ஆருயிர்கெல்லாம்

2015-ஆம் ஆண்டு மார்கழி மாதம் திரு. சஞ்சய் சுப்ரமணியன் அவர்களுக்கு சென்னை சங்கீத வித்வத் சபையின் உயரிய விருதான சங்கீத கலாநிதி வழங்கப்பட்டது. அதை அடுத்து கர்நாடக சங்கீதம் பற்றி அளக்கும் இணையப்பகுதிகளில் சஞ்சய்-சஞ்சய் என்று ஒரு நாமசங்கீர்தனமே நடந்தது. ‘இந்த சீசன் வேர யாருமே பாடல போலருக்கு’ என்று நினைக்கும் அளவுக்கு இணையப்புளகாங்கிதம். நக்கலடித்துக்  கொண்டிருந்தவர்களும் ஒரு கச்சேரிக்கு போய் வந்து சப்லாங்கட்டையை தூக்கிவிட்டனர். ‘பைரவிய கிழிகிழின்னு கிழுச்சுட்டாறு’ என்றெல்லாம் அலசல்கள். (மறுபடியும் ஓட்டவைத்தார்களா? தெரியலை).

விடுமுறைக்கு இந்தியா வந்த நானும் ஒரு ‘கலாநிதி கச்சேரி’யாவது கேட்கவேண்டும் என்று பேராவலுடன் இருந்தேன். சென்னையில் தங்கிய ஒரு நாள் டிக்கெட் கிடைக்கவில்லை. மதுரையில் அவர் கச்சேரி நடப்பதற்கு முதல் நாள் கிளம்பவேண்டிய நிலை. கொஞ்சம் ஏமாற்றம் தான். ஆனால் ஊர் திரும்பியதும் நற்செய்தி. நான் வாழும் பாசலில் இருந்து ஒரு மணி நேரத் தொலைவில் அமைந்துள்ள ஜூரிக் நகரில் சஞ்சய் பாட உள்ளார் என்ற அறிவிப்பை முகனூலில் பார்த்தேன்.

28-ஆம் தேதி, ஞாயிற்றுக் கிழமை, காலை 11 மணிக்கு கச்சேரி. 10.30 மணிக்கு கச்சேரி நடக்கும் இடத்திற்கு வந்துவிட்டேன்.  சிறு மலை மேல் சிறிய பூங்கா. அதனுள் அமைந்த மிக அழகான ஒரு அருங்காட்சியகம். முகலாயர் காலத்து ஓவியங்களை காட்சிக்கு வைத்திருந்தனர். அருங்காட்சியகத்தின் அடித்தளத்தில் மேடையுடன் ஒரு கூடல் அறை, அங்கு கச்சேரி நடக்கவிருந்தது. இல்லை, இல்லை, ‘நடக்கலாம்’ என்ற நிலையில் இருந்தது.

நான் அங்கு சென்றபோது என் வயதை ஒத்த ஒரு சுவிஸ் அம்மையார் அங்கு நின்ற நாலைந்து பேர்களிடம் ஜெர்மனில் ஏதோ அறிவித்துக்கொண்டிருந்தார். அறிவிப்பு முடிந்ததும் ஒரே முணுமுணுப்பு. கொஞ்சம் தயங்கி ஆங்கிலத்தில் கேட்டென். “என்ன பிரச்சனை?” கைவிரல்களை பின்னி அவிழ்த்துத் தயங்கி சொன்னாள், “இன்று கச்சேரி நடுக்குமா என்று தெரியவில்லை. தொழில்நுட்பச் சிக்கல். மைக் வேலைபார்க்கவில்லை.”

ஐயோ!

என் பின்னால் ஒரு பாலக்காட்டு மாமி, “சின்ன ரூமும் தானே? அதெல்லாம் மைக் இல்லாம பாடிடுவார்.” என்று சஞ்சயின் பிரதிநிதிகணக்காக சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

“நீங்கள் அமருங்கள். பத்து நிமிடத்தில் நிலைமை தெரிந்துவிடும்,” என்று என் தோளை மெதுவாக தொட்டு அந்த சுவிஸ் பெண்  விரைந்தார்.

ஒரு சராசரி வரவேர்ப்பரையின் அகலநீளங்கள். நூறு பேரை நெருக்கித் தாங்கும். தாழ்ந்த கூரை இருக்கும் இடத்தை மேலும் இருக்கியது. ஒரு பக்கம் மேடை. அதன் மேல் ஒரு கம்பளம். அரியக்குடியே அமர்ந்திருக்கக்கூடும், அத்துனை பழசு. மேடை மேல் ஒரு மிருதங்கம், மூன்று (அதுவரையில்) வேலைசெய்யாத ஒலிபெருக்கிகள், ஒரு பிரம்மாண்ட பூச்செடி. எங்கிருந்தோ வந்த மருதாணி வாசம்.

நேரம் போகப்போக அரங்கம் நிரம்பியது. ஒருவர் ஒலிபெருக்கியை திருகிக்கொண்டிருந்தார். கச்சேரி நடப்பதற்கான சாத்தியகூறுகள் அதிகரித்து வந்ததாக தெரிந்தது. சிறிய அரங்கம் என்பதால் ‘சேம்பர் கான்சர்ட்’ போலவே தோன்றியது. நான் நான்காவது வரிசையில் நட்டநடுவில் அமர்ந்திருந்தேன்; அதுவே மேடைக்கு மிக அருகாமையில் இருந்ததாக தோன்றியது.

அரங்கத்தில் பெரும்பாலானோர் சுவிஸ் நாட்டு மக்கள்; வெள்ளைக்காரர்கள். எனக்கு வலது பக்கம் ஒரு வெள்ளைக்கார மாமா-மாமி ஜோடி. எனக்கு இடதுபக்கம் வந்தமர்ந்து எல்லொரிடமும் புன்னைகையுடன் ‘க்ருட்சீ!’ என்று கூவினார் எண்பது வயதையொத்த ஒரு சுவிஸ் பாட்டி.

