்” என்று மட்டும் அவளிடம் சொல்லி ஆய்வுக்கூடத்துக்கு ஓடிச்சென்று ஒளிந்துகொண்ட வருடங்கள் பல. அதற்குள் அவளுடைய புருவங்களில் நரை தட்டி, அவளுக்குக் கூன் விழுந்து, பார்வை மங்கி, கிழவியாகிவிட்டாள்.

ஒரு கட்டத்தில் அவள் ஓயாமல் பேசத்தொடங்கினாள். என்னிடமில்லை. யாரிடம் என்று தெரியவில்லை. அவை ஒருவரை நோக்கிப் பேசப்படும் பேச்சாகவும் தெரியவில்லை. பெரும்பாலும் உதிரி வரிகள். அவளுடைய குரல் ராகம் போல ஒலிக்கும். தத்தைமொழியில் பிள்ளையைப்போலப் பாடுவாள். ஒரு நாள் காலைச்சூரியனை என் மூக்குத்திக்குள் அடைத்துவிட்டேன் பார் என்றாள். இன்னொரு நாள் தான் இவ்வுலகை தன் நாவால் உணரும் வயிறில்லா ஓசனிச்சிட்டு என்று சொன்னாள். மற்றொரு நாள் இவ்வுலகமே ஒரு பெரும் பறவையின் சிலிர்க்கும் சிறகதிர்வில், அந்த இறகடி வெப்பத்தின் கருணையில் தான் உயிர்த்தழிவதாகச் சொன்னாள். ஒன்றுடன் ஒன்று சேராத சொற்களைப்போல் அபத்தமாக அவை எனக்கு ஒலிக்கும்.

அவ்வளவு வருடங்களாக மண்டையில் அடைத்து வைத்த பாடல்களும் கவிதைகளும் எங்குச் செல்வதென்று தெரியாமல் அவளுடைய மூளைக்குள் வவ்வால்களைப்போல் முட்டி மோதி அவ்வப்போது ஏதோ ஒன்று வெளிவருவதாக எனக்குத் தோன்றும். அந்த வரிகளும், அவள் அதை அனாயசமாக, கவலையற்று, உச்சரித்துக்கொண்டே இருப்பதும், என்னைக் கடுப்படையச் செய்யும். “போதும், என்ன எப்பப்பாரு வாயோயாம எதையாவது தொணதொணன்னு. கொஞ்சம் பேசாமலிருக்கக் கூடாதா?” என்று கத்துவேன். என்ன சொன்னாலும் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பாள். சிறிது நேரம் பேசாமல் இருப்பாள். மீண்டும் தொடங்குவாள். ஏதேதோ உதிரி வரிகள். எந்த நாசமாகப்போன பழங்காலத்தவனின் வாயில் உதித்த வரிகளோ அவளுக்குத்தான் தெரியும். “இதுனால யாருக்கு என்ன லாபம்? உன் வாழ்க்கையில ஏதாவது உருப்படியா பண்ணியிருக்கியா? இல்ல பண்ணியிருக்கியான்னு கேக்குறேன். இல்ல உருப்படியா ஏதாவது செய்யுற ஒம்மகனைத்தான் ஒரு வார்த்தை பெருமையோட சொல்லியிருக்கியா?” அவள் வாயில் மண்ணடைத்து விடலாமா என்றெல்லாம் கூடத் தோன்றியுள்ளது. ஏன் அவ்வளவு கடுப்பு என்று சொல்லத்தெரியவில்லை.

பின் எல்லாமே அடங்கிவிட்டது. வாயே திறக்கமாட்டாள். படிப்பதும் இல்லை. கூன் முதுகுடன் இறகுதிர்ந்த பட்சியைப்போல் உடலைக் குறுக்கிக்கொண்டு பகலெல்லாம் படுத்துக் கிடப்பாள். அப்போதெல்லாம் என் எரிச்சல் மறைந்துவிட்டது. அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அப்படியொரு சோகம் மனதைக் கவ்விக்கொள்ளும். இனம்புரியாத பயமும். “அம்மா, அம்மா, அம்மா,” என்று நான் கெஞ்சுவேன். பெரும்பாலும் பதிலே வராது.

மருந்தை நான் உட்கொண்ட போதே அம்மாவைக் கேட்டேன். எங்கள் நிறுவனம் மூலம் மருந்து மலிவான விலையில் கிடைக்கும், உனக்கும் வாங்கி வரவா என்று. அப்போது அவள் புருவங்கள் நரைக்க ஆரம்பிக்கவில்லை. அதற்கடியிலிருந்து சிறுமணிக் கண்களால் என்னைப் பார்த்தபடி, “இல்லப்பா, வேண்டாம்,” என்று மெல்ல சொல்லித் தன் தூரிகையைக் கையிலெடுத்துக்கொண்டாள்.

எனக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. அவளுடைய சிறு தோள்களைப் பிடித்து உலுக்கினேன். “ஏன்? ஏன் வேண்டாங்கற? பாட்டுப்பாடி, படம் வரஞ்சு, கவிதை வாசிச்சா? நீ அவ்வளவு பெரிய ஆளா? உனக்குச் சாவு பயம் கிடையாதா? செத்துப்போக ஆசைப்படுறியா?” வர்ணப்பலகை சாய்ந்து அவள் கழுத்திலும் கைகளிலும் மேலங்கி மீதும் வண்ணங்கள் தெறித்தன.

என் சொற்கள் என் மண்டையில் இடி போல் இறங்கின. வாயிலிருந்து தப்பிய வார்த்தைகளைக்கண்டு அதிர்ந்தேன். வார்த்தை வராமல் ஸ்தம்பித்து ஒரு நொடி அம்மாவைப் பார்த்தேன். என் கைகளை விலக்கினேன். அப்போதும் அம்மாவிடமிருந்து எந்த எதிர்வினையும் இல்லை. மெளனமாக என்னை நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

“இதக் குடிச்சா மனுஷன் சாவ நெனச்சு செத்துச் செத்து பயப்பட வேண்டாம் இல்லையா? உருப்படியா எவ்வளவோ செய்யலாமே? ஏம்மா, நா கஷ்டப்பட்டுக் கண்டுபிடுச்சது. உலகமே புகழுது. நீ வேண்டாம்னு சொன்னா எப்பிடிம்மா? அது என்ன அவமானப்படுத்துறது தானே? உனக்கு எம்மேல நம்பிக்கை இல்லியா?” என் குரல் தழுதழுத்தது.

அம்மா எம்பி என் தலை மீது கை வைத்தாள். அவள் கை ஸ்பரிசம் கதகதப்பாக இருந்தது. என்னையும் மீறி நான் அழுதேன். “கண்ணு, உம்மேல முழு நம்பிக்கை இருக்கு. ஆனா எனக்கு இது வேண்டாம். இன்னும் கொஞ்ச வருஷம் வாழறதுல எனக்கு ஒரு பயனும் தெரியல. உனக்கு இப்பப் புரியாது. போகப்போகப் புரிஞ்சுப்ப. போகப்போக…”

இப்போது அம்மா படுத்துவிட்டாள். நினைவிழந்துகொண்டே வந்தாள். தன் ஆடைகளை, தன் உடலை, பின் தன் இருப்பையே ஒவ்வொன்றாக மறந்துகொண்டே வந்தாள். மனித இறப்பு என்பது எவ்வளவு ஆபாசமானது! இதை வெல்லத்தானே என் உழைப்பெல்லாம்! என் சொந்த அம்மாவுக்கு அது புரியாமல் போய்விட்டதே. என் வாழ்வில் முதல்முறையாக அலுவலக நேரத்தைக் குறைத்துக்கொண்டு அம்மா அருகில் வந்தமர்ந்தேன். எப்போதாவது கண்விழித்து நான் அருகில் இருந்தால் சிரிப்பாள். பின் என்னைக் கண்டடைவதே எப்போதாவது தான் என்ற நிலைமை வந்தது.

அவள் இறப்பதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னால் தான் அது நடந்தது. அவள் முன்பொரு முறை கிறுக்கி ஒதுங்கியிருந்த ஒரு தாள் அவள் தலைமாட்டிற்கு அருகே இருந்த மேசைமேல் கிடந்தது. நான் அதை எடுத்து வாசிக்க முயற்சி செய்தேன். அம்மாவின் மூச்சுக்காற்றுப் புல்லாங்குழில் அடைக்கப்பட்டு வெளிவருவது போல ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. அவள் கண்கள் மூடியிருந்தன. நான் அவளைப் பார்த்தவாறு என் கையில் இருந்த காகிதத்தைக் கவனமில்லாமல் கைபோனபோக்கில் மடித்தேன்.

அம்மா சிணுங்கிக் கண்விழித்தாள். தலையைத் திருப்பித் தன் சிறிய, புரைதட்டிய பழுப்பு நிற விழிகளால் என்னைப் பார்த்தாள். ஆம், என்னைப் பார்த்தாள். அப்படியொரு புன்னகையை அவள் முகத்தில் எனக்கு மீசை அரும்புவதற்கு முன்னால் மட்டுமே பார்த்த நினைவு. அம்மா நான் கையில் வைத்துக்கொண்டிருந்த காகிதத்தைத் தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் என்பதை அடுத்த நொடியில் உணர்ந்தேன். நடுங்கும் விரல்களால் அவள் அதைப் பற்றினாள். நான் மடித்த காகிதக் கொக்கு அவளுடைய விரலிடுக்கில் சென்று அமர்ந்ததது.

பூரணப் பூரிப்புடன் அதையும் என்னையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள். படுக்கையில் ஊன்றி ஊன்றி என் அருகே வந்து என் தலையைத் தாழ்த்தினாள். அந்தப்பறவையை என் தலைமீது உயர்த்தி, தன் முகத்தைக் கஷ்டப்பட்டுத் தூக்கி, என் உச்சியில் முத்தமிட்டாள். என் கண்களைப் பார்த்து கிழட்டு மழலையில் எதையோ உணர்ச்சிகரமாக, கண் பொலிக்கச் சொன்னாள். புரியவில்லை. அவளை அமைதிப்படுத்திப் படுக்கவைத்தேன். சற்றுநேரத்தில் மீண்டும் அதே மயக்கத் தூக்கத்தில் மூழ்கிவிட்டாள். அவள் விரல்கள் அந்தக் காகிதக் கொக்கை அடுத்த இரண்டு நாட்களுக்குக் கெட்டியாகப் பிடித்திருந்தன. அவள் இறந்தபோதும் கூட எங்களால் அதை அகற்ற முடியவில்லை. அதைப் பற்றியபடியேதான் அவள் உடல் கதிரலைகளைக்கொண்டு சாம்பலாக்கப்பட்டது.

உலகத்திலேயே கடைசியாக இறந்த மனித உயிர்களில் அம்மாவும் ஒருத்தி. அதற்குள் கல்லறைகளுக்கு மேல் இன்பச்சுற்றுலாத் தளங்களும் கேளிக்கை பூங்காக்களும் எழுப்பப்பட்டுவிட்டன. உயிர்நீட்பு மருந்தை வாங்க இயலாதவர்களும், இறப்பைத் தேர்ந்தெடுத்த சொற்ப மனிதர்களும், அவர்களைச் சார்ந்தவர்களும், வேறுவழியற்ற மிருகங்களும், இறப்புடன் எவ்வழியிலேனும் தொடர்புக்கு வருபவர்களும் ஊருக்கு வெளியே இருக்கும் காட்டில் தான் வாழ்கின்றனர். இறப்பு என்பதே எங்கள் பிரக்ஞைக்கு வெளியே, தூரத்தில் எங்கேயோ நிகழும் ஒன்று என்று நம்ப ஆரம்பித்துவிட்டோம். நாங்கள் அதைப்பற்றி நினைப்பதில்லை. இங்கு யாரும் சாவதில்லை. இந்தப் பறவையும் காட்டிலிருந்து தான் வந்திருக்கவேண்டும்.

என் கையுறைகளைத்தாண்டியும் மண்ணின் ஸ்பரிசம் தோண்டிக்கொண்டிருக்கும் என் விரல்களுக்குத் தெரிந்தது. யாரும் பார்க்காது வேகவேகமாகத் தோண்டினேன். இதைப் புதைக்க வேண்டும் என்ற விழைவு எங்கிருந்து வந்தது? யார் வந்து என் காதில் அதைச் சொல்லியது? இந்தப் பறவையினுள் இவ்வளவுநாள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த பறவை எங்கே போயிற்று? இங்கே தான் அது சுற்றிக்கொண்டிருக்குமா? ஒரு வேளை அது தான் சொன்னதா? திடுக்கிட்டேன். ஒற்றை மணிக்கண் என்னை இமைகொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தேன். ஒரு வேளை அம்மா இறப்பதற்கு முன்னால் நான் மடித்த காகிதக் கொக்கின் கண்ணாக இருக்குமோ?

அன்று என் விரல்கள் ஏன் அந்தக் காகிதக் கொக்கை மடித்தன? சிறு வயதில் நான் நிறையக் காகிதக் கொக்குகளை மடித்திருக்கிறேன். அந்த நினைவுத்தடங்கள் என் விரல்களில் ஒட்டியிருக்க வேண்டும். அப்போது அம்மாவின் நண்பர்கள் பலர் சூழ இருக்கும் எங்கள் எளிய வீடு. அனைவரும் கவிதை எழுதுவார்கள். கவிதை எழுதப்பட்ட தாள்களைக்கொண்டு கொக்குகளும் கிளிகளும் குருவிகளும் காகங்களும் ஆயிரக்கணக்கில் மடிப்பார்கள். ஊர் சதுக்கத்தில் அவற்றைத் தோரணம் கட்டி அங்கேயே அவற்றுக்கடியில் அமர்ந்திருப்பார்கள். அந்தச் சந்திப்புகள் முடிந்தபோது அப்பறவைகள் ஒரு வேளைக் காட்டினுள் பறந்திருக்கக்கூடும். அவை புணர்ந்து முட்டையிட்டுப் பொறித்த குஞ்சுகளின் வம்சத்தில் இந்தப் பட்சி தோன்றியிருக்கக்கூடும். உடல் சிலிர்த்துக்கொண்டேன். ச்சே! என்ன எண்ணம் இது!