11.15க்கு ஒருவர் வந்து கச்சேரி ஆரம்பிக்கப்போவதாகவும், மைக் இப்போது வேலைசெய்ததாகவும் அறிவித்தார். பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவி என்று தோற்றமளித்த திரு. சஞ்சய், திரு. நெய்வேலி வெங்கடேஷ் மற்றும் திரு. வரதராஜன் அவர்கள், வெண்முகிலில் எழுந்து, உஜாலாவுக்கு மாறி, வெண்கடலில் மூழ்கி மூன்று வெண்முத்துக்களாக வந்தமர்ந்தனர்.

image

திரு. சஞ்சய், தான் இதற்கு முன்னால் ஜூரிக்கில் இரண்டு முறை பாடியதாகவும், இரண்டு முறையும் மைக் இல்லாமல் பாடியதாகவும் சொன்னார். தொழில்நுட்ப விரும்பி சஞ்சய் முன் அன்று ஒரு ஸ்ருதி பெட்டியும் ‘அனலாக்’ மைக் மட்டுமே இருந்தது.

கச்சேரி கேட்பதிலும் தொழில்நுட்பத்தை நம்பி வளர்ந்த நான், என் கைப்பேசியில் ‘எவர்னோட்’டை திறந்து ’28-02-16, சஞ்சய் சுப்ரமணியன், ஜூரிக்’ என்று தட்டி ஆயத்தமானேன். பொதுவாக ஒரு கச்சேரியில் பாடும் பாடல்களை ராகம், தாளத்துடன் (தெரியவில்லை என்றால் உடனே இணையத்தில் தேடி கண்டுபிடித்து) குறிப்பு எடுத்துக்கொள்வது வழக்கம். அது அப்படியே ஈ-மெயிலில் பதிவேரிவிடும். வீடு திரும்பியதும் அந்த பாடலின் வரிகளை எடுத்து, தெரியாத பாடல்களை இயற்றியவரை தேடிப் பிடித்து, அவரை பற்றி படித்து, அவர் இயற்றிய மற்ற பாடல்களை கேட்டு, இப்படி என்னை போன்ற நவீன ரசிகனின் இசைகவனிப்பும் ரசனையும் கச்சேரியையும் தாண்டி நீள்கிறது.

நான் கைபேசியில் தட்டிக்கொண்டிருப்பதை கவனித்த சுவிஸ் பாட்டி, “கச்சேரியை பதிவு செய்ய போறியா?” என்றார். “ஐயோ, சத்தியமா இல்லை… சும்மா என்ன பாட்டு பாடறார்னு எழுதிக்கலாம்னு…” என்றேன். பாட்டி என்னை உற்று நோக்கினார். “ஓஹோ. சரி, ஆனா கச்சேரி நடக்கும் பொழுது அதில் வெளிச்சம் வரக்கூடாது.”

செல்பேசி வாங்கியதிலிருந்து முதல்முறை என நினைக்கிறேன். அது இல்லாமல் ஒரு முழு கச்சேரி கேட்டேன். பேப்பர்-பேனா என்ற சற்று பழைய டெக்னாலஜி தான் காபாத்தியது.

இதற்கு முன் நான் வாழ்ந்த பிட்ஸ்பர்க் நகரில் நடந்த கச்சேரிகளுக்கு பெரும்பான்மையாக இந்தியர்களே வருவர். அதனால் ஒரு சிறு ஐயம். இவ்வளவும் சுவிஸ் மக்கள். பெரும்பான்மையான இந்தியர்கள் பேசும் எந்த ஒரு மொழியையும் பேசாதவர்கள். இவர்களுக்கு இந்த இசை புரியுமா? ஒரு சிறு வெளிச்சம் வரவே பொறுக்கவில்லையே? இடையிடையே கைதட்டினால் கோபப்படுவார்களா? முக்கியமாக, இவர்களின் மாறுபட்ட ரசனை எனது கச்சேரி அனுபவத்தை குலைக்குமா?

நான் ஐயப்படும் நேரத்தில் அறிமுகங்கள், சம்பிரதாயங்கள் எல்லாம் முடிந்து கச்சேரி துடங்கியது.

தொடக்கம் அடதாள வர்ணம். ரீதிகௌளை. இரண்டாம் காலம்  அடுத்து வருபவைக்கு முன்னோட்டமாக அமைந்தது.

அடுத்து, பூர்விகல்யாணி ராகத்தின் வரைபடம் மட்டும். தொடர்ந்து, எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக மிக இனிமையாக வந்த பாடல், கண்ட சாபுவில் வள்ளலாரின் திருவருட்பா. “அப்பா நான் வேண்டுதல் கேட்டு அருள் புரிதல் வேண்டும், ஆருயிர்களுக்கெல்லாம் அன்பு செய்தல் வேண்டும்.”

“எப்பாரும் எப்பதமும்” என்ற தொடர் கச்சேரியில் ஒரு inflection point. அத்தொடரின் சங்கதிகள் அபாரமாக அமைந்தன.  அது வரை இல்லாத ஏதோ ஒரு சக்தி அவர் இசையில் புகுந்துக்கொண்டது. ஏதோ வகையில் இசைகேட்போரின் ஆற்றலும் இசை பாடிவாசிப்போரின் ஆற்றலும் ஒரே ஆற்றலின் அலயோட்டமாக தோன்றியது. ‘Feeding off audience energy’ என்றால் இது தான் போலும். மிகச்சிறிய அரை, நெருக்கி அமர்ந்தோம். ஆயிரம் கண்ணாடி துண்டுகள் பரப்பப்பட்ட அறையில் ஓரொளித்துண்டென அன்றைய இசை அமைந்தது.

பல்லவி பாடும் போதே பாட்டி நாற்காலியின் முனைக்கு வந்துவிட்டார். வைத்தக்கண் வாங்காமல் சஞ்சய்யை நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். “..ஆருயிர்களுக்கெல்லாம் அன்பு செய்தல் வேண்டும்” என்று அவர் மறுபடியும் பல்லவி முடிக்கும்போது அவர்களின் கை சிலிர்த்தது.

பூர்விகல்யாணியின் இறுதியில் பெரும் கைதட்டல். ஜூரிக் ரசிகர்கள் கைதட்டத் தொடங்கினால் ஒரு முழு நிமிடம் தட்டாமல் விடமாட்டார்கள் போல. அரங்கமே அடுத்தடப்  பாடலுக்கு ஆயத்தமானோம்.