பதின்பருவத்தில் எனக்குக் காகிதம் மடிப்பதில் அபத்தம் தட்டத் தொடங்கியது. அம்மா நானும் அவளைப்போலக் கதை சொல்லி காகிதம் மடித்துக் கானம் பாடி காலத்தைத் தள்ளவேண்டும் என்று நினைத்திருக்கலாம். அது ஒன்றிற்கும் உதவாதது, பொட்டைத்தனமானது, நான் உலகை மாற்றும் விதி சமைப்பவன் என்ற எண்ணம் கொண்டிருந்தேன். மரணபயம் கொண்டவர்களுக்கே இலக்கியமும் தத்துவமும். என் பாதை வேறு. கண்ணால் பார்ப்பதையும் காதால் கேட்பதையுமே நம்பி உலகத்துள் இறங்கினேன். அறிவியல் நான் தேடியவற்றையெல்லாம் கொடுத்தது. புகழும் பணமும் மட்டுமல்ல. வாழ்க்கைப்பயனும் சுயஅடையாளமும் தான். வயோதிகத்தையும் மரணத்தையும் வென்று மனித இனத்தையே ஒரு படி முன்னே சுமந்து சென்றவன் நான் என்ற திருப்தி கிடைத்தது. “காலா உன்னைப் புல்லென மிதிக்கிறேன்” என்று அம்மா உடல்சிலிர்த்துச் சொல்லுவாள். அவள் சொன்னாலும் மிதித்ததென்னவோ நான் தான்.

ஆனால் இதெல்லாம் உண்மை என்றால் நான் ஏன் இவ்வளவு அபத்தமாகப் பனிபொழிந்துக்கொண்டிருக்கும் இம்மதியவேளையில், கொண்டாடிக் களிக்கவேண்டிய என் ஐநூற்றி எழுபத்தெட்டாம் பிறந்தநாள் அன்று இப்படி ஒரு செத்த பறவையைப் புதைக்கக் குழிதோண்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்? பறவை பாவம் என்பதாலா? ஏதோ சொல்லறியா வரியின் எதிரொலிக்குரல் தரும் உந்துதலா? சர்வமும் அபத்தம். திடீரென்று ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது. எமிலி டிக்கின்சனின் கவிதைகளில் எப்போதும் எந்தப் பறவையும் பாவமாகச் சாவதில்லை. அவை என்றென்றும் உயிரோட்டத்துடன் மட்டுமே தோன்றுபவை. உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருப்பவை. மெல்லிய சிறகதிர்வுடன் காற்றின்மேல் நழுவி வானில் உயரப் பறப்பவை.

ஒரு அடிக்குத் தோண்டிவிட்டேன். இப்போது என்னால் அப்பறவையை விரல்களால் தொடமுடிகிறது. அதை மெல்லத் தூக்கி, நான் கொண்டு வந்த பெட்டியில் பத்திரமாக வைக்கிறேன். பின் ஏதோ தோன்ற என் கையுறை ஒன்றைக் கழற்றி அதனை அதில் சுற்றுகிறேன். செத்தப் பறவைக்குக் குளிரடிக்காது. இருந்தாலும்.

பெட்டியை மூடி மண்ணில் வைக்கிறேன். மெல்லத் தட்டி முதல் கைப்பிடி மண்ணை அதன்மீது தங்கத்தூசைப்போல் பொழிகிறேன். முன்புணர்ந்த ஒரு பறவையின் இமையா விழிப்பார்வை என் முதுகுத்தண்டில் மீண்டும் உணர்கிறேன். அம்மாவின் கரம் என் உச்சந்தலையில். நீள்மூச்சு விடுகிறேன். தலையைச் செருக்குடன் உயர்த்தி முதுகை நேர்படுத்திக்கொள்கிறேன். சிவந்த கண்மணி உற்றுநோக்குகிறது. அது கண்ணிமைக்கத் தொடங்குகிறது. இப்போது வேகமாக. நான் குழியை மூடிக்கொண்டிருக்கும்போதே தூரத்தில் அபாயச்சங்கு ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.

(நன்றி: பதாகை)

Short Story – Bleeding

(Originally published in the extant little magazine Madras Mag, Oct. 2017)

Four hundred years ago, the world was shrinking like a ball of calico soaked in salt water.   Ships with multihued sails, proud masts and busy decks were riding the ocean and sailing eastward. Towns sprouted out of the beachy sand where the land and sea met. One day, in a village called Thariyur, forty weaver families also decided to head east, tearing themselves away from the land where their families had lived for thirty-five generations.

The chieftains and elders of the village could not digest the fact that forty families were, just like that, turning their backs on the lands where their fathers and forefathers had breathed, weaved and died, and going somewhere far away, never to return. In anger and agony, they turned their faces, and refused to acknowledge the small group that stood before them, waiting to seek their blessings one last time. Fine cotton cloth with broad kottadi checks danced in the wind on the clotheslines around them, and curled into each other like mating snakes. The hard, lined, remorseless faces of the elders emerged out of them, like the stone sculptures in a temple courtyard.

When it was time for the young rebels to finally leave – the sun was high in the sky, and it would be a day and a half’s journey to reach their destination – a withered crone came forward, the heavy brass pambadams on her ears glinting in the sun, her bare, brown, lined chest heaving with emotion. She scooped two handfuls of the dry brown earth, and threw it in their faces. “You dare to leave! You, blood of my blood, you dare to leave! May these breasts that have run dry feeding you lot fall off right now! Remember, remember – you have dared to leave, and you must pay the price. Now hear this! The clothes you weave and dye will no more hold their colour. You will dye and dye, but the colours will run away, just as you do. All your efforts will bleed away, just like the milk of my breasts and the blood of this land that walks away as if all of this means nothing!” The man named Madhiran, who stood at the head of that group, lowered his head, and took upon it the full force of her curse. The town watched as their broad backs disappeared into the brown haze.

The cloth from Thariyur was a prized commodity in all of the surrounding towns and villages. Nowhere else in the world is there cloth that is softer than this, they remarked with pride as they held the cloth to their cheeks and folded it up to ease the burdens they carried on their heads. Some castes in the Arcot region had a tradition that their wedding sarees and vettis should be procured from the handlooms of Thariyur. They would come as a group of twenty-thirty people, a long line of bullock carts along the dusty lanes, stopping by the ponds on the wayside to quench their thirsts. The town would first appear as a dot of colour in the dusty brown landscape to the sharp-eyed youngsters amongst them. “I see it! I see it!” they would hoot. As they neared the town, they would see long yards of onion-white cloth drying on the bushes. Then came the stretches of clotheslines. Dyed cloths of all hues would flutter in the breeze, and the women would already start planning the colours and the prints. The narrow village streets had tiny houses, with a vat for the vegetable dyes in the front, and the large looms in the back. The visitors would stay in the town for a week and marvel at the softness of the cloth.

However, the real reason that people flocked to Thariyur to buy their wedding garments was not just the fineness of the cloth or the brilliance of the colours. It was because they knew that the dyes of Thariyur would never ever bleed and run. Like the steadfastness of Arundhati and the chastity of Sitai, the cloth of Thariyur would never, ever, lose its color. They would remain like new till the end, their colours brilliant like the blue of a cloudless sky, like the red of coral beads, like the yellow-green of neem leaves.

The dying process was a secret that was held close to the chests of the weavers of Thariyur, passing from father to son to grandson for thirty-five generations. They had not married outside the village for many centuries, and so their faces all looked alike and their clothes never bled. Some said that the magic of the Thariyur weave came from the exceptional unity of its weaver families. Others said that it was a boon granted by the muni who lived on their lands, by the border of the village near the town pond. Still others said it was born of the bond between weaver and loom, water and cotton, cloth and dye, land and blood. A few believed that these men possessed strange powers, and they could also walk on water, grow to the size of an atom or as tall as the sky, and that it was not their fingers that wove the cloth or dyed it, but by the power of their words they could weave and dye and fasten colour to the cloth. The women who draped the Thariyur sarees around their bodies swore that it was the plentiful milk of their mothers’ breasts, cooled by such soothing cotton, that held the secret in it.

The tradesmen came to the village for silk and cotton, and the fishermen came for thick, flexible sails. The young women favoured linen that became one with their limbs, their colours and patterns giving flight to their dreams that took them, as if on Vadivelan’s peacock, all around the earth. The heavily checked kottadi sarees were for the matrons and crones. Each person in the village, according to their life and station, found the cloth to suit their needs. Thariyur cloth was wrapped around their sunbaked heads, fastened about their thin waists, folded and scrunched into their armpits in deference, tied as a single piece around their loins. When they handstitched long skirts for their whittled wooden dolls, young women used to save leftover scraps of the soft cloth that would never bleed in the menstrual huts, as rare treasures for the older women. As the generations grew in the wombs of these women, the cloths hung on the clotheslines near the huts for nine whole months, waving in the wind like victorious flags, gladdening the hearts of the whole village. The old women would remember their own maiden days with a fond smile as they tore up their wedding sarees and folded them up to make peethunis for the newborns. Wailing infants would take a break to track the colours of the cloths with their beady eyes, and drift off to sleep in the confines of its thuli once the soft cloth was tied around its waist. When the men who filled the hearts and lives of these women died and the biers carrying their bodies had crossed the town’s borders, their women could be seen near at the wells and ponds, dipping their sarees one after another into the waters, and bemoaning their fate – this man’s breath disappeared just like that, in a whiff! Yet I dip and I dip and I wring and I wring, but oh, would the colours on this cloth never bleed?

When the white man’s trading ships docked a few miles north of Mayilapuri, the local tradesmen made contact with them, and when they learned that the overdressed men were looking for more cloth, told them about Thariyur’s fine cotton. One look at the cloth convinced the whites that this was the treasure they had sailed in search of. For the first few years, they sent some of the local traders as middlemen to haggle with the weavers and bring the cloth to them. This cloth was received with tremendous delight in the markets at Southampton and London and Rouen and Paris. Calico skirts and chintz draperies came into fashion. Women wanted them by the yard for their chemises and underskirts. Their voices crying for “More! More!” washed up as waves carrying more ships on the Coromandel coast. The trading company thought it might be a good idea to create an exclusive production facility close to the fort that they were building by the coast. The cloth that would be woven and dyed there would go straight into the cargo holds of their ships. The white traders sent a few messengers to Thariyur, asking whether some of the weaver families could move east to the Fort and settle in its vicinity.

It was a time when that land was ravaged by war and famines, and the people were dying of hunger. There was no stable king or government. The rains had failed that year. Madhiran had buried seven children; he did not want to bury the eighth. He had observed the white folks when they had come to his village once or twice earlier to buy cloth. His sharp eyes were capable of reading men the way his fingers knew cotton. He could immediately tell by the swagger in their walk and the smartness of their clothes that these were not ordinary men. Their bellies swelled with prosperity, bags of money jingled at their waists, their muscles were strong, their eyes looked content. When he heard that if his family would move east to the Fort and weave for the company, they would be fed, clothed and unburdened of tax, he decided within his own young heart that he would go, no matter what. He spoke about his plans into the ears of other young men like him, in undertones, unobserved, behind the cotton bushes where cloth was laid out to dry. The picture he painted about life in the east, by the coast, was so alluring that his band of followers grew. News got out, and reached the ears of the town elders. The elders would have forgiven murder, but not the fact that all their young folks were thinking of cutting ties with their land and way of life, and wanted to unravel and break their unity. Madhiran stood before them, at the head of the group, his child on his shoulder, his wife mutely standing a few feet behind him. They received the town’s curse in silence and walked eastwards, towards the sea.


They walked in dejected silence, unhappy about leaving the only land they had called their own, frightened on hearing the old woman’s curse. Would we be able to weave the cloth that we have weaved for all these centuries? they wondered. Madhiran knew that they would never weave the cloth of their ancestors again. He knew that when the soil, air and water changes, the cotton and the dye change too. Things would no longer be the same. However, he had sense enough to not tell them that. “We are not going to the east just to weave cloth, we are going to the east to weave a city,” he told them. They listened with wide-open eyes, grateful for a story, any story, to relieve the strange burden pressing down upon their hearts. Madhiran started telling them the story of how the first towns and cities came to be.

It was a time when there were no cities and towns, and human beings lived in burrows. It was a time so long ago that there were no colours on the earth. Everything was black or white. We were scared of the world then, and we continued to stay in our disgusting burrows, afraid to even poke our heads out. It was a pity, for we also had wings then, but they were black with grime. We could have flown high in the sky like the birds, but we were like craven chickens, and stuck to the ground. We could have hopped from flower to flower and drunk their nectar like bees, but the flowers were black, and the trees were black, and we are afraid to approach them. We could have lived on the treetops, but we stayed underground and hid in the darkness.

Then one day, the first rainbow emerged in the sky. We had never seen colours before that, we were scared out of our wits. We hid deep in the burrows, certain that some calamity was to befall us. We closed our eyes and took comfort in the darkness. We prayed to our dark gods and huddled together. However, there was one young man among us, who could not forget the colours he had seen. He would close his eyes with his wings, and instead of the darkness he had known and worshipped all those days, his vision was filled with the dance of colours. For many nights after that, he tossed and turned in his sleep, and wondered how it would be if the colours came close to him, if he could touch them, feel them, smell them. The colours from the rainbow wafted through his dreams, and then he knew that he could make his world full of colour and light. He knew with unexplainable certainty that if only he could bring colour to the world, no one would live in burrows anymore, and no one would be scared. They would walk on two legs, and fly through the air, their very being filled with the delight and ecstasy the sight of the colours evoked in him.

He told his friends about his plan. We will wait for a rainbow again, he said. And when that happens, we will fly up towards it, and bring its colours to the earth. The burrow people thought he had gone mad; they were happy with the way they lived, and indeed, many of them had forgotten that they possessed wings at all. However, he managed to convince three others, and the next time the dark clouds and the pale sun came together, they waited at the entrance of their burrows for the rainbow, to emerge. At first sight of her splendid dress, they took off. As they flew higher and higher, the drab earth became smaller and smaller and fell off their feet. The colours of the rainbow shone, they became more real than what they had left behind. The men felt their wings stretch and grow lighter; they felt the wind in their faces and whooped for joy. They had flown so high that they were within reach of the rainbow now; it was trembling gently like many light cloths hanging on a frame, and shone as if with a strange light of its own. They flew through the rainbow; their feathers took on the colours they touched.