ராகம், கரஹரப்ரியா. அழகான ஆலாபனை. தொடர்ந்து பாபநாசம் சிவன் கிருதி – செந்தில் ஆண்டவன். மந்தகதி. நிதானமாகத்  தொடங்கினார். அதுவரை அவையில் இருந்த ஆழமைதி சற்று விலகி ஒரு இனிமையான சன்னம் நிலைகொண்டது. அமைதிக்கடல் அலையாடுவது போல.

பௌர்ணமி நாள் வர வர கடல் கொந்தளிப்பு அதிகரிப்பது போல, “வடிவேலன், வள்ளி தெய்வானை லோலன்” என்ற அற்புத காட்சியோடு நிரவல் வர, இசையும் தீவிரம் அடைந்தது. ஒருகட்டத்தில் வேலன், வள்ளி, தெய்வானையோடு நான்காவது சக்கரமாக நானும் தமிழ் நிலபரப்பெல்லாம் சுற்றிவந்த பிரமை. சாதுர்யமான நிரவல். முழித்துப்பார்த்தால் பாப் மார்லி பாடல் கேட்பது போல என் தலை முன்னும் பின்னும் நிரவலுக்கேர்ப்ப தானாக ஆடிக்கொண்டிருந்தது. “It was such a fun neraval!” என்ற சொல்லாட்சி சஞ்சயின் இசைக்கே பொருந்தும்!

ஸ்வரங்கள் பிரமிக்கும்படி இருந்தன. மேலோட்டமாக பார்த்தால் எளிமையாக காட்சியளித்து, கொஞ்சம் ஆராய்ந்தால் அற்புதமான கட்டமைப்பை திறந்து காட்டியது. இது வரை கேட்ட கரஹரப்ரியா ஒரு பாதையற்ற காடு எனவும், கால்பதித்த இடமெல்லாம் பாதை உருவாயிருந்தது எனவும், ஸ்வரங்கள் காட்டின் மேல் யாரோ விட்ட வானவேடிக்கைகளென, நடந்த பாதைகளை துல்லியமாக ஒருகணநோடிக்குக் காட்டியது எனவும் தோன்றியது. வெடித்து சிதறிய ஸ்வரங்களை தணிக்க பாடலின் கடைசி வரி “குகபெருமான் ராமதாஸன் அகம்வளர் சண்முக பெருமான்” மென்மழையென பொழிந்தது.

திரு. சஞ்சயின் இசை ஆற்றலும், மிகமுக்கியமாக அவ்வாற்றல் என்னும் குதிரையை ஆளும் அபார திறனும் வியக்கவைக்கின்றன.

பெரும் ஆரவாரம் அடங்கியதும் பத்து நிமிட இடைவேளை அறிவித்தார்கள்! அட 🙂 சென்னை கச்சேரிகளிலும் இப்படி ஒன்று இருந்தால் டிபன் சாப்பிட வசதியாக இருக்குமே!

இடைவேளை முடிந்து ஒரு சலசலப்பு. சட்டென்று “மாகேலரா விசாரமு” (அன்று பாடிய ஒரே தெலுகு கீர்த்தனை) பாடி, ராகம் தானம் பல்லவிக்குப் போனார்.

பிருந்தாவன சாரங்கா. சொல்லவேண்டுமா? மணத்தில் மயங்கி மலர்களை வட்டமிடும் வண்டுகளாக இசையில் விழுந்தோம். நந்தவனம், பன்னிறமலர்கள், இனம்புரியா நறுமணங்கள், சிற்றோடை, நீலவானம், பஞ்சுமேகம், பச்சிலை மரங்கள், குயில்பாட்டு, குழலோசை. ஒரு மயில் தோகை விரித்து மெல்ல நீலக்கழுத்தை அசைத்தது. பெண்மயில் நோக்கி அதன் கண்மணி ஆடியது.

மேல்ஸ்தாயி ரிஷபத்தை தொடும்போதெல்லாம் ஒரு சிலிர்ப்பு. படைப்பு நிலையை உணர்த்தியது அந்த ராகம். மலையெல்லாம் நீலகுறிஞ்சி பூத்தபோது சங்ககவிஞனுக்கு தோன்றிய உணர்வு இதுவாகத்தான் இருந்திருக்கவேண்டும். இந்த பிரபஞ்சம் உருவாகக் காரணமாக இருந்த ஆதி படைப்பு ஒன்று இருந்ததே? அந்த படைப்புத்தருணத்தில் இப்படி ஒரு இசை ஒலித்திருக்கவேண்டும்!

இது காதலின் இசை. காமத்தின் இசை. பேரின்பத்தின் இசை. ஒரு முடிவில்லா கனவின் இசை என்று தோன்றியது!

கனவு முடிந்தது. கண்ட திரிபுடையில் பல்லவி ஆரம்பித்தது. சட்டென்று பூமிநோக்கி ஓர் ஈர்ப்புவிசை இழுத்தது.

“உண்மை அறிந்தவர், உன்னை அணிவாரோ?
மாயையே! மாயையே!”

ராகம்-தானம் உருவாக்கிய கனவும் பல்லவியின் கருத்துக்கும் உள்ள முரண்பாடை உணர்ந்து ஸ்தம்பித்தேன். குறிஞ்சிப்பூ அரியது, அபூர்வமான நிறம் உடையது, மிக அழகானது, கொத்துக்கொத்தாக மலை முழுவதும் பூப்பது. அனால் அதற்க்கு மணம் கிடையாது. இப்படிப்பட்ட பூவை கூடலுக்குப் படிமமாக்கியவன் ஞானி, என்று எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஒரு கட்டுரையில் சொல்கிறார். அதே ஞானக்கீற்றை இத்தருணத்தில் உணர்ந்தேன்.

பல்லவி பாடும்போது ஒன்று கவனித்தேன். என்னை சுற்றி அமர்ந்தவர்களின் அசைவுகள் பாடலுக்கேற்ப ஒன்றேபோல் இருந்தது. அவர் இந்தியராகட்டும், சுவிஸ் நாட்டுக்காரர் ஆகட்டும். என்னை பாதித்த இடங்கள் அவர்களையும் பாதித்தது. கூட்டத்தில் கர்நாடக சங்கீதம் தெரிந்தவர்கள் ‘பலே!’ ‘பேஷ்!’ என்று தக்க இடங்களில் உறைத்ததும் மற்றவர்களும் ஒரு ‘ஆஹா!’ சேர்த்துக்கொண்டார்கள். நான் கேட்கும் இசையையே இவர்களும் கேட்கிறார்கள் என்ற எளிய எண்ணம் தோன்றவே மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. ஆதி மனிதர்கள் சமூகமாக வாழ ஆரம்பித்த காலகட்டத்தில் இசை உருவாகியிருக்கும் என்றும், கூட்டாக அமர்ந்து இசை கேட்பது அவர்களை இணைத்திருக்கக்கூடம் என்றும் தோன்றியது.

தொடர்ந்து நெய்வேலி வெங்கடேஷ் அவர்களின் மிருதங்கம் தனி ஆவர்த்தனம். கச்சேரியின் அதே அலையில் தொடர்ந்தது. அதே வீரியம், அதே அற்புதக் கட்டுப்பாடு. அவர் வாசிப்பை கச்சேரி முழுவதும் மிகவும் ரசித்தேன்.

இறுதியாக, துரிதமாக, கமாஸ். கனம் கிருஷ்ணய்யரின் “என்னமோ வகையாய் வருகுது மானே.” படு ஜோர். எழுந்து ஆடாத குறை. தொடர்ந்து பவமான சுதுடு, வாழிய செந்தமிழ் என்று மங்களமாக கச்சேரி நிறைவடைந்தது.

“மெட்ராஸ்ல கூட இப்படி ஒரு கச்சேரி கேட்டுருக்க முடியாது,” என்ற தமிழ்ப்பேச்சுக்கள். ஒரு வகையில் உண்மை. இவ்வளவு திறந்த மனம்கொண்ட அவை மெட்ராசில் இல்லை என்றே நினைக்கிரேன். திரும்பி நடந்துசெல்லும்போது ‘ஆருயிர்க்கெல்லாம்’ என்ற சொல் காதில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது. இசை அருள் தான். அந்த அருள் எல்லா உயிர்களுக்கும் அருளப்பட்டதல்லவா?

கர்நாடக இசையில் நவீனத்துவம் பற்றி, புரட்சி பற்றி நிறைய பேசுகிறோம். பல புரட்சிகள் நடந்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. சில புரட்சிகள் பொதுவெளியில். சில கச்சேரி அரங்கில். ஆனால் சில புரட்சிகளை அகப்புரட்சி என்றே சொல்ல வேண்டும். சஞ்சய் அவர்களின் புரட்சி மூன்றாம் வகை. ஓய்வில்லா பயிற்சி, தீவிரம்,
படைப்பாற்றலையும் குரலாற்றலையும் இசையாற்றலையும் அற்புதமாக ஆளும் கட்டுப்பாடு, தன் இசைக்கே உரித்தான அந்த கொண்டாட்டம், என்று அவர் இசையில் அவர் ஆளுமை வெளிப்படுகிறது. தமிழ் இசை என்று முழக்கம் கொட்டாமல், போஸ்டர் அடிக்காமல், தன் பாணியில் இசைக்கு எந்த குறையும் வைக்காமல் பல தமிழ் பாடல்களை அறிமுகம் செய்கிறார்.

ஜூரிக் கச்சேரி ஒரு வரலாற்று நிகழ்வை கண்ட திருப்தி அளிக்கிறது.

References for the Kuruntokai translation project.

A (growing) list of references and inspirations for this project.

Core references:

பாடல்கள்:
1. குறுந்தொகை: மூலம் + உரை: http://www.tamilvu.org;http://www.tamilvu.org/library/l1220/html/l1220ind.htm
2. குறுந்தொகை தெளிவுரை – புலியூர் கேசிகன் (பாரி நிலையம், 1965 (மறுபிரசுரம்,2008))
3. குறுந்தொகை: Wikisourcehttps://ta.wikisource.org/wiki/%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%8A%E0%AE%95%E0%AF%88

Translations;
1. Poems of Love and War, A.K.Ramanujan (Columbia University Press, 1985)
2. The Interior Landscape – Classical Tamil Love Poems, A.K.Ramanujan (NYRB, 1967)
3. Love Stands Alone, tr.M.L.Thangappa, ed. A.R.Venkatachalapathy (Penguin Books)

Others
1. The Smile of Murugan, Kamil Zvelebil
2. The Study of Stolen Love, David C.Buck, K.Paramasivam (now reading)

தாவரங்கள்:
சங்க இலக்கியத் தாவரங்கள், கு. சீநிவாசன் (தமிழ்ப் பல்கலை கழக்கம், தஞ்சாவூர், 1986)

Inspirations

1. சங்கச்சித்திரங்கள் – ஜெயமோகன் (2010)
2. ஜெமோ குறுந்தொகை உரை – தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளை.https://www.youtube.com/watch?v=0S-GyhYoA6Q. Text: http://www.jeyamohan.in/23590(முக்கியமான கட்டுரை)

On the internet:
1. Sangam translations by Vaidehi – http://sangamtranslationsbyvaidehi.com/
2. Karka, Nirka – http://karkanirka.org/
3. தினம் ஒரு சங்கத்தமிழ்: https://dosa365.wordpress.com/

Art:
Zen Pencils

To Goldmund, from Narcissus

 

The morning will see you thrown upon the twisting paths

With the first light as your only guide

And the raging wind for your only friend.

The fork lies ahead, friend, and as you know

you shall go east and I shall go west.

 

The earth is your mother, the sky

Your father, every man you meet

A brother, comrade, and every woman

A moonly muse, the colors, the sighs

The scents, the tastes, the delights, Goldmund,

All yours.

 

You are no thinker, you have no use for

The logic of how your world works, for it is

But a poor substitute to the raging, pining

Heart that you are all of, Goldmund

Your artist’s heart.

 

Words are wasted on you, Goldmund, you feel

The anguish behind the poor shape of the words

That created those very words in the first place.

You are fiery passion, not for you

The subtlety of the exaltation

Of a head bowed in prayer.