On seeing their audacity, the Sky god was outraged. He stretched out one regal leg, and with an almighty kick, sent them all spiraling to the ground. “The colours were meant for the sky; you have stolen them for the earth with your wings! You humans shall no longer have wings!” he cursed. The four men crashed to the ground. They died. Their wings fell off. But wonder of wonders! – everything touched by their feathers gained its own colour. The fruits turned red. The flowers became yellow. The earth that took up green turned into emerald fields. Water that drunk up blue became the sea. The sky fell in love with the blueness of the ocean and took it up as his own colour. The earth wore all the colours and all her treasures revealed themselves to man; however, own skin was still black. But the sight of the earth’s splendor awoke in man’s heart a feeling called beauty. The sky was beautiful, the earth was beautiful, the birds were beautiful, their beaks were beautiful, the trees was beautiful, their dancing leaves were also beautiful. Even when he closed his eyes, he could feel the beauty in his heart. His whole being pulsed with beauty. He was also beautiful, he realized. However, the blackness of his own body repulsed him, for since it reminded him of the darkness he had left behind, it was not beautiful. He spun cotton into softness, and dyed it with all the colours the world gave him, and draped them over his own body, and when he twirled, he felt more beautiful than ever before. After that, human beings emerged out of the burrows and lived in groups amidst beauty, colour and prosperity – green fields, purple mountains, blue rivers, brown earth. Burying their black past underground, they built houses above the ground and lived in them. To distinguish their new lives from the old ways, they decorated their houses with all colours except for the inauspicious black. They dyed cotton and silk and hung them from their tall houses as drapes and curtains. They painted their balconies with colourful motifs, and even dyed the earth at their feet with colours. They celebrated the carnival of life with the auspiciousness of colours; where there were colours, there, there were people, there, there was life. That was how towns and cities were born. Only those of us who know the magic of colours can build a city. And it is such a city that we will be building where we go, concluded Madhiran.

A little girl in their group turned to him with a thoughtful face. “Our ancestress said that the clothes we will dye will always bleed from now. Will the city we weave also bleed like that?” she asked.

Madhiran looked at her inquisitive face. “Cities always bleed,” he said. “It is only because the old Thariyur bled that we are going to go and build our own new Thariyur, you know?”


The town they founded as forty weaver families settling south of the Fort was called Chinna Thariyur, the Little Weaver-Town. Over time, weavers from the surrounding towns bled into Chinna Thariyur, and forty families became four hundred. According to the dialect of that land, the name of the town changed to Chinnatharipettai. If you visited Chinnatharipettai in those days, you would find cotton cloths of all colours hanging from the looms, swaying in the sea breeze. On the looms of Little Weaver-Town, an entire city, a civilization, a way of life was born. Pristine white cloth, the finest linen, became the Fort, and when it mellowed and yellowed, it became George Town. The same cloth dyed black became the Black Town. Cotton in mango-yellow became Ezhumbur; in all shades of green, it became Purasai, cloth coloured lotus-pink became Thiruallikeni, and in peacock-blue, it became Mayilapuri. When all these towns came under the white man’s crown, he made the weavers weave them all into a city and called it Madras, in honour of the first weaver of the city. The cloth that had found the city was also called Madras by him. Madras plaids were world-famous by then. But who knows – was it is the seawater, the salt in the air, or the curse on the heads of the Madras weavers? Their prized, colourfast cotton had, just as the old crone had prophesied, started to bleed. The brilliance of the colours disappeared in one wash. Nevertheless, the faded colours appeared stately and the cloth was just as soft, so the demand for Madras did not change.

Madras grew, adding more colours to the cloth on the loom. The towns in Arcot, Mysore, Andhra, and the Chola-Pandiya lands bled copiously in the following decades. People were flowing into Madras. Chettis, Padayachis, Nadars, Mudalis, Paraiyans and Paarpans, Muslims and Christians, Northerners and Easterners, Armenians and Anglo-Indians, all broke free from the roots of their lands and like ants, moved towards Madras in search of a new life. Each person – man, woman, child, was a new colour on the loom of Madras, and they were all woven side by side on the giant tapestry of the city. Many tongues were spoken. People of all shades, for the first time in history, started to live together in the same settlements.

But when cities are born, it is not just the colours that bleed and run into each other. Tears, blood, sweat, they bleed too. A town, a city, an empire – even it is an empire the sun never sets on – tell me, who is answerable for the blood that is spilled to build it? Whose curse willed it? Who will take the responsibility?

After India became independent, after Madras became Chennai, after the old looms of the city got locked up in museums, Madras is evoked as an emotion, a way of life. One day out of the year is observed for Madras; groups of people undertake Heritage Walks every day in the city. The Fort and the High Court and the Chepauk Palace and the Ripon Building are held up as specimens of Old Madras’ colonial glory. We take a collective sigh of pleasure in remembering the history of this city. We built this, our forefathers built this, this is our history, this is our treasure, us heritage walkers say. Each caste clutches the thread of their colour and begins a journey into the past, tracing their glory on the tapestry of the city. But I ask them this – can we say which cloth bleeds to make this city what it is today? Which colour bleeds into the walls of this city? Whose blood stains its glorious past? What colour bled through Madras’s port to Fiji and Jamaica, Singapore and Malaysia, to plant and sprout towns there? What is the colour of the little Madras that has sprouted on the Pacific coast?  What colour bleeds into the Madras that is Chennai, and tints our malls and storefronts, makes the ECR flourish, builds our real estate? What is the colour of the blood that still runs on its streets, and flushes into the Koovam?


In the 1950s, there was an American businessman who was fascinated by Madras plaids. A trader from Madras sold him yards and yards of Madras plaid cloth. However, the American did not pay attention when the Madras trader told him that Madras bleeds. The American businessman went home and sold his purchases for a huge profit to a clothing store called Brooks’ Brothers, but they were not at all pleased when they realized that the cloth bled colour. What a huge loss, they rued.

Their fortunes were however turned on their head by a clever advertiser called David Oglivy. He wrote the copy – “This cloth is handmade by the skilled fingers of Indian weavers who pour their sweat and blood and tears into the making of this cloth. They dye this cloth with the finest of all-natural colours. There is no cloth on earth that is softer than Madras. Guaranteed to bleed!” His ad campaign made the American people believe that the bleeding colours of the cloth signified the hard work and handicraft that had gone into the making of it. They were not buying just cloth; they were buying the work and craft of an exotic land. The same cloth was used as lungis by the rickshaw-pullers of Madras went into the making of shirts and pants and ties, marketed at the American upper class white males. They were sold at an exorbitant price, for they were not just buying cloth, but cloth that was guaranteed to bleed. That cloth is still called Bleeding Madras.


There is an apocryphal tale that somewhere in Yale University, there hangs a square of Madras cloth in memory of Eluhi Yale, former President of the British East India Company, a philanthropist and slave trader, who was born in the city. I have heard it said, but I don’t know how true the tale is – that there is a trail of black colour that continues to bleed from that square; that all attempts to stop the bleed over the years failed; that the frame has been cleverly constructed to stop people from noticing the ugly bleed.

Bleeding Madras, is still bleeding.