 

You are a mother’s son, your head

Still resides in the folds of Her bosom.

Find you voice, dear Goldmund, find it

Not to speak words of inanity, not to

Translate your thoughts into language

But to sing those ancient melodies

The heartbeat of Life

Your mother’s song.

You will learn to sing, Goldmund.



Go forth into the large, lost world

And soak yourself in it.

Leave nothing unturned.

Make your peace with your nature

And revel in your freedom.

Feel it all, the pain

Of too much joy, the fleeting

shudder of the snowflake as she

Dies on your cheek, the anguish

Of birth, the fear of being stalked

by the reaper’s scythe, the emptiness

of life, the meaningless meander

The walk without a goal,

Do it all, feel it all.

 

You will remain unspoiled, I know.

 

And one day, when we are old men

Visit my cloister

And tell me your tale,

for I cannot join you

For your path is yours

and yours only.

 

Fare you well, amicus.

 

Inspired by Hermann Hesse’s ‘Narcissus and Goldmund’ 

The Songbird

A voice, I heard
Echoing through eternity

Answering a yearning
Filling a void
Creating me, anew

Your song threaded

Its way through the bustles
Of the ordered chaos
Making up my mundane life
And spoke to my soul
Spoke a new voice

Unheard, not relished
Hitherto

It was a song

Composed and sung
Only for me
And heard
Only by me.

Song bird, oh songbird!

I sought to possess
You, your song.

Not knowing I had it
And had made it mine
The moment you sang it
The moment I heard it.

Songbird, I searched you out
And robbed you of your voice
Your voice, alone

And bade it sing
My own songs
For me, for ever.


O, songbird without the voice
Flitting along in silence,
You lost not your song!

Voice without the songbird
Imprisoned in my cage
Your silence is without song!

My cages are powerful
For they cage me in.
Spinning in circles
Chasing my own tail
Caught in my perceptions
And conceptions,
I play a game of blind-man’s-buff
With myself
Lonelier now…
Without your song
Imprisoned, by me, in me
To relieve, to sustain, to liberate.

Out you go
Voice of the songbird
To be mine.

Flit among your trees
Scale the yellow peaks
Speak in tongues
Of the people you see
And the places you go
Far away from me…

Begone,
I shall hear on.
For you sing, songbird
All the songs, all the songs.

Short story – Just a Dream

The best part was that I knew it was a dream, through and through. The car ride. The mountain. The mounds of sand. I was even able to remember details, strange for a dream. I was able to recall the strong smell of the diesel in the car, the heat shimmering from the sand. I was able to taste the bile in my mouth. I was able to feel the sweat breaking out on my forehead.

It started in a room. A room with whitewashed walls. Red files neatly stacked in a shelf near where we sat. It was ‘we’, I knew so much. At least in that room. The flat tube-light with its stark white light and faintly pink edges.

The car now. We are in the car. Who is ‘we’? I can sense that a woman with bobbed hair is driving the car. She is ‘Mother’. That is what I call her. Not mine, but ‘Mother’ nevertheless. The red Wagon R moves slowly between the arches created by the leafless branches of the birch trees. Down the path, the leafless path. It is threatening to pour with rain any moment. Mother talks, volubly, like never before. He answers her. I chip in occasionally, monosyllabically. My mind is elsewhere. I have to go, I know, even if it is just a dream. But where?

I am driving now. Alone. That old white Fiat we had, once upon a time. MCZ 4129. Forty-one twenty-nine. The car I learnt to drive in. I am driving and there is a mountain visible in the distance. If I cross the mountain, everything will be OK. But will I cross it? Will I? There is sand on all sides. I drive. Like a maniac, I drive through the sand. The oppressive heat gets to me. Bright sun. Hot. Hot.

A stone. My windshield has a beautiful crack on it. Like a spider web. Another one. The third is a sharp one, ripping the front tire. Car skids to a halt. I know I have to get out, yet I stay in. I am shaking. Like a peepal leaf, I am shaking. The next stone finds the window next to where I am sitting. I open the door, shaking. “It is just a dream” I tell myself. “Just a dream.” My words of reason do not stop me from trembling.

The man who I knew was waiting outside is still half buried in the sand. I take tottering steps towards him. His matted hair hangs in strands around his bloodshot eyes and he white hair on his bare body is mixed with the wet sand. How can he be like this in this place, I wonder. I know I am afraid. Fear makes my tongue go dry, my eyes pop out.

However, the most frightening thing about his appearance is the vague familiarity of his face. I cannot place him, yet I know that I know him. The hot afternoon sun rains upon this strange scene. As I walk towards him, he pushes himself out of the sand and looks at me. There is an ironic smile on his face. He shakes the sand out of his air. I can read the promise in his eyes, and it scares me out of my wits. “Just a dream,” I tell myself. “Just a dream.” I close my eyes to the brightness.

I wipe the bead of sweat from my brow. I open my eyes with a start. Darkness. Finally, thankfully, darkness. I’m shaking so much that I almost can’t feel the hand holding mine and the other hand stroking my head. “That was just a dream. Just a dream.” The voice is thankfully familiar, thankfully soothing. Holding on to a finger from the hands, just one, I blink back the sleepy tears and go to sleep.

In the morning, I wake up when the sun pierces through the chinks in the closed curtains. Another day. I fold the blanket, my blanket, and move into the bathroom. I reach out for the toothbrush in the rack overhead, brush my teeth and place the brush back it the empty stand. I open the curtains to allow light into my room, my room with the long bed, the solitary table, the chair that goes with it. I open the closet, filled with clothes, mine, to pick out something to wear for the day. I walk into the kitchen. I make a single mug of coffee, and get the day’s newspaper. Sitting alone in my balcony, reading the news, sipping the coffee, I tell myself, “Just a dream.”

தாமரையின் முக்தி.

980f68f0bb8f2ac217537cf08273fa91

நான் சேற்றில் மலர்ந்த வெண்தாமரைப்பூ.

வெட்கி நாணிக் கோணி சிவந்து தலை குனியும் என் தோழிகளுக்கு நடுவிலே பளபளப்பாக வெண்ணிறத்தில் தோன்றும் நான், ஒரு கரும்புள்ளி.

நான் மட்டும் ஏன் இப்படிப் பிறந்தேன்? சிலர் சொல்கிறார்கள், சூரியனுக்கு என் மீது வெறுப்பு என்று. என் பக்கம் அவன் பார்க்கவே மட்டேன் என்கிறானாம். அதான் எனக்கு இந்த நிறக்குறையாம். நான் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்கிறேன். எனக்குத் தான் அவன் மீது வெறுப்பு. அவன் என்ன தான் என்னைப் பார்த்து பல்லைக் காட்டி இளித்தாலும், நான் மசிய மாட்டேன். என் வெண்மையும் பெண்மையும் யாருக்கும் விட்டுத்தர மாட்டேன். அவனை வேண்டும் என்றால் என் தோழிகளிடம் சென்று பேச்சு கொடுக்கச்சொல்லுங்கள். இல்லையென்றால் இருக்கவே இருக்கிறாள் சூரியகாந்தி. காத்திருக்கும் கன்னி.

“இதுவா பேசும் முறை?” தாய் என்னை அதட்டுகிறாள். அவளுக்கு அடிக்கத்தெரியாது. இதமாகத் தடவி கொடுக்கிறாள். என் மீது அவள் ஸ்பரிசம் அலை அலையாக தழுவிச்சென்றது. “உனக்குத் தலை கனம்!” அந்தக் குரல் என் சிந்தனையை சிதறடித்தது. சிரித்தேன். “ஒரு நாள் இல்லை ஒரு நாள் என்னை விட்டுப் போக வேண்டியவள் தானே நீ.” அம்மாவின் பாசம், மறுபடியும். அலை அலையாய்.

நான் போய்த்தான் ஆக வேண்டுமா? அப்படியே இருக்கட்டும். என்னை இங்கேயே
வாட விட்டு விடாதீர்கள். ஆனால் ஒரு விண்ணப்பம்.

போகும் போது என்னை ஒரு குடம் நீரில் ஏந்தி எடுத்துச்செல்லுங்கள். அம்மாவைப் பிரிய அவ்வளவு எளிதாக மனம் வரவில்லை.

உங்கள் வீதிகளில் என்னை விலை பேசி விற்று விடாதீர்கள், கல்யாண சந்தைகளில் உங்கள் பெண்களை பேசுவதுபோல். என் நிறத்துக்கும் நறுமணத்திற்கும் மதிப்பு இல்லை; அது என்னுடன் வரும் இலவச இணைப்பு. எனக்கு விலை கிடையாது.

உங்கள் தெய்வங்களுக்கு என்னைக் காணிக்கை ஆக்காதீர்கள். நான் அழுதுவிடுவேன். கல்லுடன் எனக்குப் பேசவும் சிரிக்கவும் தெரியாது, அது தெய்வக்கலே ஆனாலும். சாம்பிராணி புகை எனக்கு ஒத்துக்கொள்ளாது; நான் சீக்கிரம் வாடிவிடுவேன். ’பிரசாதம்’, என்று பெண்கள் என் இதழ்களைச் சுருட்டிக்கொண்டு தலையில் சொருகிக்கொள்வார்கள். ஈருக்கும் பேனுக்குமா நான் முத்தம் கொடுப்பது? கோவில் வேண்டாம்; எனக்கு அப்படி ஒரு சமாதியும் வேண்டாம்.

கலைமகளுக்கு உட்கார்ந்து வீணை வாசிக்க வேறு இடமா கிடைக்கவில்லை? மடி வலிக்கிறது. கலைமகளை மடியில் சுமத்தி, என்னை அவளுக்கே தாய் ஆக்காதீர்கள்.  நான் சிறுமி.

உங்கள் பெண்கள் கூந்தலுக்கு நான் அலங்கார பொருளாக இருக்க முடியாது. அங்கு நான் இருந்தாலும், நீங்கள் “உன் கூந்தல் அழகு” என்று அவளைத்தான் புகழ்வீர்கள். ஒரு பெண்ணின் முன்னால், இன்னொரு பெண்ணின் அழகை பாடிப் புகழ்வது அநாகரீகம்; உங்களை அந்த அநாகரீகத்துக்கு உட்படுத்த நான் விரும்பவில்லை.

பின் என்னைப் போன்ற அடங்காப் பெண்ணை என்ன செய்வது என்று கேட்கிறீர்களா? என்னை உங்கள் ஊர்க் கவிஞன் ஒருவனிடம் அறிமுகப்படுத்துங்கள். அவன் கண்ணுக்குள்ளே ஒரு நொடியாவது நான் இருக்க வேண்டும். அவன் கவிதைகள் என்னைப் புகழ்ந்தாலும், இகழ்ந்தாலும், கண்டுகொள்ளாமல் இருக்காது.

அது போதும், என் முக்தி.

(14-08-2008)

Fiction: The Kurukshetra Premier League

1

Lord Vinayaka, the elephant-headed god, the destroyer of evil, was reclining comfortably on his sofa on Mount Kailash after a heavy afternoon meal. After all, people insisted on treating him every single day with everything from coconuts to kozhukattais. No wonder, he mused, that Dr. Dhanvantri kept telling him to get more exercise on the treadmill. “But each to their own…no one will recognize me if I develop six pack abs” Vinayaka could not help laughing out loud at the imagined sight. He did ride a mouse for all his bulk, but somehow he could not imagine mice running down his arms as he flexed them!

Veda Vyasa was huffing and puffing as he approached Vinayaka. “O pot-bellied one, I bow to thee,” said Vyasa, starting with the customary greeting. Vinayaka smothered a grin, and patting his belly contentedly with the end of his trunk, bade Vyasa to sit down. “Tsk tsk. Vyasa, you are always out of breath. You need some regular exercise. Now, the treadmill…” he said impishly.

Vyasa did not hear him. “My lord, there is a small cause for concern,” started Vyasa without preamble. “You remember the time you out wrote out the Mahabharata for me?”

How can I forget?” muttered Vinayaka. “Tongue twisting poetry, almost broke my fingers, and my last instalment of pay never really reached me…yes, sire, I do remember it. What about it now?”

“The thing is, those humans have unearthed some recent archeological evidence that actually goes to prove that the war at Kurukshetra never really happened.”