Translation: Periyamma’s Words

(Translation of Jeyamohan’s short story பெரியம்மாவின் சொற்கள்.
This story won Asymptote magazine’s 2017 Close Approximations translation fiction prize, as judged by David Bellos)
Come, go, stop, food, clothes, son, daughter, road, house, sky, earth, night, day—these words came rather easily to her. If I said those words in Tamil, Periyamma would reply with the corresponding English words. It was only when Periyamma jumped to say ‘cat’ before I could say poo– that I realized I was quizzing her in order. So I changed the order. But then Periyamma started saying the English words just by looking at my eyes. So I pointed at different animals and asked what they were. Periyamma said naaipoonaikozhi in Tamil and then translated them—‘dog,’ ‘cat,’ ‘hen.’ It was only after Periyamma had mastered a hundred basic words—she would say them even before I could ask—that I moved on to concepts. That was when all hell broke loose.

Periyamma was not my periy-amma, big-mother, a name usually reserved for one’s maternal aunt. But everybody in our town called her that. Her house, they called the Big House. Situated in the town centre, that bungalow was built by Periyamma’s grandfather Thiruvadiya Pillai a hundred and fifty years ago. The word about town is that when it was built, the glass for the house sailed in from Belgium, the teak came from Burma, the marble from Italy, and the iron from England. The people who came to grind limestone for its walls stayed on permanently in our town, and as a result our town acquired a Lime Street. Our carpenters also moved in during that period. Periyamma’s wedding took place in that bungalow. That was the first time a mottaar came to our town. The newlyweds were paraded about town in that Ford motor car. Periyamma was not to step foot into that car ever again.

It has been forty years since Periyamma’s husband passed away. Her only son Arumugam Pillai had been a lawyer in Madurai, and he died there. His four sons were variously placed in Chennai and Delhi and Calcutta. None of them are alive now. A daughter of the oldest grandson is a doctor in America. She is the only person who has some semblance of a relationship to Periyamma. Periyamma went on living in that town, an ancient relic in the eyes of its fourth-generation inhabitants. In the olden days their family had six thousand acres of land to their name. Over the years, it had shrunk in various ways to a hundred acres. Those hundred acres had been neatly partitioned and sold over thirty years ago. In the end, all that was left over for Periyamma was that house, two acres of land around it, a good sum in the bank, and her jewelry. But that was more than enough for her to live in state.

Ever since my mother could remember, Periyamma lived in that bungalow with three servants, but alone otherwise. Even as the day dawned, she could be found standing in her courtyard and ordering her servants around in a loud voice. Every evening there would be a recitation session from the epics at the little wooden temple in her house. Muthusamy Pulavar would specially come to recite the verses for Periyamma. Earlier, his father used to do the honours. Following this session, there was usually a bhajanai, a vociferous group-singing session with much clapping of hands. Finally, there was the distribution of eats as sacred offering—the savoury sundal, the sweet sarkkarai pongal, bananas, puffed rice. I did not miss a single day of this when I was a kid.

Their house was built on a plinth so high that it rose well above the head of a standing man. There were eight huge steps carved in stone in the front and rear of the house. Once when Periyamma went to the backyard to wash her hands, she got dizzy, fainted, fell, injured herself, and lay in bed for eight months. Her great-granddaughter in America arranged for doctors to visit her regularly. Though she had begun to limp back to health, it was clear that things couldn’t go on as before. That sickbed changed Periyamma’s heart. The woman who had declared that she would never leave her house for all those years prepared herself to go and live in America with her great-granddaughter.

However, the great-granddaughter’s husband was a white American. All four of her children, two boys, two girls, were white. The great-granddaughter did not speak Tamil herself. I had an M.A. in English Literature—obtained through a distance-learning “correspondence” course—and was working in the town as a teacher and office assistant in a small school. The great-granddaughter emailed me, asking me if I could teach Periyamma some basic English. I was the only person from my town who was in touch with her. Buyers were coming with brokers to buy the house and break it up for sale. Arrangements for the visa were being made.

I was given three months. Within the first two months, I was able to teach Periyamma many words. Periyamma was astonished by the fact that the tiny kosu was a terrifying species called a ‘mosquito’ in English. She thought that the utterly feminine madhulampazham in Tamil turned robust and manly when it became ‘pomegranate’ in English. But she liked ‘umbrella’ more than kudai. This was because, lest she forget umbrella, I had told her the story of Cinderella. ‘Banana’ was like a question to her (bana-na?), mango seemed to be a word of welcome (mango!), and potato was like a muttered grumble (potato . . . !). In anticipation of these little puffs of surprise, Periyamma, after an early bath, waited for my arrival at eight o’clock every day, clad in nothing but a plain white saree and stripes of sacred ash on her forehead and her bare, blouseless shoulders.

Her English lessons were turning out to be the greatest delights of her life. This was because Periyamma had never gone to school. She did not know how to read or write even in Tamil. In those days, it was considered disgraceful, almost a sacrilege, for highborn women to learn anything: akin to throwing their doors open, walking out, and standing in front of their houses for all to see. It was only when her husband died and she donned the white saree that she began to listen to recitations of the epics. She now knew the epics well enough to fish out an apt story for any situation. In addition, she created her own stories too. Once she had made up a story and narrated it, it became part of the epics for her; the next time she would say it, she would really believe that it was a story that had flowed down the ages to reach her.

I did not necessarily plan to teach her abstract concepts. However, when Periyamma knew enough words and tried to use them in a sentence, she needed them. “See this naayi . . . dog. We say that it has nanni. What is English for nanni?” she asked. I said, “Obedient.” She knew to add ‘is.’ After dutifully repeating “Dog is obedient,” she asked, “So obedient means nanni, yes?” I said, “Well, no, obedient means panivu— humble, docile.” “Dratted fool! When has this ever been panivu, eh? I call out to it, and it sits just like that for five minutes before it deigns to turn and give me so much as a look . . . you call this animal panivu?”

I looked at Vettumani. She was right. You could see from its movements that Vettumani considered itself a venerable monarch. “Faithful,” I proposed. When I explained what “faithful” meant, “Right. Like you could leave a piece of fish unguarded with this one around. The other day I had some dried fish brought in and before I could take it inside, he had stolen it. He’s a real rogue!” I thought some more and said that perhaps one could use the word ‘domestic.’ “What’s that?” I explained. “Really? Have you gone mad? This one here comes home only to eat . . . ” I had no idea what to say. Could you say ‘thankful’? Are dogs thankful? Or grateful? But do these words describe dogs? I employ those words only in my job application letters.

I was hitting walls everywhere. Finally, I came to a decision. I told her the story from The Odyssey where Ulysses comes home after an epic voyage of twenty years. Ulysses returns, diseased, thin, and frail as a beggar. His best friend, even his beloved wife, fail to recognize him. But his fine dog Argos recognizes him immediately and frenetically wags its tail to welcome him; it dies right there. On seeing that, Ulysses is moved to tears. Everyone realizes that the newcomer is Ulysses. He rejoins his wife and children and regains his kingdom.