“What? So do you mean to say you made the whole story up?”

“No, no, my lord, back then those were facts.  But now, in the light of the new evidence, something to do with Secularization of  Historical Facts or some such thing we have to write it out again to pull in the new facts. Yesterday’s facts are today’s mythology, you know. Our old version gets support only from the VHP, and a half-hearted nod from the BJP.  But now in the light of the election results, it looks like they need a new secular epic now, to accommodate the fresh, ah, evidence. I really don’t understand modern Indian politics or history. It looks like historical evidence can now be conveniently arranged for, just like votes. The bottomline is that we have to make a revision of the epic. Soon.”

“So?”

“Well, I was wondering if you could be my scribe again. We have a really good rapport. And with my beautiful poetry and distinctive phraseology and deep metaphorical allusions and character delineation, and with your…aah…tusk, we made up a good team the last time around.”

“All right, cut the crap and tell me what you would be paying this time around. I am not a mere copywriter any more, and I use my broken tusk only to decorate my hallway. I use a computer, complete with pirated Microsoft software, and I hope your dictation is as fast as my typing speed. And you would have to correct the typographical errors. I don’t do that anymore.”

 “Sure, sure, whatever, your terms. We have to get this done. We will receive funding from the Department of Religious Endowments and also from the Department of Correction of Historical Inaccuracies. And think of the fame…once we are done writing we can have a proper book release, with an evening tea, complete with those tiny biscuits with topping on them and champagne. All the Page Three glitterati would be there, and you might actually get a picture of yourself in the next morning’s Mites of India surrounded by beautiful ladies. I can almost see the headline … ‘The Elephant God’s Animal Magnetism.’ And the media watchdogs…they’d love the buzz you would create…remember the hype over the time you supposedly drank milk in some temple?  You’ll have all these ‘Breaking News’ updates just to yourself. Think, think of all that,” Vyasa was at the edge of his seat now. He could see that Vinayaka was almost sold.

“Welllllll….” drawled Vinayaka. “I’ll do it. But mind you, I want half the pay upfront and the rest before I give you the final version.”  

“Alright, fine. Like I have any other option. So let’s get this rolling right away, what say?”

“Alright, give me the one-liner. How is this going?”

“Well, the basics are pretty much the same. The Pandavas, the Kauravas, rival gangs, hate each other… anyway, the Pandavas are at Indraprastha when the Kauravas invite them over for a game of poker.”

“Poker?”

 “Yeah, the recent evidence shows that the ancient Indians invented poker.”

“Eh? You’re not kidding? Well, I’m just the scribe. Ok, game of poker. And?”

“Well, Yudhishtira as we know is one preachy face; he cannot play the game, and he cannot say ‘no’ either. So he plays, pledges every damn thing he owns, or thinks he owns, and loses.”

“OK, and they go to the forest next?”

“Yeah, the thirteen year banishment.”

“So what next? The war, right?”

“That’s where there’s a change. Now listen closely. We Indians are supposed to be a peaceful race. Having a war that killed so many innocent people as a part of our mythology supposedly gives us this bad image on the world scale. Well anyway, they have unearthed new evidence now. What actually happened is this.”

Vyasa paused.

“Because of the huge casualties involved in war, Krishna and Bhishma chalked out a plan. They decided to replace war… with a game of cricket. A really short one at that. Only 20 overs. The team that wins the game gets the empire. The team that loses has to retire ignominiously into the forest, loses all right to hold a credit card, claim insurance and appear on reality TV shows. End of all civilized life!”

Vinayaka’s trunk dropped.

“Well?” asked Vyasa, pleased with the effect he had created.

“Well, what? First poker, now cricket? Mahabharata was in the post-Vedic Age. Cricket was invented by the Englishmen in the 12th century AD. And besides, if we release this book, Ashutosh Gowarikar is going to sue us.”

“No, no, no…that’s where you are wrong. Cricket was not invented by the British, it was invented by the Indians in the Vedic period. Later, it was carried to Europe by the nomads along the Silk Route. That’s what the new evidence says. ”

“Isn’t this, well … too much to swallow?”

“That’s where we come in, my lord. We have to convince them with our story,” Vyasa pumped his fist into the air. “Yeah!”

Vinayaka rolled his beady eyes. “Why do I ever let myself get talked into these things?” His large ears twitched.

2

Vinayaka opened his laptop, and started reading a few pages from his newly written manuscript to Vyasa.

Draupadi sat on the window sill, her hair hanging around her shoulders, chin cupped in her hands, staring out of the window. There was a peculiar expression of irritation on her face; the reader might imagine the physiognomy of Impedimenta in the Asterix comics as an approximation.

Yudhishtira, not really unlike Vitastatistix , walked to her, and asked her, “Is that brother of yours here yet?”

“If he were here, we would know, wouldn’t we? What kind of a question is that?” she snapped back irritably.

“Alright, alright, alright, I know you are still angry about what happened…but now that there’s the cricket match coming up, we will clobber them for good.”

“That’s exactly what you said when you were putting your last stake on the table. Fool that you are, you could not see a straight flush when it stares up at you in your face”

“Er…oh, here he is. Hel-lo Drishtadymna!”

Drishtadyumna came in, impeccably dressed in a conservative blue suit with a striped tie, laptop bag in one hand.”

“Hey, brother, howdy. I have the perfect strategy devised to clobber the Kauravas for good.”

“Humph!” said Draupadi, turning away. “Men!”

“Hey, hey, sis, your big brother is a management consultant. Straight out of IIM Ahmedabad!”

He winked, and Yudhishtra rolled his eyes. How many times did he have to be reminded? “Don’t you worry, we will chalk out the most perfect plan to wreck revenge on those evil cousins of yours.”

Yudhishtira said, “Fine, let’s get started. They want a cricket match now?”

“20-20.” said Drishtadyumna with smug satisfaction. “It’s called Kurukshetra Premier League. KPL for short.”

“Us against them, huh?”

“Yes and no. We are supposed to make up a team of eleven comprising players from all our allies, give it a name, find a brand ambassador, arrange for cheerleaders, advertise our team, appear in as many branded ads as possible, appear on TV and be interviewed by that hot newscaster on TenDTV, slander some member of the other team, if possible, slap him before the match, and in general, be as popular as possible. It matters, the ratings.”