Tears were flowing down Periyamma’s cheeks. “That’s fate for you! Even if you slather oil all over yourself and roll on the ground, only the earth that’s meant to stick on to you will stick to you, yes?” Then she continued, “Remember how when the emperor Dharumaru went to heaven, a dog went with him?” In the epic Mahabharata, Dharuman walks up the Himalayan mountains to heaven with his four brothers and wife Paanjaali. Somewhere along the way, a dog joins them. While the others drop to the ground one after another in sheer exhaustion, Dharuman walks on with unflinching determination, not looking back even for an instant. The dog goes with him. They approach the peak. A celestial chariot comes down for them. Dharuman is asked to get into the chariot. Dharuman says that the dog who accompanied him all that way should get into the chariot too. He is told that dogs don’t have heaven. Then I don’t need heaven either, replies Dharuman. I will not abandon a dog that followed me all this way, he says. The dog transforms into Dharmadevan, the god of righteousness, and stands before him. I was just testing your sense of right and wrong, says Dharmadevan, and brings Dharuman’s brothers and Paanjaali back to life, and takes them all, including the dog, to heaven.

Periyamma wiped her tears. “That’s called nanni. That animal had nanni, didn’t it? It went all the way with him, no? It’s not right to leave it behind and go on, yes? That’s why Dharumaru did not abandon it; he is Dharumadevaruhimself, isn’t he?” I came back to the word nanni. “I was talking about the feeling Ulysses’ dog had for him,” I said. “Then what about Dharumaru’s feeling for the dog?” she said. Both of us sunk into thought. “Well, his nanniwas a reciprocation of its nanni, no?” said Periyamma. I agreed. But can two people reciprocate each other’s thankfulness or faithfulness or obedience? I asked whether we could call it ‘kindness.’ What does it mean, she asked. It is what the two of them showed to each other, back and forth, I said. Periyamma agreed. I said, “Dog is kind.” Periyamma said, “Dharumaru is kind.”

The next day, Periyamma was in high spirits. She pointed me to the kind rooster, the kind crow, the kind servant girl Kunjamma, the kind coconut-man Arunjunai Nadar, and the kind green-turbaned fakir who came to seek alms. It was a cloudy day, there was no sun. There were little drops of rain in the cool air. She asked me whether you could call the skies kind. Maybe, but not toomuch, I said. I thought about the right word for it and came up with ‘beautiful.’ What does that mean, she asked. Then she asked in a very, very hesitant voice whether she could call the rooster and crow and Kunjamma and Arunjunai Nadar and the fakir ‘beautiful.’ I hesitated even more before saying, “Yes.” Once we had made it to that word, the two of us sat for a while, enveloped in rapture, looking at the dark clouds rimmed with light. Then we came to the conclusion that we could as well call the skies “kind.”

In the next few days, we started understanding many words easily by trading stories. “Hey, what would you call the arul of Thiruchendur Murugan?” asked Periyamma. I did not know whether the Tamil deity Murugan could profess arul in English. So I recounted the story of Jesus turning water into wine. Periyamma cupped her chin in her hands in astonishment, at a loss for words. I called Jesus’s act ‘compassion.’ When I explained what that was, she objected. “Even humans show compassion, no? Look, I was talking about arul.” Then I proposed ‘grace.’ “That’s different. I’m talking about arulArul is Murugan’s karunai, no?” Karunai, karunai, karunai, I muttered to myself before settling on ‘mercy.’ “That’s our Yesuvadimai’s daughter’s name! That girl is a nurse, yes?” When I explained what that meant, “You blooming idiot, that’s erakkam. What sort of dratted god-worship you do, I don’t know. See, what the policemen show towards us is erakkam. Condescending pity. What Murugan shows is karunai. That’s what we call arul.”

In a very soft voice, I said, “Love.” Periyamma looked at me suspiciously. I avoided looking at her. “Then what about the lavvu cinema that our Chellammai’s daughter talks about?” she asked. “That’s a different lavvu,” I said. The old woman grew furious. “Stinking carcass! I’ll tan your hide with a broom!” I was almost in tears by now. “There’s another story,” I said. “Okay, tell me.” She seemed to have relented a little. I told her the story of the ascetic Sabari from the Valmiki Ramayanam who wished to offer the tastiest fruits to Raman who comes to her forest; she first bit into each fruit to make sure they were sweet before offering it to him, even though it was now tainted with her saliva. After telling her the story I was a little confused about why I had told her that story in the first place. Both stories are about food, I consoled myself.

Periyamma peered at me with her wizened eyes. I could tell her brain was on overdrive. “But it was the poor to whom he offered wine,” she said. “Yes, Periyamma. But Raman was also a poor man when he came to the forest, no? He would have also been thirsty, yes?” Periyamma accepted that that was true. I went on, “The god Krishnaru also did the same thing, didn’t he? When he went to Paanjaali’s house to eat, there was no food left, but he filled his stomach on a single speck of spinach that was stuck to the vessel!” I said. Periyamma broke into a broad smile. “Yes,” she said. She thought some more and said, “What we offer the gods, they give back to us. Right!”

Immediately I said, “Bond.” “What’s that,” she asked, knitting her brows. “Bandham . . . you know, that thing that binds god with us? Neither can let go of the other, yes?” I said. The old woman beamed. “You are a learned one, child,” she said. So we settled on that word. I was a little relieved when we decided to use that word for everything god-related, from bhakti to worship to bhajanai to prayer to the savoury sundal.

The great-granddaughter Gomathi periodically got in touch with me from America to ask how Periyamma’s education was progressing. “It’s going great, Goms. She’s learning a lot.” “Really?” she asked apprehensively. Then, “Could you also teach her some manners and niceties?” “Sure,” I said, and then diplomatically conveyed that that would cost a bit extra. She didn’t promise anything. “Let’s see.” Periyamma’s visa formalities were getting wrapped up. The trouble was that her name was variously Chellathaayi, Vellakutty, and Kanthimathi Ammal in various documents. In addition, her husband had a sum total of four different names—Eragam Pannaiyar, Azhagiya Nambiyaa Pillai, Vaduga Pillai, Sorimuthu Appu.

I first read up on manners and etiquette on Wikipedia. I came to the understanding that white folks were really somewhat particular about manners. I explained to Periyamma that to have good manners was to be a cultured, sophisticated person. “At this age do you want me to strut about with a silukku saree and a shiny parasol? Go on with you!” she said dismissively. Gently, I told her that it was not silk sarees and parasols that I was talking about. Perhaps I could tell her what constituted good manners, I thought. “First, one should not speak loudly,” I said. “So they make the deaf-mutes gentlemen over there, is it?” she asked. I said that one should always welcome the guests politely. “These are things one knows if they are born in a good family . . . we already have that, don’t we?”

I wasn’t sure what else to say. I felt that manners were nothing more than knowing to say the appropriate English words at the right times. I taught Periyamma eight such words—thanks, very kind of you, please, and so on. Her ‘excuse me’ was only an indistinguishable hiss from her toothless mouth. “How am I ever going to remember all these words? Just teach me one word to say instead of all this,” she said. I thought for a bit and taught her to say the word “Sorry.” If she appended the word to anything she said, that would become good manners. What does it mean, she asked. Sadness, sorrow, I said. “So one should always be sad . . . yes?” she asked bemusedly. “Periyamma, now Seethai was always sad, wasn’t she?”

Periyamma understood everything in an instant. “Seethai . . . now, she was a great lady, wasn’t she? A princess, but what a gentlewoman! How unassuming! She measured her words . . . never wasted them . . . ” she said. “Poor thing, her ill-fated life was what it was.” I jumped to say, “Yes, that’s what I mean. Seethai, she had manners . . . ” before I realized something else. “But the women over there, they are not like Seethai, Periyamma . . . ” I said. “Then? You just said that they were . . . ” “Well, like Seethai. But they do not have karpu like Seethai,” I said pointedly. “Then?” she asked. “They have something else. Like karpu. But a little different.”

“What’s that?” she asked. I could tell that Periyamma’s mind had already tied itself into knots. How do I say it? “Chastity,” I said. I tried crawling closer to the meaning, “Piety.” The meaning did not sit right. “It’s their country’s karpu,” I said. Periyamma’s eyes looked lost. So I reached for a story again. “Like Seethai, they have an epic there too,” I said. “Tell me that first, instead of going around in circles like this . . . ”

I narrated Helen of Troy’s story. Periyamma was appreciative of the fact that she was the daughter of Zeus. “A divine princess!” she remarked, hand on chin. “Periyamma, she was the most beautiful woman in all their stories over there,” I said. “Of course she would be . . . she is an ethereal maiden, isn’t she!” she said. When I came to the part where she gets married to the King of Sparta, Menelaus, I felt a bit apprehensive. I related how she saw Paris, the prince of Troy, and fell in love with him, and how she went away with him to Troy. Periyamma must have been absorbed in the story; she did not seem to object.

I could feel my own excitement rise as I narrated how the Mycenaean kings set out and laid siege on Troy and how the war took place under the leadership of Achilles and Agamemnon. “This Achilleesu is just like our Archunan!” said Periyamma with wonder. Hector’s death was received by Periyamma with tears. “Like how our Karnan died,” she mumbled. When I finally told her about how Troy was won by deception using the Trojan horse, Periyamma sat in silence for some time and then said, “The Pandavas killed Bhismaru by using this Shikhandi fellow, no? War is always like that. ‘He gets things done, the one with good hands; but the one with a ready tongue, wins all the lands,’” she quoted.

Now I felt that I had come to the crux of the matter. “Remember that king who was originally married to her? He brought her back and made her queen again.” Periyamma nodded. “Periyamma, women like these are like our Seethai for them,” I said. She glanced at me. “Not like Seethai, you mad fellow, she’s like Paanjaali. Paanjaali is also a pathini, yes?”

I sighed heavily and relaxed a little. “Your great-granddaughter is like Paanjaali too. Just one less.” “What?” asked Periyamma. “The man she is living with now is her fourth husband. She has four children in total from the first three marriages,” I said. Periyamma said, “She is from over there, isn’t she? Those women marry the men they like and live proudly with honor and happiness.” Resting heavily on her palms, she rose, slowly straightened her back, mumbled the names of her gods, and said, “But we have that here too. Kunthi had six husbands, no?”

To be honest, I was a little disappointed. Periyamma asked again, “What do they call it, their women?” “Karpu,” I said. “You wretch, not that.” “No, no, Periyamma, women and men . . . they have—they each have this thing no? That,” I said. No more words came to my mind. “We say—maleness—the quality of being a man—don’t we? Like that, the quality of being a woman—the femaleness,” I said. “Yes, that’s right. What does the white man call it?” I groped about for a word, and said, “thinking.” “You are always thing-ing,” she brushed aside my hesitant suggestion royally. ‘Think’ sounded to her like thingu—eat. I thought a bit more and said, “Brave.” Even I thought that was an idiotic suggestion. I had an impulse to say ‘virginity,’ but I suppressed it.

“Periyamma, it’s that feeling that makes you say, hey, I’m also a person just like you,” I said. “What the Malayalee fellows call thandredam?” asked Periyamma. I got the right word. Than—edam. My—place. Not quite right. Why place? “My” is enough. I said “Self.” “That’s in the cupboard, no?” she asked. “That’s different. That’s a ‘she-lf.’ This is ‘se-lf.’” “Oh,” said Periyamma, and then slowly said “se-lf” to herself. Then she looked at me. “We should speak softly, yes?” she asked. “Yes.” Periyamma soundlessly moved her lips to say the word. “These young girls, they use a feathery flowery thing to dab paduwer on their cheeks, what’s that?” “That’s a puff!” I said. “Self,” said Periyamma to herself again.

I taught Periyamma English through stories for another six weeks. I could do nothing to dispel Periyamma’s suspicions that the word ‘love’ was somehow inherently perverted. Hence we decided to replace that word with ‘dear.’ The next day, I observed Periyamma changing that to ‘near.’ I did not have time to correct it. The visa had arrived. The lands and the house and been sold. I had to escort Periyamma to obtain her medical insurance papers, her prescriptions, and her medicines.

In the midst of all this madness, I realized to my panic that there was so much more that she did not know, and decided to use a shortcut. A single word for many concepts, I decided. Not necessary, I don’t understand, I don’t know, could all be collapsed into ‘nice’; happy, good, great could all be ‘calm’; that would be easy for her, I reasoned. Anything she did not agree to could be countered with ‘well.’ In another week, we had crammed another forty concepts into twelve words.

It was I who went with Periyamma to the airport at Chennai to see her off. She was travelling all by herself. At the time of parting, she was excited and was trembling gently. When the wheelchair assistant from the airline was about to wheel her away, she called me to her side, and said, “You is bond.” I took her palms in my hands and touched them to my eyes. “You is kind,” I said. She placed her hand on her heart, said “Self,” and departed with a smile.

The same day, I wrote a rather decisive email to Goms and made sure I got paid immediately. I was certain that by next week, I would receive an email from her saying that none of them are able to make head or tail of anything that Periyamma says. 

(Thanks – Asymptote)

உணவு இயற்கை கொடுக்கும்

மானிடர் உழாவிடினும் வித்து நடாவிடினும்
வரம்பு கட்டாவிடினும் அன்றி நீர் பாய்ச்சாவிடினும்
வானுலகு நீர் தருமேல் மண் மீது மரங்கள்
வகை வகையா நெற்கள் புற்கள் மலிந்திருக்குமன்றே
யானெதற்கும் அஞ்சுகிலேன் மானிடரே நீவிர்
என் மதத்தைக் கைக்கொண்மின், பாடுபடல் வேண்டா
ஊனுடலை வருத்தாதீர் உணவு இயற்கை கொடுக்கும்
உங்களுக்குத் தொழில் இங்கே அன்பு செய்தல் கண்டீர்!


உன் வன்மையும்
என் வன்மையும்
ஒரே வன்மை.

உன் குரூரமும்
என் குரூரமும்
ஒரே குரூரம்.

உன் கீழ்மையும்
என் கீழ்மையும்
ஒரே கீழ்மை.

உன் கோழைத்தனமும்
என் கோழைத்தனமும்
ஒரே கோழைத்தனம்.

உன் சோர்வும்
என் சோர்வும்
உன் சோகமும்
என் சோகமும்
உன் வதையும்
என் வேதனையும்
நீ வீறிட்டு அழுதாலும்
நான் மண்டியிட்டு விசும்பினாலும்,

உன் மீட்சியும்
என் மீட்சியும்
ஒரே மீட்சி.

உன் முக்தியும்
என் முக்தியும்
ஒரே முக்தி.

உன் அன்பும்
என் அன்பும்