“And…play the match?”

“Yeah. That too. Eventually. But what’s more important is the pre-match strategizing. You are lucky to have a management consultant, don’t you? Straight out of…”

“Yeah, yeah, I know that bit. So what is the Kaurava team calling itself?” 

“Well, they are called Hastinapur Headhunters.”

“Hastinapur…Headhunters? That’s… not really a name now, is it?”

“It is, and apparently it is supposed to instill fear into our hearts.”

“Right. I’m trembling in my shoes. So, what are we calling ourselves?”

“Indraprastha Indefagitables”

“Eh??? You out of your mind? What kind of a name is that? Indefagitables? What next? Vegetables? Card tables? No, no, no,  Draupadi dear, I’m not saying anything about playing cards now…that was just an expression…” after an apologetic nod to his wife who was looking daggers at him, he hissed to Drishtadyumna “How did you come up with a name like that?”

“Well, sire, according to KPL protocol the names of the teams must alliterate; it does not help matters that Veda Vyasa who designed the protocol is a poet. We cannot call ourselves Indraprastha Super Kings even if we are real super-duper kings. And, I flicked through the dictionary for a suitable adjective.” Drishtadyumna shrugged his shoulders. “If you would rather have it Indraprastha Incorrigibles or Indraprastha Inebriated, I don’t have a problem.”

“Humph! Technically we don’t own Indraprastha or any bit of land for that matter. We belong to Nowhere.”

“Well, if you want we can call ourselves the Nowhere Nondescripts or the Nowhere Nutcrackers…”

“I’ll crack yours if you give me any more of those dumb names…well, with a name like Drishtadyumna you would want revenge, but don’t wreck it on my team.” Yudhishtira was incensed. This is the last time I am hiring a management consultant, and this is the absolute last time that I am hiring a brother-in-law. “Seeing that we are nearly penniless, who is sponsoring us?”

“Lord Indra. I got all the papers drawn up, all that is required is for the two of you to sign. Just a small issue…” Drishtadyumna paused. “Being Arjuna’s father, he wants Arjuna to captain the team.”

Before Yudhishtra could say a word, Draupadi chimed in with “Finally! Someone sane at the helm!”

Yudhishtra gave her a glare, and said “Well…so long as we get our funding straight. And who is funding the Kauravas? The…ah…Headhunters?”

“They approached Lord Kubera first. But he wanted the team to call themselves the Queenfishers after his…um…distilled foods plant.”

“Queen-fishers?”

“Why not? If one can fish for kings, why not queens? He’s a feminist, you know.”

“So what happened to the deal with Kubera?”

“It’s off. Some issue about the selection of players. You know how bull headed Duryodhana can get.”

“So who’s their ambassador now?”

“Varuna Deva, the god of water and rain. Nobody else was remotely interested.”

“Hmm… whatever. So when’s the match?”

“In a couple of weeks from now. At the Kurukshetra stadium. But we need to get all the publicity shots in before then.”

“Is our team line up decided?”

“Oh yes.” Drishtadyumna booted up his laptop to open a powerpoint presentation. “Arjuna is captaining, opening batsmen are Arjuna and myself. You can have a look for yourself. Bhima’s our principal bowling attack, with Ghatotkacha supporting. Abhimanyu in the middle order. You are the wicket keeper.”

“Let’s hope he keeps at least that well” muttered Draupadi.

“Hang on.” said Yudhishtira, looking at a slide showing eleven people lined up like Ceaser’s army. “What do these slides show? Who are those people?”

“Why, it is yourself and your revered brothers, sire.”

“And why is it that we cannot recognize ourselves?”

“You have been given a virtual makeover. That is how you are going to play. Once you okay this, we are going to get the make-up artistes from the sets of Dasavatharam to get it rolling.”

“What else?” asked Yudhishtira sarcastically.

“Well, I have booked four interviews, and we need to get the hoardings done. Plus the meeting with the cheerleaders. Arjuna’s getting a lot of offers for modelling, but we have to be selective and exclusive, haven’t we?”

“Right. So when do we practice?”

“Practice? Um…my schedule does not really have any provision for it, but I am sure we can fit it in somewhere in between.”

Yudhishtra raised his head to the heavens. “With friends like this, who needs the Kauravas?”

3

Vinayaka paused reading and said, “That’s how far I have got. How’s it?”

“Not bad at all” said Vyasa, effusively. “That modern Indian newspaper reader will love it.”

“So, tell me, what happens next? I’m looking forward to being a sports writer!”

“Oh, that’s bad. You see, the match did not take place.”

“Eh? But why?”

“Called off due to incessant rain. A couple of days before the match, Indra and Varuna got into a spat over a drink. Something about an ad that Arjuna was modeling for; Varuna made a rather unparliamentary comment about it, but Arjuna did model for a fairness cream for men”

“And?”

“There was a huge fight. Indra and Varuna trying to outdo the other. Varuna rained so hard that the Ganga and Krishna and Kaveri flowed together; the entire land was inundated. Indra responded with such fierce thunderbolts that the entire armory…er…playing equipments of both teams were destroyed. Even the bloodthirsty Kauravas were horrified at the extent of damage these two, alone, caused. So, they decided to call the match off.”

“And what about the partitioning of the land?”

“What land? It was completely a water mass. Took centuries to drain. Nobody wanted it any more.”

“So what are the Pandavas doing now?’

“Arjuna is a professional cricketer now, highest bid-for player on the IPL, the modern version of KPL. Bhima is a top notch star at the WWE, only he calls himself Mincemeat Pulpsquisher. Nakula, with his impeccable good looks, made a career for himself in Bollywood. He’s even got his own blog now where he clarifies points about his racy-pacey past. Sahadeva, the intelligent one, went to engineering school and management school, but quit his job to become a writer of alternative mythology. He’s a best-selling author now. Draupadi has a personalized fashion line; she writes 15,000-word posts on her Instagram saree page about how buying her sarees will make you a feminist.

“And Yudhishtra?”

“Well, he’s the one commissioning the writing of this book. He’s the Prime Minister of the country.”